ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Αυτή η κριτική στρέφεται μόνο ενάντια σε
εκείνα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, που κατά τη γνώμη μου βλασφημούν το Θεό, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.
Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ
Στο Δευτερονόμιο
βλέπουμε τα ίδια πράγματα, εδώ εμφανίζουν το Μωυσή να "επικυρώνει" όλα αυτά που
γράφτηκαν αιώνες μετά το θάνατο του! Τάδε εφη ο Μωυσής, τάδε έφη ο Θεός!
Διαβολικά ψέματα. Πολλά λόγια που γράφονται πως τάχα είπε ο Μωυσής, είναι λόγια του σκότους και των υπηρετών του, που σκοπό
έχουν να σταυρώνουν διαχρονικά τον Λόγο του Θεού. Βεβαίως και υπάρχουν στο
Δευτερονόμιο θείοι νόμοι, προφητείες, προειδοποιήσεις και διδάγματα που δώθηκαν
τόσο στον λαό Ισραήλ όσο και σε όλο τον κόσμο μέσω του Μωυσή, αλλά είναι
ανακατεμένα με χίλιες δυο προσθήκες, πολλές εκ των οποίων εκφράζουν σατανική
βαρβαρότητα, διότι επαναλαμβάνω έχουν σκοπό να Τον σταυρώνουν διαχρονικά.
Στο βιβλίο των
Βασιλέων Β’ κεφ. 22 διαβάζουμε ότι ο βασιλιάς Ιωσίας είχε δώσει εντολή να
επισκευάσουν τα χαλάσματα του ναού. Καθώς λοιπόν επισκεύαζαν το ναό βρήκαν
κάποια γραπτά του Μωυσή τα οποία παρέδωσαν στο αρχιερέα Χελκία. Κάποιοι λόγιοι
"πιστεύουν" ότι μάλλον ήταν το Δευτερονόμιο, ή τουλάχιστον ένα μέρος του
βιβλίου. Ομως δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι ειδικοί, δεν είναι και τόσο
ειδικοί. Γιατί σίγουρα δεν ήταν μόνο το "Δευτερονόμιο", αλλά φαίνεται πως ήταν
τα περισσότερα ή όλα τα γραφτά του Μωυσή, που για ευνοήτους λόγους τα είχαν
κρύψει σε κάποιες κρύπτες του ναού.
Γράφεται ότι ο βασιλιάς Ιωσίας όταν άκουσε τους λόγους του βιβλίου, έσχισε τα
ιμάτια του και ζήτησε από τον ιερέα Χελκία, και απο κάποιους άλλους να ρωτήσουν
τον Κύριο για τον εαυτό του και για το λαό, διότι υπέθεσε ότι θα ήταν μεγάλη η
οργή του Κυρίου, επειδή οι πατέρες τους δεν υπάκουσαν στους λόγους του βιβλίου,
ώστε να πράττουν σύμφωνα με τα γραπτά. Αλλά οι ίδιοι νόμοι ήταν γραμμένοι και
στα βιβλία της Εξόδου και στο Λευϊτικόν, και αν λοιπόν ήταν μόνο το
Δευτερονόμιο, τότε γιατί αναστατώθηκε τόσο πολύ ο Ιωσίας; Τι ήταν αυτό που τον
τρομοκράτησε; Μιλάμε για εποχές μετά τον Δαβίδ και Σολομώντα, που είχαν χτίσει
το ναό, είχαν γραφτεί οι ψαλμοί, μετά τον Ηλία και Ησαΐα και άλλους Προφήτες,
και επομένως οι νόμοι του Μωυσή ήταν διαδεδομένοι, και τα βιβλία της Πεντατεύχου
είχαν γραφτεί, και μάλιστα λένε ότι έγραφαν τους νόμους σε διάφορα μέρη, και
τους δίδασκαν στις συναγωγές. Τι θα πεί άλλωστε Δευτερονόμιο, δεύτερος νόμος,
αφού σχεδόν όλοι οι νόμοι που αναφέρονται σαυτό το βιβλίο είναι επίσης
γραμμένοι και στα βιβλία της Εξόδου, Λευιτικό και στο βιβλίο των Αριθμών; Αυτά
τα βιβλία υποτίθεται ότι τα είχε γράψει όλα ο Μωυσής, και αν τα είχαν στα χέρια
τους, τότε γιατί αναστατώθηκε ο Ιωσίας; Η εποχή του Ιωσία και της ανακάλυψης
των γραπτών του Μωυσή μέσα στο ναό, είναι γύρω στα 621 π.Χ.
Ας υποθέσουμε
ότι αυτά που διαβάζουμε σήμερα στην Πεντάτευχο, είναι αυτά ακριβώς που έγραψε ο
Μωυσής, χωρίς να υπάρχουν προσθήκες, και επομένως (υποθετικά) ήταν τα ίδια
γραπτά που διάβαζαν πριν την ανακάλυψη εκείνων που βρήκαν μέσα στο ναό κρυμμένα.
Υποθετικά λοιπόν είχαν τα γνήσια γραπτά του, τότε τι έκανε τον Ιωσία να φοβηθεί
τόσο πολύ; Αν ό,τι γράφεται στη Πεντάτευχο είναι σύμφωνα με τα γραπτά του Μωυσή,
τότε αυτά που βρέθηκαν στο ναό, θα έγραφαν ακριβώς τα ίδια, αλλά δεν έγραφαν
ακριβώς τα ίδια, οπότε κατανοούμε γιατί αναστατώθηκε ο Ιωσίας. Και αυτό ακριβώς
συνέβενε, αυτά τα γραπτά που βρήκαν κρυμμένα μέσα στο ναό, ερχόταν σε αντίθεση με
πολλά άλλα που είχαν κιόλας γραφτεί, και τα παρουσίαζαν σαν γραπτά του Μωυσή.
Γιαυτό αναστατώθηκε ο Ιωσίας, γιατί είδε ότι πολλά δεν ανήκαν στο Μωυσή, και
όταν είδε τη μεγάλη διαφορά τρομοκρατήθηκε.
Ομως δεν υπάρχει
λόγος να επαναλαμβάνουμε τα ίδια, γιατί πράγματι γίνονται κουραστικά. Ας δούμε
μόνο κάποια μέρη. Με λίγα λόγια λένε, ότι μετά που έφυγαν από την Αίγυπτο,
έφτασαν στα όρια τών Αμορραίων, και τους είπε λένε ο Θεός μέσω του Μωυσή να
επιτεθούν, γιατί ο Κύριος παρέδωσε αυτούς και τη γη τους στα χέρια τους. Ο λαός
λένε πήγε στον Μωυσή και του είπε ότι πρέπει να στείλουν πρώτα κατασκόπους, ώστε
να μάθουν την οδό και τις πολιτείες που μπορούσαν να κυριεύσουν. Σύμφωνα με
αυτούς, ο Μωυσής έστειλε 12 άνδρες, ένα άνδρα απο κάθε φυλή, και αυτοί όταν
επέστρεψαν έφεραν μαζί τους από τους καρπούς της γης, και είπαν ότι είναι πολύ
καλή η γη την οποία παραδίνει ο Κύριος στα χέρια μας.
Ωστόσο ο λαός δεν
υπάκουσε στην διαταγή του Θεού, και εγόγγυζαν και έλεγαν, επειδή ο Θεός μας
μισούσε, μας έβγαλε από τη γη της Αιγύπτου για να μας παραδόσει στα χέρια των
Αμορραίων, ώστε να μας εξολοθρεύσουν. Και ο Μωυσής τους "είπε" δεν πρέπει να
φοβούνται γιατί ο Θεός ήταν μαζί τους, και μάλιστα «προπορευόταν» για να τους
βρίσκει μέρη να στρατοπεδεύουν. Επειδή λοιπόν δεν υπάκουσαν στη διαταγή, ο Θεός
«οργίσθηκε» μαζι τους και είπε να επιστρέψουν στην έρημο, και θα έμεναν εκεί
ώσπου να πεθάνουν όλοι και να αναστηθεί νέα γενιά, και αυτοί θα κληρονομούσαν τη
γη που υποσχέθηκε στους πατέρες τους. Αυτοί όμως γύρισαν μετανοιωμένοι και είπαν
ότι αμάρτησαν στον Κύριο και αποφάσισαν να ανεβούν και να πολεμήσουν. Ο Θεός
όμως «είχε αλλάξει απόφαση», και τους είπε να μην επιτεθούν γιατί δεν θα ήταν
μαζί τους, αλλά και πάλι δεν υπάκουσαν με αποτέλεσμα οι Αμορραίοι να σκοτώσουν
πολλούς. Υστερα από αυτή την ήττα, στράφηκαν πάλι προς την έρημο, και πέρασαν
απ’τα μέρη που κατοικούσαν οι απόγονοι του Ησαύ, και ο Θεός τους είπε να μην
επιτεθούν στους απογόνους του Ησαύ, αλλά μόνο μπορούσαν να αγοράζουν τρόφιμα και
νερό.
Επαναλαμβάνω πάλι ότι στο βιβλίο της Εξόδου κεφ. 16: 35 διαβάζουμε,
(και
έτρωγαν οι υιοί Ισραήλ το μάννα τεσσεράκοντα έτη, εωσού ήλθον εις γήν
κατοικουμένην, έτρωγον το μάννα εωσού ήλθον εις τα όρια της γης Χαναάν.) Το
ίδιο περίπου γράφεται και στον Ιησού του Ναυή στο κεφ. 5: 10 εως 12, όταν ο
Μωυσής είχε πεθάνει.
Το παρακάτω
χαρακτηριστικό απόσπασμα φανερώνει το χαμηλό, και κυρίως σατανικό, πνευματικό επίπεδο των συγγραφέων:
...όταν πλησιάσης εις
πόλιν δια να εκπολεμήσης αυτήν τότε κάλεσον αυτήν εις ειρήνην και εάν σοι
αποκριθή ειρηνικά και ανοίξη εις σε τότε πας ο λαός ο ευρισκόμενος εν αυτή θέλει
γείνει υποτελής εις σε και θέλει σε δουλεύει. Εάν όμως δεν κάμη ειρήνην μετά σου
αλλά σε πολεμήση τότε θέλεις πολιορκήσει αυτήν και αφού Κύριος ο Θεός σου
παραδώση αυτήν εις τας χείρας σου θέλεις πατάξει πάντα τα αρσενικά αυτής εν
στόματι μαχαίρας τας δε γυναίκας και τα βρέφη και τα κτήνη και πάντα όσα
ευρίσκονται εν τη πόλει πάντα τα λάφυρα αυτής θέλεις λάβει εις σεαυτόν, και
θέλεις τρώγει τα λάφυρα των εχθρών σου όσα Κύριος ο Θεός σου έδωκεν εις σε. Ούτω
θέλεις κάμει εις πάσας τας πόλεις τας πολύ μακράν από σου αίτινες δεν είναι εκ
των πόλεων των εθνών τούτων.
Εκ των πόλεων όμως των λαών τούτων, τας οποίας
Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομίαν, δεν θέλεις αφήσει ζων ουδέν έχον
πνοήν αλλά θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς
κατά κράτος τους Χετταίους και τους Αμορραίους τους Χαναναίους και τους
Φερεζαίους τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους, καθώς προσέταξεν εις σε Κύριος ο
Θεός σου, δια να μη σας διδάξωσι να πράττητε κατά πάντα τα βδελύγματα αυτών τα
οποία έκαμον εις τους θεούς αυτών και αμαρτήσητε εναντίον Κυρίου του Θεού σας.
ΔΕΥΤ 20: 10-18
Αν σου υποταχτούν, λένε,
θα τους υποδουλώσεις, εάν όχι, θα πατάξεις όλα τα αρσενικά εν στόματι μαχαίρας,
και θα κρατήσεις μόνο τις γυναίκες και τα θηλυκά βρέφη!! Σαφέστατα λοιπόν
υπάκουγαν στη φωνή του πανούργου αφέντη τους του Σατανά, ενώ έλεγαν ότι
υπάκουγαν σε εντολές του Αγαθού Πατέρα. Βέβαια όλοι οι τότε λαοί, τα ίδια
επεδίωκαν, να υποδουλώσουν τους άλλους και να βιάσουν τα θηλυκά τους. Σατανική
συμπεριφορά που πλασάρεται σαν Λόγος του Αγαθού Θεού. Εκ των πόλεων όμως που
είναι να κληρονομήσεις, δεν θα αφήσεις κανένα ζωντανό!! Γιατί αυτό εδώ;; Για να
μην τους διδάξουν τα βδελύγματά τους;; Οχι δα. Απλούτατα, για να μην γεννηθούν
νέοι άνθρωποι απ'τους λαούς αυτούς που στο μέλλον θα διεκδικούν αυτή τη γη σαν
γη των πατέρων τους. Γενοκτονία που πλασάρεται στη Βίβλο σαν Λόγος του Θεού.
Αξίζει να διαβάσουμε
επίσης μερικά άλλα αποσπάσματα από το Δευτερονόμιο στα κεφάλαια 2 και 3.
Και
απέστειλα πρέσβεις από την έρημο Κεδημώθ προς τον Σηών το βασιλιά της Εσεβών με
ειρηνικούς σκοπούς και του είπα, Ας περάσω απ’τη γη σου, και θα περάσω ευθεία,
δεν θα παρακλείνω ούτε αριστερά ούτε δεξιά, θα μας πουλήσεις μόνο τροφές και
νερό με αντάλλαγμα αργυρίου. Αλλά εκείνος αρνήθηκε διότι ο Θεός είχε σκληρήνει
την καρδιά του, και είπε ο Θεός πρός εμένα, ιδού άρχισα να παραδίνω τον Σηών και
τη γη του στα χέρια σας, άρχισε να κυριεύεις για να κληρονομήσεις τη γη.
Και εκυριεύσαμε
εκείνον τον καιρό όλες τις πολιτείες του, και εξολοθρεύσαμε όλους τους άνδρες,
όλες τις γυναίκες και όλα τα παιδιά.
Στο κεφ. 3 διαβάζουμε.
Τοτε
στρέψαντες ανεβήκαμε την οδό προς Βασάν, και εξήλθε ο Ωγ ο βασιλιάς να μας
συναντήσει για μάχη με όλο το λαό του. Και είπε ο Κύριος προς εμένα, μην
φοβηθείς, διότι έχω παραδόσει στα χέρια σου, όλο το λαό και τη γη του, και θα
κάνεις σ’αυτούς ότι έκανες και στον Σηών το βασιλιά των Αμορραίων, ο οποίος
κατοικούσε στην Εσεβών.
Και παρέδωσε ο Κύριος
στα χέρια μας τον Ωγ τον βασιλιά και όλον τον λαόν του, και τους σκοτώσαμε
όλους, και δεν αφήσαμε κανένα ζωντανό. Και κυριεύσαμε όλες τις πόλεις εκείνον
τον καιρό, και κυριεύσαμε 60 πολιτείες, και όλες ήταν ωχυρωμένες με ψηλά τείχη,
με πύλες και μοχλούς, εκτός μεγάλου πλήθους ατειχίστων πόλεων.
Και εξολοθρεύσαμε
αυτές και εκάμαμε τα ίδια όπως στον βασιλιά Σηών της Εσεβών.
Εξολοθρεύσαμε όλες τις
πολιτείες, όλες τους άνδρες, όλες τις γυναίκες και όλα τα παιδιά. Πάντα τα κτήνη
και τα λάφυρα τα λεηλατήσαμε για τους εαυτούς μας.
Είναι
αξιοπρόσεκτο ότι εδώ δεν γίνεται καθόλου λόγος για αναθεματισμένα λάφυρα, αλλά,
όπου λένε περνούσαν δεν άφηναν άνθρωπο ζωντανό, και παρά τα τόσα λάφυρα και
πλούτη που άρπαζαν, τις δεκάδες πολιτείες που είχαν κυριεύσει, δεν είχαν να
φάνε και έτρωγαν το μάννα ωσπου πέρασαν τον Ιορδάνη, και όταν ο Μωυσής είχε
πεθάνει! Υποτίθεται ότι όλα αυτά τα έλεγε ο Μωυσής λίγο πριν πεθάνει, οπότε
αναφερόταν σε πρόσφατα για τότε γεγονότα, που είχε τελειώσει η περιπλάνηση τους
μέσα στην έρημο, για την οποία λένε κράτησε 38 χρόνια μετά την πρώτη τους ήττα
από τους Αμορραίους, και επομένως είχαν περάσει 40 χρόνια, και οι υποτιθέμενες
καταστροφές των λαών είχαν γίνει στο τέλος. Και όμως ο Μωυσής «μιλούσε κατ
εκείνον τον καιρό», και μάλιστα αναφέρθηκε στο κρεβάτι του βασιλιά Ωγ, ο οποίος
ήταν από τους τελευταίους γίγαντες που είχαν απομείνει ζωντανοί, και το
σιδερένιο κρεβάτι του, υπήρχε ακόμα στη πόλη Ραββά, (εκείνον τον καιρό), στην
οποία κατοικούσαν οι Αμμωνίτες. Ποιός μπορεί να βρεί άκρη μέσα σε ένα τέτοιο
λαβύρινθο; Και όμως υπάρχει διέξοδος!
Εμφανίζουν το Μωυσή να λέει, ότι ο Θεός πήγαινε λένε μπροστά στην πρώτη
αποτυχημένη επίθεση για να τους βρίσκει κατάλληλα μέρη για στρατοπέδευση, και
αφού δεν υπάκουσαν στην εντολή Του, οργίστηκε ο Θεός και τους έστειλε πάλι στην
έρημο. Με άλλα λόγια, μας λένε ότι ο Θεός δεν ήξερε ότι δεν θα υπάκουγαν,
το «διαπίστωσε στο δρόμο», και προπορευόταν μπροστά για να τους βρίσκει
κατάλληλα μέρη για στρατοπέδευση, αλλά μάταια, γιατί αυτοί δεν υπάκουσαν, και
επομένως ο Θεός είχε κάνει λάθος. Δηλαδή ξεγελάστηκε, νόμιζε ότι θα υπάκουγαν στις εντολές
Του, αλλά...έπεσε έξω στις προβλέψεις Του!
Για
το Θεό έγραψαν οι άνθρωποι, ή για κάποιον στρατηγό τους που τον ονόμαζαν θεό; Το
ίδιο φαινόμενο βλέπουμε παντού, πολύ συχνά γράφουν ότι ο Θεός «μεταμελήθη», έκανε λάθη
που ακόμα και ένας καλός ψυχολόγος δεν θα τα έκανε. Και ενώ μεν ο Θεός «πήγαινε
λένε μπροστά», λες και ήταν κάποιος στρατηγός ή κατάσκοπος, και όχι ο Δημιουργός
του σύμπαντος και του ανθρώπου, ο Μωυσής πάλι κατασκόπευε τον εχθρό. Αλλού πάλι
τους «είπε» λένε ο Μωυσής να κουβαλάν μαζί τους απο ένα φτυαράκι (ας μην ρωτάμε
καλύτερα που βρήκαν τόσα φτυαράκια μεσα στην έρημο!), για να σκάβουν και να
σκεπάζουν τις ακαθαρσίες τους, γιατί λένε ο Θεός περπατούσε για να βρίσκει
δρόμο. Είναι αυτά γραπτά του Προφήτη Μωυσή τον οποίον καθοδηγούσε ο Θεός; Οχι
βέβαια.
Αυτοί που
περπατούσαν και πάταγαν τις ακαθαρσίες, ήταν οι άρχοντες όταν επισκέπτονταν τα
στρατόπεδα, πολλά χρόνια μετά τον Μωυσή, και αλίμονο μας αν πιστεύουμε τέτοιες
ανοησίες για το Θεό. Ποιός, όμως, να τους διαψεύσει; Εγραψαν σύμφωνα με την
άγνοια, τα συμφέροντα και τις αντιλήψεις τους για το Θεό, και βέβαια ο Προφήτης
Μωυσής δεν έχει καμιά σχέση με όλα αυτά. Αλλά αφού δεν ήταν παρών, μπορούσαν να
γράψουν ό,τι ήθελαν, αλλά και αν ήταν, θα τον σταύρωναν και αυτόν, και βέβαια
τον σταύρωσαν με τα γραπτά τους, αφού αντί Αγιο και Προφήτη, τον εμφανίζουν σαν
το πιο πωρωμένο κακούργο, που μιλάει για γενοκτονικούς πολέμους και σφαγές
παιδιών, με την άνεση που μιλάει κάποιος για λαγούς. Δηλαδή και για λαγούς να
μιλάμε, αισθανόμαστε τουλάχιστον κάποια ντροπή, να λέμε ότι σκοτώσαμε τους
λαγούς μαζί με τα μωρά τους, ενώ εδώ έγραψαν για σφαγές μωρών και μανάδων, με
μια ωμότητα και μια ασυνειδησία, που θα σοκάρηζε ακόμα και τους πιο περιβόητους
κακούργους.
Τους σκοτώσαμε
λένε όλους, δεν αφήσαμε υπόλοιπο. Σκοτώσαμε όλους τους άνδρες, όλες τις γυναίκες
και όλα τα παιδιά, και ο Θεός «μας είπε» θα κάνετε και στους άλλους ότι κάνατε
και με τους προηγούμενους. Σκοτώσαμε λένε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες,
όλα τα αγόρια που πολλά βύζαιναν ακόμα, και κρατήσαμε μόνο τις παρθένες για τους
εαυτούς μας, και όλα με τις εντολές του Θεού και του Προφήτη Του!!! Μα ποιός
μπορεί να τα χωνέψει όλα αυτά, και ποιός μπορεί να δεχτεί ότι ο Δημιουργός του
κόσμου, συνεργάζεται με άσπλαχνους και πωρωμένους κακούργους;
Αλλά και πως να
μην τρομάξει, και πως να μην σκίσει τα ρούχα του ο ευσεβής Ιωσίας, όταν είδε ότι
αυτά τα γραπτά, δεν είχαν καμιά σχέση με αυτά που βρήκαν κρυμμένα στα χαλάσματα
του ναού. Πολύ σωστά, οι πατέρες του δεν είχαν υπακούσει στα γραπτά του Μωυσή,
διότι είχαν γράψει κακουργήματα που έγιναν έλεγαν στο όνομα του Θεού και με
δικές Του εντολές. Αυτές είναι καθαρές σατανικές πράξεις, είναι η φωνή και τα
έργα του σκότους, και αλίμονο στον άνθρωπο που βλέπει αυτή τη φεβερή
αλήθεια, και τη σκεπάζει, ή την κηρύττει σαν αλήθεια του Θεού. Μέσα στην άγνοια,
στο φόβο και στη σύγχυση μου, μπορώ να πω δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει, και προσπαθώ
να βγάλω από τη μνήμη μου όλα αυτά τα απαίσια, να τα ξεριζώσω από το μυαλό μου, να
μην τα θυμάμαι καθόλου, και ποτέ να μην τα διαβάζω. Και πως μπορώ να τα κηρύττω
και να τα προφέρω σαν Λόγος του Θεού;
Ηρθα λέει ο Κυριος
να πω την αλήθεια, μα τι είναι αλήθεια; Ρώτησε ο Πιλάτος. Κοιτούσε την Αλήθεια
μέσα στα μάτια μα δεν Την αναγνώρισε. Εκείνος είναι η Αλήθεια, όποιος ακούει τη
διδασκαλία του Χριστού, ακούει την αλήθεια του Θεού, και όποιος έχει αφτιά
ακούει, διότι ο Θεός δεν απολογήται. Γνωρίζουμε το Θεό μέσα από τη λογική, τη
δικαιοσύνη, την αγάπη, Τον γνωρίζουμε σαν πατέρες και σαν μάνες, σαν αδέρφια,
σαν παιδιά και σαν άνθρωποι. Για να ζήσουμε έχουμε ανάγκη να βυζαίνουμε πνεύμα
από το Πνεύμα Του. Από το Πνεύμα Του αντλούμε ζωογόνα πνεύματα, αντλούμε ζωή.
Αντλούμε αγάπη, καλοσύνη, δικαιοσύνη, αγαθότητα, συγχώρεση. Γνωρίζουμε το Θεό
πολύ καλά, και αυτό επιβεβαιώνεται με τα λόγια και τη Θυσία του Σωτήρα μας
Χριστού. Δεν ήταν άλλος ο Θεός πριν το Χριστό, και άλλος μετά το Χριστό, δεν
αλλάζει ποτέ ο Θεός. Είναι Πάνσοφος και Τέλειος, αυτά που αλλάζουν είναι οι
αντιλήψεις των ανθρώπων για το Θεό, όταν αυτοί ζουν στο σκοτάδι, γιατί συχνά
αυτές οι αντιλήψεις αντανακλούν και εκφράζουν τα σκοτεινά συμφέροντα των
εκάστοτε αρχόντων και δυνάστων. Στο κεφάλαιο 5: 22 διαβάζουμε κάποια λίγα λόγια
του Μωυσή τα οποία όμως λένε πάρα πολλά. Γράφονται ακριβώς μετά τις 10
Εντολές.
(Αυτά είπε ο Κύριος... και τίποτα παραπάνω δεν πρόσθεσε.) Δευτ.
5: 22.
Αυτά
είπε ο Κύριος και τίποτα
παραπάνω δεν πρόσθεσε,
αλλά δυστυχώς πρόσθεσαν
κάποιοι άλλοι και για τον
Κύριο και για τον Μωυσή. Ας
δούμε κατά σειρά τις 10
Εντολές.
Εγώ
είμαι Κύριος ο Θεός σου,
μην λατρεύεις άλλους
θεούς, πλήν Εμού.
Μη
κάνεις τον εαυτό σου
είδωλο, ούτε κανέναν άλλο,
ούτε ότι άλλο υπάρχει ή
ζει στον ουρανό ή
στη γη, ή στα νερά της γης.
Μη
επικαλείσαι μάταια και
στα ψέμματα Κύριο τον Θεό
σου.
Εξη
ημέρες να δουλεύεις και
την έβδομη ημέρα να έχεις
αργία (Σάββατο) και να
δοξάζεις το Θεό σου.
Τίμα
τον πατέρα σου και τη
μητέρα σου.
Μη
φονεύσεις.
Μη
μοιχεύσεις.
Μη
κλέψεις.
Μη
ψευδομαρτυρήσεις κατά
του πλησίον σου μαρτυρία
ψευδή.
Μη
επιθυμήσεις ότι ανήκει
στον πλησίον σου.
Αυτές
είναι οι 10 Εντολές, και με
βάση αυτές ο Μωσής δίδαξε
και έγραψε νόμους οι
οποίοι είναι σύμφωνοι με
το πνεύμα αυτών των
εντολών. Η πιο μεγάλη
εντολή του Θεού την οποία
έγραψε ο θεόπνευστος
Προφήτης Μωυσής είναι. Να
αγαπάς Κύριο τον Θεό σου
με όλη την καρδιά σου, και
με όλη τη δύναμη της ψυχής
σου, και να αγαπάς τον
πλησίον σου όπως τον
εαυτό σου. Και να μην
κάνεις στους άλλους, ότι
δεν θέλεις οι άλλοι να
κάνουν σε εσένα.
Και
η άλλη. Μόνο Κύριον τον Θεό
σου θα προσκυνάς, και
Αυτόν μόνο θα λατρεύεις.
Επίσης, Τίμα τους
προγόνους σου,
και θα
επιβιώσεις σαν
λαός.
Αυτός
είναι ο Νόμος του Θεού ο
οποίος επικυρώθηκε
από το Χριστό, και είναι
αρκετός να καθοδηγεί και
να διδάσκει κάθε
καλοπροαίρετο και
ευσεβή. Αλλά επειδή ο λαός
και οι άρχοντες στο
μεγαλύτερο μέρος τους,
δεν είναι ούτε
καλοπροαίρετοι, ούτε
ευσεβείς, έπρεπε να
γραφτούν και άλλοι πιο
συγκεκριμένοι και πιο
ξεκάθαροι, που να μην
αφήνουν περιθώρια
υποκριτικής
παρεξήγησης, και να λένε
συγκεκριμένα τι
απαγορεύεται. Ετσι ο
Μωυσής πρέπει να έγραψε
και άλλους νόμους, τους
οποίους θα
προσπαθήσουμε όσο το
δυνατόν καλύτερα να τους
ξεχωρίσουμε. Μερικοί
από τους νόμους του,
πρέπει να είναι αυτοί.
Μην
φτιάχνεις είδωλα στα
κρυφά και τα προσκυνάς.
Μήν κακολογείς τους
γονείς σου. Μην κοιμηθείς
με τη γυναίκα του πατέρα
σου, με την αδελφή σου, τη
θεία σου κλπ. Μην έχεις
ερωτικές επαφές με ζώα. Μη
διαστρεβλώνεις τα λόγια
που άκουσες από ένα ξένο,
ενός οποιουδήποτε
συνάνθρωπου. Βοήθα πάντα
τη χήρα και τον ορφανό. Μην
ψευδομαρτυρήσεις, και
μην δεχτείς δώρα για να
δώσεις μαρτυρία, και μην
ξεχνάς, τα δώρα τυφλώνουν
τους σοφούς, και
διαφθείρουν την κρίση
των δικαστών. Να είσαι
πάντα δίκαιος. Μην
χτυπήσεις τον
συνάνθρωπο σου ούτε
φανερά, αλλά προπαντώς
ποτέ κρυφά. Καταραμένος
θα είσαι αν πάρεις
χρήματα για να σκοτώσεις
άνθρωπο. Μην αστειεύεσαι
με τα βάσανα του άλλου, και
μην αποπλανείς ένα τυφλό
από το δρόμο του, αλλά γίνε
οδηγός του και
βοήθησε τον. Μην
δανείζεις τον
συνάνθρωπο σου με σκοπό
να πάρεις τόκο. Οταν
δανείσεις τον πλησίον
σου, μην εισέλθεις στο
σπίτι του για να πάρεις το
χρέος που σου χρωστάει,
και μην κρατάς ενέχυρο
από τον φτωχό που
δανείζεις.
Μην
αδικήσεις μισθωτό, αλλά
πλήρωσε το μισθό του την
ίδια ημέρα που δουλεύει.
Οταν θερίζεις τα
χωράφια σου και τρυγάς τα
αμπέλια σου, άφησε κάτι
αθέριστο και ατρύγιτο
για τον φτωχό συνάνθρωπο
σου. Μην εκπορνεύεις τη
γυναίκα σου. Τα χρήματα
της πορνείας είναι πάντα
βδέλυγμα, και αν η γυναίκα
σου γίνει πόρνη πρέπει να
την χωρίσεις. Αν για
κάποιους σοβαρούς
λόγους δεν μπορείς να
συζήσεις με τη γυναίκα
σου, μπορείς να ζητήσεις
διαζύγιο, και να
παντρευτείς άλλη. Να
είσαι ειλικρινής με κάθε
συνάνθρωπο σου και να μην
έχεις δύο μέτρα και δύο
ζύγια, αλλά ένα μέτρο και
ένα ζύγι τα οποία να είναι
αληθινά. Πρόσφερε το
δέκατο των γεννημάτων
σου στους Λευίτες, στους
φτωχούς και στους ξένους,
και βοήθα πάντα τον
ορφανό και τη χήρα.
Τέτοιοι
σοφοί και ανθρωπιστικοί
νόμοι ανήκουν σαφώς στον
Προφήτη Μωυσή, και ίσως να
υπάρχουν επίσης
εισηγήσεις
μεταγενέστερων
Προφητών. Και όλα
αυτά, εκτός της
περίπτωσης του
διαζυγίου, είναι σύμφωνα
με την διδασκαλία του
Σωτήρα, ενώ καθώς
βλέπουμε, υπάρχουν
προσθήκες πάνω σ'αυτούς
τους νόμους, οι οποίες
τους παραποιούν, με σκοπό
την προσαρμογή τους στα
συμφέροντα. Παράδειγμα,
πάνω στην εντολή του
Μωυσή, αγάπα τον πλησίον
σου, αυτοί πρόσθεσαν, και
να μισείς τον εχθρό σου,
και μάλιστα έγραψαν ότι ο
Θεός μισούσε τους
εχθρούς του λαού Ισραήλ,
και ήθελε να τους
εκδικηθεί και να τους
καταστρέψει.
Καταλαβαίνουμε όμως, ότι,
οι εχθροί του τότε λαού
Ισραήλ, δεν ήταν και
εχθροί του Θεού.
Στην
εντολή πάλι, μη δανείζεις
τον πλησίον σου με σκοπό
να πάρεις τόκο, αυτοί
άλλαξαν τον πλησίον σου
με τον αδελφό σου, το οποίο
προκαλούσε σύγχυση.
Διότι εύκολα
ερμηνεύεται
κυριολεκτικά, καθώς ο
καθένας μπορούσε να πεί
υποκριτικά, ότι ο νόμος
εννοεί τον αδελφό μου, ενώ
επίσης πρόσθεσαν ότι
μπορείς ελεύθερα να
δανείζεις τον ξένο με
τόκο. Και καθώς μεταξύ
ξένου και αδελφού
υπάρχει μεγάλο χάσμα,
αφήνει περιθώρια για
παρερμηνείες, και έτσι ο
νόμος παραποιήθηκε από
"καλή
θέληση για τον αδερφό" και
προσαρμόστηκε στα
συμφέροντα. Δηλαδή
είναι το ίδιο που γίνεται
και σήμερα, που ανοίγουν
στο νόμο υποκριτικά
παράθυρα για να
ξεφεύγουν, και να κάνουν
και τη δουλειά τους. Ολοι
κατανοούμε ότι είναι
αδύνατον να
προστατεύεται η
τοκογλυφία με θεϊκό νόμο,
διότι άλλωστε έρχεται σε
αντίθεση με τη
διδασκαλία του Κυρίου.
Και όμως έγραψαν ότι
μπορείς με το νόμο του
Θεού να δανείζεις τους
ξένους με τόκο. Αλλά οι
ξένοι των αρχόντων του
λαού Ισραήλ, δεν είναι και
για το Θεό ξένοι. Οι
περισσότεροι άλλοι
νόμοι και οι θανατικές
ποινές είναι
μεταγενέστεροι, και
είναι προσαρμοσμένοι
στα διάφορα συμφέροντα
και στις επιδιώξεις, όπως
επίσης και στις
απαιτήσεις των
φανατισμένων λευιτών,
και στους πολέμους που
απαιτούσαν μίσος,
τιμωρίες και εκδικήσεις
χωρίς έλεος.
Πολοί
νόμοι εκφράζουν μίσος
και εκδίκηση, και βέβαια
είναι όλοι δικοί τους.
Για
παράδειγμα στο κεφ. 23
γράφεται ότι
απαγορεύεται στο νόθο
και σε όποιον έχει κάποια
πάθηση στα γεννητικά του
όργανα να εισέρχεται στη
συναγωγή του Κυρίου.
Επίσης απαγορευόταν η
είσοδος στους Αμμωνίτες
και Μωαβίτες μεχρι
δεκάτης γενεάς, επειδή
δεν τους καλοδέχτηκαν.
Και αυτή η απαγόρευση δεν
ήταν για τους ίδιους
εκείνους που δεν τους
καλοδέχτηκαν, αλλά για
τους απογόνους τους. Αυτά
τα λόγια μας
αποκαλύπτουν επίσης ότι
κάποιοι άλλοι τους
καλοδέχτηκαν, και αυτοί
οι άλλοι ήταν σίγουρα οι
Χαναναίοι οι οποίοι
καλοδέχτηκαν τους πρώην
δούλους όταν εισήλθαν
με τον Ιησού του Ναυή στην
υποσχόμενη γη. Για τους
απογόνους του Ησαύ,
απαγορευόταν επίσης η
είσοδος μέχρι τρίτης
γενεάς. Δηλαδή ας
φαντασθούμε τώρα έναν
Κινέζο, ή έναν άνθρωπο
κάποιας άλλης
εθνικότητας που γίνεται
Χριστιανός, και σύμφωνα
με τα "γραπτά" του Προφήτη
Μωυσή, ο Θεός του
απαγορεύει να εισέλθει
στην εκκλησία, και μόνο τα
τρισέγγονα και οι
μεταγενέστεροι
απογόνοι του θα μπορούν
να εισέρχονται! Ας
φαντασθούμε ένα αθώο
παιδί που το ονομάζουν
νόθο, χωρίς αυτό να φταίει
σε τίποτα, και ο Θεός του
απαγορεύει να εισέλθει
στην εκκλησία, το ίδιο και
για οποιονδήποτε σακάτη!
Βλέπουμε
επίσης ότι οι νόμοι δεν
είναι γραμμένοι με
λογική σειρά, βλέπουμε να
πηδάνε απ΄το ένα θέμα στο
άλλο. Φαίνεται ξεκάθαρα
ότι πρόκειται για
μεταγενέστερους νόμους,
τους οποίους έγραψαν
ανάμεσα στους νόμους του
Μωυσή. Για παράδειγμα,
εκεί που διαβάζουμε ένα
νόμο που λέει, εάν δυο
άνδρες μάχονται και η
γυναίκα του ενός
προσπαθήσει να σώσει τον
άνδρα της πιάνωντας τον
άλλον απ'τα γεννητικά του
όργανα, πρέπει να της
κόβετε το χέρι χωρίς να
την λυπηθήτε. Και μετά
αμέσως ένας άλλος νόμος
λέει, μην έχεις στο
σακκίδιο σου δυό μέτρα
και δυο ζύγια, και αμέσως
πάλι διαβάζουμε, θυμίσου
τι σου έκαμε ο Αμαλήκ όταν
εξήλθες απ'την Αίγυπτο,
και θυμίσου ότι πρέπει να
εξαλείψεις κάθε Αμαλήκ
απ'το πρόσωπο της γης, μην
το ξεχάσεις. Καταλαβαίνουμε
λοιπόν ότι μόνο ο μεσαίος
είναι του Μωυσή, ενώ οι
άλλοι δύο εκφράζουν
μίσος και
εκδικητικότητα, και
βεβαίως κανένας δεν
μπορεί να δεχτεί ότι
τέτοιοι νόμοι είναι
γραμμένοι απ'τον
θεόπνευστο Μωυσή, και ότι
εκφράζουν τη θέληση του
Θεού. Η' ας ρωτήσουμε πάλι,
μήπως ο Κύριος εννοούσε
ότι ήρθε επίσης να
εκπληρώσει αυτούς τους
νόμους; Είπε ο
Κύριος ότι πρέπει να
κόβετε της γυναίκας το
χέρι, για οποιοδήποτε
λόγο; Ποτέ βέβαια.
Στο
κεφ 24 πάλι διαβάζουμε για
το νόμο του Μωυσή για το
διαζύγιο, που και εδώ
υπάρχουν προσθήκες Στη
συνέχεια διαβάζουμε, ότι
όποιος παντρευτεί δεν θα
πάει αμέσως σε πόλεμο,
αλλά θα μένει με τη
γυναίκα του ένα χρόνο. Και
μετά, μην παίρνεις για
ενέχυρο την πέτρα του
μύλου, και μετά, εάν
κάποιος κλέψει άνθρωπο
και τον πουλήσει πρέπει
να θανατώνεται ο κλέφτης,
και μετά, πρόσεχε την
πληγή της λέπρας, και μετά,
όταν δανείζεις τον
πλησίον σου μην
εισέρχεσαι στο σπίτι του
να πάρεις το χρέος, κτλ.
Κανένας
λογικός δεν μπερδεύει
τόσο πολύ τα λόγια του, και
ιδιαίτερα όταν
απευθύνεται σε ένα λαό, ο
οποίος δεν καταλαβαίνει
πολλά, και αντί να τον
κάνει να καταλάβει τον
μπερδεύει περισσότερο.
Οι προσθήκες λοιπόν στα
ενδιάμεσα είναι
ολοφάνερες, και βλέπουμε
ότι εκείνοι οι νόμοι που
είναι σαφώς του Μωυσή,
τους βρίσκουμε
σκόρπιους και στα άλλα
βιβλία, και μόνο κάποιοι
απ'τους άλλους που δεν
είναι του Μωυσή τους
βλέπουμε μόνο στο
Δευτερονόμιο. Για
παράδειγμα, όποιος
παντρευτεί γυναίκα δεν
θα πάει σε πόλεμο για ένα
χρόνο, δεν θα πάρεις για
ενέχυρο την πέτρα του
μύλου, η γυναίκα δεν θα
ντυθεί το ένδυμα του
άνδρα, όταν οικοδομείς
σπίτι λάβε
προστατευτικά μέτρα να
μην χτυπήσει κάποιος, μήν
σπείρεις στο χωράφι σου
ετεροειδή σπέρματα.
Δηλαδή τέτοιες μικρές
εντολές αναφέρονται
μόνο στο Δευτερονόμιο,
και βεβαίως είναι
μεταγενέστεροι του
Μωυσή.
Και εδώ ξανακάνω την
ίδια ερώτηση. Αν μόνο το
Δευτερονόμιο βρέθηκε
στα χαλάσματα του ναού,
τότε τι ήταν αυτό που
τρομοκράτησε τον Ιωσία;
Μηπως έπαιρναν την
πέτρα του μύλου για
ενέχυρο, ή μήπως οι
γυναίκες ντυνόντουσαν
με ανδρικά ρούχα, ή μήπως
έστελναν νιόπαντρους
στον πόλεμο; Είναι
σίγουρο λοιπόν ότι στα
χαλάσματα του ναού
βρέθηκαν όλα ή τα
περισσότερα γραπτά του
Μωυσή, και στο μεγαλύτερο
μέρος τους δεν ταίριαζαν
καθόλου με αυτά που
εμφανίζονταν σαν γραπτά
του, και είναι αυτά που
διαβάζουμε σήμερα
ανακατεμένα με τα
πραγματικά γραπτά του
Μωυσή.
Ο Μωυσής προφήτευσε
επίσης για τον ερχωμό του
Μεσσία, και όλα όσα έγραψε
ήταν σχετικά με τον Λόγο
του Θεού, γιατί ο Μεσσίας
είναι ο Λόγος του Θεού.
Προφήτευσε επίσης για τα
δεινά που έμελλε ο λαός
Ισραήλ να υποφέρει, και
για τη διασπορά
του Ισραήλ σε όλα τα έθνη
του κόσμου, κάτι που είναι
αδύνατο να αμφισβητηθεί.
Και όμως, δεν κατάλαβαν
τίποτα οι
μεταγενέστεροι
συγγραφείς, και έφθασαν
στο σημείο να γράψουν ότι
ο Θεός περπατούσε στο
στρατόπεδο, και
προπορευόταν μπροστά να
τους βρίσκει κατάλληλα
μέρη για στρατοπέδευση,
και μεταμελήθη, και έκανε
λάθη, και οργίστηκε, και
τόσα άλλα παράδοξα. Αλλά
και αλλού είναι γραμμένα
λόγια που πραγματικά
σοκάρουν. Στο κεφάλαιο 28, 63
γράφεται..
"Ο Κύριος θα ευφρανθεί εις εσάς
εις το να σας αγαθοποιεί και να σας πληθύνει, το ίδιο θέλει ευφρανθεί να σας
εξαλείψει και να σας μηδενίσει". Δευτ. Κεφ. 28, 63.
Με
κανένα τρόπο δεν είναι
αυτά γραπτά του
θεόπνευστου Προφήτη.
Εκείνο που είπε ή
έγραψε ο Μωυσής ήταν το
εξής. Ο Κύριος θα
ευφρανθεί με το να σας
αγαθοποιεί και να σας
πληθύνει, αλλά η εξουσία
του φιδιού θα ευφρανθεί
αν σας εξαλείψει και αν
σας μηδενήσει. Αυτό
πρέπει να έγραψε και
σίγουρα αυτό εννοούσε ο
θεόπνευστος Μωυσής.
Βλέπουμε λοιπόν καθαρά
ότι παντού έχουν βάλει το
χεράκι τους. Ενας που
χαίρεται για τη
καταστροφή και τα δεινά
του άλλου, είναι
πωρωμένος σαδιστής, και
ακόμα χειρότερα, και
αλίμονο αν πούμε ότι ο
Θεός χαίρεται για την
καταστροφή και τα δεινά
που υποφέρουν τα
πλάσματα Του. Μόνο ο
σατανάς χαίρεται, και ας
μην πούμε πολύ σκληρά
λόγια, αλλά βλέπουμε ότι
έφθασαν στο σημείο να
γράψουν ότο ο Θεός θα
ευφρανθεί όταν
καταστρέψει το
ανυπάκουο λαό. Τα
περισσότερα λόγια
περιτεύουν. Οπως δείξαμε
και στο θέμα του Ιησού του
Ναυή, οι πόλεμοι δεν
έγιναν τότε που
περιγράφονται, και ούτε
ήταν τόσο πολυπληθής ο
λαός Ισραήλ όταν έφυγε απ'την
Αίγυπτο. Πρεπει
να ήταν σχετικά λίγος
λαός, και πιστεύω ότι ο
Θεός που τους έβγαλε από την
Αίγυπτο με το δικό Του
τρόπο και χωρίς πολέμους,
ο Θεός πάλι τους έφερε
ειρηνικά στη γη Χαναάν.
Εγκαταστάθηκαν αρχικά
στις δυτικές όχθες του
Ιορδάνη, ενώ οι πολέμοι
και οι σφαγές έγιναν
μεταγενέστερα και όταν
είχε οργανωθεί και
πληθύνει περισσότερο ο
λαός Ισραήλ.
Οπως είπα και στο θέμα
της Εξόδου, οι αρχαίες
Αιγυπτιακές πηγές, στις
οποίες δεν μπορούμε να
έχουμε απόλυτη
εμπιστοσύνη, μιλούσαν
για κάποιο ποιμενικό λαό
τον οποίο ονόμαζαν Υκσώς,
και ο οποίος εισέβαλε
κατά χιλιάδες στην
Αίγυπτο και υποδούλωσαν
τους κατοίκους της.
Προξένησαν πολλά δεινά
στους Αιγυπτίους με
πολέμους, και λένε ότι
τελικά νικήθηκαν οι
Υκσώς και εκδιώχθηκαν απ'την
Αίγυπτο. Αργότερα κατέλαβαν
την Παλαιστίνη, και
ίδρυσαν την Ιερουσαλήμ
και μάλιστα λένε ότι
έχτισαν και το ναό. Ακόμα
και ο ιστορικός Ιώσηπος,
έκανε το λάθος να
ταυτίσει τους Υκσώς με το
λαό εκείνο που έφυγε απ'την
Αίγυπτο με αρχηγό τον
Μωυσή, ενώ οι Αιγυπτιακές
πηγές δεν τους ταυτίζουν,
αλλά λένε ότι αυτοί
που έφυγαν με την
καθοδήγηση του Μωυσή
ήταν λένε λεπροί. Βέβαια
δεν λένε όλη την αλήθεια,
και σίγουρα δεν ήταν
λεπροί. Ηταν δούλοι των
Αιγυπτίων τους οποίους
υποχρεώθηκαν να
ελευθερώσουν με τον
γνωστό τρόπο. Οι αιγυπτιακές πηγές
λένε επίσης ότι ήταν
ιερέας του Οσιρι, και το
όνομα του ήταν Οσαρσήφ.
Μάλλον όχι. Σίγουρα το κανονικό του
όνομα ήταν Μωυσής,
καθώς σημαίνει
κάποιος που βγαίνει απ'το
νερό, Βαπτισμένος, και είναι σύμφωνο με την γνωστή ιστορία.
Ενώ το όνομα Οσάρσηφος ήταν μάλλον τίτλος του ιερέα, ή κάποιο άλλο όνομα που του
είχαν δώσει οι Αιγύπτιοι. Δεν αποκλείεται βέβαια να ήταν για κάποιο καιρό ανώτερος
ιερέας του Οσιρι, και αυτό
λόγω των περιστάσεων δεν τον υποτιμάει
καθόλου.
Οι δούλοι
που ελευθερώθηκαν
δεν πρέπει να ήταν τόσο
πολυπληθείς όσο
γράφεται. Κατά την άποψή μου, εισήλθαν
ειρηνικά στη γη Χαναάν, χωρίς πολέμους και σφαγές
παιδιών, ούτε με τον Μωυσή
ούτε με τον Ιησού του Ναυή.
Αλλος λαός ήταν οι Υκσώς που
εισέβαλαν κατά χιλιάδες,
και μετά έφυγαν από
την Αίγυπτο προξενώντας
μεγάλες καταστροφές
όπου περνούσαν, και άλλοι
ήταν οι δούλοι που
ελευθερώθηκαν απ'την
Αίγυπτο, με την δύναμη του
Θεού. Οι πολέμοι έγιναν
βέβαια αλλά σε διάφορες εποχές, και μάλλον κάποιες σφαγές που αναφέρονται στην
εποχή του Μωυσή, ίσως να
έγιναν από τους
περιβόητους Υκσώς.
Οι Υκσώς ήταν μάλλον Αραβες που αργότερα ανακατεύτηκαν με τους
Ισραηλίτες και πήραν το
ίδιο όνομα. Είναι άλλωστε
πολύ αποκαλυπτικό
το γεγονός όπου στον πόλεμο του Ιησού του Ναυή έγραψαν για "καταραμένα λάφυρα",
και βέβαια αντανακλάει εποχές που κυριαρχούσαν οι άπληστοι άρχοντες, ενώ στους
πολέμους που αποδίδονται στον Μωυσή, τα λάφυρα δεν ήταν καταραμένα, γιατί
επρόκειτο για φήμες και παραδόσεις άλλης εποχής, άσχετες με τα συμφέροντα και
ενδιαφέροντα των αρχόντων. Με λίγα λόγια,
γράφτηκαν πολλά και πολλά
μπερδεύτηκαν μέσα
στις
παραδόσεις, και μέσα στην
άγνοια και στα εκάστοτε συμφέροντα, αλλά ένα
είναι απόλυτα σίγουρο.
Ο Προφήτης Μωυσής δεν
έχει καμιά σχέση με
γενοκτονικούς πολέμους
και άλλες σφαγές αθώων
και παιδιών. Ο Μωυσής ήταν
ο Αγιος και ο θεόπνευστος
Προφήτης, και ότι έκανε ή
είπε και έγραψε ήταν
σύμφωνο με τη θέληση του
Θεού. Η αλήθεια θα λάμψει
στην ώρα της.
Μέσα σε όλα αυτά τα αντιφατικά γραπτά
που γράφονται στο Δευτερονόμιο, (όπως και στα άλλα βιβλία) διακρίνονται βεβαίως
πολλά λόγια τα οποία ανήκουν στον Μωυσή. Τα λόγια του Μωυσή ήταν συνήθως
προφητείες, και αλληγορίες με νουθεσίες και προειδοποιήσεις, αλλά είναι τόσο
μπερδεμένα με προσθήκες και ξένες αντιλήψεις, που πράγματι είναι δύσκολο να βρεί
κανείς άκρη. Για παράδειγμα, αυτά που γράφονται στο κεφάλαιο 11, τα περισσότερα ανήκουν στον Μωυσή. Στα
άλλα επίσης
κεφάλαια όπως στο 12, 13, και
γενικά σε
όλα τα κεφάλαια
διακρίνονται λόγια τα
οποία επίσης ανήκουν
στον Μωυσή, αλλά αλλού είναι αυθεντικά, αλλού
παραποιημένα, και αλλού
πάλι παραφουσκωμένα με
διάφορες αντιλήψεις και
προσθήκες.
Στο τέλος του
κεφαλαίου 11, γράφεται ότι
ο Μωυσής αναφέρθηκε σε
μια πεδιάδα των
Χαναναίων η οποία ήταν
απέναντι από τα Γάλγαλα, δηλαδή αναφέρθηκε
στα Γάλγαλα. Ομως σύμφωνα
με τα γραπτά στο βιβλίο
του Ιησού του Ναυή, το
μέρος εκείνο ονομάστηκε
Γάλγαλα μετά τον θάνατο
του Μωυσή, και μετά που
έκαμαν περιτομή. Ποιός
λοιπόν να βρεί άκρη; Με
λίγα λόγια, ο Μωυσής ήταν ο
μεγάλος Προφήτης του
Θεού, και ότι έκανε ή
έγραψε ή δίδαξε ήταν
σύμφωνα με τη θέληση του
Θεού, και επομένως ότι και
αν γράφεται σαν δικά του
γραπτά και λόγια, αν αυτά
έρχονται σε αντίθεση και
δεν ταιριάζουν με το Φως
του κόσμου, τότε δεν
προέρχονται από το Θεό,
και κατά συνέπεια δεν
ανήκουν στον Μωυσή.
|
