Zo langzamerhand
raakt de oude garde uitverteld met hun verhalen en veel van de verhalen zijn
eigenlijk allemaal het zelfde .
De 75 jarige
onder ons zijn meestal vlak na de oorlog gaan varen en kwamen terecht op oude
uitgevaren schepen die de duikboten hadden overleefd.
Maar toch. Voor
mij was het nieuw.
Ik had de
hongerwinter overleefd en toch heel plichtsgetrouw de lessen op de MULO
gevolgd. Jassen aan en mutsen op in de klas, want er was geen verwarmingen.
Engelse les kregen we clandestien, want dat was verboden.
Ook kregen we
Duits. De leraar, een wat oudere man met scheve schouder, begon dan altijd met
: “De klerelijers, leer toch maar Duits,want straks heb je het nodig”.
Toen al een man
met inzicht, want in Hamburg en Bremen kwam ons schoolduits goed van pas. Al
snel leerde je dat een zuiger geen Zeuger was en dat al die gasten Klaus und
Heinrich heetten. Ennn… dat moffen
gezellige mensen waren om mee te werken en een pilsje mee te drinken.
Maar ik kwam van
de “Machinisten School” in Scheveningen,
waar ik twee jaar lang op een stuk ijzer heb staan kleunen en zelfs goed werd
in smeden .
Na het behalen
van het diploma keurig in uniform gaan solliciteren bij “La Corona - Shell
tankers die een kantoor had in het KLM gebouw. Gelijk aangenomen en volgespoten
en ingeënt tegen pokken. Vooral dat laatste leverde mij een dikke arm op; en
toen half grokkie op de fiets naar huis.
Al snel ging de
telefoon. Of ik maar naar Engeland wilde gaan samen met een collega en dan met
de trein naar de Stanlow raffinaderij in Liverpool
Dit was toch wel
waar ik op gewacht had. Al die jaren was ik nooit verder dan Hilversum geweest.
Al gauw bleek dat
ons clandestiene engels mij best goed van pas kwam, want ik kon me probleemloos
bewegen.
Ik kwam terecht
op de MACUBA uit 1931. Twee Werkspoor Luchtverstuivers met stoom hulpwerktuigen
en Schotse Ketels.Dit alles paste wel in het geleerde straatje.
Maar het viel
toch niet mee, want al gauw ontdekte je dat je niet veel wist.
Verder een
Chinese bemanning en engelse sleutelmaten, 5/8 en 3/4 spanners en een verdraaid
nauwe, harde kooi. Mijn overalls stonden stijf van de olie en hingen als
planken aan de waslijn. Maar je dacht dat het zo hoorde.
En ..op zondag
een rijsttafel, dat had ik nog nooit gegeten.
Het was een begin
van een nieuwe wereld en ik leerde dat toffe machinisten zich door niemand
laten kisten en dat had ik de komende jaren hard nodig
L.M.de Leeuw. La
Corona – Shell tankers .17-11-50 .Overeenkomst 12 mnd.