English:
Greek:
HOME    |    Contact me

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ



 

Αυτή η κριτική στρέφεται μόνο ενάντια σε εκείνα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης που βλασφημούν το Θεό, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.

Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.

 

Τα Παιδιά των Πρωτόπλαστων

      

Στο βιβλίο Γένεσις κεφ. 2: 19 διαβάζουμε:

   (Επλασε δε Κύριος ο Θεός εκ της γης τα ζώα του αγρού, και πάντα τα πετεινά του ουρανού, και έφερεν αυτά προς τον Αδάμ, για να ίδη πως να ονομάσει αυτά, και ό,τι όνομα ήθελε δώσει ο Αδάμ εις παν έμψυχον, τούτο να είναι το όνομα αυτού. Και έδωκε ο Αδάμ ονόματα εις πάντα τα κτήνη, και εις τα πετεινά του ουρανού, και εις πάντα τα ζώα του αγρού.)

    Αλήθεια, τι θέλουν να μας πούν αυτά τα λόγια, και τι θεία μηνύματα μεταφέρουν;

   Αδάμ=Ανθρωπος, και ο Ανθρωπος, αφέθηκε μόνος του να δώσει ονόματα στα ζώα, πουλιά κλπ. Πόσα είδη υπάρχουν, αφού, καθώς λέει το θείο μήνυμα, σε όλα έδωσε ονόματα; Μέγας ο αριθμός! Και πόσος χρόνος χρειάστηκε ώστε να τους δώσει ονόματα; Πάρα πολλά χρόνια, αφού ακόμα υπάρχουν άγνωστα ζώα και πουλιά. Και πως τα έφερε δηλαδή ο Θεός όλα τα ζώα μπροστά στον Αδάμ; Παρέλαση έκαναν, στην διάρκεια της οποίας, ο Αδάμ έστεκε εκεί και τους έδινε ονόματα; Αυτό θα το ονομάσω λιοντάρι, αυτό τίγρη, αυτό πρόβατο κλπ;; Οχι βέβαια! Τι λοιπόν, μας λένε αυτά τα περίεργα λόγια, και τι θεία μηνύματα μεταφέρουν; 

   Απλούστατα, και σύμφωνα με την δική μου τουλάχιστον κατανόηση, μας λένε έμμεσα ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο χωρίς γνώσεις και γλώσσα μέσα στο φυσιολογικό περιβάλλον, ανάμεσα στα άλλα πλάσματα και φυτά, όχι στον Παράδεισο, (ο Παράδεισος στη γη είναι μόνο αλληγορικός και παραπεμπτικός), και τον άφησε μόνο του, ώστε να δώσει ο ίδιος ό,τι ονόματα ήθελε. Δηλαδή μας λένε ότι οι πρώτοι άνθρωποι δεν είχαν γνώσεις και δεν μιλούσαν καμία γλώσσα!

     Ο Θεός δεν έδωσε στον Ανθρωπο κάποια έτοιμη διαμορφωμένη γλώσσα! Ο Ανθρωπος, μόνος του έδωσε ονόματα στα ζώα, φυτά κλπ, και επομένως μόνος του ανέπτυξε σιγά σιγά τη γλώσσα, και τις όποιες γνώσεις του. Και φυσικά, πριν αρχίσουν να δίνουν ονόματα στα ζώα, θα έπρεπε πρώτα να διαμορφωθή η μια κάποια βασική διάλεκτος ώστε να συνενοούνται μεταξύ τους. Αρχισαν με τα νοήματα, ώσπου να φτάσουν στο εγώ, εσύ, αυτός, τούτο εκείνο, έχω, έχεις κλπ. Δεν θα ήταν το πρώτο τους μέλημα να δώσουν ονόματα στα ζώα! Χωρίς βέβαια καμμιά αμφιβολία, οι γλώσσες διαμορφώθηκαν σιγά σιγά στην πορεία της γενικής ανάπτυξης και στο πέρασμα μεγάλου χρονικού διαστήματος. Οι πρωτόπλαστοι δεν μιλούσαν κάποια γλώσσα, και επομένως δεν υπήρχαν παραδόσεις (ούτε βέβαια γραπτές ούτε προφορικές) που να πληροφορούν τους μεταγενέστερους λαούς σχετικά με την ζωή τους, τα παιδιά τους, κλπ, υπήρχε μεγάλο και αγεφύρωτο κενό μεταξύ αυτών και των μετέπειτα λαών.

    Οι πολύ μεταγενέστεροι λαοί, που μιλούσαν για  πρωτόπλαστους και για τα παιδιά τους, δεν ήξεραν τίποτα γιαυτούς, ό,τι έλεγαν, ήταν μόνο φαντασία τους. Κατανοούμε λοιπόν, ότι, και αν ακόμα οι πρωτόπλαστοι  και τα παιδιά τους είχαν έστω κάποια ονόματα, πράγμα απίθανο, δεν είναι δυνατόν να τα ξέρουμε. Αλλά τότε, πως είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι τα παιδιά των πρωτόπλαστων ήταν ο Κάϊν, ο Αβελ και ο Σηθ; Καθώς διαβάζουμε στο κεφάλαιο 4, ο Αδάμ και η Εύα απόκτησαν το πρώτο τους παιδί, και το ονόμασαν Κάϊν που σημαίνει σύμφωνα με τα γραπτά Απόκτηση, ενώ σύμφωνα με τον ιστορικό Ιώσηπο, το όνομα Αβελ σημαίνει Λύπη.

   Το όνομα Σηθ σημαίνει Ιστάμενος, (ήταν αιγύπτιος "θεός") ο ανώτερος, ο άνθρωπος της εξουσίας. Ο Κάϊν ήταν λένε γεωργός, ο Αβελ κτηνοτρόφος. Εχουμε λοιπόν γεωργό, κτηνοτρόφο και κρατική εξουσία, κάτι που παραπέμπει σε ανεπτυγμένη κοινωνία ανθρώπων, μέρος της οποίας είναι η οικογένεια. Ο Κάϊν έχτισε πολιτεία (τι σχέση μπορεί να έχουν οι πολιτείες και άρα τα βασίλεια με τους πρωτόπλαστους!!) και της έδωσε το όνομα Ενώχ, το οποίο ήταν το όνομα του γιού του. Υστερα από τέσσαρες γενεές, οι απόγονοι του Κάϊν εμφανίζονται να είναι κιθαροπαίχτες, χαλκουργοί και σιδεράδες.

      Σαφέστατα, τα γραπτά αντανακλούν ανεπτυγμένες εποχές, καθώς οι πρωτόπλαστοι δεν είχαν ούτε γλώσσα, αλλά και αν υποθέσουμε ότι είχαν, σαφώς, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπήρχαν πολιτείες, σιδεράδες, κιθαροπαίχτες και κρατικοί φορείς απ'τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του Ανθρώπου. Αυτά άρχισαν να υπάρχουν πάρα πολλές χιλιάδες χρόνια αργότερα. Τώρα τι μας λένε όλα αυτά;  Αν δούμε αυτά τα γραπτά, τα οποία μιλούν και κυριολεκτικά, και έχουμε υπόψη μας τα ιστορικά δεδομένα--δηλαδή πότε έπαιζαν κιθάρες, και κυρίως πότε έφτιαχναν σιδερένια εργαλεία--τότε καταλήγουμε στο λογικό συμπέρασμα ότι οι απόγονοι του Κάϊν της τετάρτης γενεάς έζησαν γύρω στα 1500 πριν Χριστού, οπότε ο ίδιος ο Αδάμ με τα παιδιά του  έζησαν κάπου πριν τον Αβραάμ, και ήταν απόγονοι ή του Σημ ή κάποιου άλλου γενάρχη. Ναι λοιπόν, υπήρχε πράγματι μια κυριολεκτική ιστορία της οικογένειας Αδάμ και Εύας, και ο θεόπνευστος Προφήτης χρησημοποίησε τα ονόματα τους παραβολικά και συμβολικά.

       Οι Κάϊν και Αβελ ήταν παιδιά των κυριολεκτικά Αδάμ και Εύας, και φυσικά δεν έχουν καμιά κυριολεκτική  σχέση  με τους πρωτόπλαστους. Εχουν όμως  συμβολική σχέση, με την έννοια, παιδιά του Ανθρώπου, καθώς ο συμβολικός άνθρωπος με το όνομα Αδάμ του θεόπνευστου Μωυσή, είναι και το γενικό σύμβολο του Ανθρώπου. Είναι ο πρώτος πατέρας, και ως εκ τούτου γενικό σύμβολο του πατέρα. Με αυτή τη λογική μπορούν να ονομαστούν παιδιά του πρωτόπλαστου, καθώς είμαστε όλοι παιδιά του Ανθρώπου. Ο Κύριος επίσης αποκαλούσε τον Εαυτό Του, Υιός του Ανθρώπου με διάφορες σημασίες, μία εκ των οποίων είναι, ότι αφού γεννήθηκε  σαν Ανθρωπος, είναι και Υιός του Αδάμ, δηλαδή Υιός του Ανθρώπου.

      Ομως καθώς εύκολα διαπιστώνουμε, από την αρχή κιόλας της Βίβλου, κάποια παρείσακτα χεράκια έχουν προσθέσει τα δικά τους πάνω στα αλληγορικά γραπτά του Μωυσή. Θέλησαν να συντάξουν καθώς νόμιζαν τη γενεαλογία του έθνους, με αποτέλεσμα να μας παρουσιάζουν τον Κάϊν, Αβελ και Σήθ σαν κυριολεκτικά παιδιά των κυριολεκτικά πρωτόπλαστων. Και φυσικά, μια τέτοια ιστορία κυριολεκτικών πρωτόπλαστων που έζησαν πριν περίπου 6, έως 7 χιλιάδες χρόνια, είναι εντελώς ανυπόστατη. Ο Σηθ ήταν ο τρίτος γιος του Αδάμ, και έγραψαν ότι ο Αδάμ εγέννησε τον Σηθ σε ηλικία 130 χρονών. Σίγουρα δεν τον γέννησε  σε αυτή την ηλικία, αλλά καθώς είναι μάλλον προφανές, ο κυριολεκτικός Αδάμ πέθανε σε ηλικία 130 χρόνων. Κανείς δεν ήξερε σε τι ηλικία γέννησε τον Σήθ, αφού τα χρόνια εκείνα δεν κατέγραφαν τις γέννες σε βιβλία, ενώ μπορούσαν να λένε από διάφορες φήμες ότι ο τάδε περίφημος άνθρωπος έζησε 130 χρόνια, ή 180 χρόνια κλπ.

   Κανείς όμως δεν μπορούσε να εξακριβώσει πόσα χρόνια έζησαν, και επομένως υπήρχαν υπερβολές. Τα εκατόν τόσα χρόνια που γράφουν ότι γέννησαν, σίγουρα υπερβάλλουν, φυσικά δεν ζούμε τόσα χρόνια πόσο μάλλον να γίνουμε και πατέρες!! Ωστόσο είχαν τα γραπτά του Μωυσή, που είχε καταγράψει τις ηλικίες κώδικες, γράφωντας ότι ο κώδικας του συμβολικού Αδάμ ήταν 930 χρόνια. Δεν έγραψε βέβαια για κώδικες, αλλά ότι ο συμβολικός Αδάμ (σύμβολο και της προιστορικής περιόδου) έζησε 930 χρόνια, και αυτό δεν είναι ηλικία ενός ανθρώπου, αλλά κώδικας μιας μεγάλης περιόδου. Ετσι οι κρατικοί φορείς του Ισραήλ, στην προσπάθεια τους να συντάξουν την γενεαλογία του έθνους, θεώρησαν ότι τα 130 χρόνια που η ιστορία ή οι φήμες έλεγαν ότι πέθανε ο Αδάμ, ήταν η ηλικία που γέννησε τον Σήθ. Γιατί ο κυριολεκτικός Αδάμ ο οποίος πράγματι έζησε περίπου στην εποχή του Αβραάμ, είχε δώσει στον τρίτο γιο του το όνομα Σηθ, και καθώς είναι προφανές, αυτό το όνομα ανήκε σε κάποιον παλιό θεοποιημένο γενάρχη.

      Ο Μωυσής χρησιμοποίησε αυτόν τον γενάρχη σαν κωδικοποιημένο αριθμό, (ηλικία Σηθ) αλλά αυτό δεν μπορούσαν να το ξέρουν οι μεταγενέστεροι. Φαίνεται επίσης ότι η ιστορία του Αδάμ με τον γιό του τον Σηθ, και τα δυό του άλλα παιδιά που το ένα σκότωσε το άλλο, ήταν πολύ ξακουστή ιστορία, αλλά οι μεταγενέστεροι κρατικοί φορείς δεν μπορούσαν να ξέρουν πότε έζησαν, και πότε πέθαναν. Ο Μωυσής είχε χρησιμοποιήσει αυτά τα ονόματα για να αναφερθεί συμβολικά στους πρωτόπλαστους, καθώς επίσης χρησιμοποίησε το όνομα Σηθ--το οποίο ανήκε και στον τρίτο γιο του κυριολεκτικού Αδάμ, και στον θεό γενάρχη Σηθ--σαν κώδικας, αλλά αυτοί δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι τα χρησιμοποίησε μόνο συμβολικά. Ετσι κατέγραψαν την γενεαλογία τους, αρχίζοντας από τον Αδάμ της ιστορίας σαν τον κυριολεκτικά πρωτόπλαστο. Με λίγα λόγια, ενώ ο Μωυσής έγραψε μια συμβολική ιστορία της δημιουργίας με κώδικες, μηνύματα και προφητείες, αυτοί πρόσθεσαν τα δικά τους με τις γέννες και όλα τα άλλα, και την παρουσίασαν σαν κυριολεκτική ιστορία.

     Υπάρχει βέβαια και η άλλη εκδοχή η οποία δεν στέκει καθόλου. Γιατί αν υποθέσουμε ότι ο Μωυσής είναι ο μόνος συγγραφέας του βιβλίου της Γένεσης και των άλλων βιβλίων, και επομένως αν υποθέσουμε ότι έγραψε ο ίδιος και το γενεαλογικό δένδρο όπως είναι καταγραμμένο, τότε είναι σαν να λέμε ότι δεν ήταν θεόπνευστος. Γιατί βεβαίως η γενεαλογία είναι πλαστή, όπως επίσης και πολλά άλλα γραπτά γράφουν αναλήθειες, και είναι γραμμένα κάτω από άγνοια. Αυτά τα βιβλία περιέχουν επίσης γραπτά που αναφέρονται σε τρομερά εγκλήματα που έγιναν στο όνομα του Θεού, και μάλιστα με "εντολές" Του. Αλλά, ο Μωυσής ήταν ο μεγαλύτερος Προφήτης Του, και βεβαίως δεν θα έγραφε ποτέ ο ίδιος αυτά τα πράγματα, ούτε έγραψε κάτω από άγνοια.

       Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, στην έβδομη σάλπιγγα ο Αγγελος λέει, σε αυτή τη σάλπιγγα, θα αποκαλυφθεί το μυστήριο του Θεού,  όπως το εφανέρωσε στους Προφήτες. Ο Θεός λοιπόν είχε αποκαλύψει στον κάθε αληθινό Προφήτη Του ανάλογα και κάποια  μυστικά Του, και βεβαίως αυτά που έγραψε ο Μωυσής ήταν εμπνευσμένα από το Θεό. Και πως λοιπόν θα έγραφε επίσης και όλα αυτά τα παράδοξα; Πως θα έγραφε ότι στα μόλις 50, 100 έως 150 χρόνια μετά την δημιουργία του Ανθρώπου, υπήρχαν πολιτείες με κυβερνήσεις, ότι υπήρχαν πολιτισμοί με χίλιες τόσες  γλώσσες, με Λευκούς, με Μαύρους και Κινέζους, με κιθαροπαίχτες και σιδηρουργούς, και που όλα αυτά και πολλά άλλα  αναπτύχτηκαν σιγά σιγά και στο πέρασμα πολλών χιλιάδων χρόνων. Οι κώδικες, οι κρυπτογραφίες και οι ακατανόητες προφητείες είναι απλούστατα κλειδωμένα μυστικά, επειδή απευθύνονται σε άλλους καιρούς. Με κανένα τρόπο δεν έγραψε ο Μωυσής εγκλήματα στο όνομα του Θεού, όπως και τόσα άλλα παράλογα και ψεύτικα πράγματα.   

    Ο Μωυσής σε μια εποχή που οι λαοί λάτρευαν τον ήλιο σαν θεό, έγραψε για θαυμαστά μυστικά της δημιουργίας που τότε ήταν αδύνατον να διανοηθεί ανθρώπινος νους! Εγραψε πως ο Θεός δημιούργησε πρώτα άλλο φως το οποίο έλαμπε πάνω στη γη πολύ πριν δημιουργήσει τον ήλιο, κάτι που ήταν αδιανόητο ακόμα και για τους επιστήμονες του περασμένου αιώνα! Ηξερε λοιπόν πολύ καλά τι έγραφε, καθώς έγραφε κάτω από θεία καθοδήγηση!

       Σχετικά με τον Σηθ, (όχι ο γιος του Αδάμ) όπως είπαμε και όπως θα δούμε και στους 10 Γενάρχες,  ήταν  κάποιος θεός των Αιγυπτίων, Σημιτικών λαών και Χαλδαίων, που λατρεύτηκε σαν  αρχηγός των άλλων θεών. Μάλλον θα ήταν όπως και ο Δίας αρχηγός των θεών. Δηλαδή θα έλεγαν ο αρχηγός, ο αρχηγός, και του έμεινε το αρχηγός σαν όνομα. Γιαυτό παρέμεινε γνωστός με το όνομα Σηθ το οποίο σημαίνει αρχηγός ή Ιστάμενος. Το όνομα λοιπόν Σήθ, όπως και άλλα ονόματα των Γεναρχών (θεών) ήταν πολύ γνωστά, και καθώς γράφεται το όνομα του τρίτου παιδιού των κυριολεκτικά Αδάμ και Εύας ήταν Σηθ.


    Η ιστορία των δύο  προηγούμενων αδελφών του, του δίκαιου Αβελ και του αδερφοφονιά Κάϊν, πρέπει να ήταν ξακουστή ιστορία. Γράφτηκε με την έννοια σαν παιδιά του ανθρώπου. Ο δίκαιος και ο φονιάς είναι και τα δύο παιδιά του ανθρώπου, όπως είναι ο άγιος, η ταλαίπωρη πόρνη, ο ψεύτης, ο ληστής, ο εκμεταλλευτής κλπ. Ολοι είμαστε, και οι Ελληνες, παιδιά του Ανθρώπου, απόγονοι του πρώτου ανθρώπου. Ο Αβελ χρησιμοποιήθηκε σαν σύμβολο της δολοφονημένης δικαιοσύνης, καθώς το αίμα του δικαίου αδερφού ποτέ δεν σταμάτησε να χύνεται, ενώ ο Κάϊν σαν σύμβολο του κακού και αδερφοφονιά που κυριαρχεί στο κόσμο, που με πολυποίκιλους τρόπους διαφθείρεται από την κοινωνική ζούγκλα, κατεβαίνει στην πεδιάδα, δηλαδή κατεβαίνει σε χαμηλά ηθικο-κοινωνικά επίπεδα, και καταλήγει να σκοτώνει αδέλφια.
Χρησιμοποιήθηκε λοιπόν ο Κάϊν σαν γενικό σύμβολο του αδελφοφονιά, ο οποίος τελικά δεν έχει που να σταθεί από τις ερινύες. Νοιώθει το αίμα του αδελφού του να βοά προς το Θεό, ζητώντας την τιμωρία του αδερφοφονιά, και αυτός γίνεται πλανήτης και φυγάς χωρίς πουθενά να βρίσκει ανάπαυση.

Στα εδάφια 23 και 24, εμφανίζεται ο «εγγονός» του Κάϊν με το όνομα Λάμεχ, να λέει, εφόνευσα άνδρα για δική μου πληγή και νέο για το δικό μου μαρτύριο.

Και αυτά είναι γραπτά του Μωυσή, μόνο που αφαίρεσαν το αν του Λάμεχ, γιατί ο Λάμεχ δεν σκότωσε, ο Κάϊν σκότωσε, για τον αδελφοφονιά Κάϊν μιλάει.

  Ο Προφήτης έγραψε ότι ο Λάμεχ είπε, αν εφόνευσα άνδρα, αυτό θα είναι για δική μου πληγή και για δικό μου μαρτύριο. Δηλαδή μας λέει, αν σκοτώσεις άνθρωπο, το έγκλημα σου θα σε τυρανάει, και θα γίνει δική σου πληγή και δικό σου μαρτύριο. Γιατί αν ο Κάϊν (ο κάθε Κάϊν) παίρνει εκδίκηση 7 φορές, δηλαδή αν παίρνει τη δικαιοσύνη στα χέρια του, επειδή νομίζει ότι αδικήθηκε, ο "Λάμεχ" θα πάρει 77 φορές. Το οποίον σημαίνει ότι η δικαιοσύνη του Θεού έχει διάφορους τρόπους να τον τιμωρήσει.


   Βλέπουμε λοιπόν ότι εδώ ο Μωυσής χρησιμοποιεί συμβολικά το όνομα του Λάμεχ τον οποίον θα τον δούμε στους 10 Γενάρχες, γιατί παραπέμπει στον συμβολικό αριθμό του Λάμεχ, ο οποίος είναι 777. Και ο Κύριος πάλι λέει, όχι 7 αλλά 77 φορές να συγχωρείς, δηλαδή να μην ζητάς σώνει και καλά την επιβολή της δικαιοσύνης του Θεού, αλλά να συγχωρείς, διότι η δικαιοσύνη του Θεού θα δικάσει και εσένα, επειδή ούτε εσύ είσαι απόλυτα δίκαιος και αναμάρτητος. Ο Μωυσής λοιπόν ήταν θεόπνευστος και μιλάει με αλληγορική γλώσσα.

  Με κανένα τρόπο δεν θα έγραφε ότι οι τρείς αυτοί αδερφοί ήταν κυριολεκτικά παιδιά των πρωτόπλαστων. Στην ιστορία τους, καθώς διαβάζουμε, ο Κάϊν ήταν πρωτότοκος, οπότε υπήρχε ακριβώς αυτή η διαμάχη για τα πρωτοτόκια. Σίγουρα ο Κάϊν σκότωσε τον Αβελ επειδή ο τελευταίος απαιτούσε κάποιο δίκαιο, ενώ ο Κάϊν δεν μπορούσε να το ανεχτεί, καθώς μέσα στην κοινωνική ζούγκλα είχε το δίκιο με το μέρος του. Απαιτούσε φαίνεται απ’τον Αβελ επειδή ήταν δευτερότοκος να είναι δούλος του, σύμφωνα με την τότε παράδοση, και ο Αβελ δεν το δεχόταν, γιατί ήταν δίκαιος, και κάπου επαναστάτης...

   Η ιστορία του φονιά Κάιν και του δίκαιου Αβελ παραπέμπει, όπως συμβαίνει συνήθως με όλα τα αληθινά θεόπνευστα γραπτά του Μωυσή, και στο εσώτερο ψυχικό πεδίο του κάθε ανθρώπου. Διότι λίγο ως πολύ, όλοι μας έχουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει φονιά και άδικο Κάιν, καθώς και έναν δίκαιο και υποταγμένο στο Θεό Αβελ, που συγκρούονται και παλεύουν μεταξύ τους, ώσπου τελικά ο ένας επικραττεί "σκοτώνοντας" τον άλλον. Ο κάθε άνθρωπος, ο κάθε Κάιν έχει μέσα του έναν αλυσοδεμένο ή σκοτωμένο Αβελ, και αντίστροφα, ο κάθε Αβελ έχει μέσα του έναν αλυσοδεμένο ή σκοτωμένο Καίν.

   Το μήνυμα επίσης λέει ότι ο Θεός δεν δέχεται «προσφορές» δηλαδή ευχαριστείες από τον Κάιν, σαν σύμβολο του φονιά, δηλαδή ο Κύριος ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ. Γιαυτό λέει προς τον Κάιν: γιατί αγανάκτησες, και γιατί κατσούφιασε το πρόσωπο σου; Αν πράττεις το καλό δεν θα είσαι ευπρόσδεκτος; Και αν δεν πράττεις το καλο, ιδού η αμαρτία...
       

     Aς δούμε πάλι εν συντομία κάποια εδάφια.

    Το πρώτο εδάφιο λέει; Εν αρχή εποίησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη. Αυτά είναι λόγια του θεόπνευστου Προφήτη με τα οποία μας λέει, ναι, υπήρξε αρχή, παρόλο που οι αρχαίοι πίστευαν ότι δεν υπήρξε αρχή για την ύλη. Σύμφωνα με τους αρχαίους λαούς, η γη και τα νερά υπήρχαν πάντα μεσ’το βαθύ σκοτάδι.

      Η δε γη ήταν άμορφη και έρημος, και ήταν βυθισμένα στο σκοτεινό χάος. Και Πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων. Αυτά τα λόγια ήταν παραδοσιακά, αλλά δεν ήταν μαζί. Δηλαδή η αντίληψη ότι η γη και τα νερά ήταν βυθισμένα από ανέκαθεν στο χάος, ήταν μέρος των αντιλήψεων περί της δημιουργίας, αλλά τα πνεύματα που περιτριγύριζαν πάνω απ’τα νερά δεν ανήκαν στην ίδια θεωρία. Επρόκειτο για λαϊκές αντιλήψεις σχετικά με τα πνεύματα. Οι άνθρωποι τότε πίστευαν ότι τα πνεύματα των πεθαμένων περιτριγύριζαν κάπου εκεί γύρω και πάνω απ’τα νερά. Ο Μωυσής τα έβαλε μαζί για να περάσει μηνύματα. Το Πνεύμα του Θεού μεταφέρεται μέσα στην δημιουργία, και οι άνθρωποι αντλούν ζωή απ’τα ζωογόνα Πνεύματα του Υψίστου. Για παράδειγμα, αν ο Θεός αποσύρει ας πούμε το Πνεύμα της αγάπης, και αν δεν μπορούν πια οι άνθρωποι να αντλούν αγάπη, τότε στον κόσμο θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά το Σκοτάδι, ο Διάβολος, και ο κόσμος θα καταστραφεί εντελώς. Αυτό σημαίνει ότι η ζωή χωρίς τα Πνεύματα του Θεού, και επομένως χωρίς το Θεό, είναι αδύνατον να υπάρχει.

     Με τα λόγια; Ο Θεός είπε, ας γίνει στερέωμα, και πάλι ο Θεός είπε, να γίνει εκείνο, ο Μωυσής περνάει το μήνυμα του Υψίστου που μας λέει, ο Θεός δημιούργησε εκείνα που δημιούργησε με το Λόγο Του.

      Το εδάφιο 27 που λέει, Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’εικόνα Του; αυτά τα λόγια προέρχονταν από τις παραδόσεις όπου μιλούσαν για τους θεούς πατέρες και γενάρχες. Αυτοί οι θεοί ήταν βεβαίως πρώην άνθρωποι, και γιαυτό έλεγαν, ότι οι άνθρωποι έμοιαζαν με τους θεούς. Ο Μωυσής χρησιμοποίησε αυτή την παράδοση για να περάσει το μήνυμα του Θεού το οποίο μας λέει; Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος, δημιουργήθηκε με θεία συστατικά, με πνεύμα και ικανότητες ώστε να ενεργεί και να δημιουργεί σκόπιμα όπως περίπου και ο Θεός. Σκοπός του Δημιουργού είναι ο άνθρωπος να υψώνεται σε υψηλά πνευματικά και ηθικά επίπεδα, τα οποία πλησιάζουν στον Υπέρτατο, και έτσι ο άνθρωπος να μπορεί να μοιάζει με το Θεό, να Τον προσεγγίζει, να ενώνεται μαζί Του,  και να ζει μαζί Του για πάντα.

     Το εδάφιο 27 τελειώνει με τα λόγια, αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε. Ετσι ο θεόπνευστος Προφήτης περνάει το μήνυμα του Κυρίου το οποίο λέει. Ο άνδρας και η γυναίκα δημιουργήθηκαν μαζί και την ίδια στιγμή, και δημιουργήθηκαν την «6η ημέρα». Τις 6 ημέρες δημιουργίας και την 7η ημέρα ανάπαυσης του Υψίστου, θα τις δούμε στο επόμενο θέμα. Είναι επίσης προφανές ότι πολλά από τα γραπτά του 2ου κεφαλαίου αντανακλούν αλλες παραδοσιακές θεωρίες ιδιαίτερα πάνω στην δημιουργία του ανθρώπου. Ο Μωυσής τις χρησιμοποίησε για να περάσει και άλλα μηνύματα του Υψίστου.

    Με τα εδάφια 4 και 6, ο θεόπνευστος Προφήτης περνάει το μήνυμα το οποίο λέει: Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε πάρα πολύ καιρό μετά την πρώτη μορφή δημιουργίας. Λογια όπως: Πριν γίνουν τα φυτά του αγρού επί της γης, και πριν βλαστήσει, και πριν βρέξει ο Κύριος επί της γης, και δεν υπήρχε άνθρωπος να εργάζεται τη γη, αυτά τα λόγια αποκαλύπτουν πολλά. Μας λένε έμμεσα αλλά πολύ ευκολονόητα ότι οι 5 ημέρες δημιουργίας πριν τον άνθρωπο, ήταν πάρα πολύ μεγάλες. 

    Το εδάφιο 7 που λέει, και έπλασε ο Κύριος τον άνθρωπο απ’το χώμα της γης, αντανακλάει την παραδοσιακή αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι "θεοί" δημιούργησαν τον άνθρωπο από χώμα. Ο Μωυσής την χρησιμοποίησε για να περάσει το μήνυμα για το οποίο ήδη αναφέρθηκα. Το ίδιο επίσης για τον παράδεισο, όπως και για το ταμπού δένδρο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σαν σύμβολο του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού, κλπ. Τα γραπτά του κεφαλαίου 3 προέρχονται από διάφορες παραδοσιακές αντιλήψεις, αλλά ο Μωυσής τις τροποποίησε για να εκπέμπουν μηνύματα του Υψίστου. Είδαμε επίσης το κεφάλαιο 4.

    Το κεφάλαιο 5 αρχίζει με τα λόγια, τούτο είναι το βιβλίο της γενεαλογίας του ανθρώπου. Βεβαίως, τα ξένα χέρια φαίνονται ξεκάθαρα, γιατί ο Μωυσής δεν έγραψε τίποτα για γενεαλογίες. Ο Μωυσής έγραψε κάτω από θεία έμπνευση, και καθώς διαπιστώνουμε, η γενεαλογία του κυριολεκτικού Αδάμ με τα τρία του παιδιά, δεν έχει καμιά κυριολεκτική σχέση με τον Αδάμ σαν σύμβολο του πρωτόπλαστου.                

     Εδώ πάλι σαν παρένθεση λέω, ότι κατανοώντας τον αγαπημένο μας Δημιουργό, όπως επίσης ερμηνεύοντας την Αγία Γραφή και την γνωστή και άγνωστη πορεία του ανθρώπου, καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι, ο Θεός δημιούργησε γενικά τη ζωή και τον άνθρωπο σε άγνωστες βέβαια για εμάς συνθήκες, αλλά σίγουρα όχι σε παραδεισένιες. O "κυριολεκτικός" παράδεισος στη γη, υπήρχε μόνο στην τότε λαϊκή πίστη και ελπίδα του τότε ανθρώπου, και αυτή η πίστη στον παράδεισο και στην αθανασία του υλικού σώματος χρησιμοποιήθηκε απ’τον θεόπνευστο Μωυσή ώστε να μιλάει αλληγορική γλώσσα. Ο αληθινός παράδεισος και η αθανασία του ανθρώπου βρίσκεται μεσα στο Θεό, ποτέ δεν υπήρξε στον υλικό κόσμο.

    Κατανοούμε ότι λόγω της ύπαρξης του Σκότους, η δημιουργία μέσα σε άσχημες συνθήκες ήταν αναπόφευκτη. Απλούστατα, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Εάν ο Κύριος δεν δημιουργούσε τίποτα, αυτό σίγουρα θα ήταν πολύ κακό, και το κακό δεν ταιριάζει με τον Αγιο Δημιουργό. Καθώς θα δούμε και στην ερμηνεία του κεφαλαίου 12 του βιβλίου της Αποκάλυψης, όπως ο Κύριος υποχρεώθηκε από τον Εαυτό Του να έρθει να σταυρωθεί, ώστε να σώσει τον άνθρωπο από την εξουσία του εχθρού, το ίδιο επίσης υποχρεώθηκε από τον Εαυτό Του να δημιουργήσει τον άνθρωπο και γενικά τη ζωή σε άσχημες συνθήκες.

    Ο Κύριος έδωσε στον άνθρωπο τα αναγκαία εκείνα συστατικά και εφόδια ώστε να επιβιώσει και να αναπτυχθή. Μέσα σε κάποια όρια τον άφησε μόνο του, (δηλαδή πάντα ήταν κάπου στο πλάι του), να τραβήξει την μακριά και συχνά πολύ επώδυνη πορεία η οποία οδηγούσε στο Φως και στην αληθινή ζωή. Ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος της ζωής, είναι η Πηγή της αγάπης και της δικαιοσύνης, έχει πάντα τους αγίους τρόπους Του να σώζει ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου, και από όλες τις θρησκείες, και σίγουρα δεν δικάζει ποτέ κανένα όταν δεν έχει ευθύνες. Το να ακούει όμως κανείς για το Χριστό και να Τον αρνήται, έχει ευθύνες, και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.         

     

 

 

 

 

            




Website developed and managed by X Pty Limited