ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Ο Αβραάμ
Καθώς πιστεύω!
Ο Αβραάμ ήταν σύμφωνα με τα γραπτά ευσεβής και δίκαιος. Το κανονικό του
όνομα είναι μάλλον άγνωστο. Το όνομα Αβραμ σημαίνει πατέρας, και Αβραάμ πατέρας εθνών! Το κανονικό του όνομα, λοιπόν, δεν ήταν Αβραάμ.
Μάλλον ο Μωυσής κάτω από θεία καθοδήγηση, χρησιμοποίησε το όνομα Πατέρας/Αβραμ
σαν όνομα ενός μεγάλου, δικαίου και ευσεβή πατέρα σαν άγια "αφετηρία" και ρίζες του
έθνους του Ισραήλ, ώστε να είναι ένα σύμβολο του έθνους και πρότυπο προς μίμηση. Ηταν κάτοικος της
Χαλδαίας, και αργότερα πήρε την προσωνυμία Εβραίος, ή ίσως το Εβραίος ήταν το
πρώτο και κανονικό του όνομα. Ωστόσο, για άλλους το Εβραίος σημαίνει νομάς ή κάποιος που
περιπλανιέται, περπατητής. Τέλος πάντων αυτό δεν μας ενδιαφέρει. Η Χαλδαία,
καθώς γνωρίζουμε, ήταν το νοτιοδυτικό τμήμα της Βαβυλωνίας. Αρχιζε από τον
Ευφράτη ως την Αραβική Ερημο.
Στα μέρη αυτά όπως και σε όλη τη Βαβυλωνία ζούσαν Σημιτικοί λαοί, από τους
οποίους καταγόταν ο Αβραάμ. Σύμφωνα με τα γραπτά, γεννήθηκε στην Ούρ των
Χαλδαίων, από όπου ο πατέρας του Θάρα πήρε την οικογένεια με σκοπό να
εγκατασταθεί στη γή Χαναάν. Ωστόσο, για λόγους που δεν αναφέρονται,
παρέμεινε στην πόλη Χαράν. Οταν πέθανε ο πατέρας του, αποφάσισε να πάει στη γή
Χαναάν, καθώς ήταν και ο αρχικός σκοπός της οικογένειας. Γράφεται, ότι ο Θεός
μίλησε στον Αβραάμ λέγοντας του πως πρέπει να φύγει από τη γή του και τον
κύκλο της συγγένειας του, και να πάει στη γή την οποία θα του δείξει. Μάλλον το
πιο σωστό πρέπει να είναι, ότι αισθάνθηκε μιά φωνή να τον καλεί, και όχι άκουσε
τη φωνή του Θεού. Βέβαια, δεν αποκλείεται να του μίλησε.
Ο Αβραάμ για τον οποίο μίλησε και ο Κύριος καθώς τον έφερε σαν παράδειγμα,
πρέπει να ήταν ένα απο εκείνα τα ανθρώπινα φαινόμενα, (παιδιά του ανθρώπου) που
λές έρχονται απ’το πουθενά. Μοιάζουν μάλλον σαν οάσεις στην έρημο, όπου
κυριαρχεί η άγρια φύση και η διαφθορά. Δεν ανήκουν στο περιβάλλον, δεν
συμβιβάζονται με το άδικο, δεν ανέχονται την αρπαγή, το ψέμα, την εκμετάλευση.
Δεν ανέχονται την υποκρισία. Προτιμούν να αδικηθούν παρά να αδικήσουν, να δώσουν
παρά να πάρουν, να ταπεινωθούν παρά να ταπεινώσουν. Προτιμούν να πεθάνουν παρά
να παρακούσουν τη φωνή της αληθινής αρετής. Αυτή την εσώτερη φωνή του Πνεύματος
του Θεού, που φλογίζει την ψυχή και επηρεάζει αποφάσεις και πράξεις. Είναι ασυμβίβαστοι με
τη διαφθορά των ισχυρών, και ως συνήθως καταλήγουν να δικάζονται σε θάνατο. Ενας
τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο Σωκράτης. Ο Σωκράτης, και όχι μόνο, θα
μπορούσε να ήταν ο Αβραάμ, ο Θεός θα τον επέλεγε, καθώς όλοι αυτοί έχουν τη χάρη να είναι πιο εκλεκτοί.
Μοιάζουν μεταξύ τους παρόλο που έζησαν σε διαφορετικές κοινωνικές και
θρησκευτικές συνθήκες. Πέρα από τις όποιες αρνητικές θρησκείες, ο θείος νόμος
είναι γραμμένος μέσα μας και απόλυτα κατανοητός για τον κάθε "ελεύθερο"
άνθρωπο. Ολοι ξέρουμε πως είναι κακό να κάνουμε κακό στους
άλλους; Μην κάνεις στους άλλους ότι δεν
θέλεις οι άλλοι να κάνουν σε σένα, και αντίστροφα. Απλά, δεν θέλεις να είσαι δούλος, τότε, μην
κάνεις άλλους ανθρώπους δούλους σου, δεν
θέλεις να σε αδικούν, μην αδικείς κανένα. Αν όμως κάποιος σε αδικήσει, μην
επιστρέφεις τα ίδια. Μην γίνεσαι και εσύ το ίδιο άδικος, μην κατεβαίνεις στο
ίδιο χαμηλό επίπεδο εκείνου που σε αδίκησε. Μην επιστρέφεις μίσος στο μίσος, γιατί εκτός των άλλων συνεπειών που
απορρέουν από τα μίση, κυρίως θα αλλοτριώσεις και θα καταστρέψεις τον θησαυρό της
ψυχής σου.
Ο Κύριος αναφέρθηκε στον Αβραάμ λέγωντας, αν ήσασθαν παιδιά του Αβραάμ τα
έργα του Αβραάμ θα κάνατε. Ηταν λοιπόν, δίκαιος και καλόκαρδος ο Αβραάμ.
Ωστόσο,
καθώς διαπιστώνουμε, προσάρμοσαν τούτον τον ευσεβή και δίκαιο άνθρωπο, ώστε να
ταιριάζει με τους μεταγενέστερους αφέντες του Ισραήλ. Λογικά σκέφτηκαν οι
άνθρωποι, πως ο μεγάλος γενάρχης και άγιος πατέρας του λαού, δεν πρέπει να διαφέρει
πολύ από τους αφέντες του λαού. Να είναι μεν πρότυπο δικαίου ανθρώπου,
αλλά τόσο δικαίου που να συμφωνεί και να παρομοιάζεται με τους άλλους άρχοντες,
όταν αυτοί ήταν αργότερα κράτος και κυριαρχούσαν στα μέρη της Παλαιστίνης. Ηταν
εποχές, πολλούς αιώνες μετά τον Αβραάμ, όπου οι άρχοντες του Ισραήλ, βρέθηκαν να
είναι ιδιοκτήτες σε όλα εκείνα τα μέρη, όπου περπάτησε ο φτωχός νομάς
Αβραάμ. Ηταν πλούσιοι, ιδιοκτήτες γης και ανθρώπων, πολύ χρυσάφι, αργύριο, πρόβατα, δούλους, δούλες, βόδια,
κλπ. Κατά συνέπεια η οποία χαρακτηρίζεται απο αφιόνι, εμφανίζουν τον
Αβραάμ να είναι το ίδιο πλούσιος και ανθρωπο-ιδιοκτήτης για ευνοήτους λόγους. Αν
όμως προσέξουμε καλύτερα όλα αυτά τα γραπτά, τα οποία είναι ανακατεμένα με τα
γραπτά του Προφήτη, και αντιφάσκουν μεταξύ τους, θα
διαπιστώσουμε ότι τα πλούτη του Αβραάμ ήταν μάλλον άνθρακες.
Εγραψαν, δηλαδή "διόρθωσαν και συμπλήρωσαν" τα γραπτά του Μωυσή, ότι ο Αβραάμ
έφυγε από την πόλη Χαράν με μεγάλο πλούτο, δούλους και δούλες! Ενώ επίσης
γράφεται, ότι άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει να φύγει απ’το περιβάλλον της
οικογένειας του, και να αρχίσει να περπατάει ελεύθερος και ανεξάρτητος
προς τη γή την οποία θα του δείξει ο Κύριος. Δηλαδή, ενώ άλλα γραπτά (του
Μωυσή), λένε ότι έφυγε φτωχός και με συντροφιά τη γυναίκα του, και με τον Λωτ,
άλλα λένε ότι είχε πλούτη και δούλους. Και βεβαίως αν είχε δούλους, τότε θα είχε
και πλούτη, διότι χωρίς πλούτη, πως θα είχε δούλους! Αλλά τότε γιατί
ζούσε σαν νομάς, γιατί γύριζε πότε εδώ και πότε εκεί στήνωντας τη σκηνή του;
Οταν σύμφωνα με τα γραπτά έπεσε πείνα στη γή Χαναάν, αναγκάστηκε να πάει στην
Αίγυπτο να επιβιώσει! Γιατί αφού ήταν πολύ πλούσιος; Μήπως
πήγαν και οι άλλοι πλούσιοι Χαναναίοι στην Αίγυπτο να επιβιώσουν; Δεν
νομίζω, δεν αναφέρουν κάτι τέτοιο!
Το όνειρο του ήταν να αποκτήσει γή στα μέρη της γής Χαναάν, και σύμφωνα με
τα γραπτά, ο Θεός λένε του «υποσχέθηκε», (δηλαδή του είπε, του αποκάλυψε, και
όχι του υποσχέθηκε), ότι οι απόγονοι του θα κληρονομούσαν τα μέρη
στα οποία, ωστόσο, ο Αβραάμ δεν είχε μόνιμη κατοικία. Αλλά αν, όπως γράφουν,
ήταν πλούσιος, θα αγόραζε! Ενώ, το μόνο που γράφεται ότι αγόρασε ήταν ένα πολύ
μικρό κτήμα για οικογενειακό τάφο όταν πέθανε η Σάρρα. Ενώ πρίν πεθάνει η
Σάρρα, και πρίν αποκτήσει τον Ισμαήλ, εμφανίζεται σαν κάτοχος μεγάλης γής
γύρω απ’τον Ιορδάνη. Δεν υπάρχει διευκρίνιση αν ήταν ιδιοκτήτης ή ενοικιαστής, την οποία
μοίρασε με τον Λώτ με ανώτερη υποχωρητικότητα. "Γιατί αδελφέ μου να μαλώνουμε
μεταξύ μας, και γιατί να υπάρχει διχόνοια μεταξύ των ποιμένων μας; Δεν είναι
όλη η γή μπροστά σου; Διάλεξε, αν εσύ πας αριστερά εγώ θα πάω δεξιά, και αν
εσύ δεξιά, εγώ αριστερά."
Πολύ ωραία, αλλά, αν όλη η γή ήταν ελεύθερη μπροστά τους, αν ήταν δική του, και
μπορούσε να τη μοιράζεται με τον Λωτ, τότε γιατί να ζει σε σκηνή, και γιατί
έπρεπε να μετακινήται; Γράφεται ότι τότε στα μέρη αυτά κατοικούσαν οι Χαναναίοι,
οπότε η γή ήταν δική τους. Πως λοιπόν εμφανίζεται ο
Αβραάμ να λέει, δεν είναι όλη η γή μπροστά μας! Συνήθιζαν να αναφέρουν
λεπτομέρειες, αλλά δεν διευκρινίζουν πως συνέβαινε μιά τόσο εύπορη γή, που ενώ
ανήκε στους Χαναναίους, ήταν
ελεύθερη για τον Αβραάμ και τον Λώτ! Αν την είχε αγοράσει, τότε γιατί ζητούσε να
του παραχωρήσουν ένα κομμάτι γής για οικογενειακό τάφο, και γιατί ήταν
υποχρεωμένος να αλλάζει τόπους κατοικίας; Αν πάλι ήταν φτωχός νομάς, χωρίς γή,
και χωρίς να έχει που την κεφαλή κλίνε, πως θα ήταν δυνατόν να έχει
στρατιές απο δούλους, που θα δούλευαν αυτοί οι δούλοι, και πως θα τους
συντηρούσε;
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Υποτίθεται ότι τα "πλούτη" του τα κληρονόμησε ο γιός
του ο Ισαάκ, για τα οποία υποτίθεται ότι έγινε η διαμάχη για τα πρωτοτόκια
μεταξύ του Ιακώβ και Ησαύ. Βλέπουμε όμως ότι το πιάτο φακής που έφαγε ο Ησαύ,
είχε την ίδια αξία όσο και η κληρονομιά του Ισαάκ, την οποία πουθενά δεν
φαίνεται ότι κληρονόμησε ο Ιακώβ. Η "όλη γή είναι μπροστά μας" δεν ανήκε καθόλου
στον φτωχό και δίκαιο Αβραάμ. Ανήκε πολύ μεταγενέστερα στο λαό Ισραήλ, και
κυρίως στους άπληστους άρχοντες όταν πια ήταν κράτος, καθώς κυριαρχούσαν σ’αυτά
τα μέρη. Για αυτό με το παράδειγμα του Αβραάμ, οι κρατικοί φορείς και νομοθέτες προσπαθούσαν πολύ σωστά να διδάξουν τους
ιδιοκτήτες, ότι έπρεπε να είναι υποχωρητικοί μεταξύ τους, και να μην σφάζονται
για τις μοιρασιές. Και για να δικαιολογούν τους "ευσεβείς" πλούσιους άρχοντες δίδασκαν ότι
και ο πατέρας Αβραάμ, τον οποίο αγαπούσε ο Θεός, ήταν το ίδιο πλούσιος
δουλοκτήτης, όπως ήταν και οι άρχοντες του λαού Ισραήλ.
Ο Θεός έλεγαν μοιράζει τα πλούτη και τους δούλους, και σύμφωνα λοιπόν με αυτούς,
όταν ο Θεός αγαπάει κάποιον..., "γίνεται άδικος και κακός" με τους άλλους,
ανθρώπους! "Μετατρέπει" τα άτυχα παιδιά των δούλων σε παιχνίδια και ατομικές
ιδιοκτησίες των τυχερών πλουσιοπαίδων, "αντιφάσκει και διαψεύδει" τον Εαυτό Του,
"χαρίζοντας δούλους και πλούτη" στους "ευσεβείς" άρχοντες, ώστε να μην μπορούν, ή
να είναι πάρα πολύ δύσκολο γιαυτούς να εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών.
Βλασφημούσαν το Θεό, και ακόμα Τον βλασφημούν, αφού ακόμα και σήμερα οι
θρησκευτικοί μας άρχοντες εξακολουθούν να υπνωτίζουν τους πιστούς λέγωντας τους
τα ίδια, χωρίς τουλάχιστον να ντρέπονται, πόσο μάλλον τότε!
Προσάρμοσαν τον δίκαιο και καλόκαρδο Αβραάμ,
δηλαδή έναν άνθρωπο πρότυπο και εκλεκτό του Θεού να ταιριάζει και να
"συμφωνεί" με τους
άρχοντες ανθρωπο-ιδιοκτήτες και μεγαλο-ιδιοκτήτες, ώστε να είναι και αυτός το
ίδιο.
Και αυτό είναι ένα
πολύ επικίνδυνο αφιόνι! Και μάλιστα το πιο επικίνδυνο από όλα, καθώς αυτοί που
χρησιμοποιούν τέτοιου είδους "θεοευλογημένα" ναρκωτικά, κακοποιούν, υπνωτίζουν και ελέγχουν τα
θύματα τους, οπότε μπορούν εύκολα και ανάλογα με τα συμφέροντα και τις
περιστάσεις να τα μετατρέψουν σε βόμβες, ή σε ανήμερα θηρία.
Πολύ περίεργα
επίσης έγραψαν ότι η Σάρρα βιάστηκε από τους Αιγυπτίους, και μάλιστα απ’το
Φαραώ, που σύμφωνα με τα γραπτά ήταν τουλάχιστον 65 χρόνων. Το ίδιο βλέπουμε
με το βασιλιά Αβιμέλεχ όταν η Σάρρα ήταν κοντά στα 90 της. Που βρέθηκε η
φρεσκάδα και η ομορφιά μιάς γυναίκας σε μια τέτοια ηλικία, και κυρίως στα 90 της
χρόνια! Δεν υπήρχαν άραγε νέες και όμορφες γυναίκες, ή μήπως πρόκειται για
κάποια άλλη ιστορία απαγωγής και βιασμού, την οποία προσάρτησαν στην ιστορία
του Αβραάμ; Πάντως δεν στέκει καθόλου, ένας βασιλιάς που τότε είχαν χαρέμια απο
νέες και τις πιο όμορφες γυναίκες, να θέλει να έχει ερωτικές σχέσεις με μιά 90
χρονών γυναίκα. Βέβαια, σαν γραπτά του Μωυσή, μπορεί να έχουν κάποια αλληγορική
σημασία, αλλά τούτα μιλούν κυριολεκτικά, γιατί είναι παραποιημένα.
Ο Αβραάμ εμφανίζεται επίσης σαν πρόγονος, και άλλων Σημιτικών λαών, οι οποίοι
σύμφωνα με τις παραδόσεις τους, είχαν λόγους να ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι
του μεγάλου ευσεβή πατέρα. Καθόλου απίθανο ως προς την κυριολεκτική έννοια, αλλά
οι κρατικοί φορείς δεν ήθελαν οι άλλοι λαοί να είναι ισότιμοι με το
λαό Ισραήλ. Και όχι μόνο δεν ήθελαν, αλλά πάντα επεδίωκαν να τους υποδουλώσουν,
καθώς άλλωστε και οι άλλοι λαοί είχαν τις ίδιες επιδιώξεις. Ετσι εμφανίζεται ο Αβραάμ ότι είχε μιά
δούλη με το όνομα Αγαρ. Είχε λένε ερωτικές σχέσεις μαζί της, από τις οποίες
γεννήθηκε ο Ισμαήλ. Μάλλον ήθελαν να παρουσιάσουν "αποδείξεις", ότι ναι μεν οι
άλλοι λαοί είναι απόγονοι του Αβραάμ όπως ισχυρίζονται, αλλά είναι και απόγονοι
μιάς δούλης, και επομένως δεν ήταν ισότιμοι.
Οι δούλοι δεν
ήταν ισότιμοι άνθρωποι, ήταν το ίδιο όπως τα χρήματα και τα κοπάδια,
οπότε ούτε οι απόγονοι τους ήταν ισότιμοι! Η Αγαρ περιφρόνησε τη Σάρρα, και
εκείνη για να την τιμωρήσει, την έδιωξε από τη σκηνή παρόλο που ήταν έγκυος. Η
Αγαρ έφυγε απελπισμένη περισσότερο για την τύχη του παιδιού της, που ήταν και
παιδί του Αβραάμ, και παρόλο που ο Αβραάμ ήταν πολύ "πλούσιος" και δίκαιος,
ωστόσο, δεν τη βοήθησε. Δηλαδή σύμφωνα με
αυτούς, ο Αβραάμ δεν ήταν μόνο άδικος άνθρωπος, αλλά ήταν και άκαρδος πατέρας!
Η Αγαρ σταμάτησε σε μια πηγή να ξεδιψάσει, και σύμφωνα με τα γραπτά, εμφανίστηκε
ένας Αγγελος ο οποίος της είπε να επιστρέψει στην κυρά της και να ταπεινωθεί. Ο
Θεός άκουσε το κλάμα της, και γιαυτό το παιδί ονομάστηκε Ισμαήλ το οποίο
μεταφράζεται ο Θεός ακούει. (Αλληγορικά γραπτά του Μωυσή).
Το ερώτημα παραμένει, δηλαδή αν ο Αβραάμ είχε κυριολεκτικά μιά δεύτερη γυναίκα,
και αν αυτή η γυναίκα ήταν δούλη. Μάλλον όχι, και αν είχε, σίγουρα δεν ήταν
δούλη. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούσαν να υποτιμούν τους άλλους λαούς, και
εκτός των άλλων επιδιώξεων, ήθελαν επίσης να τονίζεται το φυλετικό τους γόητρο.
Εγραψαν ότι ο Ισμαήλ ήταν άγριος και σκληρός, το ίδιο ακριβώς έγραψαν και για
τον Ησαύ. Ο Αγγελος της είπε να επιστρέψει στην κυρά της και να ταπεινωθεί,
δηλαδή να υποταχθεί. Χωρίς αμφιβολία, αντανακλάει τους πόθους των αρχόντων του
λαού Ισραήλ για υποταγή των άλλων Σημιτικών λαών. Ο Μωυσής σίγουρα έγραψε για
τον πρόγονο Αβραάμ, καθώς έγραψε συμβολικά για τον υποδουλωμένο στην αμαρτία απόγονο του
Αβραάμ. Αλλά οι μεταγενέστεροι προσάρτησαν στα γραπτά του τις δικές τους
αντιλήψεις με αποτέλεσμα να παραμορφώσουν τον ευσεβή και δίκαιο Αβραάμ, και τον
κατάντησαν να ταιριάζει και να συμφωνεί μαζί τους.
Είναι φανερό, ο
Μωυσής έγραψε για την Αγαρ και τον Ισμαήλ με συμβολική σημασία. Ο Απόστολος
Παύλος στην επιστολή του προς Γαλάτας, αναφέρεται στο όνομα Αγαρ και λέει ότι
συμβολίζει το όρος Σινά στην Αραβία. Μεταφέρνω εδώ τα γραπτά του Αποστόλου
Παύλου, από το εδάφειο 22 έως 26.
«Διότι είναι γραμμένο
ότι ο Αβραάμ είχε δύο γιους, ένα εκ της δούλης και ένα εκ της ελεύθερης, αλλά ο
μεν εκ της δούλης εγεννήθηκε κατά σάρκα ο δε εκ της ελεύθερης δια της
επαγγελίας. Αλλά αυτά τα γραπτά μιλούν αλληγορικά, διότι πρόκειται για δύο
διαθήκες, (όχι ακριβώς διαθήκες, διότι τι νόημα μπορεί να έχει μια κακή διαθήκη και μάλιστα του Θεού!)
μία από το όρος Σινά, η οποία έγινε μέσα στην δουλεία η οποία συμβολίζεται με
την Αγαρ, (διότι η Αγαρ είναι το όρος Σινά και ταυτίζεται με την Ιερουσαλήμ, και
η οποία βρίσκεται υπό δουλείας με τους κατοίκους της) η δε άνω Ιερουσαλήμ, (η
θεία πνευματική Ιερουσαλήμ, η νέα Ιερουσαλήμ η οποία κατεβαίνει απ’τον ουρανό,
όχι η γνωστή πόλη Ιερουσαλήμ) είναι ελεύθερη και είναι η μητέρα όλων μας.»
Ο Μωυσής λοιπόν,
είχε γράψει αλληγορικά για την Αγαρ και για τον γιό της, (και άρα
μπορεί να μην έχει καμιά κυριολεκτική σχέση με τον Αβραάμ), σαν σύμβολα της
υποδούλωσης του ανθρώπου στην αμαρτία, και ο υποδουλωμένος στην αμαρτία δεν
κληρονομεί την Υποσχόμενη Γη, δηλαδή δεν μπορεί να εισέλθει, τουλάχιστον χωρίς
κρίση και εξιλέωση, στην Βασιλεία των
Ουρανών. Αλλά αυτό βέβαια δεν σημαίνει καθόλου, ότι ο κάθε άνθρωπος που έτυχε, ή
τυχαίνει να είναι Αραβας δεν μπορεί να εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού. Ο Θεός
δεν έκαμε μια κακή διαθήκη για τους Αραβες και μια καλή για τους Εβραίους και
Χριστιανούς, και βεβαίως, δεν υπάρχει κακή διαθήκη του Θεού. Τα γραπτά του Μωυσή
μιλούσαν αλληγορικά ως συνήθως.
Μιλούσαν για τον υποδουλωμένο γιο/απόγονο του
Αβραάμ στην αμαρτία, (άσχετα από που κατάγεται, και άσχετα αν ήταν κυριολεκτικά
ή όχι γιος του Αβραάμ), ο οποίος δεν μπορεί να κληρονομήσει την Βασιλεία του
Θεού, (αυτό δεν είναι καθόλου διαθήκη, εκτός και αν κάποτε εξιλεωθεί οπότε
κληρονομήσει την Βασιλεία του Θεού, οπότε είναι, δηλαδή θα είναι διαθήκη), και μιλούσαν επίσης για τον απελευθερωμένο
και εξιλεωμένο γιο/απόγονο του Αβραάμ, (άσχετα από που κατάγεται), και αυτός
μπορεί να κληρονομήσει τους πνευματικούς θησαυρούς του Θεού, και αυτός
εισέρχεται στην Βασιλεία του Θεού. Χωρίς πολλά σχόλια ο Απόστολος Παύλος έγραψε
συμβολικά για την Αγαρ σαν το όρος Σινά της Αραβίας, επειδή η εποχή του, δεν
ήταν η εποχή της κριτικής πολλών γραπτών της Βίβλου, πολλά εκ των οποίων είναι προσθήκες
πάνω στα γραπτά του Μωυσή, και τα παραποιούν αλλάζοντας τα αρχικά τους θεία
μηνύματα.
Το ως
προς την Αραβία του Απ. Παύλου, μπορεί μάλλον να θεωρηθή σαν προφητεία του,
επειδή γενικά οι αραβικοί λαοί δεν πίστεψαν στο Χριστό. Παρόλα αυτά ο Απ. Παύλος
ξεκαθαρίζει τα πράγματα, καθώς μιλάει αλληγορικά για το κατά σάρκα παιδί του
Αβραάμ, υποδουλωμένο παιδί/απόγονο στην αμαρτία που δεν κληρονομεί, (είτε Αραβας
είναι είτε Εβραίος) και για το πνευματικό παιδί/απόγονο του Αβραάμ, το
απελευθερωμένο και εξιλεωμένο, (είτε Αραβας είτε Εβραίος), που κληρονομεί, όχι
κάποιο καμμάτι γης στην Παλαιστίνη, αλλά κληρονομεί τη Βασιλεία του Θεού. Τα
γραπτά λοιπόν του Μωυσή μιλούσαν αλληγορικά, και έλεγαν ότι ο καθένας που είναι
υποδουλωμένος στην αμαρτία, μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι γιος του Αβραάμ,
αλλά δεν είναι και κληρονόμος του. Δεν μιλούσαν κυριολεκτικά για δούλους και για
κατώτερους ανθρώπους, επειδή έτυχε να γεννηθούν Αραβες, ούτε για άγρια και
υποδουλωμένα αραβικά έθνη, μιλούσαν πνευματικά για τον υποδουλωμένο στην
αμαρτία άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να είναι απόγονος του Αβραάμ, αλλά σαν
υποδουλωμένος στην αμαρτία δεν είναι κληρονόμος του. Παντού έχουν προσθέσει τα
δικά τους πάνω στα γραπτά του, και πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός για
να ξεχωρίζει τα άχυρα απ’το σιτάρι.
Στην ιστορία του Αβραάμ διαβάζουμε επίσης για τους τρείς Αγγέλους που
πήγαν να ερευνήσουν και να καταστρέψουν τα Σόδομα και Γόμμορα. Είναι περίεργη
ιστορία, γιατί ενώ έγραψαν ότι ήταν Αγγελοι του Θεού, βλέπουμε ότι εμφανίσθηκαν
σαν κανονικοί άνθρωποι, με όλες τις ανάγκες και αδυναμίες που έχουν οι άνθρωποι.
Ηρθαν κουρασμένοι, με τα πόδια τους γεμάτα σκόνες από το δρόμο, λές και ήρθαν από κάποια άλλη χώρα περπατώντας. Ηταν επίσης πεινασμένοι
και διψασμένοι, και είχαν ανάγκη απο φαγητό ύπνο και ξεκούραση. Για ποιούς
Αγγέλους λοιπόν έγραψαν; Τι κοινό χαρακτηριστικό έχουν με τους Αγγέλους που
εμφανίστηκαν στον Δανιήλ και αλλού! Βέβαια πίστευαν ακόμα ότι όπως και οι θεοί,
έτσι και οι Αγγελοι του Θεού τρώνε και πίνουν.
Γράφεται επίσης,
ότι οι δύο που πήγαν στον Λωτ, πήραν λανθασμένες αποφάσεις, και ότι ο Λωτ τους βίαζε
και τους συμβούλευε τι να κάνουν, και οι "Αγγελοι" υπάκουγαν στις συμβουλές του.
Ο Λωτ λοιπόν σύμφωνα με αυτούς "συμβούλευε και βίαζε" τους Αγγέλους του Θεού!
Για ποιούς Αγγέλους λοιπόν έγραψαν; Σίγουρα ο Θεός δεν στέλνει Αγγέλους για να
δούν πόσοι είναι καλοί και πόσοι διεφθαρμένοι; Και μάλιστα καθώς γράφεται δεν
κατόρθωσαν να δούν τίποτα, γιατί με το που έφθασαν στα Σόδομα, περικυκλώθηκαν
απ’τους Σοδομίτες, οι οποίοι φώναζαν, που είναι οι άνδρες που εισήλθαν στο σπίτι
σου. Είναι ολοφάνερο, οι Σοδομίτες δεν έψαχναν για Αγγέλους. Γιατί θα έψαχναν
για Αγγέλους; Και πως θα μπορούσαν να τους δουν και να τους κακοποιήσουν; Οι
Σοδομίτες έψαχναν για δύο άνδρες, μάλλον για "σοδομιτικούς" λόγους, ή μπορεί να
ήταν κάποιοι γαμπροί του Λώτ, ή γνωστοί του που
κάτι είχαν κάνει και τους κυνηγούσαν.
Ωστόσο και μέσα στην ιστορία της καταστροφής των Σοδόμων και Γομόρρων
διακρίνονται βεβαίως γραπτά του Μωυσή. Ομως, δεν θα έγραφε βέβαια
ο ίδιος ότι οι Αγγέλοι
του Θεού έφαγαν μοσχάρι και βούτυρο, ή ότι πήραν λαθεμένες αποφάσεις και μετά
υπάκουσαν στις συμβουλές του Λωτ και όλα αυτά τα παράδοξα. Ο Μωυσής φαίνεται
πως έγραψε ότι ο Θεός αποκάλυψε στον Αβραάμ, είτε μέσω ονείρου μέσα στο οποίο
είδε Αγγέλους, είτε είδε με τα μάτια του Αγγέλους, ότι επρόκειτο να καταστραφούν
τα Σόδομα και Γόμορρα. Και φαίνεται πως ο Αβραάμ έστειλε δύο ανθρώπους να ειδοποιήσουν τον
Λωτ ώστε να φύγει μακριά από τις καταραμένες πολιτείες. Ο Αβραάμ ή στην μια περίπτωση
ή στην άλλη, ρώτησε τους Αγγέλους, αν υπάρχουν 50 ή 40 ή και 10 δίκαιοι σε
αυτές τις πολιτείες, ο Θεός θα καταστρέψει και τους δικαίους μαζί με τους
αδίκους; Ομως δεν υπήρχε κανένας δίκαιος. Βεβαίως υπήρχαν αθώα παιδιά, και ο
Θεός που είναι Κυρίαρχος της ζωής όπως συνήθως, σώζει τους αθώους και τους
καταξιώνει να ζουν πάντα κοντά Του.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως
πράγματι ο Αβραάμ ρώτησε τους Αγγέλους για το τι θα έκανε ο Θεός αν ζούσαν κάποιοι δίκαιοι στις
πολιτείες. Οχι ακριβώς. Το θείο μήνυμα, γραμμένο από τον θεόπνευστο Προφήτη λέει, όταν μια πολιτεία ή ενας λαός είναι ολοκληρωτικά διεφθαρμένος,
αυτό προκαλεί αποστροφή, κατάρα, και δεν δικαιολογεί πια την ύπαρξη του. Οταν
μόνο το Σκοτάδι
κυριαρχεί σε μια πολιτεία, δεν δικαιολογείται πια η ύπαρξη της, καθώς όταν δεν
υπάρχει καθόλου αγάπη και δικαιοσύνη σε μια κοινωνία ανθρώπων, τότε δεν είναι
δυνατόν να υπάρχει και ζωή. Οταν σε μια τέτοια πολιτεία κυριαρχεί μόνο η φύση του
ερπετώδη νου, όταν κυριαρχεί "μόνο" ο καταστροφέας της
ζωής, τότε έχει το "πάνω χέρι", οπότε έχει κάθε δικαίωμα να
καταστρέψει αυτή την κοινωνία των ανθρώπων, καθώς επίσης αυτή η ίδια τους η
καταστροφή θα συμβάλλει και
στην κάποτε εξιλέωση και απελευθέρωση τους από την εξουσία του ερπετού.
Με άλλα λόγια ο
Θεός θα τους εξιλεώσει άσχετα πόσος καιρός θα χρειαστεί μετά το θάνατο τους, και
τελικά θα τους σώσει από την εξουσία του ερπετού. Στο τέλος νικητής θα είναι
μόνο ο Θεός! Δόξα και αγάπη στον Υψιστο Πατέρα μας! Σαφέστατα, σε καμία
περίπτωση και για κανένα λόγο, δεν θα έλεγε ο Θεός σε ένα λαό, να πάνε να
σφάξουν άλλους έστω και διεφθαρμένους, και μάλιστα να σφάξουν αθώα παιδιά. Οταν
θέλει και πρέπει να καταστρέψει μια διεφθαρμένη πολιτεία, έχει τους τρόπους Του
να το κάνει ο Ιδιος. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Ιδιος ο Θεός τις
κατέστρεψε. Ομως, αυτό το ζήτημα είναι αφάνταστα πολύπλοκο, και ως εκ
τούτου άρρητο..
Εκείνο που είναι
απόλυτα σίγουρο είναι ότι καταστράφηκαν απο εκρήξεις ηφαιστείων, και μάλιστα
είναι βουλιαγμένες στη Νεκρή Θάλασσα, η οποία είναι γύρω στα 396 μέτρα πιο κάτω
από την επιφάνεια της Μεσογείου. Ο βυθός της επίσης φτάνει τα 395 μέτρα βάθος,
και έχει μήκος γύρω στα 80 χιλιόμετρα και πλάτος 16 χιλιόμετρα, ενώ η ποσότητα
του αλατιού είναι γύρω στα 24%,. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότερο νεκρή,
διότι ούτε ψάρια ούτε φυτά δεν μπορούν να ζήσουν σε τόσο αλμυρά νερά, δεδομένου
ότι περιέχουν και άλλες χημικές ουσίες, όπως χλώριο, θειάφι κλπ.
Λέγεται οτι είναι η
μεγαλύτερη παραξενιά στο φλοιό της γής. Η ιστορία της γυναίκας του Λωτ είναι
μάλλον μόνο αλληγορική, και σίγουρα ανήκει στον Μωυσή. Νομίζω πως το μήνυμα λέει, ότι
κανείς δεν πρέπει να βλέπει με αδιαφορία, πολύ χειρότερα με διεστραμένη
ικανοποίηση τις συμφορές και τα δεινά των άλλων. Πρέπει να προσπαθεί να βοηθάει
αν μπορεί, και αν δεν μπορεί, αν είναι αδύνατον να προσφέρει βοήθεια, τότε
σκύβει το κεφάλι λυπημένος και φεύγει. Ψυχρός και αδιάφορος παρατηρητής στις
συμφορές του άλλου, δεν πρέπει να είναι κανένας. Αν τιμωρείται ο
διεφθαρμένος, εκείνος που τον παρατηρεί αδιάφορα, γίνεται και ο ίδιος, το
ίδιο διεφθαρμένος. Ενας λόγος λοιπόν παραπάνω, ο Θεός ποτέ και σε καμιά
περίπτωση δεν είπε, πήγαινε να σκοτώσεις!
|
