ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Η Δημιουργία του Ανθρώπου
Καθώς πιστεύω! Βλέπουμε ότι ο Προφήτης αναφέρεται στους Πρωτόπλαστους
χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα κυριολεκτική και αλληγορική γλώσσα! Η
κυριολεκτική λέει το απλό και αυτονόητο, κεφ. 1:27, 28. Ο Θεός "έπλασε άρσεν και
θήλυ, και ευλόγησεν αυτούς"! Δημιούργησε ταυτόχρονα τον άνδρα και
την γυναίκα. Αυτό λέει η κυριολεκτική γλώσσα. Η αλληγορική λέει πολλά και
διάφορα!
Πρώτον, ότι
έπλασε τον άνθρωπο κατ εικόνα και κατ ομοίωσή Του, κάτι που
παραπέμπει σε πολλά!
Στο κεφ. 2: 7, παραπέμπωντας στο υλικό σώμα του ανθρώπου, σαν αναπόφευκτα θνητό
γράφεται ότι έπλασε τον άνδρα εκ του χώματος της γης! Δημιούργησε
τον άνθρωπο εκ της σκόνης της γης. Και
το χώμα της γης αναπόφευκτα επιστρέφει στη γη, απ'την οποία προήλθε! Δηλαδή,
απ'τα πρώτα σχεδόν εδάφια της Βίβλου, και πριν ακόμα αναφερθή στα
ονόματα Αδάμ και Εύα, και πριν το "προπατορικό" υποτίθεται αμάρτημα,
το θείο μήνυμα μας λέει ότι ο άνθρωπος
δημιουργήθηκε θνητός απ'την αρχή. Το υλικό σώμα του ανθρώπου ήταν απ'την
αρχή της δημιουργίας θνητό! Ποτέ δεν ήταν αθάνατο!
Στο
εδάφιο 18, 21 παραπέμπωντας στη γυναίκα σαν σύντροφο του άνδρα και αντίστροφα, "είπε", δεν είναι καλό ο άνδρας να είναι μόνος του, και στο 21 εδάφιο,
γράφεται ότι εκοίμησε τον Αδάμ και αφού έλαβε μια των πλευρών του δημιούργησε τη
γυναίκα! Εχουμε λοιπόν ως συνήθως κυριολεκτική και αλληγορική γλώσσα σχεδόν
ταυτόχρονα, με πολύπλοκα λόγια που παραπέμπουν στις κοινωνικές σχέσεις και κυρίως οικογενειακές μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας.
Σίγουρα
κυκλοφορούσαν ανάλογες θεωρίες ή παραδοσιακές λαικές αντιλήψεις μέσα στους
λαούς για το πως οι θεοί δημιούργησαν τους πρωτόπλαστους, καθώς
αυτές αντανακλούν διάφορες συνθηκιακές αντιλήψεις του αρχαίου
κόσμου! Ο Προφήτης κάτω από θεία καθοδήγηση,
τις τροποποίησε, έτσι ώστε να
εκπέμπουν διαφορετικά
θεία μηνύματα. Οι
πρωτόπλαστοι είναι ένα
σύμπλεγμα συμβόλων, και
θα τους δούμε
και σ
αυτό, αλλά και στα
επόμενα σχετικά με τους
πρωτόπλαστους θέματα. Το
όνομα Αδάμ για τους μεν
μεταγενέστερους
Εβραίους σήμαινε
Aνθρωπος, ενώ πιο παλιά
σήμαινε ο Χωματένιος.
Tο όνομα Εύα σήμαινε Ζωή ή
Ψυχή, ή ίσως εννοούσαν το πνεύμα της πρώτης μάνας. Δηλαδή
έλεγαν, το πνεύμα της πρώτης μάνας, (η Εύα). Καθώς είναι γνωστό οι
πρωτόγονες φυλές λάτρευαν τα πνεύματα των προγόνων τους, του πατέρα
και της μάνας.
Ομως, καθώς γίνεται
εύκολα αντιληπτό,
τουλάχιστον στις μέρες μας, αν πράγματι οι
πρωτόπλαστοι
είχαν έστω κάποια ονόματα--πράγμα που είναι απίθανο, αφού δεν μιλούσαν
γλώσσα--σίγουρα δεν θα ήταν Αδάμ και Εύα. Αυτά τα ονόματα Αδάμ=χωματένιος ή άνθρωπος,
και Ευα=Ψυχή, και
κυρίως τα
ονόματα των παδιών τους, Καιν, Αβελ Σηθ όπου μάλιστα ο Κάιν οικοδόμησε πολιτεία, αντανακλούν πολύ μεταγενέστερες κοινωνικές
συνθήκες, με εμφανή πρόοδο, με τις διάφορες λαϊκές και
φιλοσοφικές σχετικά με τους θεούς και την δημιουργία αντιλήψεις, οι οποίες ήταν
βεβαίως εντελώς άσχετες με τους πρωτόπλαστους. Οπότε θα ήταν αδύνατον να ήταν
και δικές τους αντιλήψεις. Είναι ολοφάνερο ότι αντανακλούν σχετικά "πρόσφατες"
εποχές, στις οποίες οι λαοί άρχισαν να φιλοσοφούν σχετικά με την ζωή και την
δημιουργία. Ηταν κατά πάρα πολλές χιλιάδες χρόνια μεταγενέστερα
των πρωτόπλαστων ονόματα, τα οποία χρησιμοποίησε ο Μωυσής για σύμβολα.
Για να
γίνει πιο ξεκάθαρο. Μιλάμε για τους πρώτους ανθρώπους, για τον πρώτο
άνδρα και γυναίκα, καθώς και για τα παιδιά τους, που έζησαν πριν
πολλές χιλιάδες χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν, σε
συνθήκες που δεν υπήρχαν ακόμα γλώσσες, γνώσεις, πολιτισμοί, κλπ.
Ενώ αντίθετα, αυτά τα ονόματα, Αδάμ=Χωματένιος, Εύα=Ψυχή ή Ζωή,
Κάιν=Απόκτηση, Αβελ=Λύπη, Σήθ=Ιστάμενος, αντανακλούν κοινωνικές
συνθήκες με σχετικά ανεπτυγμένες γλώσσες, με κάποιο επίπεδο
πολιτισμού, με κυβερνήσεις, βασιλειάδες κλπ. Οπότε η αφετηρία αυτών
των παραδόσεων με κανένα τρόπο δεν εντοπίζεται στους κυριολεκτικά
πρωτόπλαστους. Με άλλα λόγια, ναι μεν τα ονόματα τους ήταν
παραδοσιακά, αλλά πάρα πολύ μεταγενέστερα των κυριολεκτικά
πρωτόπλαστων. Οι ίδιοι δεν είχαν ιδέα για όλα αυτά.
Οπως θα
δούμε και στο κεφάλαιο 4 στο οποίο αναφέρεται κυριολεκτικά για τα παιδιά του
Αδάμ, κυκλοφορούσε μια ιστορία που αναφερόταν σε μια οικογένεια, που έζησε
κάπου πριν τον Αβραάμ. Τα ονόματα του πατέρα και της μάνας ήταν Αδάμ και Εύα,
και όπως συνήθως
συμβαίνει αυτά τα
ονόματα ήταν
παραδοσιακά. Ο Μωυσής τα
χρησιμοποίησε
αλληγορικά, δηλαδή ονόμασε
αλληγορικά τους πρώτους ανθρώπους Αδάμ και Εύα, γιατί εκτός
του ότι υπήρχε η
περιστασιακή
μεταγενέστερη διαμορφωμένη παράδοση
μέσω της οποίας πίστευαν
ότι αυτά τα ονόματα είχαν
οι πρωτόπλαστοι, τα
χρησιμοποίησε επίσης
επειδή το ένα
σημαίνει χωματένιος, ή
υλικό σώμα, (Αδάμ), και το
άλλο σημαίνει ζωή η ψυχή, (Εύα),
και μαζί με άλλες
παραδόσεις που
κυκλοφορούσαν συνέθεσε
την αλληγορική ιστορία
της δημιουργίας του
ανθρώπου.
Ας δούμε λοιπόν,
σύμφωνα με την άποψη μου, πως
ερμηνεύονται σαν
σύμβολα των
πρωτόπλαστων, και τι θεία
μηνύματα μεταφέρουν.
Πρώτον ότι ήταν άνθρωποι.
Δηλαδή συμβολίζουν τους
πρώτους ανθρώπους. Θεωρώ ότι πρώτον, περνάει το μήνυμα του Θεού σύμφωνα με το
οποίο, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε την "Εκτη Ημέρα/Περίοδο", και δεύτερον,
το θείο μήνυμα αναφέρει άνθρωπο, μιλάει για άνθρωπο και όχι για πίθηκο, και άρα
το θείο μήνυμα λέει ότι ο άνθρωπος
δημιουργήθηκε με την δεδομένη ανατομική και βιολογική δομή.
Είναι προφανές ότι ο
Θεός μέσω του Προφήτη Του, μας λέει έμμεσα ότι ο πρώτος άνθρωπος δημιουργήθηκε
άνθρωπος, και όχι κάποιο είδος πιθήκου που εξελίχθηκε σε άνθρωπο. Πιστεύω πως αν
συνέβαινε το αντίθετο, τότε οι παραδόσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να
υπηρετήσουν σχέδια του Θεού θα ήταν διαφορετικές. Δηλαδή, ή θα υπήρχαν άλλες
παραδόσεις ώστε να υπηρετήσουν σχέδιο του Θεού, ή ο Μωυσής κάτω από θεία
καθοδήγηση, θα έγραφε κάποια λόγια, ώστε να μεταφέρουν τα ανάλογα μηνύματα Του,
τα οποία θα ήταν σύμφωνα με την αλήθεια. Και τούτα τα
θεία μηνύματα λένε, ότι ο
άνθρωπος δημιουργήθηκε
από την αρχή σαν άνθρωπος, δεν κάνουν λόγο για
ανθρωποπίθηκο. Ωστόσο, γράφτηκαν κάποια
διφορούμενα λόγια τα
οποία θα τα δούμε στο
"Ξύλο
της Ζωής".
Δεν έχουμε λόγους να το αρνηθούμε, (και άλλωστε αυτή η έρευνα λίγο μας
ενδιαφέρει) ότι κάτω από σχέδιο του Θεού, και στο διάβα πολλών εκατομμυρίων
ετών,
υπήρξε κάποια σχετική
και περιορισμένη
εξέλιξη πάνω σε άλλα είδη
ζωής. Αλλά στον άνθρωπο
μάλλον δεν υπήρξε
ανατομική και
μορφολογική εξέλιξη, ενώ
υπήρξε βεβαίως προσαρμογή στις διάφορες κλιματολογικές συνθήκες, και στις
συνθήκες διαβίωσης. Είναι μάλλον εμφανές ότι ο
κυρίως σκοπός της
δημιουργίας της γης και
του ηλιακού συστήματος
ήταν ο άνθρωπος. Για τον
άνθρωπο δημιούργησε τη
γη, και γιαυτό το λόγο
έπρεπε μέσα σε πολλά
εκατομμύρια χρόνια να
συνεχίζεται μια
ασταμάτητη και
πολύπλοκη
αναδημιουργία της
γης και της ζωής, ώσπου τελικά να
γίνει κατάλληλος χώρος
για την δημιουργία του
ανθρώπου.
Επρεπε να
γίνουν πρώτα πολλά, θάλασσες, ποτάμια, βουνά, λίμνες, κατάλληλο οικολογικό
σύστημα, και άλλοι επίσης άγνωστοι λόγοι τους οποίους μόνο υποψιαζόμαστε. Τι
λόγοι; Φαίνεται ότι διεξαγόταν ένας μακρύς και τρομερός
πόλεμος
δισεκατομμυρίων ετών,
μεταξύ του Πνεύματος του
Καλού και του πνεύματος
του Κακού, ώσπου να
υποχωρήσει ο εχθρός και
να επικρατήσει κάποια
τουλάχιστον ισορροπία.
Ολα αυτά τα φοβερά
προϊστορικά αρπαχτικά
με τους δεινόσαυρους κλπ,
μάλλον αυτό μας λένε.
Συγκεφαλαιώνοντας, λοιπόν, το όνομα Αδάμ, ήταν παραδοσιακό και όνομα κάποιου γνωστού
οικογενειάρχη, ή και
γενάρχη,
το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον
Μωυσή αλληγορικά. Εκτός
ότι μέσω του Αδάμ (σαν
άνθρωπος) εκπέμπεται το
μήνυμα ότι ο άνθρωπος
δημιουργήθηκε από την
αρχή άνθρωπος, ο Αδάμ
συνιστά επίσης και άλλα
σύμβολα. Με την έννοια υλικό σώμα,
(χωματένιος), συμβολίζει το σώμα του κάθε ανθρώπου είτε άνδρα είτε γυναίκας.
Είναι επίσης σύμβολο του πρώτου άνδρα, καθώς και σύμβολο του ανθρώπου με
την γενική έννοια. Είναι ο άνθρωπος όπως πρωτοδημιουργήθηκε, σύμβολο
του υλικού σώματος (Αδάμ), σύμβολο του πρώτου άνδρα, και
σύμβολο, πατέρας
του ανθρώπου, αφού ήταν ο
πρώτος πατέρας. Με αυτές
της έννοιες είναι το
γενικό σύμβολο του
ανθρώπου.
Αδάμ=Ανθρωπος=χωματένιος=υλικό σώμα=άνδρας=πατέρας=πρώτος άνθρωπος=γενικό
σύμβολο του Ανθρώπου!
Εύα=Ψυχή=πρώτη γυναίκα=πρώτη μητέρα=σύμβολο κυρίως της ψυχής του κάθε
άνθρώπου!
Η ηλικία Αδάμ σίγουρα δεν είναι η ηλικία του πρώτου ανθρώπου. Ποιός ξέρει
πόσα χρόνια έζησε; Αν ο Θεός μας αποκάλυπτε την ηλικία του
πρωτόπλαστου, θα
μας αποκάλυπτε και
την ηλικία της γυναίκα του. Γιατί να
μας πει μόνο πόσα χρόνια έζησε ο άνδρας, αλλά όχι και η γυναίκα
του!! Η "ηλικία" Αδάμ, καθώς
πιστεύω, είναι ο κώδικας της
ανθρώπινης προϊστορικής περιόδου. Η Εύα επαναλαμβάνω, είναι σύμβολο της ψυχής
του ανθρώπου, είτε άνδρα είτε γυναίκας.
Είναι
επίσης σύμβολο της
γυναίκας καθώς και σύμβολο της
πρώτης μάνας. Ας
προσέξουμε καλύτερα τα
γραπτά. Βλέπουμε ότι η πρώτη
παράδοση έλεγε ότι οι
θεοί, (ή ο άγνωστος Μέγας Θεός)
δημιούργησαν τον άνθρωπο κατ εικόνα και καθ ομοίωση τους, και δημιούργησαν
αρσενικό και θηλυκό. Η δεύτερη παράδοση έλεγε ότι οι θεοί δημιούργησαν πρώτα τον
άνδρα, αλλά μετά είδαν ότι δεν ήταν καλό να έιναι ο άνδρας μόνος του, και δημιούργησαν τη
γυναίκα για να ανήκει
στον άνδρα. Και εδώ ο
Μωυσής πρόσθεσε
αλληγορικά ότι ο Θεός
κοίμησε τον άνδρα, και
αφού αλληγορικά πήρε μια
των πλευρών του, δημιούργησε
τη γυναίκα.
Είναι λοιπόν ολοφάνερο
ότι τούτα τα λόγια είναι
τροποποιημένες λαϊκές
αντιλήψεις ώστε να
εκπέμπουν μηνύματα του
Υψίστου. Αν τα δεχτούμε
κυριολεκτικά, τότε βεβαίως υπάρχει αντιφατικότητα. Εκτός ότι η μια
ιστορία διαψεύδει την άλλη, δεν στέκει επίσης καθόλου η άποψη ότι ο Πάνσοφος
Δημιουργός, δημιούργησε πρώτα τον άνδρα, και μετά είπε, α, έκαμα λάθος. Δεν
πρέπει ο άνδρας να είναι μόνος του, ας τον κοιμήσω τώρα και ας πάρω μια των
πλευρών του να φτιάξω τη γυναίκα. Σαφέστατα, πρόκειται για τροποποιημένες
λαϊκές αντιλήψεις ώστε να μιλούν αλληγορική
γλώσσα.
Το θείο μήνυμα της
πρώτης παράδοσης λέει
ότι ο Θεός δημιούργησε
άνδρα και γυναίκα και
τους ένωσε για να
αναπαράγουν το είδος,
όπως ακριβώς
δημιούργησε και τα άλλα
είδη ζωής. Η δεύτερη
αντανακλάει τις
συνθήκες και τις
αντιλήψεις των τότε λαών.
Η γυναίκα μέσα στις τότε
κοινωνικές συνθήκες
ήταν υποβιβασμένη, και
κατά συνέπεια φόρτωναν
πολλά στραβά και
ανάποδα της μοίρας τους
στην καημένη τη γυναίκα.
Για όλα έφταιγαν οι γυναίκες!! Εφαγε τον απαγορευμένο καρπό!! Ο
Μωυσής τροποποίησε και
αυτή τη δεύτερη παράδοση,
ή τις τότε λαϊκές
αντιλήψεις, για να
περάσει και άλλα
πολύπλοκα μηνύματα του
Θεού. Οπως είπαμε το ένα
σύμβολο Αδάμ συμβολίζει
το υλικό σώμα του καθε
ανθρώπου.
Το ένα σύμβολο
Εύα συμβολίζει την ψυχή
του κάθε ανθρώπου, και
μαζί συνιστούν τον ίδιο
άνθρωπο. Ο Αδάμ σώμα είναι
μέρος της ψυχής Ευας, και η Ευα
ψυχή είναι μέρος του Αδάμ.
Το ένα μήνυμα λέει ότι ο
Θεός δημιούργησε τον
ανθρώπο από χώμα,
(άνδρα και γυναίκα), δηλαδή
δημιούργησε πρώτα το υλικό του
σώμα, και με τον τρόπο Του
ο Υψιστος εφύσηξε σαυτόν
πνοή αθανάτου πνεύματος,
εφύσηξε σαυτόν την
αθάνατη ψυχή. Του έδωσε
λοιπον την Εύα, του έδωσε
την θεϊκή ψυχή του.
Τώρα ο Αδάμ είναι επίσης και σύμβολο του άνδρα, του πρώτου και του κάθε
άνδρα, και η Εύα είναι σύμβολο της γυναίκας, της πρώτης και της κάθε γυναίκας.
Το άλλο μήνυμα λέει ότι ο Θεός δημιούργησε τους πρώτους ανθρώπους και τους ένωσε
με την αγάπη και τον έρωτα. Τους ένωσε σαν ένα σώμα, διότι η θεία και αληθινή
αγάπη και ο αγνός έρωτας, πράγματι ενώνουν τους παντρεμένους σαν ένα σώμα. Τα λόγια
λοιπόν που γράφονται στα εδάφια 21 έως 24 έχουν πολλαπλές σημασίες. Η μία λέει
ότι ο Θεός δημιούργησε πρώτα το ανθρώπινο σώμα και του έδωσε αθάνατη ψυχή.
Δημιούργησε επίσης αρσενικό και θηλυκό και
τους ένωσε σαν ένα σώμα.
Αλληγορικά λέει ότι πήρε
μιά πλευρά του Αδάμ για να
δημιουργήσει τη γυναίκα,
και αυτό σημαίνει ότι η
γυναίκα πρέπει να στέκει
στο πλευρό του άνδρα της.
Αλλά αφού η γυναίκα (αλληγορικά)
είναι πλευρό του άνδρα, πρέπει ο άνδρας να είναι και αυτός πάντα στο
πλευρό της, καθώς η
γυναίκα είναι δικό του
πλευρό. Και οι δύο είναι
ίσοι, γιατί αλληγορικά η
γυναίκα είναι πλευρό του
άνδρα, δεν είναι ούτε πόδι,
ούτε κεφάλι του.
Ο Θεός δεν πήρε ούτε από το
πόδι ούτε από το κεφάλι του
άνδρα για να δημιουργήσει τη γυναίκα, συνεκδοχικά η γυναίκα δεν είναι βέβαια
ούτε πόδι ούτε κεφάλι του άνδρα, και το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα. Ο καθένας
έχει το δικό του κεφάλι να σκέφτεται ελεύθερα, έχει τα δικά
του πόδια να βαδίζει
ελεύθερα, αλλά, όταν
παντρεύονται, πλησιάζει
ο ένας τον άλλον,
προσεγγίζει ψυχικά και
σωματικά ο ένας τον άλλον,
και ενώνονται σαν
πλευρές, δηλαδή
ενώνονται σαν ισάξιοι
άνθρωποι. Ο ένας ανήκει
ισάξια στον άλλον και
γίνονται ένα σώμα, χωρίς ο
ένας να είναι κεφάλι ή
υποπόδιο των ποδών του
άλλου. Η γυναίκα λοιπόν
δεν είναι πόδι ή υποπόδιο
των ποδών του άνδρα, είναι πλευρό του,
είναι ισάξια του άνδρα, και αντίθετα, γιατί και αυτό συμβαίνει. Ναι μεν λοιπόν η
γυναίκα έγινε για τον άνδρα, αλλά το ίδιο ακριβώς έγινε και ο άνδρας για τη
γυναίκα. Ο ένας έγινε για τον άλλον, χωρίς τον ένα δεν θα μπορούσε να υπάρχει ο
άλλος, ισάξιοι λοιπόν
δημιουργήθηκαν.
Η σωματική υπεροχή του άνδρα με την οποία μπορεί να καταπιέζει τη γυναίκα
του, ή η σωματική αδυναμία της γυναίκας που προκειμένου να επιβληθεί
χρησιμοποιεί άλλες
πονηρές και πρακτικές μεθόδους,
υπάγονται στην σφαίρα
της βαρβαρότητας, του
εγωισμού κλπ, τα οποία
κάθε άλλο παρά τους
ενώνουν σαν ένα σώμα. Οταν
όμως αγαπάει αληθινά ο
ένας τον άλλον, τότε
γίνονται σαν ένα σώμα, και
αφού είναι σαν ένα σώμα,
τότε που υπάρχει η
ανισότητα; Οταν αντλούν
αγάπη από το Θεό,
γίνονται σαν ένα σώμα και
γίνονται ίσοι, και όταν
δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ
τους τότε γίνονται
ανάλογα με τις συνθήκες
και ίσοι και άνισοι. Ομως
μόνο το πρώτο ανήκει και
ταιριάζει στο Θεό, και
ποτέ το δεύτερο. Με ποιόν
τρόπο λοιπόν υποτίμησε ο
Θεός τη γυναίκα;
Με κανένα τρόπο δεν υποτίμησε ο Θεός τη
γυναίκα, απλά της έδωσε άλλη θέση στη ζωή και στην οικογένεια. Οι ιστορικές συνθήκες, η έλλειψη αγάπης και η βαρβαρότητα την
υποτίμησαν. Ο αφέντης και φαλοκράτης άνδρας την υποτίμησε, και ήταν και ο ίδιος
θύμα των περιστάσεων. Γιατί όταν κάποιος υποτιμάει τη γυναίκα του, υποτιμάει
συγχρόνως και τον εαυτό του, καθώς συναισθηματικά πέφτει πολύ χαμηλά, χάνει την
ανθρωπιά του, καθώς επίσης μέσα σε
συνθήκες υποτίμησης και κατά συνέπεια
εχθρότητας χάνεται η αληθινή χαρά και η αληθινή ευτυχία. Οι κοινωνικές
αντιλήψεις και οι συνθήκες ήταν αυτές που καθάγιαζαν την υποτίμηση της γυναίκας,
και έλεγαν ότι είναι θέληση των θεών, αλλά, ο θεόπνευστος
Προφήτης τροποποίησε
αυτές τις αντιλήψεις,
ώστε να μιλούν
αλληγορική γλώσσα.
Κατανοούμε επίσης ότι
μέσα σ'αυτές τις βάρβαρες
κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν για πάρα πολλούς αιώνες και ακόμα
επικρατούν, η υποταγή της γυναίκας παρά την τόση δυστυχία της, εν τούτοις δεν
ήταν μόνο αναπόφευκτη αλλά και πολύ αναγκαία. Και
μάλλον γιαυτό ο Προφήτης
δεν ξακαθάρισε ότι δεν
είναι θέληση του Θεού. Τι
μπορούσε να κάνει η
καημένη η γυναίκα μέσα σε
βάρβαρες καταστάσεις,
οι οποίες φυσικά δεν
σταμάτησαν ακόμα να
υπάρχουν! Ηταν αντικείμενο
αγοραπωλησίας, και συχνά ο συζυγός της δεν ήταν ο αγαπημένος σύντροφος της ζωής
της, ήταν ο αφέντης της, και ο βάρβαρος
τύραννος της. Και μάλιστα
ακόμα έχει το θράσος να
λέει, αυτή είναι η θέληση
του Θεού! Τι έχει τραβήξει η γυναίκα από την
ανδρική βαρβαρότητα, και κυρίως από "ανθρώπους του Θεού" δεν περιγράφεται. Και
ακόμα υποφέρει.
Σαν δεν
ντρέπονται, όλοι αυτοί οι ιερωμένοι Χριστιανοί που ακόμα διατηρούν
αυτές τις βάρβαρες και βλάσφημες αντιλήψεις, και κυρίως του Ισλάμ,
που ακόμα έχουν το θράσος να την βασανίζουν, να την υποτιμούν, να
την κουκουλώνουν, και μάλιστα να έχουν το βλάσφημο θράσος να λένε
πως αυτό θέλει ο Θεός!! Αν ήταν πράγματι άνθρωποι του Θεού, αν είχαν
ανώτερα αισθήματα, θεία αισθήματα που εξισώνουν τους ανθρώπους,
αγάπη, φιλία, τότε θα γνώριζαν καλύτερα το Θεό, και θα ήξεραν ποίο είναι το
θέλημα Του.
Ωστόσο, η υποταγή
της γυναίκας βοήθησε
μέσα σε βάρβαρες κοινωνίες να μην
διαλύονται εύκολα οι
οικογένειες, και αυτό
είναι επίσης θέληση του Θεού. Ο
Κύριος επικύρωσε τη
θέληση Του,
παραπέμποντας στα
γραπτά του θεόπνευστου
Προφήτη, και πρόσθεσε,
αυτούς που ενώνει ο Θεός,
κανείς και τίποτα δεν
πρέπει να τους χωρίζει. Ο
γάμος βέβαια πέρασε από
διάφορες βαθμίδες και
περιπέτειες, ώσπου να
φτάσει στην μονογαμία.
Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Η αυστηρή μονογαμία είναι νόμος του Θεού,
και ο νόμος με το Ου μοιχεύσεις, έπρεπε να δωθεί στην κατάλληλη
εποχή. Ο Κύριος
επικύρωσε και
συμπλήρωσε το νόμο με την
διδασκαλία Του,
και όποιος υπακούει στην διδασκαλία Του, δεν υποτιμάει κανένα, πόσο
μάλλον την σύζυγό του!...
|
