ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ

Η ΕΞΟΔΟΣ

Καθώς πιστεύω! Μιά Εξοδος προϋποθέτει μιά Είσοδο. Είσοδο στο σπίτι, στη ζωή, στα πάθη, στην υποδούλωση της αμαρτίας, και μιά έξοδος που προϋποθέτει πίστη στο Θεό, που χρειάζεται δυνατή θέληση και αγώνα. Η είσοδος στη δουλεία του λαού Ισραήλ, η οποία άρχισε απο φθόνο και από μιά κακή και άσπλαχνη εμπορική πράξη, είναι σημείο διαχρονικής αναφοράς για όλο το κόσμο. Η είσοδος στην υποδούλωση της αμαρτίας, ξεκινάει κάθε ημέρα από εγωιστικές πράξεις και επιλογές, καθε ημέρα πουλάμε τα αδέρφια μας, και όπως τα σκληρά αδέλφια του Ιωσήφ, έτσι και εμείς καταλήγουμε να είμαστε υπόδουλοι της κυριαρχίας του εχθρού. Η έξοδος δεν είναι καθολου εύκολη υπόθεση, προϋποθέτει πίστη, δυνατή θέληση και προσπάθεια, είναι ένας αγώνας που συχνά κρατάει όσο και το υπόλοιπο μέρος της ζωής μας. Χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Θεού, και προϋποθέτει να την ζητήσουμε, διότι το να τη ζητήσουμε, συνιστά μέρος της θέλησης και της προσπάθειας μας να ελευθερωθούμε από την κυριαρχία της συμβολικής Αγύπτου.

Τα 40 χρόνια περιπλάνησης στην έρημο, υποδηλώνουν μια γενεά και ένα μέσο όρο ζωής, που σαν περιπλανώμενοι στη γη, προετοιμαζόμαστε να εισέρθουμε στην Υποσχόμενη Γη. Η αληθινή Υποσχόμενη Γη δεν είναι βέβαια ένα κάποιο κομμάτι γης, ένας τάφος, όπου σφάζονται ακόμα και αδέρφια να το μοιράσουν. Η αληθινή Υποσχόμενη Κτίση, είναι η Πνευματική Κτίση της Κυριαρχίας του Θεού. Στη γη υπάρχει η έρημος, είναι μια δημιουργία η οποία στο σύνολο της δεν αντιπροσωπεύει τον Δημιουργό.

Σ'αυτή την έρημο, στην έρημο της κυριαρχίας του ερπετώδη νου, υπάρχουν αμέτρητα προβλήματα, αδικίες, αρρώστιες, πόνοι βάσανα για όλους τους ανθρώπους. Και όποιος δεν έχει πίστη στο Θεό, ζεί και πεθαίνει μεσα στην έρημο του, ενώ όποιος πιστεύει, πρέπει πάλι να παλεύει κάθε μέρα για να νικάει την φύση του, και να απελευθερώνεται από την κυριαρχία τον Διαβόλου. Το μάννα, πιστεύω πως συμβολίζει μια λογική λιτότητα. Ενας κοιλιόδουλος χάνει εύκολα τη δύναμη να αγωνίζεται, καθώς η πολυφαγία και οι πολλές ανάγκες, είναι βεβαίως μια άλλη μορφή υποδούλωσης.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η αλληγορική έννοια του βιβλίου. Εκτός των νόμων, υπάρχει και η κυριολεκτική ιστορία, καθώς και οι παραδοσιακές αντιλήψεις των συγγραφέων. Γιαυτό θα προσπαθήσω να δω το βιβλίο από όλες τις πλευρές του. Περιπλανιώντουσαν 40 χρόνια στην έρημο! Παράλογο δεν ακούγεται; Μάλλον, αλλά υπάρχει κανείς που πιστεύει στον Δημιουργό του σύμπαντος, και αμφιβάλλει ότι ο Παντοκράτορας Δημιουργός έχει τη δύναμη να κρατήσει έναν λαό 40 χρόνια μέσα στην έρημο; Σίγουρα δεν υπάρχει κανένας. Τα αδύνατα και άρα παράλογα για τους ανθρώπους, δυνατά και λογικά για το Θεό!

Ας δούμε λοιπόν κάποια μέρη του βιβλίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία, στο ότι όλα τα γραπτά και αυτού του βιβλίου, όπως και των άλλων, δεν ανήκουν στον Μωυσή. Αλλωστε δεν το έκρυψαν. Φαίνεται πολύ καθαρά το δεύτερο πρόσωπο που γράφει και λέει για παράδειγμα. Τι είπε ο Μωυσής και τι έκανε ο Μωυσής εκείνο τον καιρό. Αν ήταν όλα γραπτά του Μωυσή, θα υπήρχε η προσωπική του αφήγηση πάνω στο τι είπε και έκανε ο ίδιος. Δεν θα έγραφε ο ίδιος ο Μωυσής, τι είπε ο Μωυσής, ή τι του είπε ο Θεός, και τι απάντησε εκείνος. Τουλάχιστον σ'αυτό είναι ειλικρινείς καθώς πληροφορούν τον αναγνώστη, ότι άλλος είναι ο τελευταίος συγγραφέας του βιβλίου, όχι ο ίδιος ο Μωυσής. Είχαν όμως τα γραπτά του; Ισως, αλλά μάλλον ο πρώτος συγγραφέας ή οι πρώτοι είχαν τα γραπτά του, και όχι ο τελευταίος ή οι τελευταίοι, και βέβαια ως συνήθως, πρόσθεσαν και τα δικά τους, και μαζί με άλλες παραδόσεις και αντιλήψεις ολοκλήρωσαν το βιβλίο. Στο βιβλίο αυτό όπως και στα άλλα υπάρχουν βεβαίως οι νόμοι, και είναι και αυτοί ανακατεμένοι με άλλους μεταγενέστερους κρατικούς νόμους, που όμως όλοι εμφανίζονται σαν θεϊκοί, και άρα δοσμένοι απ'τον Μωυσή.

Πρέπει όμως να κάνουμε μια μικρή παρένθεση. Πολλοί πιστεύουν ότι το βιβλίο αυτό, όπως και τα άλλα βιβλία, επικυρώθηκαν στο σύνολο τους από το Αγιο Πνεύμα, επειδή σε κάποια σημεία τους αναφέρθηκαν οι Απόστολοι. Βέβαια, δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με εκείνα τα άσχημα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, (αυτό κυρίως το κάνουν οι σύγχρονοι κήρυκες) αλλά κάποιες σκόρπιες φράσεις τους, αφήνουν να εννοηθεί ότι (ίσως) πίστευαν σε όλα τα γραπτά, και (ίσως) νόμιζαν ότι όλα είναι άμεσες αποκαλύψεις του Θεού και ότι όλα εκφράζουνν τη θέληση Του. Ιδιαίτερα αυτό το βλέπουμε στις επιστολές του Απ. Παύλου, που φαίνεται σαν να επικυρώνει την υποτίμηση της γυναίκας σαν θέληση του Θεού, και αναφέρθηκε επίσης και σε κάποια άλλα γραπτά.

Ομως, καθώς είδαμε στην ερμηνεία του βιβλίου της Γένεσης, η υποτίμηση της γυναίκας, η οποία ήταν αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών, υπηρέτησε ωστόσο, καταναγκαστικά δεδομένα, υπηρέτησε κοινωνικές ανάγκες μέσα σε βάρβαρες κοινωνίες, ώστε να μην διαλύονται τόσο εύκολα οι οικογένειες. Και το να μη διαλύονται οι οικογένειες ήταν και είναι θέληση του Θεού. Ο Απ. Παύλος λοιπόν ο οποίος είναι μέρος της Βίβλου, όπως βεβαίως και οι άλλοι, προσαρμόστηκε στο γενικό πνεύμα της Βίβλου, υπηρετώντας τη θέληση του Θεού, καθώς υπηρέτησε τις ίδιες κοινωνικές ανάγκες.

Το ίδιο επίσης βλέπουμε και σε κάποια άλλα λόγια των άλλων Αποστόλων. Για παράδειγμα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, λογικά στηριζόμενος ο άνθρωπος στα τότε ιστορικά εντός εισαγωγικών δεδομένα, έγραψε μέσα στο Ευαγγέλιο την δήθεν γενεαλογία του έθνους, η οποία σύμφωνα με τους μεταγενέστερους κρατικούς φορείς, ξεκίναγε από τους συμβολικούς πρωτόπλαστους του θεόπνευστου Μωυσή. Ετσι πιστεύουν ότι όλα επικυρώθηκαν από το Αγιο Πνεύμα, κάτι το οποίο είναι εντελώς λαθεμένο. Και ρωτάμε, οι Απόστολοι πίστευαν επίσης ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στην εποχή τους, μήπως αυτό σημαίνει ότι τους το αποκάλυψε το Αγιο Πνεύμα; Ναι, το Αγιο Πνεύμα βεβαίως τους έμπνευσε σε πολλά σημεία, τους υπενθύμησε επίσης και τους φώτισε ώστε να κατανοήσουν την διδασκαλία του Κυρίου, αλλά βεβαίως όχι πάνω σε όλα αυτά που έγραψαν. Ο Θεός τους άφησε επίσης να γράψουν σαν αυτόπτες μάρτυρες, σαν ιστορικοί και σαν φυσιολογικοί άνθρωποι της εποχής τους, όπου είχαν διδαχτεί ότι όλα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης ήταν γραμμένα σύμφωνα με την θέληση Του.

Αυτή ήταν η μια αληθινή όψη της αλήθειας, και ήταν αυτή την οποία γνώριζαν. Η άλλη όψη είναι, ότι, διάφοροι, άσχετοι με το Θεό, κατά μία έννοια, συγγραφείς της Βίβλου, έγραψαν τα περισσότερα μέρη της Βίβλου. Εβαλαν τις δικές τους προσθήκες ανάμεσα στα γραπτά των Προφητών, και παρουσίασαν τα πάντα σαν θέληση του Θεού. Αλλά βεβαίως, τα δικά τους γραπτά δεν είναι σύμφωνα με την θέληση του Θεού. Σε πολλά μέρη μάλιστα έγραψαν καθαρές ανοησίες, οι οποίες αντανακλούν την άγνοια και την σύγχιση τους. Για παράδειγμα, έγραψαν ότι ο Θεός περπατούσε μπροστά για να τους βρίσκει κατάλληλα μέρη για στρατοπεύδευση, και σύμφωνα με αυτούς, ο Μωυσής τους είπε να κουβαλάει ο καθένας τους ένα φτυαράκι για να σκεπάζουν τα ακαθαρσίες τους, γιατί, καθώς έγραψαν, ο Θεός περπατούσε στο στρατόπεδο. Θα τα δούμε καλύτερα στα επόμενα θέματα.

Σχετικά λοιπόν με τους Αποστόλους, και αν ακόμα τα ήξεραν όλα, πράγμα που δεν είναι αλήθεια, δεν ήταν τότε η εποχή για κριτική και αποσαφήνιση όλων των αρχαίων γραπτών. Αν ήταν, τότε ο Κύριος θα αποσαφήνιζε τα μυστικά των προφητειών, και θα ερμήνευε τα σύμβολα. Οταν μάλιστα Τον ρώτησαν πότε θα γίνουν όλα αυτά, Εκείνος τους απάντησε, δεν είναι για εσάς να ξέρετε αυτά τα πράγματα. Δεν ήταν τότε ο καιρός για αποσαφήνιση των γραπτών, και κατά συνέπεια ο Κύριος ή το Αγιο Πνεύμα δεν θα τους έλεγε, ότι τα γραπτά του Μωυσή μιλούν συμβολικά, ούτε θα τους έλεγε ποιά γραπτά είναι θεόπνευστα και ποιά δεν είναι. Με λίγα λόγια, οι Απόστολοι ήταν αυτόπτες και φυσιολογικοί μάρτυρες πάνω σε ότι είδαν και άκουσαν, και ήταν επίσης θεόπνευστοι όταν έπρεπε να γράψουν κάποια άλλα μηνύματα του Θεού. Ηταν επίσης και άνθρωποι της εποχής τους, επηρεασμένοι από αντιλήψεις και ιδέες οι οποίες ανήκαν στην εποχή τους.

Είχαν απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό, και ενώ δεν μπορούσαν να απορρίψουν ή να ασκίσουν κριτική πάνω σε όλη αυτή την σκοτεινή πλευρά της Βίβλου η οποία εμφανίζεται σαν Λόγος του Θεού, σίγουρα προσπαθούσαν να μην τα σκέφτονται καθόλου, γιατί ο Κύριος δεν είπε τίποτα για αυτά, ενώ αυτά που δίδασκε δεν συμφωνούσαν καθόλου με πολλά απ'αυτά τα γραπτά. Υπήρχε μια αντίθεση με εύλογα και κρυφά ερωτηματικά, και συγχρόνως μια σιωπή, ένα σιωπηλό μυστήριο, γιατί δεν ήταν τότε ο κατάλληλος καιρός, καθώς ο Θεός, για πολλούς λόγους δεν επέτρεπε την αποσαφήνιση των συμβόλων, και την κριτική πάνω σε όλα εκείνα τα εγκληματικά τα οποία έγιναν στο όνομα Του.

Η αλήθεια θα λάμψει στην κατάλληλη ώρα. Αν για παράδειγμα καταλάβαιναν οι Απόστολοι όλα τα σύμβολα του βιβλίου της Γένεσης, και των άλλων προφητειών, και έγραφαν τις ερμηνείες των συμβόλων, τότε δεν θα υπήρχε και λόγος να γραφτούν σύμβολα. Δεν αποκλείεται βέβαια να κατάλαβαν πολλά, αλλά τότε θα καταλάβαιναν επίσης, ότι δεν έπρεπε τότε να κριτικάρουν τα άσχημα και να ερμηνεύσουν τα σύμβολα και τις προφητείες. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος να γραφτεί με σύμβολα ούτε το βιβλίο της Αποκάλυψης. Θα είχαν γραφτεί όλα ξεκάθαρα και κυριολεκτικά, ενώ καθώς βλέπουμε, το αντίθετο συμβαίνει.

Ας δούμε λοιπόν κάποια μέρη του βιβλίου της Εξόδου. Γράφεται ότι μετά το θάνατο του Ιωσήφ ο λαός Ισραήλ συνέχισε να ζει ειρηνικά στην νέα του πια πατρίδα. Αυξήθηκαν πολύ, και απολάμβαναν τα ίδια δικαιώματα με τους Αιγυπτίους, ώσπου βασίλεψε νέος βασιλιάς ο οποίος δεν αναγνώριζε πια τον Ιωσήφ. Σαφώς εννοούν ότι δεν αναγνώριζε τα δικαιώματα των Εβραίων. Και αυτό συνέβηκε γύρω στα 300 χρόνια αργότερα. Γράφεται ότι ο νέος βασιλιάς φοβήθηκε ότι οι Εβραίοι θα μπορούσαν να ενωθούν με τους εχθρούς της Αιγύπτου και να τους πολεμήσουν, και γιαυτό τους μετέτρεψε σε δούλους, και έβαλε τους επιστάτες να τους καταπιέζουν.

Εκανε επίσης κάτι πολύ χειρότερο. Επειδή φοβόταν ότι θα αυξηθούν περισσότερο, και θα μπορούσε να ήταν απειλή για τη χώρα του, έδωσε διαταγή να σκοτώνουν όλα τα αρσενικά παιδιά και να αφήνουν μόνο τα κορίτσια να ζουν. Τώρα το ερώτημα είναι, τι έκαμε αυτόν τον βασιλιά να φερθεί τόσο βάρβαρα, και με ποιούς εχθρούς φοβόταν ότι θα ενώνονταν οι Εβραίοι για να τους πολεμήσουν; Οι Αιγυπτιακές πηγές αναφέρονται σε κάποιο ποιμενικό λαό ο οποίος είχε εισβάλει στην Αίγυπτο και προξένησε μεγάλες καταστροφές και δεινά στους Αιγυπτίους. Αυτός ο λαός ήταν μάλλον Σημίτες ή Αραβες και τους ονόμαζαν Υκσώς. Το όνομα ερμηνεύεται σαν βασιλικοί ποιμένες, ή ποιμένες του βασιλιά. Είναι άγνωστο γιατί είχαν αυτό το όνομα, αλλά σύμφωνα με τις αιγυπτιακές πηγές δεν ήταν αυτός ο λαός που έφυγε απ'την Αίγυπτο με την καθοδήγηση του Μωυσή, τον οποίον ονόμαζαν Οσάρσηφ. Οι Αιγύπτιοι δεν τους ταύτιζαν με τους Εβραίους δούλους, που απελευθέρωσε ο Μωυσής με την δύναμη του Θεού.

Τελικά νικήθηκαν οι Υκσώς και υποχρεώθηκαν να φύγουν απ΄την Αίγυπτο. Με αυτούς λοιπόν φοβόταν ότι θα μπορούσαν οι Εβραίοι να ενωθούν. Και φαίνεται ότι κάποιοι Εβραίοι είχαν πράγματι ενωθεί με τους Υκσώς και είχαν πολεμήσει ενάντια στους Αιγυπτίους. Ετσι έδωσαν την αφορμή στο βασιλιά να καταργήσει τα δικαιώματα όλων των Εβραίων, και να τους μετατρέψει σε δούλους. Είχε βέβαια ανάγκη από δούλους, αλλά και τους φοβόταν επίσης, καθώς είχαν πια λόγους να τον μισούν και να θέλουν να τον εκδικηθούν. Ετσι έβαλε τους επιστάτες να τους καταπιέζουν, και για να μη αυξηθούν περισσότερο, έδωσε διαταγή να σκοτώνουν όλα τα αρσενικά παιδιά.

Ο Μωυσής σώθηκε από τη σφαγή με τον γνωστό τρόπο που περιγράφεται, και γιαυτό ονομάστηκε από την αδελφή του βασιλιά Μωυσής. Λέγεται ότι το όνομα σημαίνει, ο άνθρωπος που ανασύρθηκε από το νερό. (Βαπτισμένος). Μετά η αδερφή του βασιλιά παρουσίασε τον Μωυσή στον αδελφό της σαν δικό της παιδί. Ετσι ο Μωυσής μεγάλωσε σαν Αιγύπτιος μέσα στο παλάτι του βασιλιά. Οι αιγυπτιακές πηγές λένε ότι το όνομα του ήταν Οσαρσήφ, και ότι ήταν ανώτερος ιερέας του θεού Οσιρι. Φαίνεται όμως ότι και εδώ υπάρχει μπέρδεμα, γιατί το Οσαρσήφ ήταν μάλλον ή ένα άλλο όνομα που του είχαν δώσει οι Αιγύπτιοι, ή ίσως κάποιος τίτλος του ανώτερου ιερέα του Οσιρι. Το πρώτο και πραγματικό του όνομα ήταν σίγουρα Μωυσής. Αλλά αφού μεγάλωσε σαν Αιγύπτιος, δεν είναι καθόλου απίθανο να ήταν για κάποια χρόνια ανώτερος ιερέας του Οσιρι.

Φαίνεται ότι η μάνα του, ή τα αδέλφια του τον συνάντησαν και του απεκάλυψαν το μεγάλο μυστικό, και τότε αυτός εγκατέλειψε την ιεροσύνη στον Οσιρι και όλα τα άλλα, και έφυγε για την γης Μαδιάμ. Γράφεται βέβαια ότι σκότωσε έναν Αιγύπτιο και γιαυτό έφυγε, αλλά αυτή η ιστορία είναι μάλλον ή φτιαχτή, ή αφορούσε κάποιον άλλον. Γράφεται ότι είδε δύο δούλους Εβραίους να μαλώνουν μεταξύ τους, και είπε στον ένα, γιατί χτυπάς τον πλησίον σου. Και ο άλλος του είπε, ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω, ή μήπως θέλεις να σκοτώσεις και εμένα όπως σκότωσες τον Αιγύπτιο; Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς, ένας δούλος είχε το θάρρος να πει σε έναν τότε πρίγκιπα της Αιγύπτου, ποιός είσαι εσύ! Κάτι που βεβαίως δεν στέκει.

Ο Μωυσής είχε μεγαλώσει μέσα στο παλάτι σαν πρίγκιπας, και σίγουρα δεν είχε κανένα λόγο να φοβάται ένα δούλο, το αντίθετο, ο δούλος ήταν αυτός που θα είχε σοβαρούς λόγους να φοβάται. Και άλλωστε μπορούσε να δικαιολογήσει το έγκλημα στον βασιλιά με διάφορους τρόπους. Εκείνο που φαίνεται πιο σωστό είναι ότι ο βασιλιάς έμαθε για την απάτη της αδελφής του, και έμαθε ότι ο Μωυσής ήταν γιος Εβραίων, και γιαυτό ο Μωυσής αναγκάστηκε να φύγει στη γη Μαδιάμ. Εκεί παντρεύτηκε την Σεπφώρα, η οποία ήταν μια απο τις 7 κόρες του ιερέα Ιοθόρ. Δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλλουμε γιαυτό, και άλλωστε δεν έχει σημασία ποιά παντρέφτηκε. Για άλλα γραπτά έχουμε σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλουμε, γιατί πολλά που αναφέρονται στο Θεό, δεν Του ταιριάζουν καθόλου. Μα ούτε και στον μεγάλο Προφήτη ταιριάζουν.

Στο κεφ. 3 γράφεται ότι ο Μωυσής έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του στο πίσω μέρος της ερήμου, και ήρθε ή μάλλον ανέβηκε στο όρος Χωρήμ για το οποίο έλεγαν ότι ήταν όρος του Θεού. Ποιό όρος του Θεού/Δημιουργού! Των "θεών", ναι όχι του Θεού! Προφανέστατα, πολλά γραπτά αντανακλούν την άγνοια και τις αντιλήψεις των συγγραφέων. Δεν γράφει ο ίδιος ο Μωυσής, ο τελευταίος ή οι τελευταίοι συγγραφείς είναι κάποιοι άλλοι. Στο όρος λοιπόν Χωρήμ εμφανίστηκε ένας Αγγελος σαν φλόγα πυρός ανάμεσα στη βάτο, και ενώ η φωτιά ήταν μέσα στη βάτο, η βάτος δεν καιγόταν. Ο Μωυσής γύρισε να δει αυτό το θαύμα και τότε άκουσε τη φωνή του Θεού, (μέσα απ'τη βάτο;) Εγραψαν επίσης ότι το πρώτο πράγμα που ζήτησε ο Θεός από τον Μωυσή ήταν να βγάλει τα παπούτσια του!

Γιατί έπρεπε να βγάλει τα παπούτσια του; Υπάρχει μήπως κάποια λογική, στο ότι ο Μωυσής δεν έπρεπε να φοράει παπούτσια πάνω σε εκείνο το βουνό; Ναι, υπάρχει, και αυτή η λογική, ή μάλλον η αντίληψη, βρισκόταν, αναπόφευκτα για τότε, στα μυαλά των συγγραφέων. Εκείνο το βουνό, ή κάποιο άλλο το οποίο θα μπέρδεψαν με το όρος Χωρήμ, ήταν κάτι ανάλογο με το βουνό Ολυμπος, πάνω στο οποίο ζούσαν σύμφωνα με την πιο παλιά λαϊκή πίστη κάποιοι θεοί τους. Στο κεφάλαιο 19: 12, 13 γράφεται επίσης ότι ο Θεός είπε στον Μωυσή να βάλει το λαό γύρω στο βουνό, και τους προειδοποίησε να μην ανέβει και να μην αγγίξει κανείς το βουνό, γιατί αν αθετούσαν την διαταγή, ο Θεός θα τους σκότωνε με...πέτρες και βέλη. Θα ήταν λένε μεγάλη αμαρτία αν άγγιζαν το βουνό, και ο Θεός θα τους σκότωνε με πέτρες και βέλη!!! Καταλαβαίνουμε λοιπόν πόσο μπερδεμένοι ήταν.

Αυτοί που πολεμούσαν με πέτρες και βέλη, ήταν βέβαια οι γενάρχες πριν θεοποιηθούν. Οχι ο Δημιουργός! Βλέπουμε λοιπόν καθαρά ότι επρόκειτο για παραδοσιακές αντιλήψεις τις οποίες προσάρτησαν στο βιβλίο της Εξόδου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις τους, αυτό το βουνό, ή κάποιο άλλο το οποίο μπέρδεψαν με το όρος Χωρήμ, είναι το βουνό των θεών, και καθώς είναι γνωστό, αυτοί οι θεοί όταν ζούσαν σαν παλιοί γενάρχες γύριζαν ξυπόλυτοι, γιατί απλούστατα, οι άνθρωποι δεν είχαν παπούτσα να φορέσουν. Ετσι παρέμεινε η παραδοσιακή αντίληψη η οποία υποχρέωνε όποιον πλησίαζε σε ένα τέτοιο βουνό να βγάνει τα παπούτσια του. Πάνω στο βουνό ζούσαν οι θεοί, και οι θεοί πριν πεθάνουν γύριζαν ξυπόλυτοι. Γιαυτό έπρεπε ο καθένας να τους μιμήται και να τους δείχνει σεβασμό. Μόνο έτσι ερμηνεύεται αυτό το παράδοξο.

Σίγουρα δεν του είπε ο Θεός να βγάλει τα παπούτσια του. Γιατί να του ζητήσει ένα τέτοιο πράγμα; Αν ό,τι φτιάχνει ο άνθρωπος για τη ζωή του, είναι ανάγιο και μολυσμένο για το Θεό, τότε θα του ζητούσε να βγάλει και τα ρούχα του. Αν πάλι μόνο τα παπούτσια ήταν ανάγια επειδή περπάτησαν σε διάφορα μέρη, τότε και τα ξυπόλυτα πόδια θα ήταν επίσης το ίδιο ανάγια. Γιατί άλλωστε τα "μολυσμένα" παπούτσια ήταν κιόλας πάνω στο βουνό, και δεν θα έκανε καμιά διαφορά αν τα φορούσε ή όχι. Ο Κύριος όταν ήρθε στη γη ήταν ντυμένος και φορούσε επίσης σανδάλια. Ποτέ δεν είπε ότι είναι αμαρτία ή ασέβια να φοράν οι άνθρωποι τα βασικά ρούχα και παπούτσια τους. Βλέπουμε λοιπόν παραδοσιακές αντιλήψεις, και γιατί όχι, ανοησίες, οι οποίες εμφανίζονται σαν Λόγος του Θεού.

Το άλλο μεγάλο παράδοξο είναι οι "αντιρήσεις" του Μωυσή και η "άρνηση" του να υπακούσει στο Θεό. Ο Θεός είπε στον Μωυσή, και ο Μωυσής είπε στο Θεό. Είναι πάρα πολύ εκπληκτικό να ακούς ότι ο Δημιουργός του σύμπαντος, είχε συνδιάλεξη με ένα ανθρώπινο πλάσμα, και το ανθρώπινο γήινο πλάσμα άκουγε τη φωνή του Θεού με τα αφτιά του, απαντούσε στο Θεό, και μάλιστα αρνιώταν να υπακούσει! Ο Μωυσής, σύμφωνα με αυτούς βέβαια, "διαφωνούσε" για αυτά που έλεγε ο Θεός, "δεν συμφωνούσε" με το Θεό, ζητούσε εξηγήσεις, "αμφισβητούσε" την ορθότητα των αποφάσεων Του, και κατά συνέπεια έβριζε το Θεό και τη Σοφία Του. Είναι σαν να έλεγε στο Θεό, σκέφτηκες τι θα γίνει αν κάνω αυτό που μου λες; Και ο Θεός άκουγε τις αντιρήσεις του, και προσπαθούσε να τον πείσει να συμμορφωθεί. Εξήφθη λένε η οργή του Κυρίου, γιατί ο Μωυσής αρνιώταν να υπακούσει! Και άρα σύμφωνα με αυτούς ο Θεός κάπου είχε κανει λάθος, διότι είχε αποκαλύψει τον Εαυτό Του σε έναν άνθρωπο ανυπάκουο και θρασύ! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Οχι βέβαια, ο Προφήτης δεν ήταν ούτε ανυπάκουος ούτε θρασύς, οι συγγραφείς ήταν αυτοί που δεν ήξεραν τι έγραφαν.

Παρόλα αυτά έγραψαν ότι ήταν τρομοκρατημένος, και όμως είχε το θάρρος να λέει "όχι" στο Θεό. Ποιός μπορεί να φαντασθεί τον εαυτό του, να ακούει τη φωνή του Θεού με τα αφτιά του, να απευθύνεται στον ίδιο, να βλέπει μπροστά του ένα τόσο καταπληκτικό θαύμα, και να μπορεί συγχρόνως, όχι να αρνηθεί να υπακούσει, αλλά ακόμα και να μιλήσει; Το σίγουρο είναι ότι θα χάσει τη φωνή του και θα περιέλθει σε έκσταση. Θα δυσκολευτεί πάρα πολύ για να αρθρώσει λέξεις. Σίγουρα μια τέτοια συζήτηση, δεν είναι μεταξύ του Θεού και ενός ανθρώπου, αλλά μεταξύ ενός φύλαρχου και ενός κάποιου άλλου που είναι σχεδόν ισάξιοι. Εκείνοι οι φύλαρχοι, που παρέμειναν παραδοσιακοί θεοί τους, όσο ζούσαν είχαν ανάλογες παραξενιές. Αλλοτε μάλωναν και διαφωνούσαν μεταξύ τους, έλεγαν ναι και όχι, και κάπου ήταν ίσοι με τους άλλους πατέρες και τα άλλα μέλη της φυλής. Γιαυτό εμφανίζουν και τον Μωυσή περίπου το ίδιο, σαν να διαφωνεί με το Θεό, και να λέει όχι και ναι, να απαιτεί εξηγήσεις, και κάπου σαν να ήταν περίπου ίσοι. Μάλιστα αλλού έγραψαν ότι ο Μωυσής "συμβούλευε" το Θεό. Οπως ακριβώς έκαναν και οι θεοποιημένοι γενάρχες πριν πεθάνουν.

Πέρα όμως από όλα αυτά τα παράδοξα η Αποκάλυψη του Θεού στον Μωυσή ήταν το πιο μεγάλο γεγονός. Αυτή η συγκλονιστική φωνή του Υψίστου με το πρωτάκουστο όνομα Είμαι, και μόνο αυτό το ακατανόητο για τότε Είμαι, είναι αρκετό να αποδείξει το αληθές της αρχαίας θεόπνευστης Αγίας Γραφής. Αυτή η θεία Φωνή ήταν η αρχή, ήταν η αφετηρία της γραφής της Βίβλου. Οσο και αν την τύλιξαν με τις παραδοσιακές αντιλήψεις τους, όσο και αν, φυσιολογικά για τότε, δεν κατάλαβαν την έννοια του Είμαι, η αλήθεια ωστόσο λάμπει σαν τον ήλιο, και το θείο Φως τυφλώνει τους μωρούς και αλαζόνες, και κάνει τους συνετούς και ευσεβείς να λάμπουν και να χαίρονται.

Ο Κύριος αναφέρθηκε και επικύρωσε αυτή τη μεγάλη Αποκάλυψη λέγοντας, ότι ο Θεός μίλησε στον Μωυσή, ως Θεός ζωντανών, και όχι ως Θεός πεθαμένων. Δόξα στον Υψιστο Θεό. Ο Κύριος των δυνάμεων είπε, Είμαι ο Είμαι, Είμαι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ. Κάποιοι δίνουν διάφορες ερμηνείες σε αυτό το "όνομα" του Θεού, Ιεχωβάς ή Ιαβέ. Ομως δεν πρόκειται καθόλου για όνομα. Ο Υπέρτατος Θεός δεν έχει όνομα. Τα ονόματα ανήκουν και ταιριάζουν μόνο στα περιορισμένα δημιουργήματα και ποτέ στον Υψιστο Δημιουργό. Ο Υπέρτατος απεκάλυψε τον Εαυτό Του με τα λόγια Είμαι ο Είμαι. Είμαι ο Θεός των ζωντανών και πάντα των ζωντανών και δικαίων, και δεν ανήκει ούτε στον χρόνο ούτε στο χώρο. Δεν ανήκει στο παρελθόν, και δεν ανήκει στο μέλλον, είναι πάντα ο Είμαι, ο Υπάρχων Κυρίαρχος.

Θεωρώ επίσης ότι η φλεγόμενη βάτος, συμβολίζει την ψυχή του ανθρώπου. Οχι, δεν νομίζω ότι εμφανίστηκε Αγγελος μεσ'την καιγόμενη βάτο, μάλλον επρόκειτο για συμβολική, και όχι για κυριολεκτική βάτο. Η βάτος με τα πολλά αγκάθια της, η τόσο μπερδεμένη και απρόσιτη, που όμως ανθίζει και φτιάχνει τα τόσο νόστιμα βατόμουρα της, κάπου παρομοιάζεται με την ανθρώπινη ψυχή. Το ίδιο περίπου και η ψυχή είναι μπερδεμένη στο βασίλειο του ερπετού, την οποία όμως το Πνεύμα του Υψίστου ζωογονεί, τη φλογίζει χωρίς να την καίει, ώστε να μπορεί να ανθίζει και να παράγει εκείνους τους θείους πνευματικούς καρπούς, που την οδηγούν στην αγκαλιά του Υπερτάτου Πατέρα. Θεωρώ λοιπόν, ότι εκείνη η καιγόμενη βάτος αντικαθρέφτιζε την ψυχή του Μωυσή. Οταν ο Μωυσής είδε συτή την εικόνα, και άκουσε τη θεία φωνή, αμέσως ένοιωσε ότι η βάτος ήταν η ψυχή του, μεσ'την οποία αναγνώρισε την Παρουσία και την φωνή του Υψίστου. Τότε κατάλαβε Ποιός του μιλούσε, γιατί σαν ευσεβής και δίκαιος, συχνά ένοιωθε μέσα του την ίδια Θεία Φωνή να του μιλάει.

Γράφεται επίσης ένα άλλο πολύ παράδοξο. Εγραψαν ότι μετά που έφυγε ο Μωυσής από τον όρος Χωρήμ, πήγε στον πεθερό του και του είπε ότι αποφάσησε να πάει στην Αίγυπτο, για να δει αν ζουν ακόμα τα αδέρφια του. Μετά έγραψαν ότι ο Θεός είπε στον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο, γιατί αυτοί που ήθελαν να τον σκοτώσουν είχαν πεθάνει. Το μεγάλο παράδοξο είναι το εξής. Καθώς ο Μωυσής πήγαινε στο δρόμο του προς την Αίγυπτο, σταμάτησε κάπου να ξεκουραστεί, και εκεί λένε τον συνάντησε ο Θεός και ήθελε να τον σκοτώσει! Ο Θεός λοιπόν τον έστειλε να απελευτερώσει τους δούλους, και σύμφωνα με αυτούς, ο Θεός τον συνάντησε πάλι με σκοπό να τον σκοτώσει, επειδή δεν είχε κάνει περιτομή στο παιδί του! Ευτυχώς λένε που η Σεπφώρα πήρε μια κοφτερή πέτρα και περιέτεμε την ακροβυστία του γιου της και τα έρριξε μπρός στα πόδια του. Ποιού πόδια; Αγνωστο ποιού πόδια εννοούσαν. Και μετά η Σεπφώρα είπε, βεβαίως νυμφίος αίματος είσαι για μένα. Και έφυγε απ'αυτόν. Απο ποιόν; Μάλλον εννοούν ότι ο Θεός άφησε ήσυχο τον Μωυσή. Και μετά η Σεπφώρα επανέλαβε και είπε, νυμφίος αίματος είσαι λόγω της περιτομής.

Τώρα τι μας λένε με όλα αυτά τα παράδοξα; Είχε άραγε αλλάξει ο Θεός σχέδια και αποφάσεις, ή εμφανίστηκε σαν φάντασμα προσποιούμενος ότι τάχα ήθελε να σκοτώσει τον Μωυσή; Που βρίσκεται η λογική μέσα σε τούτα τα γραπτά; Αν η περιτομή ήταν εντολή του Θεού, δεν θα έλεγε στον Μωυσή να κάνει περιτομή στο παιδί του, κατά την διάρκεια της καιγόμενης βάτου, και ενώ γνώριζε βέβαια ότι δεν είχε κάνει περιτομή στο παιδί του; Θα ήταν δυνατόν να μεταμορφωθεί ο Θεός σε φάντασμα, με σκοπό να σκοτώσει τον Μωυσή, ενώ είχε άλλα σχέδια τα οποία έπρεπε ο Μωυσής να υπηρετήσει; Η' μήπως είναι δυνατόν να προσποιήται ο Θεός;

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα περί "νυμφίος αιμάτων είσαι για εμένα (ο Θεός) με την περιτομή", βλέπουμε να αντανακλούν εκείνη την πρωτόγονη αντίληψη περί νυμφίους αιμάτων, και την συγκένεια αίματος που είχαν με τους θεούς. Οι θεοί ήταν ακόμα παντού και παρόν μέσα στη ζωή τους, και τόνιζαν το φυλετικό τους γόητρο. Οι θεοί εξακολουθούσαν ακόμα να είναι γιαυτούς συγγενείς αιμάτων, ήταν οι μακρινοί και θεοποιημένοι πρόγονοι τους, και δεν μπορούσαν να τους ξεχάσουν. Ποιός ξέρει αν ο θεόπνευστος Μωυσής είχε γράψει κάτι σχετικό, ή τι ακριβώς έγραψε για τον Νυμφίο που έμελλε να έρθει στο κόσμο, και τι ακριβώς έγραψε για τη σχέση του Αίματος Του με τον υποδουλωμένο άνθρωπο!

Μέσα στις τότε συνθήκες, ήταν αδύνατον να απαλλαγούν απ'τις παραδοσιακές αντιλήψεις, με αποτέλεσμα να έχουν παρόμοιες αντιλήψεις και για το Θεό. Τα παράδοξα συνεχίζονται με τις παραπέρα "διαμάχες" του Θεού με τον Μωυσή, στον οποίον φόρτωσαν τρομερά εγκλήματα και χίλιες αμαρτίες, ενώ ο Θεός μάλλον "δύσκολα" τα κατάφερε να πείσει επιτέλους τον Μωυσή να συμμορφωθεί. Αλλού πάλι μέσα στην άγνοια τους έγραψαν απερίσκεπτα ότι ο Θεός σκλήρυνε την καρδιά του Φαραώ, και τον έκαμε να μην υπακούει, ώστε να δείξει στον κόσμο τη δύναμη Του, και άρα μέσα στην άγνοια τους μας λένε, ότι ο Θεός "ενεργούσε δόλια".

Διαβάζουμε με κατάπληξη και αγανάκτηση, ότι τα πάντα τα έκανε ο Θεός. Ο Θεός σύμφωνα με αυτούς προκαλούσε τις πληγές, και ο Θεός πάλι σκλήρυνε την καρδιά του Φαραώ για να μην υπακούει. Και με λίγα λόγια ο Θεός "έκανε" κάθε τι κακό, κάθε τι πονηρό, και κάθε τι άγιο και ανάγιο! Και τότε, τι κακό έκαμε ο Φαραώ; Και σε τι ήταν ένοχος; Αφού έτσι και αλλιώς και σύμφωνα με τους συγχυσμένους συγγραφείς, ο Φαραώ έκανε ότι τον υποχρέωνε ο Θεός να κάνει, τότε τι νόημα είχαν οι τρομερές πληγές; Μα τι έχουν γράψει αυτοί οι άνθρωποι!

Αλλού πάλι έγραψαν, ότι ο Μωυσής "συμβούλευε" το Θεό, γιατί ήθελε τάχα να αφανήσει το σκληροτράχηλο λαό, αλλά άλλαξε γνώμη "υπακούωντας" στις "συμβουλές"