TROUWEN

 

 

In Singapore kregen wij, volgens het maatschappij tele­gram, weer een nieuwe leerling aan boord.

En inderdaad daar verscheen een heel braaf ogende jong afge­studeerde scheepstechnicus.

Hij heette Hendrik, dus dat brave klopte mooi. In Nederland had zijn wieg boven de grote rivie­ren op de droge zandgrond gestaan.  

Groot gebracht in de overtuiging dat zijn levensbeschouwing de enige juiste was.

De hoogste vorm van vermaak, die hij kende, bestond uit een bijbelkring, als overbrugging tussen twee godsdienst oefenin­gen, op Zondag.

De uiterst opwindende muziek door hem ooit gehoord waren de blijde orgelklanken.

Ja in die tijd werd er veel aandacht aan jeugd begeleiding besteed, kom daar nu nog maar eens om. Gezag betekende voor hem erg veel. 

Want wij, als direct bij zijn introductie programma betrok­kenen, werden met meneer aangespro­ken.

Het was ons al direct duide­lijk dat dit fout moest lopen. Ja wij liepen al een jaartje langer mee en wisten nagenoeg precies waar dit scheep­je zou stranden. Zo braaf en naïef kwam je ze niet vaak tegen en we wisten uit ervaring dat het vlees, ook voor mensen van de hogere zandgron­den, erg zwak kan zijn.

In die tijd waren de introductie programma's nog erg kort, ongeveer de tijd die je nodig had om je ketelpak aan te schieten werd voldoende geacht.

Hij was bijzonder leergierig en deed zijn uiterste best om zijn direct hoger in rang aanwezige collega's te behagen.

Ook hij was op de Ruyterschool jaren lang vol gestopt met technische kennis over hulp en bij werktuigen. Volts en ampères waren een open boek voor deze wakkere nieuwe technische offi­cier.

De toenmalige leraren hadden kosten noch moeite en tijd gespaard om het meest optimale school product, een volleerd scheep­swerk­tuigkundige, af te leveren. Het bleek alras dat men in dit opzicht uitstekend geslaagd was.

Gedurende het manoeu­vre­ren bij vertrek Singa­pore kwam hij in hoogst opgewon­den staat de machineka­mertrap afgerend, keek verwilderd om zich heen, gaf een ijzersterke technische storingsanalyse en sprak "pats vlammetje".

Het was duidelijk dat hier de gevolgen van jaren lange techni­sche indoctrinatie door de Ruyterschool leraren zijn vruchten afwierp. Heden zou men dit een technische positieve grondhou­ding noemen.            

Aan zijn verbale kwaliteiten moest nog het een en ander bijgeschaafd worden.

Er bleek na onderzoek dat er een koelcom­pressor was uitgevallen.

Sindsdien was dan ook zijn naam,"Pat­svlammetje"

Op wacht werd hij, naast technische bijscholing, ook op het gebied van wat er werkelijk in de enge buiten wereld te koop was bijgepraat.                                                

Hij hoorde, met rode oortjes en afkeurende blik, onze wijze verhalen aan.

Onze voorspelling dat hij in Japan bij de eerste de beste confrontatie met het Japanse schoon zou sneuvelen werd misnoegd verwor­pen.  

 

Ons, financieel gezien, gene­reus bod op zijn verlovingsring werd verontwaardigd van de hand gewe­zen.

 Maar na de dokbeurt werd het duidelijk dat het land van de reizende zon hem niet geheel onberoerd had gelaten.

Ofschoon kort na het verlaten van de laatste Japanse haven wij al het sterke vermoeden hadden dat onze jongste telg een beetje verkering had, duurde het toch verschillende zeewachten voor hij zijn geheim prijs gaf.

Bij het noemen van de naam van zijn nieuwe verloofde Mitchiko zwijmelde hij gelukzalig voor zich uit starend geheel weg in een soort droomtoestand.

Wij als hoger geplaatste vervoersamb­tenaren verklaarden hem, in onze onmetelijke wijsheid, dat de eerste post van zijn geliefde pas in Durban verwacht zou kunnen worden.

Dat was bijna niet op te brengen voor onze verliefde wachtvazal.

Maar als zo vaak bij erg verliefde mensen verkeren zij in een schemertoestand en zit het ver­stand dan niet meer op de juiste plaats, maar veelal tussen de knieën.

De aandacht voor zijn werk liet een beetje te wensen over, dus dit vroeg om een maritiem genezingsproces.

Alhoewel de toenmalige schepen niet uitgerust waren met praatgroe­pen, verliefden platforms, alarmnum­mers of producten van andere zielenknijpers, werd er wel degelijk nagedacht over een mentaal herstel proces.

Omdat wij uit oostelijke richting voeren werd er een groep van wijze zeelieden gevormd, daar kwamen de wijzen tenslotte ook vandaan.

Enkele van ons hadden in het verleden wel eens een Japanse correspondentie vriendin gehad, dus enveloppen waren aanwezig.

In Durban kwam er dan ook een heuse liefdesbrief voor de hitsige leerling. De inhoud van dit liefdesepis­tel bevatte ongeveer de volgende proza. Voor oud Japanvaarders wellicht bekend.

 

"My dearest darling",

"I miss you so very much.

The live without you will never be the same.

But I am so happy because I think I will have a baby from you and I am sure" etc.etc. 

"With all my love and plenty kisses"

 Mitchiko

 

Deze, door borst behaarde scheepsofficieren, geschreven “love letter” werd tussen de scheepspost gestopt.

Het resultaat werd na enkele uren duidelijk hij vatte het geheel op volgens zijn hoge zandgrond principes.

Volgens zijn levens­beschouwing moest er dan getrouwd worden.

Wij als wachtcollega's werden in zijn complicatie betrokken.   

Het probleem was dat hij, gezien het bedrag van een leerlingen gage, niet over voldoend geld middelen beschikte om deze plechtigheid te financie­ren.

Geen nood.

De gehele bezorgd medelevende crew was onmiddellijk solidair en startte een inzamelingsactie.

Zijn directe maats boden spontaan de kinderwagen te adopteren. Ja dat waren leuke tijden voor alle opvarenden.

Maar de wijze zeelieden hadden de situatie toch een beetje verkeerd ingeschat. Want ons slachtoffer staarde nog meer en had nog minder aandacht voor zijn machinetaken dan voorheen.

Zelfs eten deed hij bijna al niet meer.

Terwijl hij zich nergens mee zorgen over behoefde te maken, want op papier was de gehele trouwerij bij terug komst in Japan al gere­geld, compleet met vrijgezellen avond, getuigen, peetva­ders en meer van dit soort dingen.

Maar goed het was ons duidelijk dat de affaire hem meer had aangegrepen dan wij hadden voorzien.

Dus in Kaapstad ontving hij een nieuwe “love letter” van Mitchi­ko, dat de baby bij nader inzien toch niet zou komen.

Nu als er een uit zijn bol en zijn dak ging was dat onze leerling wel.

Niettegenstaande in zijn geboorte kringen jenever drinkers tot de groep gevorderden gerekend mogen worden, was er waarschijnlijk niet een die op dat moment in zijn schaduw zouden hebben kunnen staan.

 

J.A.Valijn.