ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ

ΓΕΝΕΣΙΣ

(Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανό και τη γή. Η δε γή ήτο άμορφος και έρημος και σκότος επί του προσώπου της αβύσσου. Και Πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων. Και είπε ο Θεός Γενηθήτω Φώς, και έγινε φώς, και είδε ο Θεός ότι το φώς ήτο καλό.)

Ο Θεός εποίησε τον ουρανό και τη γη, ο Υπέρτατος Δημιουργός δημιούργησε το σύμπαν μέσω νόμων που έθεσε, και στην «έκτη ημέρα» δημιούργησε τον άνθρωπο. Η σκοπιμότητα που υπάρχει γύρω μας στη φύση, στο σύμπαν, στη ζωή, και την οποία διαπιστώνουμε κάθε λεπτό στο σώμα μας, στις αισθήσεις, συναισθήματα, στον έρωτα, στο πνεύμα, στα θετικά ένστικτα του ζωϊκού βασιλείου και τόσα άλλα, αποτελούν το μεγαλύτερο θαύμα, είναι η πιό ακλόνητη απόδειξη που κραβγάζει με μυριάδες φωνές ότι ο Δημιουργός είναι ο Ζωοδότης και Πάνσοφος Νούς. Η ζωή πηγάζει από τη Ζωή, το πνεύμα από το Υπέρτατο Πνεύμα, η αληθινή γνώση και η λογική αντλούν την ουσία τους απ’την απόλυτη Σοφία του Υψίστου. Ολα τα θετικά και άγια είναι δείγματα και γνωρίσματα του Υπερτάτου Πατέρα, και ο άνθρωπος μπορεί κάπου να Του μοιάζει, να γίνεται ένα μικρό αντίγραφο Του, εικόνα Του, όταν ελευθερώνεται απ’τα νύχια του εχθρού, και πλησιάζει στην Αγία μορφή του Υψίστου.

Αγαπούμε, δοξάζουμε και προσκυνούμε τον Δημιουργό και Πηγή της ζωής και της αγάπης. Δόξα και αγάπη στον Κύριο, τον μόνο Κύριο, τον Αγαθό Δημιουργό και Πατέρα μας.

Καθώς πιστεύω

Σχετικά με την δημιουργία, στον αρχαίο κόσμο, και σε συνθήκες αναπόφευκτης άγνοιας, κυκλοφορούσαν διάφορες παραδοσιακές αντιλήψεις περί κοσμογονίας, καθώς και άλλες νεώτερες θεωρίες φιλοσόφων σχετικά με το πως οι θεοί δημιούργησαν τον κόσμο. Καθώς είναι γνωστό, όλοι οι τότε λαοί πίστευαν σε διάφορους θεούς και θεές που αντανακλούσαν τις φυσικές δυνάμεις, οι οποίες με τη σειρά τους μέσω των παραδόσεων είχαν ταυτιστή με τους θεούς γενάρχες και πατέρες. Με άλλα λόγια η προγονολατρεία, μετασχηματίστηκε προοδευτικά σε φυσιολατρεία.

Καθώς θα δούμε, υπάρχουν αρκετά πειστικές ενδείξεις, ότι ο θεόπνευστος Μωυσής, κάτω απο θεία καθοδήγηση, τροποποίησε κάποιες παραδόσεις σχετικά με προγόνους θεούς, και άλλες αντιλήψεις και θεωρίες που κυκλοφορούσαν περί κοσμογονίας, κυρίως των λαών της Γόνιμης Ημισέληνου, μετατρέποντας τες σε σύμβολα, ώστε να μεταφέρουν μηνύματα του Θεού. Με άλλα λόγια, κάποια απ'αυτα που εννοούσαν οι άνθρωποι, όπως αθώες λαικές αντιλήψεις, σχετικά με τους θεούς τους, τα πνεύματα των προγόνων τους, τη ζωή το θάνατο, το "στερέωμα" του ουρανού κλπ, ο Μωυσής κάτω από θεία καθοδήγηση τα χρησιμοποίησε και τα τροποποίησε έτσι ώστε άλλα τα εννοούν, και να κρύβουν μέσα τους θεία μηνύματα.

Είναι ολοφάνερο ότι κάποια από αυτά τα μηνύματα απευθύνονται στους τελευταίους καιρούς. Μεταφέρονται σαν ανοιχτές επιστολές, που ενώ διαβάζονται ξανά και ξανά, δεν κατανοούνται! Θα γίνουν κατανοητά στις εποχές στις οποίες απευθύνονται. Θεωρώ ότι μέσα στα αλληγορικά γραπτά του Προφήτη, είναι κλειδωμένα και τα μυστικά της ηλικία της γης, καθώς και η ακριβή διάρκεια της ανθρώπινης περιόδου ως το τέλος.

Είναι εύλογο και χρήσιμο να κατανοήσουμε την προέλευση, καθώς τα πως και τα γιατί εκείνων των παραδόσεων που τροποποιήθηκαν από τον Προφήτη, ώστε να μεταφέρουν μηνύματα του Υψίστου. Γενικά, τι έλεγαν και εννοούσαν οι αρχαίοι; Ποιές ήταν οι αντιλήψεις και οι θεωρίες τους σχετικά με την δημιουργία; Κάποιες, μυθολογικές αντιλήψεις, θεωρούσαν ότι σε κάποια άγνωστη, αόριστη αρχή επικρατούσε παντού το απέραντο χάος. Υπήρχε λένε, το Χάος η Γαία και ο Ερωτας. (μεταγενέστερη του Μωυσή ελληνική κοσμογονία) Απ’το Χάος, "γεννήθηκε" το Ερεβος, και η μαύρη Νύχτα! Και από την ένωση τους "γεννήθηκαν" ο Αιθέρας και η Ημέρα. Ενώ η θεά Γη..., γέννησε τον Ουρανό, που έχει τόση έκταση όση και εκείνη...

Αλλοι πάλι λαοί θεωρούσαν ότι η γη με τα νερά υπήρχαν πάντοντε, δεν τα είχε φτιάξει κανένας! Ολα ήταν άμορφα και ασχημάτιστα, ενώ παντού επικρατούσε το σκοτάδι και το χάος. Τα ίδια περίπου πίστευαν και κάποιοι Ελληνες φιλόσοφοι, μεταξύ των οποίων ο Ηράκλειτος, ο Δημόκριτος κλπ. (Εγινε τυχαία, έλεγε ο Δημόκριτος!) Μέσω μιας άλλης παράδοσης, άσχετης με την θεωρία της δημιουργίας, οι λαοί πίστευαν ότι τα πνεύματα των θεών περιτριγύρζαν πάνω απ’τα νερά. Αφετηρία αυτής της παράδοσης είναι μάλλον η αντίληψη πρωτόγονων φυλών που ζούσαν κυρίως με το ψάρεμα, καθώς φαντάστηκαν ότι σε κάποιες περιπτώσεις τα πνεύματα των πεθαμένων περιτριγύριζαν πάνω από τα νερά, καθώς κάποιοι είχαν πνιγεί στις θάλασσες και στα ποτάμια.

Ως εκ τούτου νόμιζαν ότι τα πνεύματα τους περιτριγύριζαν πάνω από τα νερά. Aπό τις αντιλήψεις αυτές διαμορφώθηκαν διάφοροι μύθοι με νύμφες ή νεράϊδες, "θηλυκά πνεύματα" (όπως και οι σειρήνες του Οδυσσέα) που "χόρευαν και τραγουδούσαν" πάνω από τα νερά. Σε πολύ μεταγενέστερες εποχές όπου οι ανάγκες σωρεύονταν με την αύξηση του πληθυσμού, ωθούσαν, όπως και τώρα για το κέρδος, στην παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών μέσων. Κατά συνέπεια η αυγή της τουλάχιστον κάποιας συστηματικής παραγωγής γεωργικών αγαθών, ήταν και η αυγή των πιο στενών σχέσεων του ανθρώπου με τις φυσικές δυνάμεις.

Πριν τα γένη και οι φυλές ήταν κυνηγοί και ψαράδες, οπότε δεν τους πολυ-ενδιέφερναν οι καιρικές συνθήκες. Ετσι άρχισαν προοδευτικά να τις θεοποιούν δίνοντας τους ονόματα τα οποία συνήθως ανήκαν στους προγόνους γενάρχες και πατέρες θεούς. Οι θεοί γενάρχες εξελίχθηκαν στην πορεία της ανάπτυξης σε θεούς φυσικές δυνάμεις, ενώ οι σχετικές με αυτούς παραδόσεις παρέμεναν και ανακατεύονταν με νέες αντιλήψεις, που με τη σειρά τους μετεξελίχτηκαν σε άλλες πιο σύνθετες παραδόσεις.

Για παράδειγμα, το όνομα Ηλιος, σαφέστατα ήταν αρχικά το όνομα κάποιου "θεού" παλιού θεοποιημένου γενάρχη. Στην ελληνική μυθολογία διαβάζουμε ότι ο θεός Ηλιος είχε επίσης παιδιά. Ο μυθικός Φαέθων ήταν γιος του Ηλίου και της γυναίκας του Κλυμένης. Ο "Ηλιος" λοιπόν στα πιο παλιά χρόνια, και πριν σαν ουράνιο σώμα λατρευτεί σαν θεός, έζησε σαν άνθρωπος, ήταν σύζυγος, πατέρας και γενάρχης. Το ίδιο ο Δίας με τους κεραυνούς του, ο Ηφαιστος με τη φωτιά του, ο Ποσειδώνας με τη θάλασσα, κλπ κλπ. Σχεδόν όλα τα ονόματα των θεών που αντανακλούσαν τις φυσικές δυνάμεις, αρχικά ήταν ονόματα παλιών θεοποιημένων γενάρχων. Σαν αποτέλεσμα σχηματίσηκε σιγά σιγά ένα πολύπλοκο και μεγάλο μπέρδεμα παραδόσεων με θεούς γενάρχες, επειδή, στην αναπτυξιακή πορεία ταυτίστηκαν με τις φυσικές δυνάμεις. Προέκυψε μεγάλο μπέρδεμα με τους θεούς, θεοί/θεές γενάρχες και θεοί/θεές φυσικές δυνάμεις αλληλο-μπερδεύτηκαν, και κανείς πια δεν ήξερε ποιός ήταν ποιός!! Από αλλού ξεκίνησε ο Δίας, και αλλού κατέληξε.

Αυτό το φαινόμενο των θεών διαμορφώθηκε προοδευτικά και περιστασιακά μέσα στο διάβα των αιώνων, αφετηρία του οποίου ήταν η παρεξηγημένη έννοια της λέξης θεός, ή πνεύμα, με την οποία εννοούσαν αρχικά τον πεθαμένο γενάρχη, και βεβαίως κάτω από περιστασιακή άγνοια, η οποία ωστόσο, ήταν και η αναγκαία αφετηρία της μακράς και προοδευτικής πορείας προς τη γνώση/επιστήμη. Ηταν δημιούργημα άγνοιας, φυσικό χαρακτηριστικό χιλιάδων προϊστορικών χρόνων, ήταν πολύ ομιχλώδες καθώς και οι σχετικές με την δημιουργία αντιλήψεις, και μετέφερνε μια κάπως μετέωρη και αφηρημένη αντίληψη κάποιων πρωτο-θεών, όπου υπήρχαν φανταστικά πριν την δημιουργία. Υπό συνθήκες καλύτερης οικονομικής ανάπτυξης, άρχισαν σιγά σιγά να φιλοσοφούν σχετικά με τους θεούς και την δημιουργία.

Ελεγαν αφηρημένα ότι οι θεοί, ή ο αρχηγός θεός, (ή ο κάποιος άγνωστος Θεός), δημιούργησαν τον κόσμο, και ότι αυτά που δημιούργησαν, στην αρχή τουλάχιστον, όλα ήταν καλά. Αλλη παράδοση μετέφερνε την σωστή θέση των θεών/γεναρχών, σύμφωνα με την οποία εκτιμούσαν πολύ το φως της ημέρας. Το φως, έλεγαν, είναι καλό. Και βέβαια είναι καλό, καθώς στο φως της ημέρας μπορούσαν καλύτερα να κυνηγήσουν, να ψαρέψουν κλπ. Ετσι μέσω των παραδόσεων οι "θεοί" γενάρχες έλεγαν, όλα είναι καλά, το φως είναι καλό.

Σχετικά με τη γη, πίστευαν πως στηρίζεται σε θεμέλια, ήταν κάπως επίπεδη και ακίνητη. Τα αστέρια, κάτι σαν λυχνίες κρεμασμένες απ’τον ουρανό. Ο ήλιος έκανε κάθε μέρα τη βόλτα του με το άρμα του στο στερέωμα του ουρανού. Δεν ήξεραν ότι όταν είχαν αυτοί ημέρα, σε άλλο μέρος της γης επικρατούσε νύχτα. Επικρατούσε επίσης η άποψη ότι πρώτα ο ουρανός και η γη ήταν ένα σώμα. Σύμφωνα λοιπόν με τις τότε αντιλήψεις και θεωρίες, οι θεοί, ή ο άγνωστος κυρίαρχος Θεός, διεχώρισαν τη μάζα της ύλης σε δυο μέρη. Εφτιαξαν το ένα μέρος που ήταν το στερέωμα, η σκεπή της γης, και το άλλο ήταν η γη. Αλλοι πάλι θεωρούσαν ότι η θεά γη ήταν αυτή που γέννησε τον ουρανό, τα βουνά κλπ. Τα νερά της βροχής υπήρχαν σύμφωνα με τις τότε γνώσεις πάνω απ’το στερέωμα. Ετσι ερμήνευαν το φαινόμενο της βροχής, θεωρώντας ότι τα νερά έπεφταν από τους καταράχτες του ουρανού τους οποίους άνοιγε ο θεός της βροχής.

Καθώς πιστεύω. Ας δούμε τώρα πως ο Μωυσής ανακάτεψε και τροποποίησε παραδόσεις με τους θεούς, και αντιλήψεις περί δημιουργίας, ώστε να εκπέμπουν μηνύματα του Υψίστου. Καταρχήν έγραψε: Εν αρχή ο Θεός εποίησε τον ουρανό και τη γη! Δηλαδή έγραψε ότι σε κάποια αρχή ο Θεός, ο αληθινός Δημιουργός, δημιούργησε τον ουρανό και τη γη. Εν αρχή, έγραψε, εποίησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη! Και αυτό σημαίνει, ΟΧΙ, η γη με τα νερά της δεν υπήρχαν από πάντα, την γη δεν την γέννησε το χάος, όπως λανθασμένα πίστευαν, αλλά ΝΑΙ, ο Θεός/Δημιουργός τα δημιούργησε, υπήρξε κάποια αρχή γιαυτά, και όπως ξέρουμε, και καθώς θα δούμε, ήταν μια πάρα πολύ μακρινή αρχή.

Και εδώ ας προσέξουμε κάτι καλύτερα, χωρίς να κολλάμε στην ανεδαφική θρησκευτική θεωρία σύμφωνα με την οποία μόνο ο Θεός είναι άκτιστος. Πως το ξέρουμε αυτό; Πως ξέρουμε ότι μόνο ο Θεός είναι άκτιστος; Γιατί όχι και ο Μέγας Δράκος, όπως τον αποκαλεί η Αποκάλυψη; Γιατί όχι και η πηγή του κακού; Προσωπικά πιστεύω ότι όχι μόνο ο Δημιουργός και Πηγή της ζωής είναι άκτιστος, αλλά και ο καταστροφέας της ζωής επίσης, και ως εκ τούτου έχει τρομερή δύναμη. Πιστεύω πως τα λόγια, σκοτάδι επί του προσώπου της αβύσσου, μας μεταφέρνουν αυτό το μήνυμα του Υψίστου, σύμφωνα με το οποίο ο Μέγας Δράκος υπήρχε. Η λέξη, Σκοτάδι, ως γνωστόν, έχει μια άλλη ιδιαίτερη σημασία στη Βίβλο.

Εννοεί και το Διάβολο, το πνευματικό σκοτάδι της δημιουργίας, την πληγή και αρρώστια της δημιουργίας. Και η άβυσσος, είχε "πρόσωπο", πρόσωπο σκοτεινό, ήταν και είναι ο ερπετώδης νους της δημιουργίας! Και σκότος επι του προσώπου της αβύσσου. Πιστεύω σταθερά ότι τούτα τα λόγια μεταφέρουν το μήνυμα της ύπαρξης του Διαβόλου, δεν πιστεύω πως τον δημιούργησε ο Θεός. Υπήρχε, άγνωστο πως, αλλά υπήρχε, "βγήκε στον χώρο", ή ήταν κατά κάποιον τρόπο ένα είδους "χώρου" της δημιουργίας.

Αναφέρομαι στην αλληγορική έννοια της λέξης Σκοτάδι, όχι βέβαια το φυσικό σκοτάδι που ερμηνεύεται σαν απουσία φωτός. Το πνευματικό Σκότος είναι το κακό και η πηγή του κακού που απλώνεται πάνω σε όλο τον κόσμο. Είναι ο ερπετώδης νους, ο πατέρας του κακού που προκαλεί παντού σύγχυση και συμφορές. Ο Κύριος λέει, περπατάτε στο Φως, όσο έχετε το Φως, για να μην σας πιάσει το Σκοτάδι. Εννοεί το Διάβολο, δεν εννοεί το φυσικό σκοτάδι.

(Με τα λόγια, "Και Σκότος επί του προσώπου της αβύσσου", περνάει επίσης το αυτονόητο μήνυμα ότι η αρχή της δημιουργίας (δισεκατομμύρια χρόνια πριν) ήταν ταυτόχρονα και η αρχή ενός αμείλικτου και αέναου πολέμου με ό,τι κόστος συνεπάγεται για την συντριβή του Σκότους! Γιαυτό προέκυψαν και τα άσχημα κυρίως στην ζωή. Στη φύση με την αγριότητά της, τις ανθρώπινες κοινωνίες, βασίλειο των ζώων, κλπ. Γιαυτό και ο Κύριος ήρθε σε έναν "ξένο" κόσμο, που δεν Τον δέχτηκε, και έπρεπε να υποφέρει και να σταυρωθεί, ώστε να πληρώσει ανθρώπινα χρέη στο Στοκάδι... Φως και Σκοτάδι δεν ταιριάζουν και δεν συμβιβάζονται. Πρέπει το Σκότος οπωσδήποτε να συντριφτεί, για να θριαμβέσει η Ζωή. Αυτό το Σκοτάδι στις μέρες μας βλέπουμε να κυριαρχεί κυρίως μέσα στα ανθρώπινα φώτα, φιλοσοφίες κλπ. Κοιτάχτε που οι περισσότεροι αθειστές τρομάρα τους, βρίσκονται κυρίως στον χώρο της διανόησης... Το παίζουν και πανέξυπνοι. Μα ο πόλεμος συνεχίζεται ως την τελική συντριβή του Σκότους όπου θα φέρει την απόλυτη Κυριαρχία του Αγαθού Δημιουργού. Νίκη του Αγαθού Δημιουργού, σημαίνει Νίκη της Ζωής, και του Ανθρώπου. Καθώς πιστεύω, πλησιάζουμε. Αγάπη και δόξα στον Αγαθό μας Δημιουργό...)

Ο Μωυσής πρόσθεσε επίσης τα λόγια. Γεννηθήτω Φως.

Θεωρώ ότι με αυτά τα θεόπνευστα λόγια του Προφήτη ο Θεός μας λέει ότι εκτός του αρχέγονου φωτός, ή γιατί όχι, έκρηξη φωτός, που μάλλον ήταν η αρχή της δημιουργίας και που έλαμπε πάνω στη γη πριν την δημιουργία του ήλιου, ο Θεός πριν αυτού και πριν αρχίσει να δημιουργεί, γέννησε πρώτα, και κατά κάποιον τρόπο, που μόνο Εκείνος γνωρίζει πως, το Λόγο. Γέννησε το Φως της δημιουργίας, που τελικά θα συντρίψει το Σκοτάδι. Δεν δημιούργησε ο Θεός το Φως αλλά γέννησε το Φως. Το Φως ή ο Λόγος του Θεού είναι Θεός, είναι μέρος του Υπερτάτου Νου. Δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα, τι σημαίνει ότι γέννησε το Λόγο, ή το Φως. Δεν έχουμε ούτε δικαίωμα, αλλά κυρίως δυνατότητα να ερευνούμε τον Ιδιο το Θεό. Απλά ακούμε τα λόγια που μας λέει ότι πριν αρχίσει να δημιουργεί γέννησε το Λόγο, και καθώς έγραψε και ο Ιωάννης, ο Λόγος είναι Θεός, είναι μέρος του Υπερτάτου Νου.

Μας λέει επίσης, ότι δεν ήταν το φως του ήλιου το πρώτο φως που έλαμψε πάνω στη γη. Και αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται και επιστημονικά. Αναγνωρίζεται ότι δεν ήταν το φως του ήλιου το πρώτο φως που έλαμψε πάνω στη γη. Το φως που υπήρχε πριν από τον ήλιο, το αρχέγονο φως, οφείλεται σε συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις και άλλους παράγοντες. Πιστεύω λοιπόν ότι με τα λόγια, Γεννηθήτω Φως περνάει τα δυό αυτά μηνύματα, την Γέννηση του Φωτός, και την αρχή της δημιουργίας, μάλλον μέσω έκρηξης φωτός.

Και εδώ πρέπει να πω, ότι παρόλο που πολλά γραπτά επιβεβαιώνονται επιστημονικά, ωστόσο, ο Λόγος του Θεού μιλάει κυρίως μέσα από τη Βίβλο. Και η Βίβλος, όχι εν μέρη, αλλά η αληθινά θεόπνευστη στο σύνολο της, Αγία Γραφή, δεν αποσαφηνίζεται μέσω κάποιας επιστημονικής μεθόδου. Κυρίως μέσω πίστης και πνευματικής επικοινωνίας με το Θεό κατανοούμε τα μηνύματα του Κυρίου. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο έχουν τη μορφή αινίγματος, (puzzle), και όταν καταφέρουμε και συνδέσουμε σωστά τα διάφορα κομμάτια, (πράγμα που προϋποθέτει πίστη και πνευματική επικοινωνία), τότε είναι σαν να «ακούμε» τη φωνή του Θεού. Δηλαδή μπορούμε επίσης και μέσω της λογικής να έχουμε απόλυτες/λογικές/ακλόνητες αποδείξεις του Θεού.

Μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, έχοντας υπόψη μας τις λεπτομέρειες και ολόκληρο το σύμπλεγμα των μηνυμάτων και αποκαλύψεων, που γράφτηκαν από διάφορους προφήτες κατά περιόδους, ότι θα ήταν εντελώς αδύνατον να είναι ανθρώπινες επινοήσεις. Κυρίως όμως, όταν ο Θεός είναι μέσα μας, τότε είμαστε απόλυτα σίγουροι, χωρίς καμιά άλλη απόδειξη. Η απιστία κάποιου μπορεί να αιτιολογήται από τα προσωπικά του δεδομένα, τα οποία σχετίζονται με τις επιλογές και με τον τρόπο ζωής του. Ο τρόπος ζωής και οι ενοχές συχνά μας οδηγούν μακριά από το Θεό, και αυτό το ξέρει καλύτερα ο ίδιος ο α-θειστής, παρόλο που βέβαια άλλα λένε τα χείλη του.

Γενικότερα το φαινόμενο του α-θεισμού, το να ισχυρίζεται κάποιος ότι δεν υπάρχει ο Θεός, είναι πολύπλοκο, όπως για παράδειγμα είναι κάπου δικαιολογημένη η απόρριψη του τόσο παράλογου θεισμού των θρησκειών, αλλά με κανένα τρόπο δεν μπορεί να σταθεί στην βάση της αλήθειας και της λογικής. Η πίστη στο Θεό στηρίζεται στα θεμέλια της λογικής, η πίστη είναι λογική, ενώ αντίθετα, η απιστία είναι αθεμέλιωτη και παράλογη. Είναι τόσο παράλογη, όσο το να λέει κανείς ότι, για παράδειγμα, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής έγινε τυχαία;

Και όμως υπάρχουν άνθρωποι, που λένε ότι ο Ανθρωπος έγινε τυχαία, και μάλιστα έχουν το σθένος να μιλούν για λογική και από πάνω! Το πιο δύσκολο από όλα είναι να είναι κανείς Ανθρωπος με την σημασία που μας θέλει ο Δημιουργός μας...., γιαυτό άλλωστε και όλη αυτή η αθειστική βιομηχανία... Ας κατανοήσουμε όμως ότι κανένας δεν ήταν ποτέ τέλειος, όλοι συχνά πέφτουμε, μα εκείνο που μετράει είναι η προσπάθειά μας να σηκωνόμαστε, ώστε να γινόμαστε όσο το δυνατόν πιο άνθρωποι, και αυτό μας αλλάζει προς το καλύτερο...

Σχετικά λοιπόν με την Γέννηση του Φωτός, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε κάτω από έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. (Είναι το Φως το αληθινό, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στο κόσμο.) Η επιβεβαίωση της Γέννησης του Φωτός, του Λόγου, πριν την αρχή κάθε δημιουργίας, και πριν του κάποιου αρχέγονου υλικού φωτός, έρχεται επίσης με τα λόγια του Χριστού μέσα απ’το βιβλίο της Αποκάλυψης. (Εγώ Είμαι το Α και το Ω), λέει ο Κύριος, και δεν μιλάει βέβαια για κάποια αρχή του Θεού. Μας λέει ότι ο Λόγος του Θεού είναι η αρχή και το τέλος της δημιουργίας.

Επιβεβαιώνεται λοιπόν, ότι το ένα Μεγα Φως που γεννήθηκε πριν την κάθε αρχή της δημιουργίας, είναι ο Λόγος του Θεού, (το πως γεννήθηκε, δεν το ξέρουμε) και δεν είναι άλλος απ’τον Σωτήρα μας, τον αγαπημένο μας Ιησού Χριστό. Ναι, το Φως ήταν και είναι Καλό, το Φως είναι η Ζωή των ανθρώπων. Ο θεόπνευστος Προφήτης χρησιμοποίησε αυτά τα παραδοσιακά λόγια των θεών πατέρων, (το φως είναι καλό), για να περάσει ακριβώς αυτό το μεγάλο μήνυμα για τον άνθρωπο! Και οι θεοί άνθρωποι είδαν ότι το Φως είναι Καλό! Δόξα και αγάπη στο Φως το Αληθινό! Δόξα και αγάπη στον αγαπημένο Σωτήρα μας, στον Κύριο και Θεό μας, Ιησού Χριστό! Τελικά το Φως θα διαλύσει το Σκοτάδι για τους ανθρώπους, και θα του δώσει τη θέση που του ανήκει.

Η παράδοση επίσης έλεγε ότι τα πνεύματα κάποιων θεών, περιτριγύριζαν πάνω απ’τα νερά. Θεωρώ ότι με αυτά τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Προφήτης, περνάει ένα άλλο μήνυμα του Θεού το οποίο λέει: Τα ζωογόνα Πνεύματα του Θεού περιτριγυρίζουν πάνω από τους ανθρώπους και γενικά πάνω απ’την δημιουργία. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης γράφεται ότι η πόρνη, δηλαδή γενικά η διαφθορά και η διεφθαρμένη πολιτεία κάθονται πάνω στα νερά. Το Σκοτάδι επίσης περιτριγυρίζει πάνω απ’τα νερά και τα σκοτινιάζει, ενώ το Φως περιτριγυρίζει πάνω απ’τα νερά και τα φωτίζει. Ο Κύριος περπατούσε επίσης συμβολικά πάνω στη θάλασσα της Γαλιλαίας ώστε να περάσει το ίδιο μήνυμα. Τα νερά, και περισσότερο οι θάλασσες, συμβολίζουν λαούς και έθνη και γλώσσες.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρεται στα 7 Πνεύματα του Θεού τα απεσταλμένα πάνω σε όλους τους λαούς της γης, απ’τα οποία οι άνθρωποι αντλούν ζωή. Χωρίς τα Πνεύματα της ζωής, η ζωή καταστρέφεται. Και αν δεν κάνω κάπου λάθος, τα Πνεύματα της ζωής είναι: η Αγάπη, η Λογική η Δικαιοσύνη, η Αλήθεια η Ελευθερία, η Σοφία η Πίστη;;. Είναι τα ζωογόνα Πνεύματα της ζωής, χωρίς τα Πνεύματα της ζωής, ζωή δεν υπάρχει. (Και Πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων, και Πνεύμα Θεού μεταφέρεται πάνω στους λαούς της γης). Ο Θεός απευθύνεται στους ανθρώπους μέσω των θείων πια παραδόσεων, και είναι μάλλον σίγουρο ότι μας λέει, ότι απ’τα Πνεύματα Μου αντλείτε ζωή. Τα ζωογόνα Πνεύματα Μου περιφέρονται πάνω στα νερά, δηλαδή περιφέρονται πάνω στους λαούς της γης. Δεν φαίνεται, κατά την άποψή μου, να εκπέμπεται κάποιο άλλο μήνυμα.

Οι 6 ημέρες δημιουργίας, ή όχι βέβαια μέρες, αλλά το σωστό είναι, ο χωρισμός της δημιουργίας σε 6 μεγάλες περιόδους, είναι θεία έμπνευση του Προφήτη Μωυσή. Ο Προφήτης κάτω από θεία καθοδήγηση χώρισε τη δημιουργία σε 6 περιόδους, ή ημέρες, όπως παρέμειναν γνωστές, και ονόμασε την έβδομη σαν ημέρα ανάπαυσης του Υψίστου. Δηλαδή της απόλυτης Κυριαρχίας του Υψίστου, η οποία θα έρθει μετά το τέλος της δημιουργίας. Κατέγραψε επίσης τους 10 Γενάρχες με τις εξωφρενικές ηλικίες, ώστε να συνδέονται με τις 6 περιόδους, και να συνθέτουν κώδικες προϊστορικών και ιστορικών εποχών.

Εδώ πρέπει να σημειώσω, ότι, το γιατί ο Κύριος μέσω του Μωυσή και των άλλων θεόπνευστων προφητών και συγγραφέων χρησιμοποίησε μυθολογικές παραδόσεις και τέτοιες μεθόδους όπως και αλληγορική γλώσσα και όχι κυριολεκτική, για να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους, είναι ένα πολύπλοκο μυστικό, ένα ασύλληπτο κυριολεκτικά σχέδιο. Εκτός από μια στρατηγική Του, που σκοπό έχει την διαχρονική δικαίωση και σωτηρία πολλών ανθρώπων, είναι επίσης ένας άλλος δίκαιος τρόπος εισόδου στο βασίλειο του δράκοντα, ανάλογος με εκείνον της απελευθέρωσης των Εβραίων δούλων της Αιγύπτου, που συνοδεύτηκε από πληγές.

Αποτελεί έκπληξη το γεγονός που ο Θεός ζήτησε από τον Φαραώ να ελευθερώσει τους δούλους! Γιατί να ζητήσει κάτι τέτοιο αφού ο Υπέρτατος Δημιουργός είχε το δίκαιο, τη δύναμη και πολλούς τρόπους να το κάνει, αδιαφορώντας τι ήθελε και τι δεν ήθελε ο Φαραώ! Υπάρχει λοιπόν, κάποιο μεγάλο μυστικό, μέρος του οποίου κατανοούμε! Κατανοούμε το γεγονός ότι ο ερπετώδης νους μέσω των ανθρώπων, και όχι μόνο μέσω των ανθρώπων...είχε και έχει δικαιώματα μέσα στην δημιουργία!

Το ίδιο επίσης και με την Γέννηση του Κυρίου που συνοδεύτηκε από τις σφαγές των παιδιών της Βηθλεέμ. Ο Μέγας Δράκος μέσω του υπηρέτη του Ηρώδη, έσφαξε τότε τα παιδιά για να πάρει εκδίκηση και να ικανοποιηθεί, επειδή ο Κύριος ήρθε στο βασίλειο του να το καταστρέψει. Ομως το αθώο αίμα των παιδιών έγινε η δικαιωμένη, και πληρωμένη θα έλεγα, είσοδος απ’την οποία ο Κύριος έπρεπε να εισέρθει στο βασίλειο του Μεγάλου Δράκοντα ώστε να σώσει τους ανθρώπους. Πρέπει πάντα να θυμώμαστε, για ό,τι κάνει, ή δεν κάνει ο Κύριος, υπάρχει πάντα κάποιος σοβαρότατος λόγος που αποβλέπει διαχρονικά στην σωτηρία των ανθρώπων και στη συντριβή του εχθρού. Ποτέ ο Κύριος δεν εισέρχεται μέσω άδικης εισόδου, και ποτέ δεν βαδίζει σε άδικο δρόμο. Θέλεις να γίνεις καλά; Ρώτησε ο Κύριος τον παραλυτικό. Είναι αναγκαίο να το ζητήσεις γιατί έτσι ανοίγεις δίκαιη είσοδο απ’την οποία θα εισέρθει στην ζωή σου ο Κύριος.

Εδώ σαν παρένθεση, σχετικά με την αρχή της δημιουργίας μεταφέρω και κάποια γραπτά του μαθηματικού Γιώργου Λεκάτη. Γράφει μεταξύ άλλων.

Ο Μωυσής έγραψε ότι πρώτα γεννήθηκε το φως, και μετά γεννήθηκε ο ήλιος!!! Πράγματι την πρώτη ημέρα της δημιουργίας είπε ο Θεός ‘‘γεννηθήτω φως’’, και μόλις την τετάρτη ημέρα!!! έφτιαξε τον ήλιο και τη σελήνη. Αυτό είναι αληθινά απίστευτο, αν σκεφτούμε ότι όλοι οι λαοί εκείνη την εποχή θεωρούσαν τον ήλιο θεό (θεός Βάαλ). Ήταν αδιανόητο να φτιαχτεί πρώτα η γη και μετά ο ήλιος, για κάθε άνθρωπο που έζησε εκείνη την εποχή. Παρόμοιες παρατηρήσεις έγιναν τους περασμένους αιώνες, με αρκετά ειρωνικά σχόλια για το Μωυσή από υλιστές φιλοσόφους και ερευνητές.

Τι λέει όμως η επιστήμη σήμερα;

Η επιστήμη σήμερα γνωρίζει χωρίς αμφιβολία, ότι δεν ήταν το φως του ήλιου το πρώτο φως που έλαμψε πάνω στη γη. Το φως που υπήρχε πριν από τον ήλιο, η επιστήμη το έχει ονομάσει αρχέγονο φως, και οφείλεται σε συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις και άλλους λόγους. Το φαινόμενο που παρατηρούμε και σήμερα και ονομάζεται Βόρειο Σέλας έχει παρόμοια αρχή. Μια αδιάσειστη απόδειξη, είναι τα τεράστια λιθανθρακοφόρα στρώματα.

Πριν ακόμη λάμψη ο ήλιος πάνω στη γη, υπήρχαν τεράστια φυτά πάχους όσο το ανθρώπινο σώμα και ύψος άνω των 20 μέτρων, που κατακαλύφθηκαν και δημιούργησαν τεράστιες ποσότητες λιθανθράκων. Ούτε άνθος, ούτε καρποφόρα δέντρα συναντώνται στη λιθανθρακοφόρο περίοδο. Αυτό φανερώνει άμεσα ότι ο ήλιος δεν υπήρχε ακόμη, το κλίμα ήταν υγρό και ομοιόμορφο, χωρίς εποχές και διαφορές, χωρίς ατμοσφαιρικές και κλιματολογικές μεταβολές που οφείλονται στις ηλιακές ακτίνες.

Πως όμως βλάστησαν όλα αυτά τα τεράστια φυτά, χωρίς ήλιο; Πρώτα ο Framinzin δημιούργησε στο εργαστήριο φυτά χωρίς ηλιακό φως, με ηλεκτρικές εκκενώσεις. Ο Αύγουστος de la Rive διαπίστωσε ότι το φως από ηλεκτρισμό είναι απόλυτα ικανό για δημιουργία βλάστησης της μορφής που δημιούργησε τα τεράστια κοιτάσματα λιθανθράκων. Υπολογίστηκε ότι χρειάστηκαν 700-800 έτη για το σχηματισμό γαιανθράκων. Ορισμένα στρώματα χρειάστηκαν όμως πολύ περισσότερο χρόνο για να σχηματιστούν.

Τα γεωλογικά στρώματα που βρίσκονται πάνω από τα λιθανθρακοφόρα στρώματα, άρα είναι μεταγενέστερα χρονικά, διακρίνονται από τελείως διαφορετικά απολιθώματα (φύκη, ζωόφυτα, οστρακόδερμα, μαλάκια, κοράλλια, κοχύλια κατά εκατομμύρια). Η δημιουργία είχε προχωρήσει στο επόμενο στάδιο λοιπόν.

Πως ο Μωυσής ήξερε ότι ο ήλιος δεν φώτιζε πάντα τη γη, σε ένα περιβάλλον που θεωρούσε τον ήλιο θεό; Κανείς ποτέ δεν βρήκε μια εξήγηση, διαφορετική από την αποκάλυψη από το Θεό.

Υπάρχουν όμως και άλλα απίστευτα. Ο Μωυσής γράφει στη γέννεση, ότι πρώτα δημιουργήθηκαν τα φυτά και τα ζώα, και μετά ο ήλιος! Είναι δυνατό, ακόμη και σήμερα, να υποθέσει ο σύγχρονος απλός άνθρωπος κάτι τέτοιο; Είναι τελείως αδύνατο. Όμως, αποδείχτηκε πέρα από κάθε αμφιβολία, έτσι έγινε!
Ο Μωυσής αναφέρθηκε σε τρεις μεγάλες εμφανίσεις οργανικής ζωής, μιας φυτικής και δύο ζωικών! Η επιστήμη το έχει απόλυτα επαληθεύσει. Όπως επαλήθευσε ότι πράγματι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε τελευταίος.

Ο Μωυσής έγραψε ότι πρώτα η γη ήταν καλυμμένη από νερό, και ο Θεός δημιούργησε την ξηρά μετά (‘‘συναχθήτω το ύδωρ εις συναγωγήν μίαν και οφθήτω ξηρά’’). Στον μεσαίωνα όμως οι τότε επιστήμονες έβλεπαν έκπληκτοι τα κοχύλια που υπήρχαν στις κορυφές των βουνών και σε μεγάλα ύψη, και δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν πως βρέθηκαν εκεί. Μάλιστα έκαναν αρκετά παράξενες υποθέσεις (ατελείς απόπειρες της δημιουργού δυνάμεως, παίγνια της φύσεως, αντανακλάσεις των αστέρων κλπ). Αιώνες μετά το Μωυσή, αυτό ήταν το επίπεδο της επιστήμης.

Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε το βιβλίο του Steven Weihberg ‘‘Τα τρία πρώτα λεπτά’’ (The first three minutes - a modern view of the origin of the universe, London, Fontana Paperbacks, 1983). Ο διάσημος αυτός φυσικός αναφέρει:

‘‘Αν η αναλογία του φωτός προς την ύλη ήταν μεγαλύτερη, το φως θα υπερίσχυε και δεν θα επέτρεπε στην ύλη να δημιουργήσει τοπικά συγκεντρώσεις, που θα εξελίχθηκαν σε γαλαξίες και αστέρες. Η πίεση της ακτινοβολίας θα διέλυε τη συμπαγή ύλη.

Αν η αναλογία του φωτός προς την ύλη ήταν μικρότερη, το φως δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει τη δημιουργία πυρήνων τα πρώτα λεπτά του σύμπαντος. Όλη η ύλη του σύμπαντος θα είχε μετατραπεί σε βαριά στοιχεία, και δεν θα υπήρχε υδρογόνο, ούτε ήλιος, ούτε ζωή. Το φως έπρεπε να είναι ακριβώς τόσο, ώστε και να εμποδίσει τη συνολική μετατροπή του υδρογόνου και ηλίου σε βαρύτερα στοιχεία, αλλά και να μην εμποδίσει το σχηματισμό των αστέρων και γαλαξιών μεταγενέστερα. Μια φοβερή χρυσή τομή, μια απίστευτη ισορροπία ύλης και ενέργειας, που εξασφάλισε τη δυνατότητα στη ζωή να υπάρξει.

Ο Steven Hawkings (A brief history of time - From the Big Bang To Black Holes, Bantam Books, New York, 1988) αναφέρεται σε ένα ακόμη θαυμάσιο γεγονός, που συνέβη κατά τη δημιουργία του κόσμου, την μεγάλη θερμή έκρηξη!

‘‘Αν η ταχύτητα διαστολής, ακριβώς ένα δευτερόλεπτο μετά τη μεγάλη έκρηξη, ήταν πολύ λίγο μικρότερη από την πραγματική, το σύμπαν θα είχε καταρρεύσει πριν προλάβει να δημιουργηθεί η ζωή’’.

Πράγματι, τα υλικά σώματα έλκονται με τεράστιες ελκτικές δυνάμεις. Αν η αρχική ταχύτητα διαστολής δεν ήταν τόσο μεγάλη, μετά την έκρηξη τα αρχικά σώματα θα διαστέλλονταν για λίγο, θα σταματούσαν, και θα γύριζαν (λόγω έλξης) με μεγάλη ταχύτητα πίσω, όπου θα συγκρούονταν και πάλι.

Αν λοιπόν η αρχική ταχύτητα διαστολής, μετά τη μεγάλη αρχική έκρηξη, ήταν λίγο μικρότερη από την πραγματική, οι γαλαξίες και η ζωή δεν θα είχαν δημιουργηθεί.

Αν η αρχική ταχύτητα διαστολής, μετά την μεγάλη αρχική έκρηξη, ήταν λίγο μεγαλύτερη από την πραγματική, η βαρύτητα δεν θα μπορούσε να συγκεντρώσει την ύλη του σύμπαντος σε τοπικές συγκεντρώσεις, αλλά η ύλη θα είχε διασπαρεί, χωρίς να δημιουργηθούν συγκεντρώσεις. Η ζωή φυσικά δεν θα είχε που να δημιουργηθεί.

Η πιο γνωστή δύναµη, είναι το βάρος. Είναι ανάλογο µε τις µάζες που έλκονται, και αντιστρόφως ανάλογο µε την απόστασή τους. Όµως, υπάρχει στην εξίσωση και η περίφηµη σταθερά της παγκόσµιας έλξης (G). Έχει µια σταθερή, καθορισµένη τιµή. Γιατί όµως το G έχει αυτή ακριβώς την τιµή, και όχι κάποια άλλη; Ποιος καθόρισε το φυσικό αυτό νόµο, και αυτή τη συγκεκριµένη τιµή για το G;

Η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, σύµφωνα µε το νόµο της

παγκόσµιας έλξης, του Νεύτωνα. Αν η σταθερά αυτή G ήταν µεγαλύτερη, η γη θα περιστρεφόταν γύρω από τον ήλιο σε χρονικό διάστηµα µικρότερο από ένα έτος. Ο ήλιος όµως θα ήταν ‘‘µπλε γίγαντας’’, δηλαδή τα ανώτερα στρώµατά του θα ασκούσαν ισχυρότερη βαρυτική δύναµη, θα συρρίκνωναν την ηλιακή µάζα. Ο ήλιος θα έδινε πολύ µεγαλύτερα ποσά ακτινοβολίας για να εξουδετερώσει τη συρρίκνωση, θα έλαµπε ισχυρότερα, θα έσβηνε γρηγορότερα. Πριν ο ήλιος όµως σβήσει, η ζωή στη γη θα είχε γίνει εντελώς αδύνατη.

Αν το G ήταν µικρότερο, ο ήλιος θα ήταν αντίθετα ‘‘ερυθρός νάνος’’, ψυχρός, µε αµυδρή ακτινοβολία. Το νερό στη γη θα ήταν όλο στερεό (πάγος), οι συνθήκες ακατάλληλες πάλι για τη δηµιουργία ζωής για πάρα πολλούς λόγους. Άρα: Αν το G ήταν µεγαλύτερο ή µικρότερο στο νόµο της παγκόσµιας έλξης, η ζωή στη γη θα ήταν αδύνατη. Ο ήλιος θα ήταν πολύ διαφορετικός. Θα έδινε πολύ περισσότερη ακτινοβολία, ή πολύ λιγότερη. Η τροχιά της γης θα ήταν πολύ διαφορετική. Όλοι οι επιστήµονες δέχονται ότι αν το G είχε καθοριστεί διαφορετικά στο φυσικό αυτό νόµο, η ζωή στη γη θα ήταν αδύνατη. Τι καθόρισε µε τόση ακρίβεια την τιµή αυτή της σταθεράς της παγκόσµιας έλξης;

Ας πάρουµε µια περιοχή της γης, που κατά τη διάρκεια του χειµώνα η θερµοκρασία πέφτει συνεχώς. Μόλις φτάσει τους 4 βαθµούς Κελσίου, το νερό έχει αποκτήσει τη µεγαλύτερη του πυκνότητα και καταβυθίζεται. Αν το ψύχος επιµείνει, η επιφάνεια των υδάτων θα γίνει πάγος, στο βάθος όµως η θερµοκρασία θα είναι 4 βαθµοί Κελσίου, και η ζωή θα συνεχίζεται!

Αν δεν συνέβαινε αυτή η ‘‘ανωµαλία διαστολής’’ του νερού, ο πάγος θα ήταν βαρύτερος από το νερό και θα βυθιζόταν. Θα ακολουθούσε το επόµενο στρώµα νερού, που θα πάγωνε και θα βυθιζόταν, µέχρι ολόκληρη η ποσότητα του νερού του ποταµού, της λίµνης, της θάλασσας να είχε γίνει πάγος, και η ζωή µέσα στο υγρό στοιχείο να είχε θανατωθεί.

Το νερό εξατµίζεται! Γίνονται τα σύννεφα, και µεταφέρονται µε αυτά τεράστιες ποσότητες από το πολύτιµο αυτό µόριο. Τι νόηµα έχει αυτή η διαδικασία; Τα µολυσµένα νερά αυτοκαθαρίζονται! Οι ρύποι δεν εξατµίζονται µε το νερό, αλλά αποχωρίζεται το καθαρό από το ακάθαρτο! Τροφοδοτούνται οι πηγές, ποτίζεται η γη, ξεδιψούν οι άνθρωποι και τα ζώα.

Ο αέρας που αναπνέουµε, έχει 20% περίπου οξυγόνο.

Συχνά ακούω την παρατήρηση: ’’Τι κρίµα, να µην έχει πιο πολύ οξυγόνο ο αέρας, να αναπνέουµε οξυγόνο καθαρό αν είναι δυνατό’’. Όµως, αν το οξυγόνο ήταν περισσότερο, όλες οι καύσιµες ύλες θα είχαν γίνει εύφλεκτες, ώστε ένας κεραυνός θα προκαλούσε φωτιά που θα ήταν αδύνατο να σβήσουµε!

Αν το οξυγόνο ήταν λιγότερο, δεν θα υπήρχε η φωτιά, που βοήθησε πολύ τον πολιτισµό, και οι πνεύµονες θα έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο να δεσµεύουν το απαραίτητο οξυγόνο για να ζήσουµε. Τα αέρια έχουν µια ιδιότητα. Επεκτείνονται, και απλώνονται σε όλο το χώρο. Είναι αυτό σηµαντικό; Ναι, γιατί έτσι η ατµόσφαιρα ανανεώνεται και αυτοκαθαρίζεται. Αναθυµιάσεις, συσσωρεύσεις ρύπων, καπνοί, εξαφανίζονται, χωρίς την παρέµβαση του ανθρώπου, αλλά µόνο του νόµου αυτού των αερίων, �