Het gaat hier over het m.s. “Oranje”. Op de lange
oversteek tussen Colombo en Singapore ging ik als derde marconist wel eens na
de avond maaltijd naar de brug om een praatje te maken met de 3e
stuurman.
Ik liep de hondenwacht maar je duikt niet gelijk je kooi
in met een volle maag dus een uurtje minder slaap maakte niks uit in die dagen!
Heel illegaal had ik twee flesjes Heineken naar boven
gesmokkeld, een voor de 3e en een voor mij. De zon was al weg en we
genoten van ons pijpie, geen angst want de hoge druk zat nog aan tafel op de
tweede zitting voor de passagiers!
Toch nog uitkijken en daarom stonden de twee lege flesjes
verscholen op het stuurboord lichtbak. Wij waren in diep gesprek op de wing
toen ineens die ouwe achter ons stond.
De derde, als de gesmeerde bliksem, had ineens de twee
flesjes in z’n handen en stond door de halzen te kijken naar de horizon.
Die ouwe zei wat en de derde liet de twee flesjes
overboord vallen.
“God, Kaptein U liet me schrikken en ik heb m’n verrekijker
laten vallen!”
Die ouwe, kuchte wat en zei “Sorry
joh, dat was de bedoeling niet. Ik wou je alleen maar wat
vragen over het schip dat we een half uur geleden gepasseerd zijn.”
Het mooie eind van dit verhaal was dat de derde een
nieuwe verrekijker van de kaptein kreeg na vertrek uit Singapore!
Wat een reactie van de derde hè? Ik kan er nog niet over
uit!
John Papenhuyzen