ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ

• ΕΙΣΑΓΩΓΗ
• ΓΕΝΕΣΙΣ
• Η Δημιουργία του Ανθρώπου
• Ο Παράδεισος
• Το Φίδι Σύμβολο του Κακού
• Το Ξύλο της Ζωής
• Τα Παιδιά των Πρωτόπλαστων
• Οι 10 Γενάρχες και οι 6 Ημέρες Δημιουργίας
• Ο Πύργος της Βαβέλ
• Ο Αβραάμ
• Η Θυσία Του Ισαάκ
• Ιακώβ και Ησαύ
• Η ΕΞΟΔΟΣ
• Ο ΝΟΜΟΣ
• Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
• ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ
• ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ
• Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
• ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

      Διαβάζοντας τα Ευαγγέλια διαπιστώνουμε ότι παρουσιάζουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους. Αυτό, προφανέστατα συμβαίνει, επειδή οι Ευαγγελιστές άλλα μεν έγραψαν σαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, καθώς επίσης και βάση πληροφοριών που δεν μπορούσαν να εξακριβώσουν, και στηριζόμενοι σε έγκυρες πληροφορίες επίσης. Σε ότι αφορά την διδασκαλία Του, δηλαδή όσον αφορά αυτά που έγραψαν ότι είπε ο Κύριος, σε κάποια μέρη χρησιμοποίησαν δικές τους λέξεις και φράσεις, κάποιες εκ των οποίων υπηρέτησαν την θέληση του Υψίστου, καθώς μέσω κάποιων φράσεων και γραπτών που αναφέρονται σε κάποια γεγονότα, που μπορεί να μην έγιναν ακριβώς όπως γράφονται, ωστόσο ακόμα και μέσω αυτών των κάποιων "λανθασμένων" γραπτών, (όχι βεβαίως ψευδών) περνούν κάποια άλλα μηνύματα Του.

    Mέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος, είχαν κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό την διδασκαλία Του, αλλά δεν νομίζω ότι κατανόησαν και όλα τα προφητικά Του λόγια, αυτά που κυρίως απευθύνονται στους εσχάτους καιρούς. Οι Μάρκος και Λουκάς δεν ήταν από τους δώδεκα, αλλά εκτός ότι θα πήραν τις πληροφορίες τους από τους αυτόπτες μάρτυρες, μπορεί επίσης και οι ίδιοι να ήταν κάποιες φορές μεταξύ των ακροατών που πήγαιναν να ακούσουν την διδασκαλία Του.

    Με άλλα λόγια οι Ευαγγελιστές ήταν μεν φωτισμένοι, αλλά και άνθρωποι της εποχής τους. Εγραψαν σαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, ή ό,τι άκουσαν από τους αυτόπτες μάρτυρες, ή και από άλλες πηγές και φήμες. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να γράψουν την αλήθεια, αυτή που γνώριζαν σαν αλήθεια, και μόνο την αλήθεια. Οπως οι μάρτυρες στο δικαστήριο! Δεν λέμε στους μάρτυρες τι θα πουν! Αυτοί από μόνοι τους θα πουν ό,τι είδαν και άκουσαν! Ισχύουν πολλοί φυσιολογικοί, κοινωνικοί και ιστορικοί παράγοντες. Αυτό άκουσα, είδα, πληροφορήθηκα, θυμάμαι, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω και κατανοώ στην εποχή μου, αυτή λέω. Και αυτά που έγραψαν τα σφράγισαν με το αίμα τους. 

  Με άλλα λόγια, έπρεπε να γράψουν αυτά που είδαν με τα μάτια τους, αυτά που άκουσαν με τα αυτιά τους, αυτά που γνώριζαν σαν σωστά, και σύμφωνα με την μνήμη τους, και σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν, άσχετα αν οι πληροφορίες ήταν κάπου λανθασμένες. Δηλαδή δεν πρόκειται για μαύρο ή άσπρο. Ηταν άγιοι υπηρέτες του Υψίστου, αλλά αφέθηκαν να γράψουν κυρίως σαν μάρτυρες και σαν άνθρωποι της εποχής τους, με τις γνώσεις εκείνης της εποχής! Εγραψαν επίσης κάποια πράγματα, κυρίως προφητικά και κάτω από θεία έμπνευση. Είναι επίσης προφανές, ότι κυρίως τα Ευαγγέλια γράφτηκαν έτσι, ώστε αν κάποιος πιστεύει, καλώς, ενώ αν δεν μπορεί κάποιος να πιστέψει, τότε να βρίσκει μια δικαιολογημένη διεόξοδο που να τον καθιστά όσο το δυνατόν λιγότερο ένοχο. Κυρίως γιαυτό το λόγο ο Κύριος μιλούσε με παραβολές, και όχι μόνο...

   Επειδή λοιπόν υπάρχουν διαφορές, θα προσπαθήσω όσο μπορώ να τις δω λογικά, και θα προσπαθήσω, πάλι όσο μπορώ, να δείξω πως ερμηνεύονται.

  Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.  Από την αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν με το Θεό, και Θεός είναι ο Λόγος. Αυτός ήταν από την αρχή με το Θεό, τα πάντα δημιουργήθηκαν από Αυτόν και χωρίς Αυτόν δεν έγινε τίποτα, από ολα αυτά που έγιναν. Στον Λόγο είναι ζωή, και η ζωή του Λόγου είναι το φως των ανθρώπων, και το Φως φέγγει στο σκοτάδι, και το σκοτάδι δεν κυρίευσε το Φως. Υπήρχε άνθρωπος απεσταλμένος από το Θεό ονομαζόμενος Ιωάννης. Αυτός ήρθε μάρτυρας για να μαρτυρήσει περί του Φωτός, για να πιστέψουν όλοι μέσω αυτού. Δεν ήταν εκείνος το Φως, αλλά ήρθε για να μαρτυρήσει περί του Φωτός. Ηταν το Φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο. Ηταν στο κόσμο, και ο κόσμος δημιουργήθηκε από Αυτόν, αλλά ο κόσμος δεν Τον γνώρισε. Στους δικούς Του ήρθε και οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Οσοι Τον δέχτηκαν, σε αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά του Θεού, σέ αυτούς που πιστεύουν στο όνομα Του. Οχι εξ αίματος, ούτε από την επυθυμία του άνδρα και της σάρκας, αλλά από το Θεό γεννήθηκαν. Και ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε μεταξύ μας, (και εμείς είδαμε τη δόξα Του, δόξα του Μονογεννή με τον Πατέρα) με πλήρη χάρη και αλήθεια.

   Καθώς Πιστεύω Ο Ιωάννης μέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος είχε κατανοήσει τα αλληγορικά γραπτά του Μωυσή. Κατανόησε ότι με τα λόγια, Γενηθήτω Φως, ο θεόπνευστος Προφήτης μεταφέρνει εκτός από το μήνυμα του αρχέγονου φωτός που έλαμπε πριν την δημιουργία του ήλιου πάνω στη γη, μας μεταφέρνει και ένα άλλο μεγάλο μήνυμα του Υψίστου. Πριν ο Θεός αρχίσει να δημιουργεί, άγνωστο βέβαια πως, γέννησε το Λόγο, γέννησε το Φως της δημιουργίας, το οποίο Φως γεννήθηκε ενάντια στο σκοτάδι που υπήρχε, και ήταν το πρόσωπο της αβύσσου. Σταθερά πιστεύω πως με τη λέξη Σκοτάδι, που υπήρχε επί του προσώπου της αβύσσου, εννοεί ακριβώς τον Μέγα Δράκο, τον κατήγορο των ανθρώπων, που υπήρχε στον χώρο της δημιουργίας. Αυτός είναι η φύση και πηγή κάθε κακού σε όλη την δημιουργία.

     Ο Θεός δημιούργησε αυτά που δημιούργησε δια του Λόγου Του, ο Λόγος είναι το Φως της Αγιας δημιουργίας του Υψίστου. Το Φως είναι η ζωή των ανθρώπων, και αυτό σημαίνει, ότι όλα τα άγια και θετικά που αποτελούν όρος ζωής για τον άνθρωπο, (τον κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας και πότε έζησε), καθώς η αγάπη, η δικαιοσύνη, κλπ, απορρέουν από τα Πνεύματα του Θεού, και συνιστούν όρος ζωής για κάθε άνθρωπο και κοινωνία. Μεταφέρονται στον άνθρωπο δια του Λόγου. Ο Λόγος είναι Θεός, ο Λόγος είναι το Φως και η Ζωή των ανθρώπων. Αν ο Θεός αποσύρει τα Πνεύματα Του από τον κόσμο, ο κόσμος θα καταστραφεί αμέσως. Ζωή ζωρίς το Θεό, είναι αδύνατον να υπάρχει.

       Και ο Λόγος που είναι το Φως και η Ζωή των ανθρώπων, ήρθε στη γη που δημιούργησε. Ηρθε σαν Ανθρωπος. Ηρθε να συντρίψει το κεφάλι του ύπουλου φιδιού. Και αυτό σημαίνει να του συντρίψει την κυριαρχία του πάνω στους ανθρώπους, επειδή κατά ένα μεγάλο μέρος, με δική μας ευθύνη παγιδευόμαστε στις δελεαστικές παγίδες του ερπετώδη νου, με αποτέλεσμα να είμαστε καταχρεωμένοι σε αυτόν. Τούτα τα χρέη μας, δεν πληρώνονται με χρυσάφι και αργύριο, ούτε με θυσίες ζώων και άλλων ανθρώπων,  πληρώνονται δυστυχώς με φοβερά δεινά και θάνατο, με χωρισμό από το Θεό. Ο δράκος δεν τρώει χρυσάφια και αργύρια, και ενώ τα χρησιμοποιεί βέβαια για δόλωμα, αυτός τρώει ζωές και ψυχές ανθρώπων. Τα δεινά που υποφέρει ο άνθρωπος, και ο θάνατος που τον χωρίζει από την Πηγή της ζωής, είναι αυτά ακριβώς που ικανοποιούν τον δράκοντα, καθώς αυτή είναι η φύση του κακού.

     Οπου υπάρχει κακό, όπου υπάρχει διαφθορά και απελπισία, όπου οδύνη και θάνατος, εκεί είναι οι παρεμβολές, ή πιο σωστά η φύση του δράκοντα. Ποιός άλλος λοιπόν θα μπορούσε να πληρώσει τα χρέη του ανθρώπου, και να τον φέρει ελεύθερο στους κόλπους του Υπερτάτου; Κανένας άλλος παρά μόνο ο Ιδιος ο Θεός που τον δημιούργησε. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, και μόνο ο Θεός μπορεί να τον σώσει. Αν κάποιος λέει ότι είναι Χριστιανός, και δεν πιστεύει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Θεός, είναι Λόγος και Υιός του Θεού, δεν ξέρει τι πιστεύει. Ο Θεός δια του Λόγου δημιούργησε τον άνθρωπο, και δια του Λόγου σώζει τον άνθρωπο. Γιαυτό ο Λόγος, όπως γράφει ο Ιωάννης, έγινε σάρκα, (δεν έγινε βιβλίο!) έγινε Ανθρωπος για να έρθει κοντά μας. Από Δημιουργός έγινε μέρος της δημιουργίας, χωρίστηκε από τον Υπέρτατο, και αυτός ο χωρισμός ήταν ένας θάνατος. Και ο Λόγος Σαρξ εγένετο, ο Υιός του Θεού, το Φως που γεννήθηκε πριν την αρχή της δημιουργίας, έγινε Ανθρωπος.  

      Ας δούμε τώρα τη συνέχεια από το κατά Λουκά. Από το εδάφιο 5 του 1^ου κεφαλαίου. Υπήρξε στις ημέρες του βασιλιά της Ιουδαίας Ηρώδη, ένας ιερέας με το όνομα Ζαχαρίας, από την εφημέρια Αβιά, η γυναίκα του η Ελισάβετ, ήταν απόγονος του Ααρών. Ηταν και οι δυο δίκαιοι ενώπιον του Θεού, και περπατούσαν σύμφωνα με τις εντολές και τα δικαιώματα του Κυρίου, ενάρετοι. Δεν είχαν παιδί, γιατί η Ελισάβετ ήταν στείρα, ενώ και οι δυο τους ήταν προχωρημένοι στην ηλικία. Καθώς λοιπόν ο Ζαχαρίας λειτουργούσε στη θέση του ενώπιον του Θεού, σύμφωνα με την ιερατική συνήθεια, του έπεσε ο κλήρος να θυμιατήσει ερχόμενος στον ναό του Κυρίου, και ενώ όλο το πλήθος του λαού προσευχόταν έξω στην ώρα του θυμιάματος, εφάνηκε σε αυτόν Αγγελος του Κυρίου, ο οποίος έστεκε στην δεξιά μεριά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος, ο δε Ζαχαρίας τον είδε και ταράχτηκε, φοβήθηκε πολύ. Αλλά ο Αγγελος του είπε, μην φοβάσαι Ζαχαρία, γιατί εισακούστηκε η δέηση σου, η γυναίκα σου η Ελισάβετ θα γεννήσει παιδί, και θα του δώσεις το όνομα Ιωάννης. Αυτός θα είναι για εσένα χαρά και αγαλλίαση, και πολλοί άλλοι θα χαρούν για την γέννηση του, θα είναι μέγας ενώπιον του Κυρίου, και κρασί και σίκερα δεν θα πιεί, (δεν θα είναι εξαρτημένος από υλικές απολαύσεις, και θα είναι ελεύθερος απ'τις πολλές υλικές ανάγκες), και θα είναι πλήρης από το Αγιο Πνεύμα από την κοιλιά της μάνας του. Και πολλοί από τους υιούς Ισραήλ θα επιστρέψουν στον Κύριο τον Θεό τους. Και αυτός θα έρθει πριν το Πρόσωπο Εκείνου με το πνεύμα και την δύναμη του Ηλία, για να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων στα παιδιά, και τους απειθείς στην φρόνηση των δικαίων, ώστε να ετοιμάσει στον Κύριο προδιαθετημένο λαό.

     Και είπε ο Ζαχαρίας στον Αγγελο, πως θα το ξέρω αυτό; Γιατί εγώ είμαι γέροντας και η γυναίκα μου προχωρημένη στην ηλικία της. Και ο Αγγελος του είπε, εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που στέκεται ενώπιον του Θεού, και ήρθα σε εσένα να σου τα πω, και να σου του ανακοινώσω. Και από τώρα θα είσαι βουβός χωρίς να μπορείς να μιλήσεις ως την ημέρα που θα γίνουν αυτά, γιατί δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους. Και ο λαός περίμενε τον Ζαχαρία, και απορούσε επειδή αργούσε μέσα στο ναό. Και όταν εξήλθε δεν μπορούσε να τους μιλήσει, και νόμισαν ότι είδε οπτασία μέσ'το ναό, και τους έκανε νοήματα και παρέμενε κουφός. Και αφού τελείωσαν οι μέρες της λειτουργίας του, πήγε στο σπίτι του. Μετά από αυτές τις ημέρες η Ελισάβετ έμεινε έγγυος και έκρυβε την εγγυμοσύνη της πέντε μήνες και έλεγε, έτσι έκαμε για εμένα ο Κύριος στις ημέρες τις οποίες επέβλεψε να αφαιρέσει την ντροπή μου μεταξύ των ανθρώπων.    

     Και τον έκτο μήνα ο Αγγελος Γαβριήλ πήγε απ'το Θεό στην πόλη της Γαλιλαίας, την Ναζαρέτ σε μιά παρθένα αρραβωνιασμένη με έναν άνδρα ονομαζόμενο Ιωσήφ, απ'τον οίκο του Δαβίδ, και το όνομα της παρθένου είναι Μαρία. Και πήγε ο Αγγελος και της είπε, χαίρε χαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες. Και αυτή ταράχτηκε με το λόγο του, και σκεπτόταν τι ήταν άραγε αυτός ο χαιρετισμός. Και ο Αγγελος της είπε, μην φοβάσαι Μαρία, γιατί βρήκες χάρη μπρος στο Θεό. Θα μείνεις έγγυος και θα γεννήσεις Υιό, και θα Του δώσεις το όνομα Ιησούς. Αυτός θα είναι Μέγας, και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου, και θα Του δώσει ο Κύριος τον θρόνο του Δαβίδ του Πατέρα Του, και θα βασιλέψει πάνω στον οίκο του Ιακώβ, και η Βασιλεία Του δεν θα έχει τέλος. Και είπε η Μαρία στον Αγγελο, πως θα είναι αυτό, επειδή δεν γνωρίζω άνδρα;  Και ο Αγγελος της είπε, το Αγιο Πνεύμα θα έρθει πάνω σου, και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει, γιαυτό το Αγιο Παιδί που θα γεννήσεις θα ονομαστεί Υιός του Θεού.

      Και ιδού η συγγενής σου η Ελισάβετ συνέλαβε υιό στα γεράματα της, και αυτός είναι ο έκτος μήνας της εγγυμοσύνης της, αυτή που την έλεγαν στείρα. Γιατί τίποτα δεν είναι αδύνατον απ'το Θεό. Και είπε η Μαρία, ιδού εγώ, η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σε εμένα όπως είπες. Και ο Αγγελος έφυγε. Σηκώθηκε η Μαρία αυτές τις ημέρες και πήγε με σπουδή στην ορινή πόλη της Ιουδαίας, και εισήλθε στο σπίτι του Ζαχαρία, και φίλισε την Ελισάβετ. Και όταν άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας, σκίρτησε το βρέφος στην κοιλιά της, και ήρθε το Αγιο Πνεύμα στην Ελισάβετ, και φώναξε και είπε. Ευλογημένη είσαι ανάμεσα στις γυναίκες, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου. Και από που μου έγινε αυτό, να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα; Γιατί καθώς ήρθε η φωνή του χαιρετισμού σου στα αυτιά μου, εσκίρτησε από αγαλλίαση το βρέφος μεσ'την κοιλιά μου. Και μακάρια η πιστεύσασα, γιατί θα γίνει η εκπλήρωση των λόγων προς αυτή απ'τον Κύριο. Και είπε η Μαρία, μεγαλύνθη η ψυχή μου απ'τον Κύριο, και αγαλλίασε το πνεύμα μου απ'τον Θεό τον Σωτήρα μου, γιατί επέβλεψε στην ταπείνωση της δούλης Του, επειδή από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές, γιατί έκαμε σε εμένα μεγαλεία ο Δυνατός, και Αγιο είναι το όνομα Του, και το έλεος Του θα είναι σε γενεές γενεών, στους φοβουμένους τον Κύριο. Ενήργησε κραταιά με το Χέρι Του, σκόρπισε τους υπερήφανους σύμφωνα με τα διανοήματα της καρδιάς τους. Γκρέμισε δυνατούς απ'τους θρόνους τους, ύψωσε ταπεινούς, πεινώντες γέμισε αγαθά, και πλούσιους εξαπέστειλε κενούς. Εβοήθησε τον Ισραήλ τον δούλο Του, θυμήθηκε το έλεος Του, καθώς μίλησε στους πατέρες μας, στον Αβραάμ και στο σπέρμα του, στον αιώνα. Και έμεινε η Μαρία μαζί της τρείς μήνες και επέστρεψε στο σπίτι της.  

 Συνέχεια από το κατά Ματθαίο. Καθώς μας πληροφορεί ο Λουκάς, και φαίνεται καθαρά ότι πήρε τις πληροφορίες του από την ίδια την Μητέρα του Κυρίου-- η Αγία Μαρία μετά την εμφάνιση του Αγγέλου Γαβριήλ, επήγε στην Ελισάβετ να της αναγγείλει το Μέγα και χαρμόσυνο γεγονός, και έμεινε μαζί της τρεις μήνες. Ο Ιωσήφ δούλευε σε διάφορα μέρη της Ιουδαίας χτίζοντας σπίτια, και όταν επέστρεψε κάποιους μήνες αργότερα, όπου η Αγία Μαρία ήταν έγκυος ενώ ακόμα ήταν αρραβωνιασμένη μαζί του, έβαλε άλλα στο μυαλό του, αλλά επειδή ήταν έντιμος και δεν ήθελε να την ρεζιλέψει, σκέφτηκε να την χωρίσει κρυφά. Τότε εμφανίστηκε ο Αγγελος στον ύπνο του και του είπε. Ιωσήφ απόγονε του Δαβίδ, μην σκέφτεσαι να διώξεις τη Μαρία, αλλά να την παραλάβεις,  γιατί το Παιδί που θα γεννήσει είναι από το Θεό, και θα Το ονομάσεις Ιησού, Αυτός θα σώσει το λαό Του από τις αμαρτίες τους. Ο Προφήτης Ησαΐας είχε προφητεύσει, ιδού η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιό, και ο κόσμος θα λέει για Αυτόν, είναι ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, που σημαίνει ο Θεός ήρθε κοντά μας με την ανθρώπινη μορφή. Δεν θα ήταν το όνομα Του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, αλλά ήταν ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ήταν ο Θεός μαζί τους, και μαζί μας.  

     Ξαναγυρίζουμε στο κατά Λουκά.  Απ'το εδάφιο 57 του 1^ου κεφαλαίου. Στην Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο καιρός να γεννήσει, και γέννησε υιό. Και άκουσαν οι συγγενείς της ότι εμεγάλυνε ο Κύριος το έλεος Του σε αυτή και την συγχάρηκαν. Και την όγδοη ημέρα ήρθαν να κάνουν στο παιδί περιτομή, και του έδιναν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρίας. Και είπε η μάνα του, όχι, αλλά Ιωάννης θα ονομαστεί. Και της είπαν, κανένας στην συγγένεια σου δεν έχει αυτό το όνομα. Και ρωτούσαν με νοήματα τον πατέρα του, τι όνομα να του δώσουν. Και ζήτησε πίνακα, και έγραψε, Ιωάννης είναι το όνομα του. Και όλοι θαύμασαν. Ανοίχτηκε την ίδια στιγμή το στόμα του και η γλώσσα του, και μιλούσε δοξάζοντας το Θεό. και έπεσε φόβος σε όλους τους γείτονες τους, και σε όλη την ορεινή Ιουδαία διαλαλούσαν όλα αυτά. Και όλοι που άκουσαν τα έβαλαν στην καρδιά τους και έλεγαν, ποιός άραγε θα είναι αυτό το παιδί; Και το Χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του.

       Ο Ζαχαρίας επλήστηκε απ'το Αγιο Πνεύμα, και προφήτευσε, λέγοντας, ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, γιατί επισκέφτηκε και λύτρωσε το λαό Του, και ανέγειρε σε εμάς σωτηρία στον οίκο του Δαβίδ του δούλου Του, καθώς μίλησε με τα στόματα των αγίων των από αιώνες προφητών Του, σωτηρία απ'τους εχθρούς μας, και απ'τα χέρια όλων αυτών που μας μισούν, για να εκπληρώσει το έλεος Του προς τους πατέρες μας, και για την αγία διαθήκη Του, τον λόγο τον οποίον έδωσε στον Αβραάμ τον πατέρα μας, ότι θα μας δώσει να ελευθερωθούμε απ'τα χέρια των εχθρών μας, και να Τον λατρεύουμε άφοβα, με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιον Του, όλες τις ημέρες της ζωής μας. Και εσύ παιδί, προφήτης του Υψίστου θα ονομαστείς, γιατί θα προπορευτείς πριν το Πρόσωπο του Κυρίου, για να ετοιμάσεις τους δρόμους Του, στο να δώσεις γνώση σωτηρίας στο λαό Του, για την άφεση των αμαρτιών τους, για σπλάχνα ελέους του Θεού μας, με τα οποία μας επισκέφτηκε από ανατολής από ύψος, για να φωτίσει τους καθισμένους στο σκοτάδι και σκιά θανάτου, ώστε να κατευθύνει τα πόδια μας στη οδό της ειρήνης. Και το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα, και ήταν στις ερήμους, ως την ημέρα στην οποία έμελλε να αναδειχτεί στον Ισραήλ.  

  Συνέχεια στο κατά Λουκά κεφάλαιο 2. Εκείνον τον καιρό ο Αύγουστος Καίσαρας έδωσε διαταγή να απογραφεί όλος ο πληθυσμός. Αυτή η απογραφή ήταν η πρώτη όταν ηγεμόνας της Συρίας ήταν ο Κυρήνιος, και πήγαιναν όλοι στην ιδιαίτερη πατρίδα τους να απογραφούν. Ανέβηκε και ο Ιωσήφ απ'την Ναζαρέτ της Γαλιλαίας στην πόλη του Δαβίδ της Ιουδαίας η οποία λέγεται Βηθλεέμ, επειδή καταγόταν απ'την πατριά του Δαβίδ, για να απογραφεί με την Μαρία την αρραβωνιασμένη με αυτόν γυναίκα του η οποία ήταν έγκυος. Και ενώ ήταν στην Βηθλεέμ συμπληρώθηκαν οι μέρες για να γεννήσει, και γέννησε τον πρωτότοκο Υιό της, και Τον σπαργάνωσε και Τον έβαλε να κοιμηθεί στην φάτνη, γιατί δεν υπήρχε μέρος γιαυτούς σε σπίτι. Και βοσκοί ήταν σε αυτό το μέρος στα χωράφια φυλάγοντας τη νύχτα τα πρόβατα τους. Και ξαφνικά εφάνηκε σε αυτούς Αγγελος του Κυρίου, και η δόξα του Κυρίου έλαμψε πάνω τους, και φοβήθηκαν πολύ. Και τους είπε ο Αγγελος, μην φοβάστε, γιατί σας μεταφέρνω μεγάλη χαρά η οποία θα είναι για όλο το λαό, γιατί γεννήθηκε για εσάς σήμερα ο Σωτήρας, ο Κύριος Χριστός. Και αυτό θα είναι το σημείο σε εσάς, θα βρείτε Βρέφος σπαργανωμένο στην φάτνη.   

     Και ξαφνικά με τον Αγγελο εμφανίστηκε πλήθος του ουρανίου στρατού, υμνούντες τον Θεό λέγοντας, δόξα στον Υψιστο Θεό, και επί γης ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, στους οποίους ευαρεστήθει. Δόξα εν Υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Και αφού οι Αγγελοι έφυγαν, οι ποιμένες είπαν μεταξύ τους,  ας πάμε στην Βηθλεέμ, και ας δούμε αυτό το γεγονός το οποίο μας αποκάλυψε ο Κύριος. Και πήγαν και βρήκαν τη Μαρία και τον Ιωσήφ, και το Βρέφος στην φάτνη. Και αφού είδαν διακήρυξαν αυτά που τους είπαν οι Αγγελοι, και η Μαρία φύλαγε όλα αυτά στην καρδιά της. Και επέστρεψαν οι ποιμένες δοξάζοντας και υμνούντες το Θεό, για όλα όσα είδαν και άκουσαν, και καθώς τους μίλησε ο Αγγελος.  

 Συνέχεια από το κατά Ματθαίο, απ'το κεφάλαιο 2. Αφού γεννήθηκε ο Κύριος στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, επί της βασιλείας του Ηρώδη, ήρθαν σοφοί από την ανατολή στην Ιερουσαλήμ και ρωτούσαν, που είναι ο νεογέννητος βασιλιάς του Ισραήλ; Γιατί είδαμε το αστέρι Του στην ανατολή και ήρθαμε να Τον προσκυνήσουμε. Οταν το άκουσε ο Ηρώδης ταράχτηκε και ταράχτηκε επίσης όλη η Ιερουσαλήμ. Μάζεψε όλους τους αρχιερείς και γραμματείς του λαού, και  ρωτούσε να μάθει από αυτούς, που επρόκειτο να γεννηθεί ο Χριστός. Εκείνοι του είπαν στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας γιατί αυτό έγραψε ο Προφήτης. Και εσύ Βηθλεέμ γη Ιούδα δεν είσαι καθόλου μικρή μεταξύ των ηγεμόνων του Ιούδα, από σένα θα εξέλθει Ηγούμενος, ο οποίος θα ποιμάνει τον λαό Μου Ισραήλ. Μιχαίας 5: 2. 

     Τότε ο Ηρώδης κάλεσε κρυφά τους σοφούς για να εξακριβώσει τον καιρό του φαινομένου του αστέρα, δηλαδή ήθελε να εξακριβώσει πριν πόσο καιρό πρωτοεμφανίστηκε το αστέρι ώστε να ξέρει πριν πόσο καιρό γεννήθηκε ο Κύριος, και αφού τους έστειλε στην Βηθλεέμ, τους είπε, πηγαίνετε και εξετάσετε περί του Παιδιού, και αφού Τον βρήτε, αναγγείλατε μου για να έρθω και εγώ να προσκυνήσω. Εκείνοι αφού άκουσαν τον βασιλιά, ανεχώρησαν, και ιδού το αστέρι που είδαν στην ανατολή προπορευόταν μπροστά τους ώσπου ήρθε και στάθηκε πάνω απ'το Παιδί. Βλέποντας το αστέρι εχάρηκαν πάρα πολύ. Και αφού ήρθαν στο σπίτι βρήκαν το Παιδί με την Μητέρα Του την Μαρία, και έπεσαν και Τον προσκύνησαν, και άνοιξαν τους θησαυρούς τους, και Του πρόσφεραν δώρα, χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα. Και τους απεκαλύφθη απ'το Θεό με όνειρο να μην επιστρέψουν στον Ηρώδη, αλλά να φύγουν από άλλο δρόμο για τη χώρα τους.

   Καθώς Πιστεύω Εδώ υπάρχει διαφορά με το κατά Λουκά. Ο Ματθαίος γράφει, αφού έφυγαν οι σοφοί, Αγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στο όνειρο του Ιωσήφ, και του είπε, Ιωσήφ σήκω και πάρε το Παιδί και την Μητέρα Του, και φύγε για την Αίγυπτο, και να μείνεις εκεί ώσπου να σου πω. Και ο Ιωσήφ σηκώθηκε και έφυγαν για την Αίγυπτο, όπου έμειναν εκεί ώσπου πέθανε ο Ηρώδης. Και ο Ματθαίος λέει ότι αυτό έγινε για να πληρωθεί το ρηθέν υπό του Κυρίου, εξ Αιγύπτου κάλεσα τον Υιόν Μου. Ο Λουκάς όμως λέει, ότι αφού τελείωσαν οι ημέρες του καθαρισμού της Μαρίας σύμφωνα με το νόμο, ή μάλλον σύμφωνα με την παράδοση η οποία είχε γίνει νόμος, έφυγαν για το σπίτι τους στην Ναζαρέτ. Τώρα βεβαίως ούτε ο Ματθαίος ούτε ο Λουκάς ήταν αυτόπτες μάρτυρες, και οι δυό στηρίχθηκαν σε πληροφορίες.

    Ομως πιο λογικά έτσι πρέπει να έγινε. Ο Ιωσήφ και η Μαρία πήγαν στην Βηθλεέμ λόγω της απογραφής, ενώ το σπίτι τους ήταν στην Ναζαρέτ. Μετά την Γέννηση του Κυρίου λογικά πρέπει να επέστρεψαν στο σπίτι τους, καθώς δεν μπορούσαν να παραμείνουν περισσότερο στην Βηθλεέμ. Για ποιό λόγο θα παρέμεναν στην Βηθλεέμ! Δεν είχαν επίσης λόγους να πάνε στην Αίγυπτο, (μάλλον να πήγαν στην Αίγυπτο κάποια άλλη εποχή), και βεβαίως δεν "ανησύχισε" ο Θεός, ότι μπορούσε ο Ηρώδης να θανατώσει τον Κύριο πριν έρθει η ώρα. Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Καμμιά διαβολική δύναμη δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί να πράξει κάτι τέτοιο. Τα σχέδια του Υπερτάτου ήταν προκαθορισμένα, αφού και ο ίδιος ο Διάβολος συχνά είναι υποχρεωμένος να τα υπηρετεί, διότι παγιδεύεται και δεν έχει άλλη επιλογή.

      Οσο για τα λόγια του Προφήτη Ωσηέ, εξ Αιγύπτου κάλεσα τον υιό Μου, (Ωσηέ, 11:1) κατά την άποψή μου δεν φαίνεται να είναι καθόλου προφητεία. Μάλλον δεν αναφέρεται καθόλου στον Κύριο. Καθώς διαβάζουμε, τα λόγια του Ωσηέ αναφέρονται στον λαό Ισραήλ, και τον ονομάζει υιό Μου, δηλαδή λαό Μου, και λέει, τους εκάλεσα να έρθουν κοντά Μου από την Αίγυπτο, (από τη δουλεία), και όσο τους καλούσα τόσο αυτοί έφευγαν, και θυσίαζαν σε ψεύτικους θεούς. Τα λόγια αυτά δεν νομίζω ότι αναφέρονται στον Κύριο, μάλλον ο Ματθαίος τα παρερμήνευσε, και γιαυτό μάλλον νόμισε ότι πήγαν τότε στην Αίγυπτο. Ναι, βεβαίως θα πήγαν στην Αίγυπτο, αλλά λογικά δεν πήγαν τότε που γράφει ο Ματθαίος.

     Τώρα τι συνέβει με τους σοφούς και τον Ηρώδη και πως ερμηνεύεται αυτή η παρεξήγηση; Οι σοφοί είδαν το αστέρι στην ανατολή, το οποίο ήταν βεβαίως ένα πνευματικό φως και όχι πλανήτης του σύμπαντος. Αλλωστε αν ήταν ένα υλικό φωτεινό αστέρι, τότε θα το έβλεπαν όλοι, ενώ μόνο οι σοφοί το είδαν. Το αστέρι  δεν τους οδηγούσε σε όλο το δρόμο, γιατί αν τους οδηγούσε τότε βεβαίως δεν θα πήγαιναν καθόλου στην Ιερουσαλήμ. Αυτοί πήγαν στην Ιερουσαλήμ επειδή νόμισαν ότι λογικά εκεί θα έπρεπε να γεννηθεί ο Βασιλιάς του Ισραήλ. Οταν όμως έφυγαν από τον Ηρώδη, ξαναείδαν το αστέρι, το οποίο τους οδηγούσε μεν αλλά μάλλον όχι στην Βηθλεέμ. Φαίνεται ότι το αστέρι τους οδήγησε  μάλλον στην Ναζαρέτ που ζούσαν και ήταν το σπίτι τους, και αυτό πρέπει να έγινε κάποιο καιρό μετά την Γέννηση  του Κυρίου.        

      Οταν ο Ηρώδης είδε ότι μάταια περίμενε να περάσουν οι σοφοί, και επειδή δεν ήξερε ότι το Παιδί με την Μητέρα Του και τον Ιωσήφ είχαν φύγει απ'την Βηθλεέμ, έστειλε στρατιώτες να σκοτώσουν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ από δύο χρονών και κάτω. Αυτή η σφαγή των αθώων, είχε προφητευτεί απ'τον Προφήτη Ιερεμία. "Φωνή ακούστηκε στην Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και πολύς οδυρμός, η Ραχήλ έκλαιγε για τα παιδιά της και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, γιατί δεν υπάρχουν πια". Ιερ. Λα, 31: 15.

      Μιλώντας τώρα για την σφαγή των παιδιών, βλέπουμε ότι είχε προφητευτεί, και άρα ήταν αναπόφευκτη. Αν το αστέρι οδηγούσε τους σοφούς όλο το δρόμο από την ανατολή έως το σπίτι που έμεναν στην Ναζαρέτ, οι σοφοί δεν θα πήγαιναν καθόλου στην Ιερουσαλήμ, οπότε δεν θα ρωτούσαν για να μάθουν που γεννήθηκε ο Κύριος, και ο Ηρώδης αφού δεν θα ήξερε τίποτα, δεν θα έσφαζε τα παιδιά της Βηθλεέμ. Ο διάβολος που τον έβαλε να κάνει αυτό το έγκλημα, ήξερε επίσης πολύ καλά ότι δεν μπορούσε να θανατώσει τον Κύριο πριν έρθει η ώρα. Αλλά τότε γιατί έγινε αυτό το τρομερό έγκλημα, και γιατί είχε προφητευτεί; Ποιόν εξυπηρέτησε η σφαγή των παιδιών; Γιατί έπρεπε να σφαχτούν;

      Η σφαγή των παιδιών ήταν μια πράξη εκδίκησης του διαβόλου, που έχει δυστυχώς τρομερή δύναμη και εξουσία, διότι ο Κύριος ήρθε στο βασίλειο του διαβόλου να το καταστρέψει. Ο Λόγος που δημιούργησε τον άνθρωπο δεν είχε πια πολλά δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους, καθώς τα περισσότερα δικαιώματα τα είχε το μεγάλο ερπετό, και αυτό επειδή οι άνθρωποι στην πληοψηφία τους υποτάσσονται στο πνεύμα του. Οι άνθρωποι επιλέγουν το κακό, και το κακό είναι ερπετώδες δημιούργημα, είναι φύση του ερπετού, οπότε όταν επιλέγουν το κακό, κατά συνέπεια επιλέγουν το διάβολο.  

      Ας το δούμε παραδειγματικά. Ενας έχει κάποια παιδιά, και έχει επίσης και έναν εχθρό του οποίου απώτατος σκοπός είναι να τα καταστρέψει. Ο πατέρας λέει στα παιδιά του, προσέχετε και μην έχετε σχέσεις με τον εχθρό μου, ούτε να ακούτε καθόλου τι σας λέει. Τα παιδιά όμως δεν υπάκουσαν στον πατέρα τους, και με δική τους ευθύνη υποτάχτηκαν στον εχθρό, και αφού καταχρεώθηκαν στον εχθρό, δικαιωματικά του ανήκουν. Ο πατέρας θέλει να τα επισκεφτεί και να τα σώσει, αλλά αυτά επέλεξαν τον εχθρό αντί τον πατέρα τους, και αυτός παρόλο άδικος, τα διεκδικεί ωστόσο δίκαια, επειδή τον επέλεξαν.  Ομως ο πατέρας θέλει και πρέπει να τα σώσει, και επειδή είναι απόλυτα δίκαιος, είναι διατεθειμένος να πληρώσει τα χρέη τους ο ίδιος. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να τα επισκεφτεί μέσα στο κράτος του εχθρού του, ο οποίος τα έχει φυλακισμένα.

     Ο εχθρός γνωρίζει την δύναμη του πατέρα τους, αλλά και γνωρίζει ότι είναι απόλυτα δίκαιος. Γνωρίζει ότι μπορεί να τον καταστρέψει, αλλά αν το κάνει αυτό τότε σαν δίκαιος πρέπει να καταστρέψει και τα παιδιά του. Επειτα αφού τα παιδιά του επέλεξαν με δική τους ευθύνη τον εχθρό, δεν υπάρχει δίκαιος δρόμος από τον οποίο θα μπορούσε να πάει ο πατέρας στα παιδιά του, και μέσα σε άδικο δρόμο δεν περπατάει. Πως πηγαίνεις δίκαια σε ένα μέρος που δεν σε θέλουν; Ο Διάβολος λέει, δεν είναι δίκαιο να έρθεις, διότι δεν Σε θέλουν!

    Σχεδόν τα πάντα ανήκαν στον Μέγα Δράκο.Τα αθώα παιδιά ήταν τα μόνα που ανήκαν απόλυτα στο Θεό, και το αίμα των οποίων έχυσε ο διάβολος, μέσω του υπηρέτη του Ηρώδη, ήταν φόρος εκδικητικής ικανοποίησης για τον διάβολο, και συγχρόνως εξιλεωμένος δρόμος εισόδου, ώστε ο Κύριος να εισέρθει δίκαια στο βασίλειο του διαβόλου, να σώσει τους ανθρώπους, και να  καταστρέψει το κράτος του εχθρού. Ο Υψιστος είναι ο Κυρίαρχος της ζωής, και τα αθώα παιδιά που έσφαξε το ερπετό, αυτά έγιναν Αγγελοι, και ζουν για πάντα κοντά στον θρόνο του Υπερτάτου.    

 Συνέχεια απ'το κατά Λουκά. Απ'το εδάφιο 23, κεφ. 2 Και αφού συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού της σύμφωνα με τον νόμο, ή καλύτερα σύμφωνα με την παράδοση, η οποία γράφτηκε στο νόμο, ανέβασαν το Παιδί στην Ιερουσαλήμ. Και ήταν ένας άνθρωπος απ'την Ιερουσαλήμ ονομαζόμενος Συμεών, και ήταν δίκαιος και ευλαβής, περιμένοντας την παρηγοριά του Ισραήλ, και το Αγιο Πνεύμα ήταν πάνω του. Του είχε αποκαλυφθεί απ'το Αγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πέθενε πριν δει τον Μεσσία του Κυρίου. Και ήρθε για του Πνεύματος στον ιερό, και όταν οι γονείς έφεραν το Παδί για να κάμουν τα συνηθισμένα του νόμου, πήρε το Παιδί στην αγκαλιά του και δόξασε το Θεό και είπε, τώρα πάρε τον δούλο Σου Κύριε, όπως το είπες, εν ειρήνη, γιατί είδαν τα μάτια μου τον Σωτήρα Σου που ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών, Φως να φωτίζει τα έθνη, και δόξα Σου απ'τον λαό Ισραήλ. Και ο Ιωσήφ και η Μητέρα Του εθαύμαζαν με τα λεγόμενα του. Και τους ευλόγησε ο Συμεών και είπε στη Μαρία, ιδού Αυτός είναι για πτώση και ανάσταση πολλών στον Ισραήλ, και σε σημείο αντιλεγόμενο, και την ψυχή σου ρομφαία θα διαπεράσει, για να ανακαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών.   

      Και ήταν κάποια Αννα προφήτισσα, κόρη του Φανουήλ, απ'την φυλή του Ασήρ, αυτή ήταν προχωρημένη στην ηλικία, και έζησε με τον άνδρα της εφτά χρόνια απ'την παρθενία της. Και ήταν χήρα ως τα ογδόντα τέσσαρα χρόνια της, και δεν έφευγε απ'τον ιερό νύχτα και μέρα, λατρεύοντας το Θεό με νηστείες και προσευχές, και αυτή έφθασε ως αυτή τη ώρα, δόξαζε το Θεό, και μιλούσε για τον Κύριο σε όλους που περίμεναν λύτρωση στην Ιερουσαλήμ. Και αφού τελείωσαν σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, επέστρεψαν στην Γαλιλαία στην πόλη τους Ναζαρέτ. Μετά πήγαιναν απ'την Ναζαρέτ κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ στη γιορτή του πάσχα, και όταν ήταν δώδεκα ετών, και πήγαν στην Ιερουσαλήμ κατά την γιορτή και τελείωσαν οι ημέρες, ενώ αυτοί επέστρεφαν, το Παιδί ο Ιησούς έμεινε πίσω στην Ιερουσαλήμ, και ο Ιωσήφ και η μητέρα Του δεν το κατάλαβαν. Νομίζοντας ότι ήταν με την παρέα, ήρθαν μια ημέρα δρόμο και Τον ζητούσαν μεταξύ των συγγενών και των γνωστών, και επειδή δεν Τον βρήκαν ξαναγύρισαν στην Ιερουσαλήμ.

    Μετά τρεις μέρες Τον βρήκαν στον ιερό καθισμένο ανάμεσα από δασκάλους και τους άκουγε και τους ρωτούσε. Εμεναν κατάπληκτοι όλοι που Τον άκουγαν, για την σύνεση και τις απαντήσεις Του. Και Του είπε η μητέρα Του, Παιδί μου γιατί μας το έκανες αυτό; Και τους είπε, γιατί Με ζητάτε; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να είμαι στα του Πατέρα Μου; Και δεν κατάλαβαν τι εννοούσε.  

   Καθώς Πιστεύω.  Ομως η δική μου άποψη είναι ότι μάλλον  τους έφερε σε δύσκολη θέση με το να αποκαλεί τον Θεό Πατέρα Του μπροστά σε άλλους, γιατί ήξεραν ότι η άνωθεν Γέννηση Του έπρεπε να παραμείνει μυστική έως που να έρθει ο καιρός της αποκάλυψης, γιαυτό δεν είπαν τίποτα ώστε να μην καταλάβουν οι άλλοι τι εννοούσε. 

    Σχετικά με την νηστεία στην έρημο και το πως γνώρισε τους πρώτους μαθητές Του ο Ιωάννης γράφει. Την άλλη ημέρα έστεκε ο Ιωάννης και δύο μαθητές του, και καθώς Τον είδε που περπατούσε λέει: Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού. Και καθώς άκουσαν οι μαθητές που μιλούσε, Τον ακολούθησαν. Ο Κύριος γύρισε και τους είπε, τι θέλετε; Και αυτοί είπαν, Δάσκαλε που μένεις; Και τους είπε, ελάτε να δείτε. Και αυτοί επήγαν και είδαν που έμενε, και έμειναν μαζί Του όλη την ημέρα, η ώρα ήταν περίπου δέκα. 

       Ο Ματθαίος γράφει, όπως επίσης και οι Μάρκος και Λουκάς, ότι μετά που ο Κύριος βαπτίστηκε, πήγε στην έρημο υπό του Πνεύματος για να πειραχθεί από τον διάβολο, και εκεί νήστεψε σαράντα ημέρες. Επρεπε να νηστέψει και να δοκιμαστεί πρώτα σαν Ανθρωπος, γιατί έπρεπε να νικήσει τον διάβολο σαν Ανθρωπος. Και καθώς διαπιστώνουμε, οι απαντήσεις που έδινε στο διάβολο ήταν καθαρά ανθρώπινες. Είτε φαινομενικά καλό έλεγε ο διάβολος είτε αλήθεια ή ψέματα, ο Κύριος σαν Ανθρωπος δεν συμφώνησε καθόλου μαζί του.  Και αυτό είναι το μήνυμα, ποτέ μην συμφωνάς με το διάβολο, το ύπουλο ερπετό δεν έχει ποτέ το καλό στο πνεύμα του, πάντα εκείνο που επιδιώκει είναι να παγιδέψει, και να αποσπάσει κάποιον από το Θεό. Μετά την νίκη Του ήταν πια ο πανέτοιμος Θεός, ο Θεός που αμέσως άρχισε το Εργο Του για την σωτηρία των ανθρώπων, αρχίζοντας τη μεγάλη πορεία Του, και τον αμείλικτο πόλεμο Του για την συντριβή του κράτους του εχθρού.     

 Η συνέχεια σχετικά με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Και οι τέσσαροι λένε περίπου τα ίδια. Ερμηνεύοντας επίσης τις προφητείες του Δανιήλ, (τις 2300 ημέρες) Δανιήλ 8: 13, 14, κατανοούμε ότι  ο Κύριος ήταν περίπου 27 χρονών, όταν ο Ιωάννης άρχισε να βαπτίζει και να καλεί τον κόσμο να μετανοήσει. Ο Ιωάννης φορούσε ένδυμα από τρίχες καμήλου, και δερμάτινη ζώνη στη μέση του, ενώ η τροφή του ήταν ακρίδες και άγριο μέλι. Ηταν σύμφωνα με τον Λουκά, ο δέκατος πέμπτος χρόνος της ηγεμονίας του Τιβερίου Καίσαρα, όταν ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ηγεμόνας της Ιουδαίας, και τετράρχης της Γαλιλαίας ήταν ο Ηρώδης, και ο Φίλιππος ο αδερφός του ήταν τετράρχης της Ιτουραίας και της Τραχωνίδας, και ο Λυσανίας ήταν τετράρχης της Αβιληνής, επί των αρχιερέων Αννα και Καϊάφα, τότε κάλεσε ο Κύριος τον Ιωάννη τον υιό του Ζαχαρία στην έρημο. Και ήρθε σε όλη την περίχωρο του Ιορδάνη κηρύττοντας βάπτισμα μετανοίας, για άφεση αμαρτιών, όπως είναι γραμμένο στο βιβλίο του προφήτη Ησαία, φωνή ακούγεται στην έρημο, ετοιμάστε τον δρόμο του Κυρίου, κάνετε ίσια τα περάσματα Του. Κάθε φαράγγι θα γεμίσει, και κάθε όρος και βουνό θα ταπεινωθεί, και τα στραβά θα γίνουν ίσια, και οι σκληροί δρόμοι ομαλοί. Και κάθε σάρκα θα δει το σωτήριο του Θεού.

     Και έλεγε σε πολλούς που έρχονταν να βαπτιστούν, παιδιά οχιών, ποιός σας έδειξε να φύγετε από την μέλλουσα κρίση; Κάνετε λοιπόν καρπούς άξιους της μετανοίας σας, και μην αρχίζετε να λέτε στους εαυτούς σας, έχουμε πατέρα τον Αβραάμ, γιατί σας λέω, ο Θεός μπορεί από τούτες τις πέτρες να αναστήσει παιδιά του Αβραάμ. Ηδη η αξίνα είναι στις ρίζες των δένδρων, κάθε δένδρο που δεν κάνει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Και τον ρωτούσαν, τι λοιπόν πρέπει να κάνουμε; Και τους είπε, αυτός που έχει δύο χιτώνες ας δώσει τον ένα σε αυτόν που δεν έχει, και εκείνος που έχει τροφές ας κάνει το ίδιο. Πολλοί νόμιζαν ότι ο Ιωάννης ήταν ο Μεσσίας, και  γιαυτό οι Ιουδαίοι έστειλαν απ'την Ιερουσαλήμ ιερείς και λευίτες για να τον ρωτήσουν. Εσύ ποιός είσαι; Και ομολόγησε και δεν αρνήθηκε, ομολόγησε, δεν είμαι εγώ ο Χριστός. Και αυτοί τον ρώτησαν: ποιός λοιπόν είσαι; Μήπως είσαι ο Ηλίας; Και εκείνος είπε, δεν είμαι.

     Μήπως είσαι προφήτης; Οχι. Του είπαν λοιπόν, ποιός είσαι; Για να δώσουμε απάντηση σ'αυτούς που μας έστειλαν, τι λες για τον εαυτό σου;  Και εκείνος τους είπε, εγώ είμαι η φωνή που ακούγεται στη έρημο, κάνετε ίσιο τον δρόμο του Κυρίου, καθώς είπε ο προφήτης Ησαΐας. Ησαΐας 40, μ, 3. Οι απεσταλμένοι ήταν άνθρωποι των Φαρισαίων, και τον ρώτησαν και του είπαν: αφού λοιπόν δεν είσαι ο Χριστός, ούτε ο Ηλίας ούτε είσαι προφήτης, τότε γιατί βαπτίζεις; Και ο Ιωάννης τους είπε, εγώ βαπτίζω με νερό, ανάμεσα σας όμως υπάρχει Εκείνος τον οποίον εσείς δεν γνωρίζετε, Αυτός είναι που έρχεται μετά από εμένα, είναι ο ανώτερος μου, εγώ δεν είμαι άξιος να Του λύσω ούτε το κορδόνι του παπουτσιού Του.

  Καθώς Πιστεύω. Εδώ λοιπόν επαναλαμβάνω πάλι την περίοδο της ερήμου και την βάπτιση του Κυρίου. Το συμπέρασμα είναι ότι τρία χρόνια περίπου μετά που ο Ιωάννης άρχισε να βαπτίζει, και ενώ ο Κύριος πλησίαζε να κλείσει τα τριάντα Του χρόνια, και πλησίαζαν οι ημέρες να αρχίσει το έργο της σωτηρίας, ο Κύριος πήγε στην έρημο για να νηστέψει και να δοκιμαστεί σαν Ανθρωπος. Αφού τελείωσαν οι ημέρες της νηστείας Του, ήταν πολύ πεινασμένος. Και ο διάβολος Του είπε, αν είσαι ο Υιός του Θεού, διάταξε αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά. Και Εκείνος του απάντησε, είναι γραμμένο, ότι ο άνθρωπος δεν θα ζει μόνο με ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο του Θεού. (Δηλαδή ο άνθρωπος δεν θα ζει μόνο υλικά, αλλά κυρίως θα ζει και πνευματικά μέσω του Θείου Λόγου). 

     Τότε Τον έφερε στη αγία πόλη, και Τον έστησε στην πτέρυγα του ιερού, και Του είπε, εάν είσαι ο Υιός του Θεού, πέσε κάτω, γιατί είναι γραμμένο, θα διατάξει τους Αγγέλους Του για Εσένα, και θα Σε σηκώσουν στα χέρια τους για να μην σκοντάψεις σε πέτρα το πόδι Σου. Και του είπε ο Κύριος, πάλι είναι γραμμένο, δεν θα πειράξεις Κύριον τον Θεό σου. Δευτ. 6, 16. Πάλι Τον πήρε και Τον έφερε σε ψηλό βουνό, και Του έδειξε όλα τα βασίλια του κόσμου και τη δόξα τους. Και Του είπε, όλα αυτά θα Σου τα δώσω, εάν πέσεις και με προσκυνήσεις. Και ο Κύριος του είπε, πήγαινε σατανά, γιατί είναι γραμμένο, Κύριο τον Θεό σου θα προσκυνήσεις, και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις. Τότε Τον άφησε ο διάβολος και ήρθαν Αγγελοι και Τον υπηρετούσαν. 

     Συμπερασματικά λοιπόν λέμε ότι μετά τη  νηστεία στην έρημο, και την νίκη Του επί του διαβόλου, ο Κύριος πήγε στον Ιωάννη  να βαπτιστεί.  Ομως ο Ιωάννης αρνιώταν και Του έλεγε, εγώ χρειάζομαι να βαπτιστώ από Εσένα, και Εσύ έρχεσαι σε εμένα; Και ο Κύριος του είπε, έφησε τα τώρα, γιατί έτσι πρέπει για εμάς, να εκπληρώσουμε κάθε δικαιοσύνη. Και καθώς βαπτίστηκε ο Κύριος ανέβηκε αμέσως απ'το νερό, και τότε ανοίχτηκαν για Αυτόν οι ουρανοί, και είδε το Πνεύμα του Θεού που κατέβαινε σαν περιστέρι και ερχόταν πάνω Του. Και φωνή απ'τον ουρανό έλεγε, Αυτός είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, στον οποίον ευαρεστήθηκα.

   Καθώς Πιστεύω. Η θάλασσα συμβολίζει γενικά λαούς και έθνη και γλώσσες, και το νερό της βάπτισης συμβολίζει το λαό του Θεού που αναδύεται μέσα από τα νερά, δηλαδή που αναδύεται μέσα από τους λαούς και καθαρίζεται, αγιάζεται, ξεχωρίζει, ώστε να ανήκει στο Θεό. Η βάπτιση, λοιπόν, είναι συμβολική, πνευματική, και φυσικά το ίδιο το νερό είναι απλώς νερό, τίποτα παραπάνω. Ο καθένας πρέπει να βαπτίζεται με δική του επιλογή, καθώς το να ανήκει στο λαό του Θεού, πρέπει να το επιλέξει ο ίδιος. Εκείνος που βαπτίζεται ομολογεί πρώτα την πίστη του στο Χριστό, δηλαδή ομολογεί ότι θέλει να ανήκει στο λαό του Θεού. Αν λόγω των συνθηκών δεν γνωρίζει τον Κύριο και δεν βαπτιστεί, δεν έχει ευθύνες. Υπάρχουν επίσης και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που έχουν μεν αγάπη, πίστη και υπακοή στο Χριστό, αλλά έχουν άλλη ερμηνεία και πίστη για τη βάπτιση. Δηλαδή πιστεύουν μόνο στην πνευματική βάπτιση, απορρίπτωντας την κυριολεκτική που παραπέμπει στην πνευματική, η οποία λόγω ιστορικών συνθηκών ήταν αναγκαία και η κυριολεκτική βάπτιση.

     Ωστόσο, οι Ορθόδοξοι όσο και οι Καθολικοί θα έλεγε κανείς ότι δεν βαπτίζονται αφού δεν το επιλέγουν οι ίδιοι. Μας βάπτισαν σε μια ηλικία που ούτε καν το υποψιαστήκαμε. Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Μια τέτοια βάπτιση έχει θα λέγαμε αναδρομική ισχύ. Δεν το επιλέξαμε μεν, αλλά θα ισχύει δε, αν ενήλικοι πιστεύουμε στο Χριστό. Μας βάπτισαν οι γονείς μας, και αν μεν δεν πιστεύουμε την απορρίπτουμε, ενώ αν πιστεύουμε αποδεχόμαστε εκείνη τη βάπτιση, και αυτό αρκεί, οπότε δεν χρειάζεται να ξαναβαπτιστούμε, κατά την άποψή μου. Δεν είναι κακό πράγμα η νηπιοβάπτιση, αντίθετα υπηρέτησε σχέδια του Δημιουργού,  παρόλο που το πρόβλημα, ή μάλλον η βλάσφημη αντίληψη ενυπάρχει στο γιατί βαπτίζουν τα μωρά! Γιατί βαπτίζουν τα μωρά;; Ούτε λίγο ούτε πολύ για να μην...καταλήξουν στη κόλαση αν τυχόν πεθάνουν αβάπτιστα! Παρόλο που ο Κύριος είπε ξεκάθαρα πως η Βασιλεία Του ανήκει στα παιδιά χωρίς βάπτιση και χωρίς καμμία προυπόθεση! 

    Οταν για παράδειγμα οι μαθητές εμπόδιζαν τα παιδιά να έρθουν κοντά Του, Εκείνος τους είπε αφήστε τα παιδιά να έρθουν κοντά Μου, διότι αυτών ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών, δεν τους είπε, τρέξτε πρώτα να τα βαπτίσετε γιατί αν τυχόν και πεθάνει κάποιο αβάπτιστο θα καταλήξει στην κόλαση! Και όμως αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τέτοιες βλάσφημες αντιλήψεις για το Θεό, έχουν το σθένος να μιλούν και για αιρέσεις από πάνω! Σε κάθε περίπτωση η αγάπη, η πίστη και υπακοή στο Χριστό έχουν σημασία, το Πνεύμα σώζει, όχι το γράμμα, ο Χριστός σώζει, και φυσικά το ίδιο το νερό της βάπτισης ποτέ δεν σώζει κανένα. Το νερό δεν σώζει, αλλά αφού ο Ιδιος ο Κύριος για πολύπλοκους λόγους βαπτίστηκε σαν Ανθρωπος, σαν Υιός ανθρώπου, λογικά και οι πιστοί Του όταν μπορούν πρέπει να κάνουν το ίδιο. Τίποτα περισσότερο.

 Η συνέχεια απ'το εδάφιο 35 του 1^ου κεφαλαίου απ'το κατά Ιωάννη.  Την άλλη ημέρα πάλι έστεκε ο Ιωάννης και δύο μαθητές του, και καθώς είδε τον Κύριο που περπατούσε λέει: Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού. Και καθώς άκουσαν οι μαθητές που μιλούσε, ακολούθησαν τον Κύριο. Ο Κύριος γύρισε και τους είδε που Τον ακολουθούσαν και τους είπε, τι θέλετε; Και αυτοί είπαν, Δάσκαλε που μένεις; Και τους είπε, ελάτε να δείτε. Και αυτοί επήγαν και είδαν που μένει, και έμειναν μαζί Του όλη την ημέρα, η ώρα ήταν περίπου δέκα. Ο ένας που Τον ακολούθησε ήταν ο Ανδρέας ο αδερφός του Σίμωνος Πέτρου. Αυτός πρώτος βρίσκει τον αδερφό του τον Σίμωνα και του λέει, ευρήκαμε τον Μεσσία, τον Χριστό, και τον έφερε στον Κύριο. Ο Κύριος τον κοίταξε και του είπε, εσύ είσαι ο Σίμων ο γιος του Ιωνά, εσένα σε ονομάζω Κηφά, το οποίο σημαίνει Πέτρος. Την άλλη ημέρα θέλησε ο Κύριος να πάει στην Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει, ακολούθησε Με. Ο Φίλιππος καταγόταν απ'την Βηθσαϊδά, απ'την ίδια πόλη του Ανδρέα και Πέτρου. Εβρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει, ευρήκαμε Εκείνον για τον οποίον έγραψε ο Μωυσής στο νόμο, και οι προφήτες, είναι ο Ιησούς του Ιωσήφ απ'την Ναζαρέτ.  

     Και του είπε ο Ναθαναήλ, είναι δυνατόν να προέλθει κάτι αγαθό απ'την Ναζαρέτ;  Και του είπε ο Φίλιππος, έλα να δεις. Ο Κύριος είδε τον Ναθαναήλ που ερχόταν και του είπε, να ένας αληθινός Ισραηλίτης στον οποίον δεν υπάρχει πονηριά. Και ο Ναθαναήλ είπε, πούθε με γνωρίζεις; Και ο Κύριος του είπε, πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος σε είδα κάτω απ'τη συκιά. Αποκρίθηκε ο Ναθαναήλ και είπε, Δάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο Βασιλεύς του Ισραήλ. Και ο Κύριος του είπε, πιστεύεις επειδή σου είπα, σε είδα κάτω απ'τη συκιά; Θα δεις πολύ πιο μεγάλα απ'αυτό. Αλήθεια σας λέω, από τώρα θα βλέπετε ανοιγμένο τον ουρανό, και τους Αγγέλους του Θεού, που θα ανεβαίνουν και θα κατεβαίνουν πάνω στον Υιόν του ανθρώπου.  

   Καθώς Πιστεύω. Και εδώ επίσης υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ του Ιωάννη και των άλλων Ευαγγελιστών, σχετικά με το πως Τον γνώρισαν και Τον ακολούθησαν οι πρώτοι μαθητές Του. Ο Ματθαίος γράφει. (Ματθαίου δ, 4: 18.) Καθώς περπατούσε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας είδε δυό αδερφούς, Σίμωνα τον λεγόμενο Πέτρο, και τον αδερφό του τον Ανδρέα, οι οποίοι έρριχναν δύχτι στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες. Και τους είπε, ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και αυτοί άφησαν τα δύχτια τους και Τον ακολούθησαν.

       Και ο Λουκάς γράφει. (Λουκάς ε, 5:1). Ενώ δε ο λαός Τον συνέθλιβε για να ακούει το λόγο του Θεού, Αυτός ήταν πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ, και είδε δύο πλοία αραγμένα ενώ δυο ψαράδες εξέπλεναν τα δύχτια. Επειδή είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, μπήκε σε ένα πλοίο και ζήτησε από τους ψαράδες να απομακρύνουν λίγο το πλοίο από τη στεριά. Και αφού κάθισε στο πλοίο άρχισε να διδάσκει τον κόσμο. Αφού τελείωσε, είπε στον Σίμωνα, ξαναφέρτε το πλοίο στα βαθιά και ρίχτε τα δύχτια σας να ψαρέψετε. Και ο Σίμων Του είπε, Δάσκαλε ψαρεύαμε όλη τη νύχτα και δεν πιάσαμε κανένα, αλλά αφού μας το ζητάς Εσύ, θα τα ρίξουμε. Και αφού πήγαν και τα έρριξαν, έπιασαν τόσα πολλά ψάρια ώστε τα δύχτια σκιζόταν και δεν μπορούσαν να τα βγάλουν έξω. Και καλούσαν τους συντρόφους τους από τα άλλα πλοία να έρθουν να βοηθήσουν. Και ήρθαν και γέμισαν τόσο πολύ τα πλοία μέχρι που βυθιζόντουσαν. Οταν ο Σίμων είδε το θαύμα έπεσε στα γόνατα μπροστά Του λέγοντας: Κύριε φύγε μακριά από εμένα γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός. Ολοι είχαν μείνει κατάπληκτοι από τα τόσα ψάρια που έπιασαν. Το ίδιο και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, οι οποίοι ήταν σύντροφοι του Σίμωνα. Και ο Κύριος είπε στον Σίμωνα, μην φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους. Και αυτοί άφησαν τα δύχτια και τα πλοία και Τον ακολούθησαν.  

     Και ο Μάρκος γράφει. (Μάρκου, α, 1: 16.) Ο Κύριος περπατούσε πλησίον της θάλασσας της Γαλιλαίας, και είδε τον Σίμωνα και τον αδερφό του τον Ανδρέα οι οποίοι έρριχναν τα δύχτια στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες. Και τους είπε, ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και αμέσως άφησαν τα δύχτια και Τον ακολούθησαν. Και αφού προχώρησε πιο πέρα είδε τον Ιάκωβο τον υιό του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννη τον αδερφό του, και αυτοί ήταν στο πλοίο και επισκεύαζαν τα δύχτια. Και τους εκάλεσε και αυτούς, και άφησαν τον πατέρα τους με τους μισθωτούς στο πλοίο και Τον ακολούθησαν.

   Καθώς Πιστεύω.  Βλέπουμε λοιπόν ότι τόσο ο Λουκάς όσο και ο Ματθαίος και Μάρκος, έγραψαν ότι ο Κύριος κάλεσε τους πρώτους μαθητές Του από την θάλασσα της Γαλιλαίας, και αυτοί ήταν ο Σίμων Πέτρος, Ανδρέας, ο αδερφός του, και οι δύο άλλοι αδερφοί, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Ομως ο Ιωάννης, ο οποίος ήταν ένας από αυτούς, έγραψε ότι ο Ανδρέας και μάλλον ο ίδιος ο Ιωάννης ήταν μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή. Εγραψε επίσης ότι ο Ανδρέας έφερε τον αδερφό του τον Σίμωνα στον Κύριο, και από την πρώτη στιγμή ο Κύριος τον ονόμασε Πέτρο.

      Τώρα βεβαίως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι αυτοί ήταν ψαράδες, και άλλωστε αυτό το επιβεβαιώνουν και οι τέσσαροι Ευαγγελιστές. Γιατί και ο Ιωάννης γράφει στο 21^ο κεφάλαιο, (μετά την Ανάσταση) ότι ο Πέτρος μπήκε στο πλοίο και μαζί του πήγαν και οι άλλοι μαθητές να ψαρέψουν. Καθώς γράφει, έρριξαν τα δίχτυα, αλλά όλη τη νύχτα δεν έπιασαν κανένα. Και ο Κύριος που έστεκε στην ακροθαλασσιά τους είπε, ρίχτε τα δίχτυα στη δεξιά μεριά του πλοίου και θα πιάσετε. Και αφού τα έρριξαν, δεν μπορούσαν να τα τραβήξουν από το πλήθος των ψαριών. Αυτό το θαύμα το οποίο έγινε μετά την Ανάσταση του Κυρίου το αναφέρει μόνο ο Ιωάννης. Ο Λουκάς είναι επίσης ο μόνος που αναφέρει το άλλο παρόμοιο θαύμα, και το οποίο σύμφωνα με τον Λουκά έγινε στην αρχή. Ωστόσο ο Λουκάς δεν ήταν εκεί ο ίδιος, σίγουρα το άκουσε, αλλά δεν ήξερε πότε ακριβώς έγινε, και επειδή αυτό το θαύμα είχε σχέση με τον Πέτρο, μάλλον θα υπέθεσε, ή οι δικές του πληροφορίες έλεγαν ότι έγινε στην αρχή.

       Ομως σίγουρα θα έγινε και αυτό το θαύμα που αναφέρει ο Λουκάς, αλλά όχι στην αρχή.  Ο Λουκάς αναφέρει  ότι ο λαός Τον συνέθλιβε και μπήκε μέσα στο πλοίο του Πέτρου, ζητώντας να απομακρύνει λίγο το πλοίο του από την στεριά. Στη συνέχεια αναφέρει το θαύμα με τα ψάρια, και αναφέρει επίσης ότι ο Πέτρος έπεσε μπροστά στον Κύριο και Τον παρακαλούσε να φύγει γιατί ήταν άνθρωπος αμαρτωλός. Ομως όχι στην αρχή και δεν πρέπει να ήταν ο Πέτρος, μάλλον επρόκειτο για κάποιον άλλο ψαρά. Τώρα όσο για τα λόγια του Κυρίου, "ακολουθήστε Με και θα σας κάμω ψαράδες ανθρώπων", μάλλον έτσι εξηγήται.

     Ο Ιωάννης αναφέρει ότι Τον ακολούθησαν και έμειναν μαζί Του έως την δέκατη ώρα, μετά έφυγαν. Αλλά αφού έφυγαν κάπου πήγαν, και φαίνεται ότι πήγαν για ψάρεμα. Διότι ήταν μεν μαθητές του Ιωάννη, αλλά έπρεπε και να δουλεύουν για να ζήσουν. Φαίνεται λοιπόν ότι πήγαν για ψάρεμα, και ο Κύριος τους συνάντησε πάλι την άλλη ημέρα το πρωί στη θάλασσα, και καθώς τους είδε να ψαρεύουν, τους είπε ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Εκεί ο Ανδρέας έφερε στον Κύριο και τον αδερφό του τον Σίμωνα τον οποίον ονόμασε Πέτρο.

 Κεφάλαιο 2 στο κατά Ιωάννη. Την τρίτη ημέρα έγινε γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, και εκεί ήταν η Μητέρα Του. Κάλεσαν επίσης τον Κύριο με τους μαθητές Του στο γάμο. Επειδή τελείωσε το κρασί Του λέει η μητέρα Του. Δεν έχουν κρασί. Και ο Κύριος της είπε, τι υπάρχει μεταξύ μας γυναίκα; Δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου.  Και είπε η μητέρα Του στους υπηρέτες, κάνετε ότι σας πει. Υπήρχαν εκεί 6 πέτρινες στάμνες κατά το έθιμο του καθαρισμού των Ιουδαίων, και η κάθε μία χωρούσε δύο ως τρία μέτρα. Και ο Κύριος τους είπε, γεμίστε τες με νερό. Και τις γέμισαν μέχρι πάνω. Και ο Κύριος τους είπε, αντλήστε τώρα και προσφέρετε στον αρχιτρίκλινο. Και του έδωσαν να πιεί. Καθώς ο αρχιτρίκλινος δοκίμασε το νερό το οποίο είχε μετατραπεί σε κρασί και δεν ήξερε πούθε είναι, οι υπηρέτες όμως ήξεραν ότι άντλησαν νερό, φωνάζει τον γαμπρό και του λέει, κάθε άνθρωπος προσφέρει πρώτα το καλό κρασί, και αφού πιουν πολύ, μετά προσφέρει το κατώτερο, εσύ όμως φύλαξες το καλό κρασί ως το τώρα. Αυτή ήταν η αρχή των θαυμάτων του Κυρίου στην Κανά της Γαλιλαίας, και εφανέρωσε τη δόξα Του, και πίστεψαν οι μαθητές Του.