ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Αυτή η κριτική στρέφεται μόνο ενάντια σε
εκείνα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, που κατά τη γνώμη μου βλασφημούν το Θεό, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.
Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.
Η ΕΞΟΔΟΣ
Καθώς
πιστεύω!
Μιά
Εξοδος προϋποθέτει μιά Είσοδο. Είσοδο στο σπίτι, στη ζωή, στα
πάθη, στην υποδούλωση της αμαρτίας, και μιά έξοδος που προϋποθέτει πίστη
στο Θεό, που χρειάζεται
δυνατή θέληση και αγώνα. Η
είσοδος στη δουλεία του
λαού Ισραήλ, η οποία
άρχισε απο φθόνο και από μιά κακή και άσπλαχνη εμπορική πράξη, είναι
σημείο διαχρονικής αναφοράς για όλο το κόσμο. Η είσοδος στην υποδούλωση της
αμαρτίας, ξεκινάει κάθε ημέρα από εγωιστικές πράξεις και επιλογές, καθε ημέρα
πουλάμε τα αδέρφια μας, και όπως τα σκληρά αδέλφια του Ιωσήφ, έτσι και εμείς
καταλήγουμε να είμαστε υπόδουλοι της κυριαρχίας του εχθρού. Η έξοδος δεν είναι καθολου εύκολη υπόθεση, προϋποθέτει πίστη, δυνατή
θέληση και προσπάθεια, είναι ένας αγώνας που συχνά κρατάει όσο και το υπόλοιπο
μέρος της ζωής μας. Χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Θεού, και προϋποθέτει να την
ζητήσουμε, διότι το να τη ζητήσουμε, συνιστά μέρος της θέλησης και της
προσπάθειας μας να
ελευθερωθούμε από
την
κυριαρχία της
συμβολικής Αγύπτου.
Τα 40 χρόνια περιπλάνησης στην έρημο, υποδηλώνουν μια γενεά και ένα μέσο όρο
ζωής, που σαν περιπλανώμενοι στη γη, προετοιμαζόμαστε να εισέρθουμε στην
Υποσχόμενη Γη. Η αληθινή Υποσχόμενη Γη δεν είναι βέβαια ένα κάποιο κομμάτι γης,
ένας τάφος, όπου
σφάζονται ακόμα και
αδέρφια να το μοιράσουν. Η
αληθινή Υποσχόμενη
Κτίση, είναι η Πνευματική
Κτίση της Κυριαρχίας του
Θεού. Στη γη υπάρχει η
έρημος, είναι μια
δημιουργία η οποία στο
σύνολο της δεν
αντιπροσωπεύει τον
Δημιουργό.
Σ'αυτή
την έρημο, στην έρημο της κυριαρχίας του ερπετώδη νου, υπάρχουν αμέτρητα
προβλήματα, αδικίες, αρρώστιες, πόνοι βάσανα για όλους τους
ανθρώπους. Και όποιος δεν
έχει πίστη στο Θεό, ζεί και
πεθαίνει μεσα στην
έρημο του, ενώ όποιος
πιστεύει, πρέπει πάλι να
παλεύει κάθε μέρα για να
νικάει την φύση του, και να
απελευθερώνεται από την
κυριαρχία τον
Διαβόλου. Το μάννα, πιστεύω πως συμβολίζει μια λογική λιτότητα. Ενας
κοιλιόδουλος χάνει εύκολα τη δύναμη να αγωνίζεται, καθώς η πολυφαγία και οι
πολλές ανάγκες, είναι βεβαίως
μια άλλη μορφή
υποδούλωσης.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο η αλληγορική έννοια του βιβλίου. Εκτός των νόμων,
υπάρχει και η κυριολεκτική ιστορία, καθώς και οι
παραδοσιακές αντιλήψεις των συγγραφέων. Γιαυτό θα προσπαθήσω να δω το βιβλίο από
όλες τις πλευρές του. Περιπλανιώντουσαν 40 χρόνια στην έρημο! Παράλογο δεν
ακούγεται; Μάλλον, αλλά υπάρχει κανείς που
πιστεύει στον Δημιουργό
του σύμπαντος, και
αμφιβάλλει ότι ο
Παντοκράτορας
Δημιουργός έχει τη
δύναμη να κρατήσει έναν
λαό 40 χρόνια μέσα στην
έρημο; Σίγουρα δεν
υπάρχει κανένας.
Τα αδύνατα και άρα παράλογα για τους ανθρώπους, δυνατά και λογικά για το Θεό!
Ας δούμε λοιπόν κάποια μέρη του βιβλίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία, στο ότι όλα τα γραπτά και
αυτού του βιβλίου, όπως
και των άλλων, δεν ανήκουν
στον Μωυσή. Αλλωστε δεν το
έκρυψαν. Φαίνεται πολύ
καθαρά το δεύτερο
πρόσωπο που γράφει και
λέει για παράδειγμα.
Τι
είπε ο Μωυσής και τι έκανε
ο Μωυσής εκείνο τον καιρό.
Αν ήταν όλα γραπτά του
Μωυσή, θα υπήρχε η
προσωπική του αφήγηση
πάνω στο τι είπε και έκανε
ο ίδιος. Δεν θα έγραφε ο
ίδιος ο Μωυσής, τι είπε ο
Μωυσής, ή τι του είπε ο
Θεός, και τι απάντησε
εκείνος. Τουλάχιστον σ'αυτό
είναι ειλικρινείς καθώς
πληροφορούν τον
αναγνώστη, ότι άλλος
είναι ο τελευταίος
συγγραφέας του βιβλίου,
όχι ο ίδιος ο Μωυσής.
Είχαν όμως τα γραπτά του;
Ισως, αλλά μάλλον ο πρώτος
συγγραφέας ή οι πρώτοι
είχαν τα γραπτά του, και
όχι ο τελευταίος ή οι
τελευταίοι, και βέβαια ως
συνήθως, πρόσθεσαν και τα
δικά τους, και μαζί με
άλλες παραδόσεις και
αντιλήψεις ολοκλήρωσαν
το βιβλίο. Στο βιβλίο αυτό
όπως και στα άλλα
υπάρχουν βεβαίως οι
νόμοι, και είναι και αυτοί
ανακατεμένοι με άλλους
μεταγενέστερους
κρατικούς νόμους, που
όμως όλοι εμφανίζονται
σαν θεϊκοί, και άρα
δοσμένοι απ'τον Μωυσή.
Πρέπει
όμως να κάνουμε μια μικρή
παρένθεση. Πολλοί
πιστεύουν ότι το βιβλίο
αυτό, όπως και τα άλλα
βιβλία, επικυρώθηκαν στο
σύνολο τους από το Αγιο
Πνεύμα, επειδή σε κάποια
σημεία τους αναφέρθηκαν
οι Απόστολοι.
Βέβαια, δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με εκείνα τα άσχημα γραπτά της Παλαιάς
Διαθήκης, (αυτό κυρίως το κάνουν οι σύγχρονοι κήρυκες) αλλά κάποιες σκόρπιες φράσεις τους, αφήνουν να εννοηθεί ότι
(ίσως) πίστευαν σε όλα τα γραπτά, και (ίσως) νόμιζαν ότι όλα είναι άμεσες αποκαλύψεις
του Θεού και ότι όλα εκφράζουνν τη θέληση Του. Ιδιαίτερα αυτό το βλέπουμε στις
επιστολές του Απ. Παύλου, που φαίνεται σαν να επικυρώνει την υποτίμηση της
γυναίκας σαν θέληση του Θεού, και αναφέρθηκε επίσης και σε κάποια άλλα γραπτά.
Ομως,
καθώς είδαμε στην ερμηνεία του βιβλίου της Γένεσης, η υποτίμηση της γυναίκας, η
οποία ήταν αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών, υπηρέτησε ωστόσο,
καταναγκαστικά δεδομένα, υπηρέτησε κοινωνικές ανάγκες μέσα σε βάρβαρες
κοινωνίες, ώστε να μην διαλύονται τόσο εύκολα οι οικογένειες. Και το να μη
διαλύονται οι οικογένειες ήταν και είναι θέληση του Θεού. Ο Απ. Παύλος λοιπόν ο
οποίος είναι μέρος της Βίβλου, όπως βεβαίως και οι άλλοι, προσαρμόστηκε στο
γενικό πνεύμα της Βίβλου, υπηρετώντας τη θέληση του
Θεού, καθώς υπηρέτησε τις
ίδιες κοινωνικές
ανάγκες.
Το
ίδιο επίσης βλέπουμε και
σε κάποια άλλα λόγια των
άλλων Αποστόλων. Για
παράδειγμα, ο
Ευαγγελιστής Λουκάς,
λογικά στηριζόμενος ο άνθρωπος στα τότε ιστορικά εντός εισαγωγικών δεδομένα, έγραψε μέσα στο
Ευαγγέλιο την δήθεν
γενεαλογία του έθνους, η οποία
σύμφωνα με τους
μεταγενέστερους
κρατικούς φορείς,
ξεκίναγε από τους
συμβολικούς
πρωτόπλαστους του
θεόπνευστου Μωυσή. Ετσι
πιστεύουν ότι όλα
επικυρώθηκαν από το Αγιο
Πνεύμα, κάτι το οποίο
είναι εντελώς λαθεμένο.
Και ρωτάμε, οι Απόστολοι
πίστευαν επίσης ότι το
τέλος του κόσμου θα
ερχόταν στην εποχή τους,
μήπως αυτό σημαίνει ότι
τους το αποκάλυψε το Αγιο
Πνεύμα;
Ναι, το Αγιο Πνεύμα βεβαίως τους έμπνευσε σε πολλά σημεία, τους υπενθύμησε
επίσης και τους φώτισε ώστε να κατανοήσουν την διδασκαλία του Κυρίου, αλλά
βεβαίως όχι πάνω σε όλα αυτά που έγραψαν. Ο Θεός τους άφησε επίσης να γράψουν
σαν αυτόπτες μάρτυρες, σαν ιστορικοί και σαν φυσιολογικοί άνθρωποι της εποχής
τους, όπου είχαν διδαχτεί
ότι όλα τα γραπτά της
Παλαιάς Διαθήκης ήταν
γραμμένα σύμφωνα με την
θέληση Του.
Αυτή ήταν η μια αληθινή όψη της αλήθειας, και ήταν αυτή την οποία
γνώριζαν. Η άλλη όψη είναι, ότι, διάφοροι, άσχετοι με το Θεό, κατά μία έννοια,
συγγραφείς της Βίβλου, έγραψαν τα
περισσότερα μέρη της
Βίβλου. Εβαλαν
τις δικές τους προσθήκες
ανάμεσα στα γραπτά των
Προφητών, και
παρουσίασαν τα πάντα σαν
θέληση του Θεού. Αλλά
βεβαίως, τα δικά τους
γραπτά δεν είναι σύμφωνα
με την θέληση του Θεού. Σε
πολλά μέρη μάλιστα
έγραψαν καθαρές
ανοησίες, οι οποίες
αντανακλούν την άγνοια
και την σύγχιση τους. Για
παράδειγμα, έγραψαν ότι ο
Θεός περπατούσε μπροστά
για να τους βρίσκει
κατάλληλα μέρη για
στρατοπεύδευση, και
σύμφωνα με αυτούς, ο
Μωυσής τους είπε να
κουβαλάει ο καθένας τους
ένα φτυαράκι για να
σκεπάζουν τα ακαθαρσίες
τους, γιατί, καθώς έγραψαν,
ο Θεός περπατούσε στο
στρατόπεδο. Θα τα δούμε
καλύτερα στα επόμενα
θέματα.
Σχετικά
λοιπόν με τους
Αποστόλους, και αν ακόμα
τα ήξεραν όλα, πράγμα που
δεν είναι αλήθεια, δεν
ήταν τότε η εποχή για
κριτική και αποσαφήνιση
όλων των αρχαίων γραπτών. Αν ήταν, τότε ο Κύριος
θα αποσαφήνιζε τα
μυστικά των προφητειών,
και θα ερμήνευε τα
σύμβολα. Οταν μάλιστα
Τον ρώτησαν πότε θα γίνουν όλα αυτά, Εκείνος
τους απάντησε, δεν είναι
για εσάς να ξέρετε αυτά τα
πράγματα. Δεν ήταν τότε ο
καιρός για αποσαφήνιση
των γραπτών, και κατά
συνέπεια ο Κύριος ή το
Αγιο Πνεύμα δεν θα τους
έλεγε, ότι τα γραπτά του
Μωυσή μιλούν συμβολικά,
ούτε θα τους έλεγε ποιά
γραπτά είναι θεόπνευστα
και ποιά δεν είναι. Με λίγα
λόγια, οι Απόστολοι ήταν
αυτόπτες και
φυσιολογικοί μάρτυρες
πάνω σε ότι είδαν και
άκουσαν, και ήταν
επίσης θεόπνευστοι όταν
έπρεπε να γράψουν κάποια
άλλα μηνύματα του Θεού.
Ηταν επίσης και άνθρωποι
της εποχής τους,
επηρεασμένοι από
αντιλήψεις και ιδέες οι
οποίες ανήκαν στην εποχή
τους.
Είχαν απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό, και ενώ δεν μπορούσαν να
απορρίψουν ή να ασκίσουν κριτική πάνω σε όλη αυτή την σκοτεινή πλευρά της Βίβλου
η οποία εμφανίζεται σαν Λόγος του Θεού, σίγουρα
προσπαθούσαν να μην τα
σκέφτονται καθόλου,
γιατί ο Κύριος δεν είπε
τίποτα για αυτά, ενώ αυτά
που δίδασκε δεν
συμφωνούσαν καθόλου με
πολλά απ'αυτά τα γραπτά.
Υπήρχε μια αντίθεση με
εύλογα και κρυφά
ερωτηματικά, και
συγχρόνως μια
σιωπή, ένα σιωπηλό
μυστήριο, γιατί δεν ήταν
τότε ο κατάλληλος καιρός,
καθώς ο Θεός, για πολλούς
λόγους δεν επέτρεπε την
αποσαφήνιση των
συμβόλων, και την κριτική
πάνω σε όλα εκείνα τα
εγκληματικά τα οποία
έγιναν στο όνομα Του.
Η
αλήθεια θα λάμψει στην
κατάλληλη ώρα. Αν για
παράδειγμα
καταλάβαιναν οι
Απόστολοι όλα τα σύμβολα
του βιβλίου της Γένεσης,
και των άλλων προφητειών,
και έγραφαν τις
ερμηνείες των συμβόλων,
τότε δεν θα υπήρχε και
λόγος να γραφτούν
σύμβολα. Δεν αποκλείεται
βέβαια να κατάλαβαν
πολλά, αλλά τότε θα
καταλάβαιναν επίσης, ότι
δεν έπρεπε τότε να
κριτικάρουν τα άσχημα
και να ερμηνεύσουν τα
σύμβολα και τις
προφητείες. Διαφορετικά
δεν θα υπήρχε λόγος να
γραφτεί με σύμβολα ούτε
το βιβλίο της Αποκάλυψης.
Θα είχαν γραφτεί όλα
ξεκάθαρα και
κυριολεκτικά, ενώ καθώς
βλέπουμε, το αντίθετο
συμβαίνει.
Ας δούμε λοιπόν κάποια
μέρη του βιβλίου της
Εξόδου. Γράφεται ότι μετά
το θάνατο του Ιωσήφ ο λαός
Ισραήλ συνέχισε να ζει
ειρηνικά στην νέα του πια
πατρίδα. Αυξήθηκαν πολύ,
και απολάμβαναν τα ίδια
δικαιώματα με τους
Αιγυπτίους, ώσπου
βασίλεψε νέος βασιλιάς ο
οποίος δεν αναγνώριζε
πια τον Ιωσήφ. Σαφώς
εννοούν ότι δεν
αναγνώριζε τα
δικαιώματα των Εβραίων.
Και αυτό συνέβηκε γύρω
στα 300 χρόνια αργότερα.
Γράφεται ότι ο νέος
βασιλιάς φοβήθηκε ότι οι
Εβραίοι θα μπορούσαν να
ενωθούν με τους
εχθρούς της Αιγύπτου και
να τους πολεμήσουν, και
γιαυτό τους μετέτρεψε σε
δούλους, και έβαλε τους
επιστάτες να τους
καταπιέζουν.
Εκανε επίσης κάτι πολύ
χειρότερο. Επειδή
φοβόταν ότι θα αυξηθούν
περισσότερο, και θα
μπορούσε να ήταν απειλή
για τη χώρα του, έδωσε
διαταγή να σκοτώνουν όλα
τα αρσενικά παιδιά και να
αφήνουν μόνο τα κορίτσια
να ζουν. Τώρα το ερώτημα
είναι, τι έκαμε αυτόν τον
βασιλιά να φερθεί τόσο
βάρβαρα, και με ποιούς
εχθρούς φοβόταν ότι θα
ενώνονταν οι Εβραίοι για
να τους πολεμήσουν; Οι
Αιγυπτιακές πηγές
αναφέρονται σε κάποιο
ποιμενικό λαό ο οποίος
είχε εισβάλει στην
Αίγυπτο και προξένησε
μεγάλες καταστροφές και
δεινά στους Αιγυπτίους.
Αυτός ο λαός ήταν μάλλον
Σημίτες ή Αραβες και τους
ονόμαζαν Υκσώς. Το όνομα
ερμηνεύεται σαν
βασιλικοί ποιμένες, ή
ποιμένες του βασιλιά.
Είναι άγνωστο γιατί
είχαν αυτό το όνομα, αλλά
σύμφωνα με τις
αιγυπτιακές πηγές δεν
ήταν αυτός ο λαός που
έφυγε απ'την Αίγυπτο
με την καθοδήγηση του
Μωυσή, τον οποίον
ονόμαζαν Οσάρσηφ. Οι
Αιγύπτιοι δεν τους
ταύτιζαν
με τους Εβραίους δούλους, που απελευθέρωσε ο
Μωυσής με την δύναμη του
Θεού.
Τελικά νικήθηκαν
οι Υκσώς και
υποχρεώθηκαν να φύγουν
απ΄την Αίγυπτο. Με αυτούς
λοιπόν φοβόταν ότι θα
μπορούσαν οι Εβραίοι να
ενωθούν. Και φαίνεται ότι κάποιοι Εβραίοι
είχαν πράγματι ενωθεί με τους Υκσώς και είχαν πολεμήσει ενάντια στους
Αιγυπτίους. Ετσι έδωσαν την αφορμή στο βασιλιά να καταργήσει τα δικαιώματα όλων
των Εβραίων, και να τους μετατρέψει σε δούλους. Είχε βέβαια ανάγκη από δούλους,
αλλά και τους φοβόταν επίσης, καθώς
είχαν πια λόγους να τον
μισούν και να θέλουν να
τον εκδικηθούν. Ετσι
έβαλε τους επιστάτες να
τους καταπιέζουν, και για
να μη αυξηθούν
περισσότερο, έδωσε
διαταγή να σκοτώνουν όλα
τα αρσενικά παιδιά.
Ο Μωυσής σώθηκε από τη σφαγή με τον γνωστό τρόπο που περιγράφεται, και
γιαυτό ονομάστηκε από την αδελφή του βασιλιά Μωυσής. Λέγεται ότι το όνομα
σημαίνει, ο άνθρωπος που ανασύρθηκε από το νερό. (Βαπτισμένος). Μετά η αδερφή
του βασιλιά παρουσίασε τον Μωυσή στον
αδελφό της σαν δικό της παιδί. Ετσι ο Μωυσής μεγάλωσε
σαν Αιγύπτιος μέσα στο
παλάτι του βασιλιά. Οι
αιγυπτιακές πηγές λένε
ότι το όνομα του ήταν
Οσαρσήφ, και ότι ήταν
ανώτερος ιερέας του θεού
Οσιρι. Φαίνεται όμως ότι
και εδώ υπάρχει μπέρδεμα,
γιατί το Οσαρσήφ ήταν
μάλλον ή ένα άλλο όνομα
που του είχαν δώσει οι
Αιγύπτιοι, ή ίσως
κάποιος τίτλος του ανώτερου
ιερέα του Οσιρι. Το πρώτο
και πραγματικό του όνομα
ήταν σίγουρα Μωυσής. Αλλά
αφού μεγάλωσε σαν
Αιγύπτιος, δεν είναι
καθόλου απίθανο να
ήταν για κάποια χρόνια
ανώτερος ιερέας του
Οσιρι.
Φαίνεται ότι η μάνα
του, ή τα αδέλφια του τον
συνάντησαν και του
απεκάλυψαν το μεγάλο
μυστικό, και τότε αυτός
εγκατέλειψε την
ιεροσύνη στον Οσιρι και
όλα τα άλλα, και
έφυγε για την γης Μαδιάμ. Γράφεται βέβαια ότι σκότωσε έναν Αιγύπτιο και γιαυτό
έφυγε, αλλά αυτή η ιστορία είναι μάλλον ή φτιαχτή, ή αφορούσε κάποιον άλλον. Γράφεται ότι είδε δύο δούλους Εβραίους να μαλώνουν μεταξύ τους,
και είπε στον ένα, γιατί χτυπάς τον πλησίον σου. Και ο άλλος του είπε, ποιός
είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω, ή μήπως θέλεις να σκοτώσεις και εμένα όπως
σκότωσες τον Αιγύπτιο; Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, ένας δούλος είχε το θάρρος να
πει σε έναν τότε
πρίγκιπα της
Αιγύπτου, ποιός είσαι εσύ!
Κάτι που βεβαίως δεν
στέκει.
Ο Μωυσής
είχε μεγαλώσει μέσα στο παλάτι σαν πρίγκιπας, και σίγουρα δεν είχε κανένα λόγο
να φοβάται ένα δούλο, το αντίθετο, ο δούλος ήταν αυτός που
θα είχε σοβαρούς λόγους
να φοβάται. Και άλλωστε μπορούσε να
δικαιολογήσει το
έγκλημα στον βασιλιά με
διάφορους τρόπους.
Εκείνο που φαίνεται πιο
σωστό είναι ότι ο
βασιλιάς έμαθε για την
απάτη της αδελφής του, και
έμαθε ότι ο Μωυσής ήταν
γιος Εβραίων, και γιαυτό ο
Μωυσής αναγκάστηκε να
φύγει στη γη Μαδιάμ. Εκεί
παντρεύτηκε την Σεπφώρα,
η οποία ήταν μια απο τις 7
κόρες του ιερέα Ιοθόρ. Δεν
έχουμε λόγο να
αμφιβάλλουμε γιαυτό, και
άλλωστε δεν έχει σημασία
ποιά παντρέφτηκε.
Για
άλλα γραπτά έχουμε
σοβαρούς λόγους να
αμφιβάλλουμε, γιατί
πολλά που αναφέρονται
στο Θεό, δεν Του
ταιριάζουν καθόλου.
Μα ούτε και στον μεγάλο Προφήτη
ταιριάζουν.
Στο κεφ. 3 γράφεται
ότι ο Μωυσής έβοσκε τα
πρόβατα του πεθερού του
στο πίσω μέρος της ερήμου,
και ήρθε ή μάλλον ανέβηκε
στο όρος
Χωρήμ για το οποίο έλεγαν ότι ήταν όρος του Θεού. Ποιό
όρος του Θεού/Δημιουργού! Των "θεών", ναι όχι του Θεού! Προφανέστατα,
πολλά γραπτά αντανακλούν την άγνοια και τις αντιλήψεις των συγγραφέων.
Δεν γράφει ο ίδιος ο Μωυσής, ο τελευταίος ή οι τελευταίοι συγγραφείς είναι
κάποιοι άλλοι. Στο όρος λοιπόν Χωρήμ εμφανίστηκε ένας Αγγελος σαν φλόγα πυρός
ανάμεσα στη βάτο, και ενώ η φωτιά ήταν μέσα στη βάτο, η βάτος δεν καιγόταν. Ο
Μωυσής γύρισε να δει αυτό το θαύμα και τότε άκουσε τη φωνή του Θεού, (μέσα απ'τη
βάτο;) Εγραψαν επίσης ότι το πρώτο πράγμα που ζήτησε ο Θεός από τον Μωυσή ήταν
να βγάλει τα παπούτσια του!
Γιατί
έπρεπε να βγάλει τα
παπούτσια του; Υπάρχει
μήπως κάποια λογική, στο
ότι ο Μωυσής δεν έπρεπε να
φοράει παπούτσια πάνω σε
εκείνο το βουνό; Ναι,
υπάρχει, και αυτή η
λογική, ή μάλλον η
αντίληψη, βρισκόταν,
αναπόφευκτα για τότε, στα
μυαλά των συγγραφέων.
Εκείνο το βουνό, ή κάποιο
άλλο το οποίο θα
μπέρδεψαν με το όρος
Χωρήμ,
ήταν κάτι ανάλογο με το βουνό Ολυμπος, πάνω στο οποίο ζούσαν σύμφωνα με την πιο
παλιά λαϊκή πίστη κάποιοι θεοί τους. Στο κεφάλαιο 19: 12, 13
γράφεται επίσης ότι ο
Θεός είπε στον Μωυσή να
βάλει το λαό γύρω στο
βουνό, και τους
προειδοποίησε να μην
ανέβει και να μην αγγίξει
κανείς το βουνό, γιατί αν
αθετούσαν την διαταγή, ο
Θεός θα τους σκότωνε με...πέτρες
και βέλη. Θα ήταν λένε μεγάλη αμαρτία αν
άγγιζαν το βουνό, και ο Θεός θα τους σκότωνε με πέτρες και βέλη!!!
Καταλαβαίνουμε λοιπόν
πόσο μπερδεμένοι ήταν.
Αυτοί
που πολεμούσαν με πέτρες
και βέλη, ήταν βέβαια οι
γενάρχες πριν
θεοποιηθούν. Οχι ο
Δημιουργός! Βλέπουμε λοιπόν καθαρά ότι επρόκειτο για παραδοσιακές αντιλήψεις τις
οποίες προσάρτησαν στο βιβλίο της Εξόδου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις τους,
αυτό το βουνό, ή κάποιο άλλο το οποίο μπέρδεψαν με το όρος Χωρήμ, είναι
το βουνό των θεών, και καθώς
είναι γνωστό, αυτοί οι
θεοί όταν ζούσαν σαν
παλιοί γενάρχες γύριζαν
ξυπόλυτοι, γιατί
απλούστατα, οι άνθρωποι
δεν είχαν παπούτσα να
φορέσουν. Ετσι παρέμεινε
η παραδοσιακή αντίληψη η
οποία υποχρέωνε όποιον
πλησίαζε σε ένα τέτοιο
βουνό να βγάνει τα
παπούτσια του. Πάνω στο
βουνό ζούσαν οι θεοί, και
οι θεοί πριν πεθάνουν
γύριζαν ξυπόλυτοι.
Γιαυτό έπρεπε ο καθένας να
τους μιμήται και να τους
δείχνει σεβασμό. Μόνο
έτσι ερμηνεύεται αυτό το
παράδοξο.
Σίγουρα δεν του
είπε ο Θεός να βγάλει τα
παπούτσια του. Γιατί να
του ζητήσει ένα τέτοιο
πράγμα; Αν ό,τι φτιάχνει ο
άνθρωπος για τη ζωή του,
είναι ανάγιο και
μολυσμένο για το Θεό, τότε
θα του ζητούσε να βγάλει
και τα ρούχα του. Αν πάλι
μόνο τα παπούτσια ήταν
ανάγια επειδή
περπάτησαν σε διάφορα
μέρη, τότε και τα ξυπόλυτα
πόδια θα ήταν επίσης το
ίδιο ανάγια. Γιατί άλλωστε τα "μολυσμένα" παπούτσια ήταν κιόλας πάνω στο
βουνό, και δεν θα έκανε καμιά διαφορά αν τα φορούσε ή όχι. Ο Κύριος όταν ήρθε
στη γη ήταν ντυμένος και φορούσε επίσης σανδάλια. Ποτέ δεν είπε ότι
είναι αμαρτία ή ασέβια να
φοράν οι άνθρωποι τα
βασικά ρούχα και
παπούτσια τους. Βλέπουμε
λοιπόν παραδοσιακές
αντιλήψεις, και γιατί όχι,
ανοησίες, οι οποίες
εμφανίζονται σαν Λόγος
του Θεού.
Το άλλο μεγάλο παράδοξο
είναι οι
"αντιρήσεις" του
Μωυσή και η
"άρνηση" του να
υπακούσει στο Θεό. Ο Θεός
είπε στον Μωυσή, και ο
Μωυσής είπε στο Θεό.
Είναι πάρα πολύ
εκπληκτικό να ακούς ότι ο
Δημιουργός του
σύμπαντος, είχε συνδιάλεξη
με ένα ανθρώπινο πλάσμα,
και το ανθρώπινο γήινο
πλάσμα άκουγε τη φωνή του
Θεού με τα αφτιά του,
απαντούσε στο Θεό, και
μάλιστα αρνιώταν να
υπακούσει! Ο Μωυσής,
σύμφωνα με αυτούς βέβαια,
"διαφωνούσε" για αυτά που
έλεγε ο Θεός,
"δεν
συμφωνούσε" με το Θεό,
ζητούσε εξηγήσεις,
"αμφισβητούσε"
την ορθότητα των
αποφάσεων Του, και κατά
συνέπεια έβριζε το Θεό
και τη Σοφία Του. Είναι σαν
να έλεγε στο Θεό,
σκέφτηκες τι θα γίνει αν
κάνω αυτό που μου λες; Και
ο Θεός άκουγε τις
αντιρήσεις του, και
προσπαθούσε να τον
πείσει να συμμορφωθεί.
Εξήφθη λένε η οργή του
Κυρίου, γιατί ο Μωυσής
αρνιώταν να υπακούσει!
Και άρα σύμφωνα με αυτούς
ο Θεός κάπου είχε κανει
λάθος, διότι είχε
αποκαλύψει τον Εαυτό Του
σε έναν άνθρωπο
ανυπάκουο και θρασύ! Αν
είναι ποτέ δυνατόν! Οχι
βέβαια, ο Προφήτης δεν
ήταν ούτε ανυπάκουος
ούτε θρασύς, οι
συγγραφείς ήταν αυτοί
που δεν ήξεραν τι έγραφαν.
Παρόλα
αυτά έγραψαν ότι ήταν
τρομοκρατημένος, και
όμως είχε το θάρρος να
λέει "όχι" στο Θεό. Ποιός
μπορεί να φαντασθεί τον
εαυτό του, να ακούει τη
φωνή του Θεού με τα αφτιά
του, να απευθύνεται στον
ίδιο, να βλέπει μπροστά
του ένα τόσο
καταπληκτικό θαύμα, και
να μπορεί συγχρόνως, όχι
να αρνηθεί να υπακούσει,
αλλά ακόμα και να μιλήσει;
Το σίγουρο είναι ότι θα
χάσει τη φωνή του και θα
περιέλθει σε έκσταση. Θα
δυσκολευτεί πάρα πολύ
για να αρθρώσει λέξεις.
Σίγουρα μια τέτοια
συζήτηση, δεν είναι
μεταξύ του Θεού και ενός
ανθρώπου, αλλά μεταξύ
ενός φύλαρχου και ενός
κάποιου άλλου που είναι
σχεδόν ισάξιοι. Εκείνοι
οι φύλαρχοι, που παρέμειναν
παραδοσιακοί θεοί
τους,
όσο ζούσαν είχαν
ανάλογες παραξενιές.
Αλλοτε μάλωναν και διαφωνούσαν μεταξύ τους, έλεγαν ναι και όχι, και κάπου ήταν
ίσοι με τους άλλους πατέρες και τα άλλα μέλη της φυλής. Γιαυτό εμφανίζουν και
τον Μωυσή περίπου το ίδιο, σαν να διαφωνεί
με το Θεό, και να λέει όχι
και ναι, να απαιτεί
εξηγήσεις, και κάπου σαν
να ήταν περίπου ίσοι.
Μάλιστα αλλού έγραψαν
ότι ο Μωυσής
"συμβούλευε"
το Θεό. Οπως ακριβώς
έκαναν και οι
θεοποιημένοι γενάρχες
πριν πεθάνουν.
Πέρα
όμως από όλα αυτά τα
παράδοξα η Αποκάλυψη του
Θεού στον Μωυσή ήταν το
πιο μεγάλο γεγονός. Αυτή η
συγκλονιστική φωνή του
Υψίστου με το
πρωτάκουστο όνομα Είμαι,
και μόνο αυτό το
ακατανόητο για τότε
Είμαι, είναι αρκετό να
αποδείξει το αληθές της
αρχαίας θεόπνευστης
Αγίας Γραφής. Αυτή η θεία Φωνή
ήταν η αρχή, ήταν η
αφετηρία της γραφής της
Βίβλου. Οσο και αν την
τύλιξαν με τις
παραδοσιακές
αντιλήψεις τους, όσο και αν,
φυσιολογικά για τότε, δεν κατάλαβαν την έννοια του Είμαι, η αλήθεια ωστόσο
λάμπει σαν τον ήλιο, και το
θείο Φως τυφλώνει τους
μωρούς και αλαζόνες, και
κάνει τους συνετούς και
ευσεβείς να λάμπουν και
να χαίρονται.
Ο Κύριος
αναφέρθηκε και
επικύρωσε αυτή
τη μεγάλη Αποκάλυψη
λέγοντας, ότι ο Θεός
μίλησε στον Μωυσή, ως Θεός
ζωντανών, και όχι ως Θεός
πεθαμένων. Δόξα στον
Υψιστο Θεό. Ο Κύριος των
δυνάμεων είπε, Είμαι ο
Είμαι, Είμαι ο Θεός του
Αβραάμ, του Ισαάκ και του
Ιακώβ. Κάποιοι δίνουν
διάφορες ερμηνείες σε
αυτό το
"όνομα" του Θεού,
Ιεχωβάς ή Ιαβέ. Ομως δεν
πρόκειται καθόλου για
όνομα. Ο Υπέρτατος Θεός δεν έχει όνομα. Τα
ονόματα ανήκουν και
ταιριάζουν μόνο στα
περιορισμένα
δημιουργήματα και ποτέ
στον Υψιστο Δημιουργό. Ο
Υπέρτατος απεκάλυψε τον
Εαυτό Του με τα λόγια
Είμαι ο Είμαι. Είμαι ο Θεός
των ζωντανών και πάντα
των ζωντανών και δικαίων,
και δεν ανήκει ούτε στον
χρόνο ούτε στο χώρο. Δεν
ανήκει στο παρελθόν, και
δεν ανήκει στο μέλλον,
είναι πάντα ο Είμαι, ο Υπάρχων
Κυρίαρχος.
Θεωρώ επίσης ότι η φλεγόμενη βάτος, συμβολίζει την ψυχή του ανθρώπου.
Οχι, δεν νομίζω ότι εμφανίστηκε Αγγελος μεσ'την καιγόμενη βάτο, μάλλον επρόκειτο
για συμβολική, και όχι για κυριολεκτική βάτο. Η βάτος με τα πολλά αγκάθια της, η
τόσο μπερδεμένη και απρόσιτη, που όμως ανθίζει και φτιάχνει τα τόσο νόστιμα
βατόμουρα της, κάπου παρομοιάζεται
με την ανθρώπινη ψυχή. Το
ίδιο περίπου και η ψυχή
είναι μπερδεμένη στο
βασίλειο του ερπετού,
την οποία όμως το Πνεύμα
του Υψίστου ζωογονεί, τη
φλογίζει χωρίς να την
καίει, ώστε να μπορεί να
ανθίζει και να παράγει
εκείνους τους θείους
πνευματικούς καρπούς,
που την οδηγούν στην
αγκαλιά του Υπερτάτου
Πατέρα. Θεωρώ λοιπόν, ότι
εκείνη η καιγόμενη βάτος
αντικαθρέφτιζε την ψυχή
του Μωυσή. Οταν ο Μωυσής
είδε συτή την εικόνα, και
άκουσε τη θεία φωνή,
αμέσως ένοιωσε ότι η
βάτος ήταν η ψυχή του, μεσ'την
οποία αναγνώρισε
την Παρουσία και την φωνή
του Υψίστου. Τότε
κατάλαβε Ποιός του
μιλούσε, γιατί σαν
ευσεβής και δίκαιος,
συχνά ένοιωθε μέσα του
την ίδια Θεία Φωνή να του
μιλάει.
Γράφεται επίσης ένα
άλλο πολύ
παράδοξο. Εγραψαν ότι
μετά που έφυγε ο Μωυσής από τον
όρος Χωρήμ, πήγε στον
πεθερό του και του είπε
ότι αποφάσησε να πάει
στην Αίγυπτο, για να δει αν
ζουν ακόμα τα αδέρφια του.
Μετά έγραψαν ότι ο Θεός
είπε στον Μωυσή να
επιστρέψει στην Αίγυπτο,
γιατί αυτοί που ήθελαν να
τον σκοτώσουν είχαν
πεθάνει. Το μεγάλο
παράδοξο είναι το εξής.
Καθώς ο Μωυσής πήγαινε
στο δρόμο του προς την
Αίγυπτο, σταμάτησε κάπου
να ξεκουραστεί, και εκεί
λένε τον συνάντησε ο
Θεός και ήθελε να τον
σκοτώσει! Ο Θεός λοιπόν
τον έστειλε να
απελευτερώσει τους
δούλους, και σύμφωνα με
αυτούς, ο Θεός
τον συνάντησε πάλι με
σκοπό να τον σκοτώσει,
επειδή δεν είχε κάνει
περιτομή στο παιδί του!
Ευτυχώς λένε που η
Σεπφώρα πήρε μια κοφτερή πέτρα
και περιέτεμε την
ακροβυστία του γιου της
και τα έρριξε μπρός στα
πόδια του. Ποιού πόδια;
Αγνωστο ποιού πόδια
εννοούσαν. Και μετά η
Σεπφώρα είπε, βεβαίως
νυμφίος αίματος είσαι
για μένα. Και έφυγε απ'αυτόν.
Απο ποιόν; Μάλλον εννοούν
ότι ο Θεός άφησε ήσυχο τον
Μωυσή. Και μετά η Σεπφώρα
επανέλαβε και είπε,
νυμφίος αίματος είσαι
λόγω της περιτομής.
Τώρα τι μας λένε με όλα αυτά τα παράδοξα; Είχε άραγε αλλάξει ο Θεός σχέδια και
αποφάσεις, ή εμφανίστηκε σαν φάντασμα προσποιούμενος ότι τάχα
ήθελε να σκοτώσει τον
Μωυσή; Που βρίσκεται η
λογική μέσα σε τούτα τα
γραπτά; Αν η περιτομή ήταν
εντολή του Θεού, δεν θα
έλεγε στον Μωυσή να κάνει
περιτομή στο παιδί του,
κατά την διάρκεια της
καιγόμενης βάτου, και ενώ
γνώριζε βέβαια ότι δεν
είχε κάνει περιτομή στο
παιδί του; Θα ήταν δυνατόν
να μεταμορφωθεί ο Θεός σε
φάντασμα, με σκοπό να
σκοτώσει τον Μωυσή, ενώ
είχε άλλα σχέδια τα οποία
έπρεπε ο Μωυσής να
υπηρετήσει; Η' μήπως
είναι δυνατόν να
προσποιήται ο Θεός;
Βλέπουμε λοιπόν ότι τα
περί "νυμφίος αιμάτων
είσαι για εμένα (ο Θεός) με
την περιτομή", βλέπουμε να
αντανακλούν εκείνη την
πρωτόγονη αντίληψη περί
νυμφίους αιμάτων, και την
συγκένεια αίματος που
είχαν με τους θεούς.
Οι θεοί ήταν ακόμα
παντού και παρόν μέσα στη
ζωή τους, και τόνιζαν το
φυλετικό τους γόητρο. Οι
θεοί εξακολουθούσαν
ακόμα να είναι γιαυτούς
συγγενείς αιμάτων, ήταν
οι μακρινοί και
θεοποιημένοι πρόγονοι
τους, και δεν μπορούσαν να
τους ξεχάσουν. Ποιός
ξέρει αν ο θεόπνευστος
Μωυσής είχε γράψει κάτι
σχετικό, ή τι ακριβώς
έγραψε για τον
Νυμφίο που έμελλε να
έρθει στο κόσμο, και τι
ακριβώς έγραψε για τη
σχέση του Αίματος Του με
τον υποδουλωμένο
άνθρωπο!
Μέσα στις τότε συνθήκες,
ήταν αδύνατον να
απαλλαγούν απ'τις
παραδοσιακές
αντιλήψεις, με
αποτέλεσμα να έχουν
παρόμοιες αντιλήψεις
και για το Θεό. Τα παράδοξα
συνεχίζονται με τις
παραπέρα
"διαμάχες"
του Θεού με τον Μωυσή, στον
οποίον φόρτωσαν τρομερά
εγκλήματα και χίλιες
αμαρτίες, ενώ ο Θεός
μάλλον
"δύσκολα" τα
κατάφερε να πείσει
επιτέλους τον Μωυσή να
συμμορφωθεί. Αλλού πάλι
μέσα στην άγνοια τους
έγραψαν απερίσκεπτα ότι
ο Θεός σκλήρυνε την καρδιά
του Φαραώ, και τον έκαμε
να μην υπακούει, ώστε να
δείξει στον
κόσμο τη δύναμη Του, και
άρα μέσα στην άγνοια τους
μας λένε, ότι ο Θεός
"ενεργούσε
δόλια".
Διαβάζουμε με
κατάπληξη και
αγανάκτηση, ότι τα πάντα
τα έκανε ο Θεός. Ο Θεός
σύμφωνα με αυτούς
προκαλούσε τις πληγές,
και ο Θεός πάλι σκλήρυνε
την καρδιά του Φαραώ για
να μην υπακούει. Και με
λίγα λόγια ο Θεός
"έκανε"
κάθε τι κακό, κάθε
τι πονηρό, και κάθε τι άγιο
και ανάγιο! Και τότε, τι
κακό έκαμε ο Φαραώ; Και σε
τι ήταν ένοχος; Αφού έτσι
και αλλιώς και σύμφωνα με
τους συγχυσμένους
συγγραφείς, ο Φαραώ έκανε
ότι τον υποχρέωνε ο Θεός
να κάνει, τότε τι νόημα
είχαν οι τρομερές πληγές;
Μα τι έχουν γράψει αυτοί
οι άνθρωποι!
Αλλού πάλι έγραψαν,
ότι ο Μωυσής
"συμβούλευε" το Θεό,
γιατί ήθελε τάχα να
αφανήσει το
σκληροτράχηλο λαό, αλλά
άλλαξε γνώμη
"υπακούωντας"
στις
"συμβουλές" του
Μωυσή. Ελεος Κύριε μην
αφανήσεις το λαό Σου,
γιατί οι εχθροί μας θα
πούν ότι τους έβγαλες με
πονηριά (ο Θεός τους
έβγαλε με πονηριά!) απ'την
δουλεία της Αιγύπτου, για
να τους αφανήσεις στην
έρημο. Αλλού πάλι
"άκουσαν"
ότι ο Θεός έδειξε το
"πίσω"
Του μέρος στον Μωυσή, και
όλες αυτές οι
παραδοσιακές
αντιλήψεις, οι οποίες
είναι καθαρά δείγματα
άγνοιας και ανοησίας,
γράφτηκαν στη Βίβλο απ'τους
"σοφούς" συγγραφείς
σαν Λόγος του Θεού.
Υπάρχουν επίσης και
άλλα παράδοξα, τα οποία
είναι καλύτερα να τα
αγνοήσουμε. Ας δούμε τα
θαύματα με τις πληγές,
μέσα από τα οποία
αναδύονται κάποια θεία
μηνύματα. Το πρώτο θαύμα ήταν με τα φίδια.
Αλλά μάλλον αυτό το θαύμα
με την μετατροπή του
ράβδους του Μωυσή σε φίδι,
έχει παραποιηθεί.
Βλέπουμε επίσης ότι η
μετατροπή του ράβδους σε
φίδι έγινε στην δεύτερη
επίσκεψη του Μωυσή στον
Φαραώ. Γράφεται ότι στην
πρώτη επίσκεψη, ο Μωυσής
με τον Ααρών είπαν στον
Φαραώ ότι ο Θεός ζητούσε
να αφήσει τους Εβραίους
να πάνε στην έρημο, για να
γιορτάσουν και άρα να
προσφέρουν θυσίες στο
Θεό. Δηλαδή δεν είπαν από την
αρχή ότι ο Θεός ζητούσε από τον
Φαραώ να απελευθερώσει
τους δούλους, αλλά
σύμφωνα με αυτούς, όχι
μόνο ο Μωυσής αλλά ακόμα
και ο Θεός προσπάθησε να
ξεγελάσει τον Φαραώ.
Αν
έγραφαν τουλάχιστον ότι
στην πρώτη επίσκεψη, ο
Θεός ζήτησε απ'τον Φαραώ
μέσω του Προφήτη Του να
απελευθερώσει τους
Εβραίους, θα ήταν μέσα στη
λογική και μέσα στα
πλαίσια που ταιριάζουν
στο Θεό. Γιατί πως θα ήταν
δυνατόν να "προσπαθήσει"
ο Θεός, και μάλιστα
μάταια, να ξεγελάσει τον
Φαραώ; Τι ήταν ο Φαραώ
μπροστά στο Θεό, και πως θα
ήταν δυνατόν ο
Παντοκράτορας και
Πάνσοφος Δημιουργός να
ενεργεί σύμφωνα με την
άγνοια και την μωρία των
συγγραφέων; Αφήνουν
επίσης να εννοηθεί ότι
αυτό το θαύμα με το φίδι,
και άλλα τεχνάσματα,
έγιναν με σκοπό να
εντυπωσιαστεί και να
τρομάξει ο Φαραώ. Πράγμα
που μας λένε ότι ο Θεός
"θέλησε
να εντυπωσιάσει" τον
Φαραώ!
Ας δούμε όμως πως
σύμφωνα με την ταπεινή
μου γνώμη ερμηνεύεται
αυτό το θαύμα, και τι
περίπου είχε γράψει ο
ίδιος ο Μωυσής. Θεωρώ ότι
στην πρώτη επίσκεψη
είπαν στον Φαραώ ότι ήταν
εντολή του Θεού να
απελευθερώσει τους
δούλους, και ο Φαραώ
αρνήθηκε. Και όχι μόνο
αρνήθηκε, αλλά ήθελε
επίσης να αποδείξει ότι
αυτός ήταν ο κυρίαρχος
της χώρας του, και γιαυτό
έδωσε διαταγή να
καταπιέζουν
περισσότερο τους
δούλους. Με άλλα λόγια
προκαλούσε το Θεό, και
μάλιστα ο ίδιος ο Φαραώ
έλεγε πως ήταν θεός και
γιος θεού, όπως συνήθως.
Εδωσε λοιπόν διαταγή να
καταπιέζουν τους
δούλους με αποτέλεσμα
αυτοί να στραφούν
ενάντια στο Θεό και στον
Προφήτη Του. Το φίδι
βρισκόταν μέσα στο
βασίλειο του, και όπως
πάντα έτσι και τότε
προσπαθούσε να
προκαλέσει σύγχυση, και
να στρέψει ακόμα και τους
απογόνους του Αβραάμ
ενάντια στο Θεό. Στη
δεύτερη λοιπόν επίσκεψη
ο Μωυσής προοειδοποίησε
τον Φαραώ, και του είπε ότι
στη χώρα του θα ερχόταν
κατάρα με τρομερές
πληγές, αν δεν υπάκουε.
Βέβαια δεν γίνεται λόγος,
ο Θεός ήξερε ότι δεν θα
υπάκουγε, και ήξερε μέχρι
που θα τον παράσερνε η
καταστροφική μανία του
διαβόλου.
Ο
Μωυσής θα του είπε, ότι η
κυριαρχία του στην
Αίγυπτο, ήταν στην ουσία η
κυριαρχία ενός θεού
φιδιού. Ηταν η κυριαρχία
του διαβόλου. Και για να
του το αποδείξει θα του
ζήτησε να ρίξει στη γη το
βασιλικό του σκήπτρο. Ο
Φαραώ από περιέργια θα
έκαμε αυτό που του είπε ο
Μωυσής, και είδε με μεγάλη
του κατάπληξη ότι το
σκήπτρο είχε μετατραπεί
σε φίδι. Μπορεί να μην του
είπε να το ρίξει στο
έδαφος, αλλά ίσως ο Μωυσής
να άγγιξε το σκήπτρο με το
ραβδί του, και είτε έτσι
είτε αλλιώς το σκήπτρο
έγινε φίδι. Όμως, όπως ήταν
επόμενο, δεν υπάκουσε
βέβαια, γιατί από την μια
μεριά θα του είπαν οι
ιερείς του ότι αυτό ήταν
ένα συνηθισμένο
τέχνασμα, και από την άλλη
το ίδιο το πνεύμα του
διαβολικού σκήπτρου (η
εξουσία του φιδιού) ήταν
από τη φύση του καταστροφικό.
Ο διάβολος απ'τήν φύση του να
καταστρέφει κόσμο παρέσυρε τον Φαραώ στην ανυπακοή, γιατί η ανυπακοή θα
προκαλούσε την κατάρα του Θεού, και κατά συνέπεια ο διάβολος θα μπορούσε πια
ελεύθερα να ενεργεί καταστροφικά, γιατί βεβαίως η καταστροφή είναι αυτό ακριβώς
που τον ικανοποιεί. Μάλλον έτσι ερμηνεύεται η μετατροπή, όχι του ράβδους του
Μωυσή, αλλά του σκήπτρου του Φαραώ σε φίδι, καθώς το
σκήπτρο του Φαραώ ήταν
και σύμβολο της εξουσίας
του συμβολικού φιδιού.
Εκείνος λοιπόν που
σκλήρυνε την καρδιά του
Φαραώ, ήταν σίγουρα
εκείνο το συμβολικό φίδι
που διαπράττει πάντα το
κακό, και ποτέ βέβαια ο
Θεός.
Ο
Μωυσής σίγουρα θα
πήγαινε στον Φαραώ
κρατώντας το ποιμενικό
του ραβδί, και κάθε φορά
που εκείνος δεν υπάκουγε
στο Θεό, ο Μωυσής σήκωνε το
ραβδί του ενάντια στην
κυριαρχία του φιδιού και
του Φαραώ, και κάθε φορά
προκαλούσε κάποια
κατάρα στην Αίγυπτο.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν
ότι οι πληγές δεν
προήλθαν από το Θεό, αλλά η
προκλητική και
αλαζονική στάση του
Φαραώ ενώπιον του
Δημιουργού, και η άρνηση
του να υπακούσει
προκαλούσε κατάρα, και
κατά συνέπεια η κατάρα,
δηλαδή η μεγάλη
αποστροφή του Θεού μπρος
στον προκλητικό και
αλαζόνα αρνητή, έλυνε τα
χέρια του διαβόλου να
δράσει και να
ικανοποιηθεί. Και
σίγουρα ο διάβολος δεν θα
έχανε μια τέτοια μεγάλη
ευκαιρία. Ηταν μια μεγάλη
ευκαιρία στην οποία λόγω
της αποστροφής του
Υψίστου, χανόταν η
ισορροπία, και έγερνε
υπέρ του διαβόλου. Ετσι
μπορούσε να καταστρέψει,
και ποιόν καταστρέφει
δεν έχει καμιά σημασία,
αρκεί να μπορεί να
καταστρέφει, και άλλωστε
καταστρέφει χωρίς να
κάνει διάκριση όλους
όσους τον υπακούν.
Καθώς κατανοούμε καλύτερα τον αγαπημένο μας και αγαθό Υψιστο Δημιουργό, και
"μελετώντας" την Σιωπηλή και Φυσική Βίβλο" καθώς και μέσω του βιβλίου
της Αποκάλυψης
κατανοούμε ότι κάθε τι
κακό που υπάρχει στην
δημιουργία προέρχεται
από τις παρεμβολές του
συμβολικού ερπετού. Το κακό είναι δικό του δημιούργημα, ο μέγας δράκος
είναι αυτός που κινεί το κάθε κακό, γιατί του ανήκει! Ο Θεός δεν τιμωρεί ποτέ
άδικα, ποτέ δεν προσποιήται, ποτέ δεν σκληραίνει την καρδιά κανενός, και όταν
παίρνει ζωές, οι ζωές αυτές
δεν καταστρέφονται,
καθώς Εκείνος είναι ο Κυρίαρχος,
Δημιουργός, Αναδημιουργός και Πηγή
της ζωής, και επίσης έχει
πάντα τον πρώτο και
τελευταίο λόγο πάνω στην
ψυχή του κάθε ανθρώπου.
Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί, γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά;
Διότι λογικά
θα ήταν πολύ εύκολο για το
Θεό να μαζέψει τους
δούλους σε ένα μέρος, ας
πούμε στο γκέτο τους, και
να τους οδηγήσει στην
ελευθερία, αδιαφορώντας
τι ήθελε και τι δεν ήθελε ο
Φαραώ. Γιατί να του ζητήσει να απελευθερώσει τους
δούλους, αφού Εκείνος, σαν Θεός, μπορούσε εύκολα να το κάνει, και αφού
ήταν διατεθειμένος να ακυρώσει τους φυσικούς νόμους, προκειμένου να επιβάλλει
την θέλησή Του!! Αυτό είναι ένα
βαθύ και πολύπλοκο
μυστικό το οποίο εν μέρη
κατανοούμε. Αν οι δούλοι ήταν πράγματι άγιοι, αν ήταν αληθινά πιστοί στο
Θεό, και αν πράγματι ζητούσαν το Θεό με έργα και με λόγια, πράγμα που σημαίνει
αν πραγματικά ήταν άξιοι του Θεού, τότε ο Θεός θα τους ελευθέρωνε χωρίς κανένα
πρόβλημα. Ενώ όπως εύκολα
κατανοούμε, οι δούλοι
στην πλειοψηφία τους
ήταν πονηροί και
σκληροτράχηλοι, δεν ήταν
άγιοι και άξιοι του Θεού.
Για να ελευθερωθούν
λοιπόν, έπρεπε να γύρει η
πλάστιγγα της
δικαιοσύνης υπέρ τους.
Επαναλαμβάνω ότι παρόλο
που ήταν δούλοι
δεν ήταν άγιοι, ήταν άπιστοι στο Θεό, και αρκετά διεφθαρμένοι. Κατά συνέπεια ο
διάβολος τους διεκδικούσε, ισχυριζόταν ότι ήταν δικοί του, καθώς
μέσα τους και στην συμπεριφορά
τους υπήρχε το κακό και η
πανουργία, και αυτά
ανήκουν στο διάβολο.
Ο διάβολος κατηγορεί και διεκδικεί τους ανθρώπους όταν διαπράττουν το
κακό, μιας και το κακό είναι δική του φύση, οπότε ισχυρίζεται ότι του ανήκουν.
Ομως το Αίμα του Αρνίου μας εξιλεώνει και μας καταξιώνει να ανήκουμε στο Θεό. Το
πάσχα του Χριστιανού,
δηλαδή το πέρασμα από
την υποδούλωση του διαβόλου στην εξιλέωση και απελευθέρωση του, η οποία τον
κάνει άξιο του Θεού, έγινε με τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου.
Εξιλεωνόμαστε με το Αίμα του Αρνίου. Με ποιό τρόπο όμως θα μπορούσαν οι
σκληροτράχηλοι δούλοι να εξιλεωθούν και να απελευθερωθούν; Ο διάβολος τους
διεκδικούσε, έλεγε
ότι του ανήκουν. Αλλά και
με το να βάλει τον Φαραώ να
αρνήται, προξένησε
τρομερά δεινά σε αθώους,
πράγμα που τον
ικανοποιούσε. Ομως όλα
αυτά τα υπερφυσικά που
συντάραξαν την Αίγυπτο
συνέβαλλαν ώστε οι
δούλοι να συνέλθουν, να
ζητήσουν έστω και
πρόσκαιρα το Θεό, και να
υποταχτούν στον Προφήτη
Του. Ετσι αυτό δεν τους
εξιλέωσε μεν, αλλά το
δίκαιο έγειρε υπέρ της
ελευθερίας τους, και τότε
ο Θεός τους απελευθέρωσε.
Το ίδιο και τα παιδιά που
πέθαναν από τον άγγελο του
θανάτου. Αυτό το άλλο
έγκλημα του διαβόλου
συνέβαλλε επίσης στην
απελευθέρωση των
σκληροτράχηλων δούλων. Ο
Θεός όμως ήταν και είναι ο
απόλυτα Κυρίαρχος πάνω
στις ψυχές των αθώων, και
αδικοσφαγμένων. Οταν ο
Κύριος γεννήθηκε, ο μέγας
δράκος πάλι έσφαξε αθώα
παιδιά, για να
ικανοποιηθεί και να
πάρει εκδίκηση, επειδή ο
Κύριος ήρθε σε έναν ξένο
κόσμο για να τον
ελευθερώσει από τον
διάβολο, (εις τα ίδια ήρθε,
και οι ίδιοι δεν
εδέχτηκαν Αυτόν), γιατί ο
κόσμος στην πλειοψηφία
του ήταν και είναι
υποταγμένος στην
εξουσία του ερπετού. Ο
διάβολος δυστυχώς έχει
δικαιώματα μέσα σε έναν
κόσμο στον οποίον
κυριαρχεί, γιατί τον
υπακούν, και για να
ανήκουν στο Θεό, πρέπει το
δίκαιο να γέρνει με το
μέρος της σωτηρίας των
ανθρώπων.
Είναι κάπως
δύσκολο να κατανοήσουμε
τον απόλυτα δίκαιο και
Πανάγιο Δημιουργό,
υπάρχουν πολλά μυστικά
τα οποία όμως κάποτε θα
αποκαλυφθούν. Το αίμα σε
σχήμα σταυρού που έβαλαν
πάνω στις πόρτες, ήταν
ακριβώς το σύμβολο του
Σταυρωμένου Σωτήρα που
έμελλε να έρθει στον
κόσμο. Ο Μωυσής θα τους
είπε ότι έπρεπε να
νηστέψουν για 14 ημέρες,
δύο εβδομάδες, και την 14η
του μηνός να σφάξουν το
αρνί ή το κατσίκι, και να
βάλουν το σημείο του
σταυρού στην πόρτα τους.
Οχι βέβαια για να δει το
αίμα ο άγγελος
του θανάτου και να
προσπεράσει το σπίτι,
επειδή δεν θα ήξερε. Οχι.
Απλούστατα, ο άγγελος του
θανάτου δεν είχε
δικαίωμα μέσα σε εκείνα
τα σπίτια, στα οποία
υπήρχαν στις πόρτες
τους το σύμβολο του
σταυρού. Ηταν το σύμβολο
της νίκης για την
απελευθέρωση των δούλων.
Το πάσχα σημαίνει πέρασμα
προς την ελευθερία από
τα δεσμά της δουλείας, και έπρεπε να το γιορτάζουν ώστε να παραμείνει η ανάμνηση
της απελευθέρωσης τους, ώσπου να έρθει το άλλο Μέγα Πάσχα, της μεγάλης
απελευθέρωσης του κάθε πιστού από την υποδούλωση
του διαβόλου. Οταν πάλι
πήγαν να περάσουν την
Ερυθρά Θάλασσα, πάλι ο
δράκος ο οποίος είχε
μεγάλη δύναμη μέσα στο
βασίλειο του, και
κυριαρχούσε πάνω στον
Φαραώ, είδε ότι μπορούσε
να καταστρέψει ακόμα
περισσότερο κόσμο, και
δεν έχασε την ευκαιρία. παρέσυρε τους
Αιγυπτίους να
κυνηγήσουν τον λαό
Ισραήλ τον οποίον
οδηγούσε ο Θεός προς την
απελευθέρωση. Η τιμωρία
τους ήταν απόλυτα δίκαιη,
διότι παρά τα δεινά που
υπέφεραν, όμως δεν
διδάχτηκαν τίποτα, και
παρόλο που νόμιζαν ότι
οι θάνατοι και τα δεινά
προέρχονταν απ'το Θεό,
εν τούτοις
δεν υποτάχτηκαν στην
θέληση του Υπέρτατου, και
ενώ τους καταδίωκαν να
τους σκοτώσουν, δικαίως
πνίγηκαν στην
Ερυθρά Θάλασσα.
Σε αυτό το μέρος του
βιβλίου της Εξόδου
υπάρχει επίσης ένα άλλο
πολύ αξιοπρόσεκτο. Ο Θεός
ο Ιδιος απελευθέρωσε με
τον τρόπο Του τους
Εβραίους από τη δουλεία,
και φυσικά δεν είπε στους
δούλους να πάρουν τα όπλα
και να σφάξουν τους
Αιγυπτίους. Δεν τους είπε,
σας παραδίνω τους
Αιγυπτίους στα χέρια σας,
ή πάρετε τα όπλα
να πολεμήσετε με πίστη σε
Εμένα, και σίγουρα θα
νικήσετε και θα
ελευθερωθήτε. Γιατί ο
Πανάγαθος Θεός ποτέ δεν
ενεργεί άδικα, και ποτέ
δεν λέει στους ανθρώπους
να γίνουν φονιάδες, και
μάλιστα πάνω σε αθώα
παιδιά. Αν ήταν να
ενεργούσε έτσι, τότε
απλούστατα, θα τους έλεγε
να πολεμήσουν και θα τους
βοηθούσε δυναμικά για να
απελευθερωθούν. Και όμως,
έγραψαν για
γενοκτονικούς πολέμους,
έγραψαν για σφαγές
παιδιών και άλλα τρομερά
εγκλήματα, και για όλα
αυτά έγραψαν ότι
ενεργούσαν με εντολές
του Θεού. Ο Θεός λένε τους
είπε να μην αφήνουν
άνθρωπο ζωντανό, ακόμα
και παιδιά, γιατί όλοι
ήταν διεφθαρμένοι
ειδωλολάτρες, ενώ αυτοί
οι φονιάδες ήταν λένε
άγιοι! Ηταν οι "Αγιοι
Κακούργοι"! Δυστυχώς
όπου τρέχουν άνθρωποι,
τρέχει και ο διάβολος. Και
μάλιστα μέσα στο
διεφθαρμένο και
πρόσκαιρο βασίλειο του,
έχει τον τρόπο του να
παρουσιάζει αυτά
τα ανόσια γραπτά σαν
Λόγος του Θεού.
Πριν περάσουμε στο θέμα
των νόμων πρέπει να
σταθούμε πρώτα και σε ένα
άλλο ενδιαφέρον θέμα του
βιβλίου των Αριθμών. Τώρα
και το βιβλίο της Εξοδου
και των Αριθμών στην
ουσία είναι το ίδιο
βιβλίο, γιατί και τα δυό
μιλούν αλλού
παραποιημένα και αλλού
σωστά για τα γεγονότα
μέσα στην έρημο. Στο
βιβλίο λοιπόν των
Αριθμών 21 ή κα, εδάφιο 5
γράφεται ότι ο λαός
μίλησε ενάντια στο Θεό
και στον Μωυσή, και είπε.
Γιατί μας ανέβασες απ'την
Αίγυπτο για να πεθάνουμε
στην έρημο; Διότι
ψωμί δεν έχουμε και νερό
δεν έχουμε, και η ψυχή μας
αήδιασε τούτο το ελαφρό
ψωμί.
Στην
συνέχεια γράφεται ότι ο
Θεός "οργίστηκε και
έστειλε φλογερά φίδια" να
τους δαγκώνουν και πολύς
κόσμος πέθανε απ'τα φίδια.
Ο λαός μετά πήγε στον
Μωυσή και του είπε.
Αμαρτήσαμε γιατί
μιλήσαμε ενάντια στον
Κύριο και ενάντια σε
εσένα, παρακάλεσε τον
Κύριο να σηκώσει τα φίδια
από εμάς. Μετά γράφεται
ότι ο Κύριος είπε στον
Μωυσή, φτιάξε για τον
εαυτό σου ένα φλογερό
φίδι και βάλτο πάνω σε
ξύλο, και όποιον το φίδι
δαγκώσει την ώρα που το
κοιτάζει, αυτός θα ζήσει. Ο
Μωυσής λοιπόν σύμφωνα με
τα γραπτά, έφτιαξε ένα
χάλκινο φίδι και το έβαλε
πάνω σε ένα ξύλο, και εάν
τον χάλκινο φίδι δάγκωνε
αυτόν που το κοίταζε, τότε
αυτός θα ζούσε. Σε αυτή την
ιστορία, ή μάλλον όχι στην
παραποιημένη ιστορία,
αλλά στην πράξη του Μωυσή
που σήκωσε το χάλκινο
φίδι πάνω στο ξύλο,
αναφέρθηκε και ο Κύριος.
Στο κατά Ιωάννη
Ευαγγέλιο κεφάλαιο 3
εδάφιο 14, ο Κύριος είπε
στον Νικόδημο, Οπως ο
Μωυσής ύψωσε το φίδι μέσα
στην έρημο, έτσι πρέπει να
υψωθεί και ο Υιός του
Ανθρώπου.
Ομως
καθώς βλέπουμε, ακόμα και
αυτή η ιστορία της ερήμου
με τα φίδια, είναι
μπερδεμένη και
παραποιημένη. Για ποιά
φλογερά φίδια έγραψαν,
και πως θα τους δάγκωνε το
χάλκινο φίδι! Ας δούμε
όμως πως ερμηνεύεται
αυτή η ιστορία. Μέσα στην
έρημο υπάρχουν όπως
είναι γνωστό ένα σωρό
φίδια, και συνήθως
κρύβονται μέσα στην άμμο.
Φαίνεται λοιπόν ότι σε
κάποιο μέρος δάγκωσαν
πολλούς, και άλλοι μεν
πέθαναν και άλλοι
φοβόντουσαν ότι και
αυτούς θα τους δάγκωναν.
Το ότι μίλησαν ενάντια
στο Θεό δεν υπάρχει
αμφιβολία, και όπως ήταν
επόμενο ερμήνευσαν το
γεγονός με τα φίδια που
τους δάγκωσαν, με ότι τα
έστειλε ο Θεός να
τους δαγκώσουν. Βέβαια
δεν γίνεται λόγος, και
αυτή η αντίληψη ότι δήθεν
ο Θεός έστειλε τα φίδια
απορρίπτεται χωρίς
συζήτηση. Αν πράγματι
κάποιος τα έστειλε, αυτός
σίγουρα ήταν ο διάβολος,
και όχι βέβαια ο Θεός.
Φαίνεται όμως ότι
κάποιοι είχαν φτιάξει
ένα χάλκινο φίδι, δηλαδή
είχαν φτιάξει ένα είδωλο
ή μάλλον το είχαν πάρει
μαζί τους απ'την Αίγυπτο,
και κάποιοι το
προσκυνούσαν.
Αυτό το περιστατικό σε
συνδυασμό με τα φίδια που
τους δάγκωσαν φαίνεται
ότι αποκαλύφθηκε στον
Μωυσή. Ο Μωυσής οργίστηκε,
πήρε το χάλκινο φίδι, το έδεσε πάνω σε ένα ξύλο, και με κάποιο εύφλεκτο υλικό
του έβαλε φωτιά σηκώνοντάς το ψηλά για να το
βλέπουν. Με άλλα λόγια
έκαψε το είδωλο τους, και
θα τους είπε ότι όποιος βλέπει αυτό το φλογερό φίδι είδωλο, και
αποστρέφεται αυτό το αποκρουστικό σύμβολο του διαβόλου, ο Θεός θα τον θεραπεύσει
και θα τον προφυλάξει από το δάγκωμα των φιδιών. (Διότι άλλωστε, και μεταφορικά,
η αμαρτία είναι στην ουσία δάγκωμα του "φιδιού"). Ο Μωυσής λοιπόν ύψωσε το φίδι
πάνω σε ξύλο, με την έννοια ότι κρέμασε και έκαψε μεταφορικά τον
καταραμένο του Θεού. Ο
Κύριος πάλι υψώθηκε από τους
υπηρέτες του διαβόλου πάνω σε ξύλο, γιατί ο
Κύριος ήταν και είναι η
αποστροφή του Διαβόλου. Ο
Ευλογημένος του Θεού,
είναι καταραμένος του
διαβόλου. Και όπως ο
Μωυσής, ο υπηρέτης του
Θεού, κρέμασε συμβολικά
σε ξύλο τον καταραμένο
του Θεού, έτσι και οι
υπηρέτες του Διαβόλου
κρέμασαν σε ξύλο τον
Ευλογημένο του Θεού. Η
αντίληψη τους λοιπόν ότι
ο κρεμασμένος σε ξύλο
κακούργος ή και αθώος
άνθρωπος, είναι
καταραμένος του Θεού,
είναι αποτέλεσμα της
άγνοιας και της
παρανόησης τους. Αλλα
έλεγε και εννοούσε ο
Μωυσής, και άλλα
κατάλαβαν αυτοί.
Οσον αφορά την
παραποιημένη και
παραφουσκωμένη ιστορία
του Βαλάκ και Βαλαάμ, με το
γαϊδούρι που "μιλούσε"
κλπ, η οποία
γράφεται επίσης στο
βιβλίο των Αριθμών, κεφάλαιο 22, δεν υπάρχει
λόγος να την σχολιάσω.
Είναι καταφανές ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον Μωυσή και με τις συνθήκες της
ερήμου. Αυτή η ιστορία η οποία είναι μπερδεμένη με μύθους και παραδοσιακές
αντιλήψεις, ανήκει σαφώς σε μεταγενέστερες εποχές και μάλλον ανήκει στην εποχή
των Κριτών. Ο Κύριος αναφέρθηκε στον Βαλαάμ και Βαλάκ στο βιβλίο της Αποκάλυψης
και συγκεκριμένα μίλησε για ειδωλόθυτα. Ο Βαλαάμ δίδασκε τον Βαλάκ πως να
προκαλέσει σκάνδαλο στον λαό Ισραήλ, λέγωντάς του ότι ο καλύτερος
τρόπος ήταν
να τους παρασύρει να τρώνε ειδωλόθυτα και να πορνεύουν. Τι όμως ειδωλόθυτα
έτρωγαν μέσα στην έρημο, αφού καθώς γράφεται έτρωγαν για 40 χρόνια μόνο το
μάννα; Οπως θα δούμε και στη
συνέχεια με άλλες πολλές
αντιφάσεις και
παρανοήσεις τους, αυτή η
ιστορία η οποία μάλιστα
συνδέεται με τρομερά
εγκλήματα, δεν έχει καμιά
σχέση με τον Προφήτη
Μωυσή.
|
