SNORKEL

 

 

Een marconist heeft aan boord van een schip altijd een bijzondere positie ingeno­men.

Zijn doop en familie naam werd eigenlijk nooit gebruikt, het was kortweg "Spark". Voor de lager opgeleiden onder U, dit is de Engelse vertaling van het Nederlandse woord vonk.

Deze in punten en strepen communicerende mede officier was over de gehele lijn veelal, op een prettige manier, nog meer gestoord dan de overige schepelingen.

Zo ook aan boord van hare majesteit m/v Boissevain. Altijd werd de functie van deze radioofficier door de andere goudgegalonneerde ver­voersambtena­ren met grote afgunst en Argus ogen bekeken. De lezer moet weten dat deze functio­naris niet tot de Koninklijke Java China Paketvaart Lijnen behoor­de, maar bij Radio Holland in dienst was. Voor het eten en drinken aan boord maakte dat niets uit. Hij kreeg de met veel liefde in het brood meegebakken meel wormen dan ook door de maatschappij geheel gratis aange­boden, gedurende het gezellig samenzijn in de messroom. Het begrip omni­voor werd door onze chinese koks heel erg ruim voor de lagere officieren toegepast. 

Zijn actieve uren op zee werden bepaald door de "uitluister" tijden.

En deze bepaalde hij weer zelf, dus dat was een ideale scheepssituatie, te vergelijken met een kleine zelfstandige.

Zoals alle figuren die weinig omhanden hebben of behoeven te hebben kom je al gauw tot een soort maatschappelijkwerker of anderszins tot de softsec­tor behorende vakkrachten. Dat was dan ook een van de activi­teiten die automa­tisch door hem vervuld diende te worden. Zijn hut was vergelijkbaar met de huidige gesubsidieerde soos voor hasj en ander stuf gebruikende en niet werkende rand­jongeren. Met dit verschil, dat het toenmalige stuf in liquide vorm en met alcohol ontsmet tegen hoge betaling werd verstrekt en wij ons daarnaast ook nog eens het lazarus moesten werken.

De enige subsidie die aan deze activiteit aan boord werd verleend waren de voetbaluit­slagen op maandag. Deze vrijwillig aangestelde maatschappelijke communicatie functiona­ris was volgens eigen zeggen in zijn jonge jaren een groot sportfiguur op zwem gebied geweest. Wij, als in zijn soos aanwezige randjongeren, luis­terden dan ook altijd vol geveinsd ontzag naar de verhalen over de in het verle­den geleverde presta­ties van deze koene sportfiguur.

Want als je maar bewondering voor hem bleef vertonen verzorgde hij de gratis alcohol verstrekking met schone glazen en dat was mooi meegenomen.

Zodra wij in een haven arriveerden was onze punten en strepenboer ook weer van alle werkzaamheden ontheven.

Terwijl de technische scheepsdienaren zich in het vette pak hesen om met liefde en vol overgave een aantal cilinderkoppen te snellen en de dekheng­sten zich met de lading in de ondertussendekken, welke veelal niet te vinden was, onledig hielden, trok onze sparks het snel gesneden pak aan om de wal op te stappen.

Al of niet voorzien van keurige bordeel schuivers.

Wanneer hij dan weer terug aan boord verscheen kregen wij een uitgebreide samenvatting van zijn avonturen.

 

In zijn verhalen werden de hoofdrollen veelal vervuld door de mooiste zwoele dames die er in Zuid Afrika te vinden waren.

Het gewone minder fortuinlijke scheepsgrauw hing dan, figuurlijk althans, kwijlend aan zijn lip­pen.

Zo was het hem ook weer in Durban vergaan. Maar daarnaast had hij ook een bezoek gebracht aan een sportwinkel voor onder water activiteiten.

Voorzien van diverse folders, opgeluisterd door nauwelijks geklede vrouwen die onder water op vis en andere buit jaagden.

Dit bracht ons gedurende het samenzijn en het aanhoren van zijn vertellin­gen in de sociëteit van deze radio offi­cier op een lumineus plan.

Goede ideeën ontstaan en groeien veelal nadat deze extra besprenkeld worden met een uit gerst gebrouwen vocht, zo ook hier.

U moet weten dat het voedsel pakket aan boord, voor de lagere officieren, hier en daar wel eens een leemte vertoonde.

Het laatste door ons bezochte gastronomisch diner in de messroom werd opgeluisterd door een, volgens vertaling op de menu kaart, visgerecht. Dit wil ik tot op vandaag de dag nog steeds bestrijden. De prijs van het aan ons aangeboden voedsel werd voornamelijk bepaald door de antiquiteitswaar­de. Dit is, voor scheepsvoedsel op zich niets bijzonders, ware het niet dat deze ter tafel gebrachte onder wa­ter bewoners afkomstig waren uit een rest partij van de vierde Engelse oorlog.

Diegene onder U die maritiem historisch onderlegd zijn weten dat dit treffen aan het einde van de 18 de eeuw plaats vond.

Onze Sparks diende zich daarom een onderwateroutfit aan te schaffen zodat hij zijn, door zich zelf geprezen, zwemtalent geheel belangeloos in dienst van zijn soos bezoekers kon stellen.

Omdat hij altijd over een zee of beter een oceaan van vrije tijd beschikte zou hij voor ons ter visvangst kunnen gaan. Een van de bijbelse hoofdrol spelers deed dat tenslotte ook voor zijn discipelen.

Het gehele in de sooshut aanwezige gezelschap kreeg, bij de gedachte alleen al aan die kakelverse vis, het kwijl in de mond.

De volgende dag kwamen de moegewerkte en ondervoede loonslaven van hare majesteit m/v Boissevain, vol spanning en hoop op een toekomstige betere maaltijd, de hut van de mannelijke tegenhanger van Florence Nightingale binnen strom­pelen.

En daar zat hij dan, onze hoop in bange dagen, volledig uitgedost.

Duikbril met snorkel op het hoofd,flappen aan de voeten en verder heel sexy met zwembroek. Om zijn prachtig gevormde rechter been, een soort jarretelletje, heel ondeugend en ge­­waagd,met daarin een vlijmscherp jacht of vismes.

Ja dit beloofde rijke buit. In onze aanwezigheid werd er nog een van de belangrijkste attributen uit de verpakking gehaald. Een of andere scherpe pijl met een lange lijn en wat onduidelijke elastiekjes. Waar wij als een- voudige barbezoekers en onderwaterleken geen flauw benul van hadden. Maar onze kastelein en toekomstig voedselproducent tuigde dit apparaat, met de air van een deskun­dige, op. De rubber snaartjes keurig strak gespannen van zijn onder­waterge­weer, want dat was het.

 

Het eerste schot zou hij de aanwezigen demonstre­ren en daar er zich geen eiwithoudende voedselbronnen in de hut bevonden, leek een stevig stuk hout als proef object wel ge­schikt.

Het paneel deurtje van de klerenkast was het enige dat wij op dat moment als vervanger van hout konden bedenken.

Iedereen opzij en knal daar ging de stalen spies dwars door de deur.    Vier keurige Hong Kee snel gesneden hand made maat pakken met een mooi rond gaatje als satee­tjes aan de achterwand geprikt.

 

J.A.Valijn