SHIT

Na een bijna volbracht contract van 3 jaar werd ik, vlak voor mijn verlof, nog even op de Straat Bali geplaatst.

Na zo'n lange tijd, zonder ook maar een dag vakantie, was je meestal rijp voor de dwangbuis. Te lang verblijf onder de tropen zon veroorzaakte een ongevaarlijke vorm van gekte en onverschilligheid.

Maatschappelijke praat en werk groepjes, anonieme platform of tropen comités, om je weer terug naar een plaats in de samenleving te begeleiden, bestonden toen nog niet.

Je was geheel op je zelf aangewezen om je staande te houden.

Direct bij mijn komst aan boord werd er in de hut van de Baas een kennismakingsborrel geschonken.

De stemming zat er al snel in, het was wat je noemt gezellig, omdat je weer een aantal oude gabbers tegen het lijf liep.

De Gezagvoerder zou later, met zijn hoge aanwezigheid, de feestvreugde komen verhogen en tevens zou er de gelegenheid geboden worden om mij, aan deze Doorluchtige Hoogheid, voor te mogen stellen.

Bij zijn entree werd me in het oor gefluisterd dat ik moest gaan staan, blijkbaar om onze onderdanigheid en eerbied aan zo'n hoog persoon te tonen.

Van nature ben ik achterdochtig en altijd op mijn qui-vive om niet in de maling genomen te worden.

Ik gaf dan ook luidkeels te kennen, dat ik als stok oude vijfde, niet voor mannelijk genitaal gezet wenste te worden door in de houding te gaan staan en zeker niet met mijn hakken zou klappen.

Wat ik op dat moment nog niet besefte was, dat ik deze hoogwaardigheidsbekleder heel en heel diep had gekwetst.

Ik kon, om zo te zeggen, vanaf dat moment geen goed meer doen, indien ik al plannen in richting gehad zou hebben.

Vanaf dit moment kon deze gezagsdrager mijn bloed wel drinken, met kleine teugjes genietend.

Beide scheepsoppergoden, van technische en nautische zijde, kwamen in een besloten vergadering met hun onmetelijke wijsheid overeen dat mijn onaangepast gedrag gecorrigeerd diende te worden zodra de gelegenheid zich voor zou doen.

Een van de volgende dagen liep ik op het voorschip en zwaaide joviaal naar mijn lagere rang genoten op de brug en dacht, even een ouwehoeren praatje met de maats maken.

Ik zweer dat de zwaai beweging naar de brug geen obsceen gebaar was of iets van dien aard.

Blijkbaar mocht er aan boord, bij deze Gezagvoerder, onderling alleen gesalueerd worden door de goudgegalonneerde vervoersambtenaren.

Bij het betreden van de brug werd ik opgewacht door de allerhoogste, nee niet god zelf, ofschoon misschien toch, in rang.

Hij keek me aan alsof ik een vies insect was dat je bij nat weer onder een steen placht aan te treffen.

Hij zou me in het front van zijn lagere vazallen, wel eventjes, voor de bekende homo-sexueel zetten.

Als zeer hoog geplaatst scheepspsycholoog doe je dit, om het effect te vergroten, via een omweg.

"Jij bent niet in overeenstemming met de maatschappij voorschriften gekleed".

U moet weten dat de uniform kleding, door de onderbetaalde Officier, uit eigen zak betaald werd en dat de afstand onderkant broek en de knie schijf, volgens die voorschriften, vijf centimeter mocht zijn.

En zoals algemeen bekend, "Ons Zeeuwen ben zùnig".

Dus een te kort, nog bruikbaar broekje, werd zomaar niet weg gedaan.

Bovendien hoopte ik al jaren dat over dit onderwerp een opmerking gemaakt zou worden, want ik had mijn antwoord reeds lang klaar.

Mijn geduld werd na jaren beloond. "Nee kapitein, U heeft het mis de kleding voldoet aan de door de maatschappij gestelde eisen, maar mijn knie schijven hangen te laag".

Ofschoon ik mijzelf bijzonder geestig vond werd er niet hartelijk gelachen, maar ontstond een koude ijzige stilte alsof je het vriesruim open trok.

Hij maakte mij duidelijk dat deze opmerking als insubordinatie beschouwd kon worden en als hij kwaad wilde, ik daarvoor gestraft zou kunnen worden.

Maar wie kaats kan de bal verwachten en hij bracht me op een idee, als er een gestraft diende te worden gooide hij zelf erg hoge ogen.

Voor me zelf maakte het niet meer uit ik lag voor de rest van mijn tijd op dat schip toch aan een rottig eindje gemeerd.

Speciaal tirannie dient bestreden te worden, dat staat zelfs in ons Volkslied.

Dat dit optreden, door deze aan hoogmoed leidende nautische figuur, niet getolereerd kon worden was duidelijk.

Hiervoor moest een goede passende straf bedacht worden.

Maar hoe pak je nu zo'n arrogante scheepsoppergod aan zonder direct door zijn vreselijke wraak getroffen te worden?

Zoals algemeen bekend, en in mindere mate erkend, is de scheepswerktuigkundige opleiding zeer compleet en erg wetenschappelijk.

Verder kon mij door langdurig verblijf in den vreemde, enige virtuositeit niet ontzegd worden om iets moois te bedenken.

Gedragingen van vloeistoffen en gassen hebben voor de wakkere scheepstechnici dan ook nauwelijks geheimen.

Bovendien zat in die tijd lucht verstuiving ook nog in het studie pakket.

De lezer moet weten dat niet alleen de kapitein de hoogst aan boord geplaatste is maar zijn hut en toilet ook.

Als scheepswerktuigkundige heb je tevens het toezicht op de sanitaire voorzieningen.

Dus op wacht een ietsje pietsje te veel lucht in het hydrofoor tankje gesuppleerd en dan maar afwachten of deze lucht bel de weg naar het hoogste punt van het systeem zou weten te vinden.

Uit een geheime reconstructie is gebleken dat deze wetenschappelijke toegepaste luchtverstuiving in toiletten op uitstekende manier heeft voldaan en ongeveer het volgende is gebeurd.

Zelfs deze scheepsoppergod heeft van tijd tot tijd menselijke aandrang en moet gebruik maken van het toilet.

Na zijn grote boodschap keek hij vol trots achterom en drukte achteloos op de flushklep.

Het ontstane effect overtrof alle verwachtingen van de ingewijden.

Dit bleek heel duidelijk uit het verslag van zijn Chinese hutboy. "Captain plenty shit, all shit topside"

J.A.Valijn.