English:
Greek:
HOME    |    Contact me

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

 

      Διαβάζοντας τα Ευαγγέλια διαπιστώνουμε ότι παρουσιάζουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους. Αυτό, προφανέστατα συμβαίνει, επειδή οι Ευαγγελιστές άλλα μεν έγραψαν σαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, καθώς επίσης και βάση πληροφοριών που δεν μπορούσαν να εξακριβώσουν, και στηριζόμενοι σε έγκυρες πληροφορίες επίσης. Σε ότι αφορά την διδασκαλία Του, δηλαδή όσον αφορά αυτά που έγραψαν ότι είπε ο Κύριος, σε κάποια μέρη χρησιμοποίησαν δικές τους λέξεις και φράσεις, κάποιες εκ των οποίων υπηρέτησαν την θέληση του Υψίστου, καθώς μέσω κάποιων φράσεων και γραπτών που αναφέρονται σε κάποια γεγονότα, που μπορεί να μην έγιναν ακριβώς όπως γράφονται, ωστόσο ακόμα και μέσω αυτών των κάποιων "λανθασμένων" γραπτών, (όχι βεβαίως ψευδών) περνούν κάποια άλλα μηνύματα Του.

    Mέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος, είχαν κατανοήσει σε μεγάλο βαθμό την διδασκαλία Του, αλλά δεν νομίζω ότι κατανόησαν και όλα τα προφητικά Του λόγια, αυτά που κυρίως απευθύνονται στους εσχάτους καιρούς. Οι Μάρκος και Λουκάς δεν ήταν από τους δώδεκα, αλλά εκτός ότι θα πήραν τις πληροφορίες τους από τους αυτόπτες μάρτυρες, μπορεί επίσης και οι ίδιοι να ήταν κάποιες φορές μεταξύ των ακροατών που πήγαιναν να ακούσουν την διδασκαλία Του.

    Με άλλα λόγια οι Ευαγγελιστές ήταν μεν φωτισμένοι, αλλά και άνθρωποι της εποχής τους. Εγραψαν σαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες, ή ό,τι άκουσαν από τους αυτόπτες μάρτυρες, ή και από άλλες πηγές και φήμες. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να γράψουν την αλήθεια, αυτή που γνώριζαν σαν αλήθεια, και μόνο την αλήθεια. Οπως οι μάρτυρες στο δικαστήριο! Δεν λέμε στους μάρτυρες τι θα πουν! Αυτοί από μόνοι τους θα πουν ό,τι είδαν και άκουσαν! Ισχύουν πολλοί φυσιολογικοί, κοινωνικοί και ιστορικοί παράγοντες. Αυτό άκουσα, είδα, πληροφορήθηκα, θυμάμαι, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω και κατανοώ στην εποχή μου, αυτή λέω. Και αυτά που έγραψαν τα σφράγισαν με το αίμα τους. 

  Με άλλα λόγια, έπρεπε να γράψουν αυτά που είδαν με τα μάτια τους, αυτά που άκουσαν με τα αυτιά τους, αυτά που γνώριζαν σαν σωστά, και σύμφωνα με την μνήμη τους, και σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν, άσχετα αν οι πληροφορίες ήταν κάπου λανθασμένες. Δηλαδή δεν πρόκειται για μαύρο ή άσπρο. Ηταν άγιοι υπηρέτες του Υψίστου, αλλά αφέθηκαν να γράψουν κυρίως σαν μάρτυρες και σαν άνθρωποι της εποχής τους, με τις γνώσεις εκείνης της εποχής! Εγραψαν επίσης κάποια πράγματα, κυρίως προφητικά και κάτω από θεία έμπνευση. Είναι επίσης προφανές, ότι κυρίως τα Ευαγγέλια γράφτηκαν έτσι, ώστε αν κάποιος πιστεύει, καλώς, ενώ αν δεν μπορεί κάποιος να πιστέψει, τότε να βρίσκει μια δικαιολογημένη διεόξοδο που να τον καθιστά όσο το δυνατόν λιγότερο ένοχο. Κυρίως γιαυτό το λόγο ο Κύριος μιλούσε με παραβολές, και όχι μόνο...

   Επειδή λοιπόν υπάρχουν διαφορές, θα προσπαθήσω όσο μπορώ να τις δω λογικά, και θα προσπαθήσω, πάλι όσο μπορώ, να δείξω πως ερμηνεύονται.

  Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.  Από την αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν με το Θεό, και Θεός είναι ο Λόγος. Αυτός ήταν από την αρχή με το Θεό, τα πάντα δημιουργήθηκαν από Αυτόν και χωρίς Αυτόν δεν έγινε τίποτα, από ολα αυτά που έγιναν. Στον Λόγο είναι ζωή, και η ζωή του Λόγου είναι το φως των ανθρώπων, και το Φως φέγγει στο σκοτάδι, και το σκοτάδι δεν κυρίευσε το Φως. Υπήρχε άνθρωπος απεσταλμένος από το Θεό ονομαζόμενος Ιωάννης. Αυτός ήρθε μάρτυρας για να μαρτυρήσει περί του Φωτός, για να πιστέψουν όλοι μέσω αυτού. Δεν ήταν εκείνος το Φως, αλλά ήρθε για να μαρτυρήσει περί του Φωτός. Ηταν το Φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο. Ηταν στο κόσμο, και ο κόσμος δημιουργήθηκε από Αυτόν, αλλά ο κόσμος δεν Τον γνώρισε. Στους δικούς Του ήρθε και οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Οσοι Τον δέχτηκαν, σε αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά του Θεού, σέ αυτούς που πιστεύουν στο όνομα Του. Οχι εξ αίματος, ούτε από την επιθυμία του άνδρα και της σάρκας, αλλά από το Θεό γεννήθηκαν. Και ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε μεταξύ μας, (και εμείς είδαμε τη δόξα Του, δόξα του Μονογεννή με τον Πατέρα) με πλήρη χάρη και αλήθεια.

   Καθώς Πιστεύω Ο Ιωάννης μέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος είχε κατανοήσει τα αλληγορικά γραπτά του Μωυσή. Κατανόησε ότι με τα λόγια, Γενηθήτω Φως, ο θεόπνευστος Προφήτης μεταφέρνει εκτός από το μήνυμα του αρχέγονου φωτός που έλαμπε πριν την δημιουργία του ήλιου πάνω στη γη, και μάλλον έκρηξη φωτός που ήταν και η αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος, μας μεταφέρνει και ένα άλλο μεγάλο μήνυμα του Υψίστου. Πριν ο Θεός αρχίσει να δημιουργεί, άγνωστο βέβαια πως, γέννησε το Λόγο, γέννησε το Φως της δημιουργίας, το οποίο Φως γεννήθηκε ενάντια στο σκοτάδι που υπήρχε, και ήταν το πρόσωπο της αβύσσου. Σταθερά πιστεύω πως με τη λέξη Σκοτάδι, που υπήρχε επί του προσώπου της αβύσσου, εννοεί ακριβώς τον Μέγα Δράκο, τον κατήγορο των ανθρώπων, που υπήρχε στον χώρο της δημιουργίας. Αυτός είναι η φύση και πηγή κάθε κακού σε όλη την δημιουργία.

 

     Ο Θεός δημιούργησε αυτά που δημιούργησε δια του Λόγου Του, ο Λόγος είναι το Φως της Αγιας δημιουργίας του Υψίστου. Το Φως είναι η ζωή των ανθρώπων, και αυτό σημαίνει, ότι όλα τα άγια και θετικά που αποτελούν όρος ζωής για τον άνθρωπο, (τον κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας και πότε έζησε), καθώς η αγάπη, η δικαιοσύνη, κλπ, απορρέουν από τα Πνεύματα του Θεού, και συνιστούν όρος ζωής για κάθε άνθρωπο και κοινωνία. Μεταφέρονται στον άνθρωπο δια του Λόγου. Ο Λόγος είναι Θεός, ο Λόγος είναι το Φως και η Ζωή των ανθρώπων. Αν ο Θεός αποσύρει τα Πνεύματα Του από τον κόσμο, ο κόσμος θα καταστραφεί αμέσως. Ζωή ζωρίς το Θεό, είναι αδύνατον να υπάρχει.

       Και ο Λόγος που είναι το Φως και η Ζωή των ανθρώπων, ήρθε στη γη που δημιούργησε. Ηρθε σαν Ανθρωπος. Ηρθε να συντρίψει το κεφάλι του ύπουλου φιδιού. Και αυτό σημαίνει να του συντρίψει την κυριαρχία του πάνω στους ανθρώπους, επειδή κατά ένα μεγάλο μέρος, με δική μας ευθύνη παγιδευόμαστε στις δελεαστικές παγίδες του ερπετώδη νου, με αποτέλεσμα να είμαστε καταχρεωμένοι σε αυτόν. Τούτα τα χρέη μας, δεν πληρώνονται με χρυσάφι και αργύριο, ούτε με θυσίες ζώων και άλλων ανθρώπων,  πληρώνονται δυστυχώς με φοβερά δεινά και θάνατο, με χωρισμό από το Θεό. Ο δράκος δεν τρώει χρυσάφια και αργύρια, και ενώ τα χρησιμοποιεί βέβαια για δόλωμα, αυτός τρώει ζωές και ψυχές ανθρώπων. Τα δεινά που υποφέρει ο άνθρωπος, και ο θάνατος που τον χωρίζει από την Πηγή της ζωής, είναι αυτά ακριβώς που ικανοποιούν τον δράκοντα, καθώς αυτή είναι η φύση του κακού.

     Οπου υπάρχει κακό, όπου υπάρχει διαφθορά και απελπισία, όπου οδύνη και θάνατος, εκεί είναι οι παρεμβολές, ή πιο σωστά η φύση του δράκοντα. Ποιός άλλος λοιπόν θα μπορούσε να πληρώσει τα χρέη του ανθρώπου, και να τον φέρει ελεύθερο στους κόλπους του Υπερτάτου; Κανένας άλλος παρά μόνο ο Ιδιος ο Θεός που τον δημιούργησε. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, και μόνο ο Θεός μπορεί να τον σώσει. Αν κάποιος λέει ότι είναι Χριστιανός, και δεν πιστεύει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Θεός, είναι Λόγος και Υιός του Θεού, δεν ξέρει τι πιστεύει. Ο Θεός δια του Λόγου δημιούργησε τον άνθρωπο, και δια του Λόγου σώζει τον άνθρωπο. Γιαυτό ο Λόγος, όπως γράφει ο Ιωάννης, έγινε σάρκα, (δεν έγινε βιβλίο!) έγινε Ανθρωπος για να έρθει κοντά μας. Από Δημιουργός έγινε μέρος της δημιουργίας, χωρίστηκε από τον Υπέρτατο, και αυτός ο χωρισμός ήταν ένας θάνατος. Και ο Λόγος Σαρξ εγένετο, ο Υιός του Θεού, το Φως που γεννήθηκε πριν την αρχή της δημιουργίας, έγινε Ανθρωπος.  

      Ας δούμε τώρα τη συνέχεια από το κατά Λουκά. Από το εδάφιο 5 του 1ου κεφαλαίου. Υπήρξε στις ημέρες του βασιλιά της Ιουδαίας Ηρώδη, ένας ιερέας με το όνομα Ζαχαρίας, από την εφημέρια Αβιά, η γυναίκα του η Ελισάβετ, ήταν απόγονος του Ααρών. Ηταν και οι δυο δίκαιοι ενώπιον του Θεού, και περπατούσαν σύμφωνα με τις εντολές και τα δικαιώματα του Κυρίου, ενάρετοι. Δεν είχαν παιδί, γιατί η Ελισάβετ ήταν στείρα, ενώ και οι δυο τους ήταν προχωρημένοι στην ηλικία. Καθώς λοιπόν ο Ζαχαρίας λειτουργούσε στη θέση του ενώπιον του Θεού, σύμφωνα με την ιερατική συνήθεια, του έπεσε ο κλήρος να θυμιατήσει ερχόμενος στον ναό του Κυρίου, και ενώ όλο το πλήθος του λαού προσευχόταν έξω στην ώρα του θυμιάματος, εφάνηκε σε αυτόν Αγγελος του Κυρίου, ο οποίος έστεκε στην δεξιά μεριά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος, ο δε Ζαχαρίας τον είδε και ταράχτηκε, φοβήθηκε πολύ. Αλλά ο Αγγελος του είπε, μην φοβάσαι Ζαχαρία, γιατί εισακούστηκε η δέηση σου, η γυναίκα σου η Ελισάβετ θα γεννήσει παιδί, και θα του δώσεις το όνομα Ιωάννης. Αυτός θα είναι για εσένα χαρά και αγαλλίαση, και πολλοί άλλοι θα χαρούν για την γέννηση του, θα είναι μέγας ενώπιον του Κυρίου, και κρασί και σίκερα δεν θα πιεί, (δεν θα είναι εξαρτημένος από υλικές απολαύσεις, και θα είναι ελεύθερος απ'τις πολλές υλικές ανάγκες), και θα είναι πλήρης από το Αγιο Πνεύμα από την κοιλιά της μάνας του. Και πολλοί από τους υιούς Ισραήλ θα επιστρέψουν στον Κύριο τον Θεό τους. Και αυτός θα έρθει πριν το Πρόσωπο Εκείνου με το πνεύμα και την δύναμη του Ηλία, για να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων στα παιδιά, και τους απειθείς στην φρόνηση των δικαίων, ώστε να ετοιμάσει στον Κύριο προδιαθετημένο λαό.

     Και είπε ο Ζαχαρίας στον Αγγελο, πως θα το ξέρω αυτό; Γιατί εγώ είμαι γέροντας και η γυναίκα μου προχωρημένη στην ηλικία της. Και ο Αγγελος του είπε, εγώ είμαι ο Γαβριήλ, που στέκεται ενώπιον του Θεού, και ήρθα σε εσένα να σου τα πω, και να σου του ανακοινώσω. Και από τώρα θα είσαι βουβός χωρίς να μπορείς να μιλήσεις ως την ημέρα που θα γίνουν αυτά, γιατί δεν πίστεψες στα λόγια μου, τα οποία θα εκπληρωθούν στον καιρό τους. Και ο λαός περίμενε τον Ζαχαρία, και απορούσε επειδή αργούσε μέσα στο ναό. Και όταν εξήλθε δεν μπορούσε να τους μιλήσει, και νόμισαν ότι είδε οπτασία μέσ'το ναό, και τους έκανε νοήματα και παρέμενε κουφός. Και αφού τελείωσαν οι μέρες της λειτουργίας του, πήγε στο σπίτι του. Μετά από αυτές τις ημέρες η Ελισάβετ έμεινε έγκυος και έκρυβε την εγκυμοσύνη της πέντε μήνες και έλεγε, έτσι έκαμε για εμένα ο Κύριος στις ημέρες τις οποίες επέβλεψε να αφαιρέσει την ντροπή μου μεταξύ των ανθρώπων.    

     Και τον έκτο μήνα ο Αγγελος Γαβριήλ πήγε απ'το Θεό στην πόλη της Γαλιλαίας, την Ναζαρέτ σε μιά παρθένα αρραβωνιασμένη με έναν άνδρα ονομαζόμενο Ιωσήφ, απ'τον οίκο του Δαβίδ, και το όνομα της παρθένου είναι Μαρία. Και πήγε ο Αγγελος και της είπε, χαίρε χαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες. Και αυτή ταράχτηκε με το λόγο του, και σκεπτόταν τι ήταν άραγε αυτός ο χαιρετισμός. Και ο Αγγελος της είπε, μην φοβάσαι Μαρία, γιατί βρήκες χάρη μπρος στο Θεό. Θα μείνεις έγκυος και θα γεννήσεις Υιό, και θα Του δώσεις το όνομα Ιησούς. Αυτός θα είναι Μέγας, και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου, και θα Του δώσει ο Κύριος τον θρόνο του Δαβίδ του Πατέρα Του, και θα βασιλέψει πάνω στον οίκο του Ιακώβ, και η Βασιλεία Του δεν θα έχει τέλος. Και είπε η Μαρία στον Αγγελο, πως θα είναι αυτό, επειδή δεν γνωρίζω άνδρα;  Και ο Αγγελος της είπε, το Αγιο Πνεύμα θα έρθει πάνω σου, και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει, γιαυτό το Αγιο Παιδί που θα γεννήσεις θα ονομαστεί Υιός του Θεού.

      Και ιδού η συγγενής σου η Ελισάβετ συνέλαβε υιό στα γεράματα της, και αυτός είναι ο έκτος μήνας της εγγυμοσύνης της, αυτή που την έλεγαν στείρα. Γιατί τίποτα δεν είναι αδύνατον απ'το Θεό. Και είπε η Μαρία, ιδού εγώ, η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σε εμένα όπως είπες. Και ο Αγγελος έφυγε. Σηκώθηκε η Μαρία αυτές τις ημέρες και πήγε με σπουδή στην ορινή πόλη της Ιουδαίας, και εισήλθε στο σπίτι του Ζαχαρία, και φίλισε την Ελισάβετ. Και όταν άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας, σκίρτησε το βρέφος στην κοιλιά της, και ήρθε το Αγιο Πνεύμα στην Ελισάβετ, και φώναξε και είπε. Ευλογημένη είσαι ανάμεσα στις γυναίκες, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου. Και από που μου έγινε αυτό, να έρθει η μητέρα του Κυρίου μου σε εμένα; Γιατί καθώς ήρθε η φωνή του χαιρετισμού σου στα αυτιά μου, εσκίρτησε από αγαλλίαση το βρέφος μεσ'την κοιλιά μου. Και μακάρια η πιστεύσασα, γιατί θα γίνει η εκπλήρωση των λόγων προς αυτή απ'τον Κύριο. Και είπε η Μαρία, μεγαλύνθη η ψυχή μου απ'τον Κύριο, και αγαλλίασε το πνεύμα μου απ'τον Θεό τον Σωτήρα μου, γιατί επέβλεψε στην ταπείνωση της δούλης Του, επειδή από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές, γιατί έκαμε σε εμένα μεγαλεία ο Δυνατός, και Αγιο είναι το όνομα Του, και το έλεος Του θα είναι σε γενεές γενεών, στους φοβουμένους τον Κύριο. Ενήργησε κραταιά με το Χέρι Του, σκόρπισε τους υπερήφανους σύμφωνα με τα διανοήματα της καρδιάς τους. Γκρέμισε δυνατούς απ'τους θρόνους τους, ύψωσε ταπεινούς, πεινώντες γέμισε αγαθά, και πλούσιους εξαπέστειλε κενούς. Εβοήθησε τον Ισραήλ τον δούλο Του, θυμήθηκε το έλεος Του, καθώς μίλησε στους πατέρες μας, στον Αβραάμ και στο σπέρμα του, στον αιώνα. Και έμεινε η Μαρία μαζί της τρείς μήνες και επέστρεψε στο σπίτι της.  

 Συνέχεια από το κατά Ματθαίο. Καθώς μας πληροφορεί ο Λουκάς, και φαίνεται καθαρά ότι πήρε τις πληροφορίες του από την ίδια την Μητέρα του Κυρίου-- η Αγία Μαρία μετά την εμφάνιση του Αγγέλου Γαβριήλ, επήγε στην Ελισάβετ να της αναγγείλει το Μέγα και χαρμόσυνο γεγονός, και έμεινε μαζί της τρεις μήνες. Ο Ιωσήφ δούλευε σε διάφορα μέρη της Ιουδαίας χτίζοντας σπίτια, και όταν επέστρεψε κάποιους μήνες αργότερα, όπου η Αγία Μαρία ήταν έγκυος ενώ ακόμα ήταν αρραβωνιασμένη μαζί του, έβαλε άλλα στο μυαλό του, αλλά επειδή ήταν έντιμος και δεν ήθελε να την ρεζιλέψει, σκέφτηκε να την χωρίσει κρυφά. Τότε εμφανίστηκε ο Αγγελος στον ύπνο του και του είπε. Ιωσήφ απόγονε του Δαβίδ, μην σκέφτεσαι να διώξεις τη Μαρία, αλλά να την παραλάβεις,  γιατί το Παιδί που θα γεννήσει είναι από το Θεό, και θα Το ονομάσεις Ιησού, Αυτός θα σώσει το λαό Του από τις αμαρτίες τους. Ο Προφήτης Ησαΐας είχε προφητεύσει, ιδού η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιό, και ο κόσμος θα λέει για Αυτόν, είναι ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, που σημαίνει ο Θεός ήρθε κοντά μας με την ανθρώπινη μορφή. Δεν θα ήταν το όνομα Του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, αλλά ήταν ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ήταν ο Θεός μαζί τους, και μαζί μας.  

     Ξαναγυρίζουμε στο κατά Λουκά.  Απ'το εδάφιο 57 του 1ου κεφαλαίου. Στην Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο καιρός να γεννήσει, και γέννησε υιό. Και άκουσαν οι συγγενείς της ότι εμεγάλυνε ο Κύριος το έλεος Του σε αυτή και την συγχάρηκαν. Και την όγδοη ημέρα ήρθαν να κάνουν στο παιδί περιτομή, και του έδιναν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρίας. Και είπε η μάνα του, όχι, αλλά Ιωάννης θα ονομαστεί. Και της είπαν, κανένας στην συγγένεια σου δεν έχει αυτό το όνομα. Και ρωτούσαν με νοήματα τον πατέρα του, τι όνομα να του δώσουν. Και ζήτησε πίνακα, και έγραψε, Ιωάννης είναι το όνομα του. Και όλοι θαύμασαν. Ανοίχτηκε την ίδια στιγμή το στόμα του και η γλώσσα του, και μιλούσε δοξάζοντας το Θεό. και έπεσε φόβος σε όλους τους γείτονες τους, και σε όλη την ορεινή Ιουδαία διαλαλούσαν όλα αυτά. Και όλοι που άκουσαν τα έβαλαν στην καρδιά τους και έλεγαν, ποιός άραγε θα είναι αυτό το παιδί; Και το Χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του.

       Ο Ζαχαρίας επλήστηκε απ'το Αγιο Πνεύμα, και προφήτευσε, λέγοντας, ευλογητός Κύριος ο Θεός του Ισραήλ, γιατί επισκέφτηκε και λύτρωσε το λαό Του, και ανέγειρε σε εμάς σωτηρία στον οίκο του Δαβίδ του δούλου Του, καθώς μίλησε με τα στόματα των αγίων των από αιώνες προφητών Του, σωτηρία απ'τους εχθρούς μας, και απ'τα χέρια όλων αυτών που μας μισούν, για να εκπληρώσει το έλεος Του προς τους πατέρες μας, και για την αγία διαθήκη Του, τον λόγο τον οποίον έδωσε στον Αβραάμ τον πατέρα μας, ότι θα μας δώσει να ελευθερωθούμε απ'τα χέρια των εχθρών μας, και να Τον λατρεύουμε άφοβα, με οσιότητα και δικαιοσύνη ενώπιον Του, όλες τις ημέρες της ζωής μας. Και εσύ παιδί, προφήτης του Υψίστου θα ονομαστείς, γιατί θα προπορευτείς πριν το Πρόσωπο του Κυρίου, για να ετοιμάσεις τους δρόμους Του, στο να δώσεις γνώση σωτηρίας στο λαό Του, για την άφεση των αμαρτιών τους, για σπλάχνα ελέους του Θεού μας, με τα οποία μας επισκέφτηκε από ανατολής από ύψος, για να φωτίσει τους καθισμένους στο σκοτάδι και σκιά θανάτου, ώστε να κατευθύνει τα πόδια μας στη οδό της ειρήνης. Και το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα, και ήταν στις ερήμους, ως την ημέρα στην οποία έμελλε να αναδειχτεί στον Ισραήλ.  

  Συνέχεια στο κατά Λουκά κεφάλαιο 2. Εκείνον τον καιρό ο Αύγουστος Καίσαρας έδωσε διαταγή να απογραφεί όλος ο πληθυσμός. Αυτή η απογραφή ήταν η πρώτη όταν ηγεμόνας της Συρίας ήταν ο Κυρήνιος, και πήγαιναν όλοι στην ιδιαίτερη πατρίδα τους να απογραφούν. Ανέβηκε και ο Ιωσήφ απ'την Ναζαρέτ της Γαλιλαίας στην πόλη του Δαβίδ της Ιουδαίας η οποία λέγεται Βηθλεέμ, επειδή καταγόταν απ'την πατριά του Δαβίδ, για να απογραφεί με την Μαρία την αρραβωνιασμένη με αυτόν γυναίκα του η οποία ήταν έγκυος. Και ενώ ήταν στην Βηθλεέμ συμπληρώθηκαν οι μέρες για να γεννήσει, και γέννησε τον πρωτότοκο Υιό της, και Τον σπαργάνωσε και Τον έβαλε να κοιμηθεί στην φάτνη, γιατί δεν υπήρχε μέρος γιαυτούς σε σπίτι. Και βοσκοί ήταν σε αυτό το μέρος στα χωράφια φυλάγοντας τη νύχτα τα πρόβατα τους. Και ξαφνικά εφάνηκε σε αυτούς Αγγελος του Κυρίου, και η δόξα του Κυρίου έλαμψε πάνω τους, και φοβήθηκαν πολύ. Και τους είπε ο Αγγελος, μην φοβάστε, γιατί σας μεταφέρνω μεγάλη χαρά η οποία θα είναι για όλο το λαό, γιατί γεννήθηκε για εσάς σήμερα ο Σωτήρας, ο Κύριος Χριστός. Και αυτό θα είναι το σημείο σε εσάς, θα βρείτε Βρέφος σπαργανωμένο στην φάτνη.   

     Και ξαφνικά με τον Αγγελο εμφανίστηκε πλήθος του ουρανίου στρατού, υμνούντες τον Θεό λέγοντας, δόξα στον Υψιστο Θεό, και επί γης ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, στους οποίους ευαρεστήθει. Δόξα εν Υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Και αφού οι Αγγελοι έφυγαν, οι ποιμένες είπαν μεταξύ τους,  ας πάμε στην Βηθλεέμ, και ας δούμε αυτό το γεγονός το οποίο μας αποκάλυψε ο Κύριος. Και πήγαν και βρήκαν τη Μαρία και τον Ιωσήφ, και το Βρέφος στην φάτνη. Και αφού είδαν διακήρυξαν αυτά που τους είπαν οι Αγγελοι, και η Μαρία φύλαγε όλα αυτά στην καρδιά της. Και επέστρεψαν οι ποιμένες δοξάζοντας και υμνούντες το Θεό, για όλα όσα είδαν και άκουσαν, και καθώς τους μίλησε ο Αγγελος.  

 Συνέχεια από το κατά Ματθαίο, απ'το κεφάλαιο 2. Αφού γεννήθηκε ο Κύριος στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, επί της βασιλείας του Ηρώδη, ήρθαν σοφοί από την ανατολή στην Ιερουσαλήμ και ρωτούσαν, που είναι ο νεογέννητος βασιλιάς του Ισραήλ; Γιατί είδαμε το αστέρι Του στην ανατολή και ήρθαμε να Τον προσκυνήσουμε. Οταν το άκουσε ο Ηρώδης ταράχτηκε και ταράχτηκε επίσης όλη η Ιερουσαλήμ. Μάζεψε όλους τους αρχιερείς και γραμματείς του λαού, και  ρωτούσε να μάθει από αυτούς, που επρόκειτο να γεννηθεί ο Χριστός. Εκείνοι του είπαν στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας γιατί αυτό έγραψε ο Προφήτης. Και εσύ Βηθλεέμ γη Ιούδα δεν είσαι καθόλου μικρή μεταξύ των ηγεμόνων του Ιούδα, από σένα θα εξέλθει Ηγούμενος, ο οποίος θα ποιμάνει τον λαό Μου Ισραήλ. Μιχαίας 5: 2. 

     Τότε ο Ηρώδης κάλεσε κρυφά τους σοφούς για να εξακριβώσει τον καιρό του φαινομένου του αστέρα, δηλαδή ήθελε να εξακριβώσει πριν πόσο καιρό πρωτοεμφανίστηκε το αστέρι ώστε να ξέρει πριν πόσο καιρό γεννήθηκε ο Κύριος, και αφού τους έστειλε στην Βηθλεέμ, τους είπε, πηγαίνετε και εξετάσετε περί του Παιδιού, και αφού Τον βρήτε, αναγγείλατε μου για να έρθω και εγώ να προσκυνήσω. Εκείνοι αφού άκουσαν τον βασιλιά, ανεχώρησαν, και ιδού το αστέρι που είδαν στην ανατολή προπορευόταν μπροστά τους ώσπου ήρθε και στάθηκε πάνω απ'το Παιδί. Βλέποντας το αστέρι εχάρηκαν πάρα πολύ. Και αφού ήρθαν στο σπίτι βρήκαν το Παιδί με την Μητέρα Του την Μαρία, και έπεσαν και Τον προσκύνησαν, και άνοιξαν τους θησαυρούς τους, και Του πρόσφεραν δώρα, χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα. Και τους απεκαλύφθη απ'το Θεό με όνειρο να μην επιστρέψουν στον Ηρώδη, αλλά να φύγουν από άλλο δρόμο για τη χώρα τους.

   Καθώς Πιστεύω Εδώ υπάρχει διαφορά με το κατά Λουκά. Ο Ματθαίος γράφει, αφού έφυγαν οι σοφοί, Αγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στο όνειρο του Ιωσήφ, και του είπε, Ιωσήφ σήκω και πάρε το Παιδί και την Μητέρα Του, και φύγε για την Αίγυπτο, και να μείνεις εκεί ώσπου να σου πω. Και ο Ιωσήφ σηκώθηκε και έφυγαν για την Αίγυπτο, όπου έμειναν εκεί ώσπου πέθανε ο Ηρώδης. Και ο Ματθαίος λέει ότι αυτό έγινε για να πληρωθεί το ρηθέν υπό του Κυρίου, εξ Αιγύπτου κάλεσα τον Υιόν Μου. Ο Λουκάς όμως λέει, ότι αφού τελείωσαν οι ημέρες του καθαρισμού της Μαρίας σύμφωνα με το νόμο, ή μάλλον σύμφωνα με την παράδοση η οποία είχε γίνει νόμος, έφυγαν για το σπίτι τους στην Ναζαρέτ. Τώρα βεβαίως ούτε ο Ματθαίος ούτε ο Λουκάς ήταν αυτόπτες μάρτυρες, και οι δυό στηρίχθηκαν σε πληροφορίες.

    Ομως πιο λογικά έτσι πρέπει να έγινε. Ο Ιωσήφ και η Μαρία πήγαν στην Βηθλεέμ λόγω της απογραφής, ενώ το σπίτι τους ήταν στην Ναζαρέτ. Μετά την Γέννηση του Κυρίου λογικά πρέπει να επέστρεψαν στο σπίτι τους, καθώς δεν μπορούσαν να παραμείνουν περισσότερο στην Βηθλεέμ. Για ποιό λόγο θα παρέμεναν στην Βηθλεέμ! Δεν είχαν επίσης λόγους να πάνε στην Αίγυπτο, (μάλλον να πήγαν στην Αίγυπτο κάποια άλλη εποχή), και βεβαίως δεν "ανησύχισε" ο Θεός, ότι μπορούσε ο Ηρώδης να θανατώσει τον Κύριο πριν έρθει η ώρα. Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Καμμιά διαβολική δύναμη δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί να πράξει κάτι τέτοιο. Τα σχέδια του Υπερτάτου ήταν προκαθορισμένα, αφού και ο ίδιος ο Διάβολος συχνά είναι υποχρεωμένος να τα υπηρετεί, διότι παγιδεύεται και δεν έχει άλλη επιλογή.

      Οσο για τα λόγια του Προφήτη Ωσηέ, εξ Αιγύπτου κάλεσα τον υιό Μου, (Ωσηέ, 11:1) κατά την άποψή μου δεν φαίνεται να είναι καθόλου προφητεία. Μάλλον δεν αναφέρεται καθόλου στον Κύριο. Καθώς διαβάζουμε, τα λόγια του Ωσηέ αναφέρονται στον λαό Ισραήλ, και τον ονομάζει υιό Μου, δηλαδή λαό Μου, και λέει, τους εκάλεσα να έρθουν κοντά Μου από την Αίγυπτο, (από τη δουλεία), και όσο τους καλούσα τόσο αυτοί έφευγαν, και θυσίαζαν σε ψεύτικους θεούς. Τα λόγια αυτά δεν νομίζω ότι αναφέρονται στον Κύριο, μάλλον ο Ματθαίος τα παρερμήνευσε, και γιαυτό μάλλον νόμισε ότι πήγαν τότε στην Αίγυπτο. Ναι, βεβαίως θα πήγαν στην Αίγυπτο, αλλά λογικά δεν πήγαν τότε που γράφει ο Ματθαίος.

     Τώρα τι συνέβει με τους σοφούς και τον Ηρώδη και πως ερμηνεύεται αυτή η παρεξήγηση; Οι σοφοί είδαν το αστέρι στην ανατολή, το οποίο ήταν βεβαίως ένα πνευματικό φως και όχι πλανήτης του σύμπαντος. Αλλωστε αν ήταν ένα υλικό φωτεινό αστέρι, τότε θα το έβλεπαν όλοι, ενώ μόνο οι σοφοί το είδαν. Το αστέρι  δεν τους οδηγούσε σε όλο το δρόμο, γιατί αν τους οδηγούσε τότε βεβαίως δεν θα πήγαιναν καθόλου στην Ιερουσαλήμ. Αυτοί πήγαν στην Ιερουσαλήμ επειδή νόμισαν ότι λογικά εκεί θα έπρεπε να γεννηθεί ο Βασιλιάς του Ισραήλ. Οταν όμως έφυγαν από τον Ηρώδη, ξαναείδαν το αστέρι, το οποίο τους οδηγούσε μεν αλλά μάλλον όχι στην Βηθλεέμ. Φαίνεται ότι το αστέρι τους οδήγησε  μάλλον στην Ναζαρέτ που ζούσαν και ήταν το σπίτι τους, και αυτό πρέπει να έγινε κάποιο καιρό μετά την Γέννηση  του Κυρίου.        

      Οταν ο Ηρώδης είδε ότι μάταια περίμενε να περάσουν οι σοφοί, και επειδή δεν ήξερε ότι το Παιδί με την Μητέρα Του και τον Ιωσήφ είχαν φύγει απ'την Βηθλεέμ, έστειλε στρατιώτες να σκοτώσουν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ από δύο χρονών και κάτω. Αυτή η σφαγή των αθώων, είχε προφητευτεί απ'τον Προφήτη Ιερεμία. "Φωνή ακούστηκε στην Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και πολύς οδυρμός, η Ραχήλ έκλαιγε για τα παιδιά της και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, γιατί δεν υπάρχουν πια". Ιερ. Λα, 31: 15.

      Μιλώντας τώρα για την σφαγή των παιδιών, βλέπουμε ότι είχε προφητευτεί, και άρα ήταν αναπόφευκτη. Αν το αστέρι οδηγούσε τους σοφούς όλο το δρόμο από την ανατολή έως το σπίτι που έμεναν στην Ναζαρέτ, οι σοφοί δεν θα πήγαιναν καθόλου στην Ιερουσαλήμ, οπότε δεν θα ρωτούσαν για να μάθουν που γεννήθηκε ο Κύριος, και ο Ηρώδης αφού δεν θα ήξερε τίποτα, δεν θα έσφαζε τα παιδιά της Βηθλεέμ. Ο διάβολος που τον έβαλε να κάνει αυτό το έγκλημα, ήξερε επίσης πολύ καλά ότι δεν μπορούσε να θανατώσει τον Κύριο πριν έρθει η ώρα. Αλλά τότε γιατί έγινε αυτό το τρομερό έγκλημα, και γιατί είχε προφητευτεί; Ποιόν εξυπηρέτησε η σφαγή των παιδιών; Γιατί έπρεπε να σφαχτούν;

      Η σφαγή των παιδιών ήταν μια πράξη εκδίκησης του διαβόλου, που έχει δυστυχώς τρομερή δύναμη και εξουσία, διότι ο Κύριος ήρθε στο βασίλειο του διαβόλου να το καταστρέψει. Ο Λόγος που δημιούργησε τον άνθρωπο δεν είχε πια πολλά δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους, καθώς τα περισσότερα δικαιώματα τα είχε το μεγάλο ερπετό, και αυτό επειδή οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους υποτάσσονται στο πνεύμα του. Οι άνθρωποι επιλέγουν το κακό, και το κακό είναι ερπετώδες δημιούργημα, είναι φύση του ερπετού, οπότε όταν επιλέγουν το κακό, κατά συνέπεια επιλέγουν το διάβολο.  

      Ας το δούμε παραδειγματικά. Ενας έχει κάποια παιδιά, και έχει επίσης και έναν εχθρό του οποίου απώτατος σκοπός είναι να τα καταστρέψει. Ο πατέρας λέει στα παιδιά του, προσέχετε και μην έχετε σχέσεις με τον εχθρό μου, ούτε να ακούτε καθόλου τι σας λέει. Τα παιδιά όμως δεν υπάκουσαν στον πατέρα τους, και με δική τους ευθύνη υποτάχτηκαν στον εχθρό, και αφού καταχρεώθηκαν στον εχθρό, δικαιωματικά του ανήκουν. Ο πατέρας θέλει να τα επισκεφτεί και να τα σώσει, αλλά αυτά επέλεξαν τον εχθρό αντί τον πατέρα τους, και αυτός παρόλο άδικος, τα διεκδικεί ωστόσο δίκαια, επειδή τον επέλεξαν.  Ομως ο πατέρας θέλει και πρέπει να τα σώσει, και επειδή είναι απόλυτα δίκαιος, είναι διατεθειμένος να πληρώσει τα χρέη τους ο ίδιος. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να τα επισκεφτεί μέσα στο κράτος του εχθρού του, ο οποίος τα έχει φυλακισμένα.

     Ο εχθρός γνωρίζει την δύναμη του πατέρα τους, αλλά και γνωρίζει ότι είναι απόλυτα δίκαιος. Γνωρίζει ότι μπορεί να τον καταστρέψει, αλλά αν το κάνει αυτό τότε σαν δίκαιος πρέπει να καταστρέψει και τα παιδιά του. Επειτα αφού τα παιδιά του επέλεξαν με δική τους ευθύνη τον εχθρό, δεν υπάρχει δίκαιος δρόμος από τον οποίο θα μπορούσε να πάει ο πατέρας στα παιδιά του, και μέσα σε άδικο δρόμο δεν περπατάει. Πως πηγαίνεις δίκαια σε ένα μέρος που δεν σε θέλουν; Ο Διάβολος λέει, δεν είναι δίκαιο να έρθεις, διότι δεν Σε θέλουν!

    Σχεδόν τα πάντα ανήκαν στον Μέγα Δράκο.Τα αθώα παιδιά ήταν τα μόνα που ανήκαν απόλυτα στο Θεό, και το αίμα των οποίων έχυσε ο διάβολος, μέσω του υπηρέτη του Ηρώδη, ήταν φόρος εκδικητικής ικανοποίησης για τον διάβολο, και συγχρόνως εξιλεωμένος δρόμος εισόδου, ώστε ο Κύριος να εισέρθει δίκαια στο βασίλειο του διαβόλου, να σώσει τους ανθρώπους, και να  καταστρέψει το κράτος του εχθρού. Ο Υψιστος είναι ο Κυρίαρχος της ζωής, και τα αθώα παιδιά που έσφαξε το ερπετό, αυτά έγιναν Αγγελοι, και ζουν για πάντα κοντά στον θρόνο του Υπερτάτου.    

 Συνέχεια απ'το κατά Λουκά. Απ'το εδάφιο 23, κεφ. 2 Και αφού συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού της σύμφωνα με τον νόμο, ή καλύτερα σύμφωνα με την παράδοση, η οποία γράφτηκε στο νόμο, ανέβασαν το Παιδί στην Ιερουσαλήμ. Και ήταν ένας άνθρωπος απ'την Ιερουσαλήμ ονομαζόμενος Συμεών, και ήταν δίκαιος και ευλαβής, περιμένοντας την παρηγοριά του Ισραήλ, και το Αγιο Πνεύμα ήταν πάνω του. Του είχε αποκαλυφθεί απ'το Αγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πέθενε πριν δει τον Μεσσία του Κυρίου. Και ήρθε για του Πνεύματος στον ιερό, και όταν οι γονείς έφεραν το Παδί για να κάμουν τα συνηθισμένα του νόμου, πήρε το Παιδί στην αγκαλιά του και δόξασε το Θεό και είπε, τώρα πάρε τον δούλο Σου Κύριε, όπως το είπες, εν ειρήνη, γιατί είδαν τα μάτια μου τον Σωτήρα Σου που ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών, Φως να φωτίζει τα έθνη, και δόξα Σου απ'τον λαό Ισραήλ. Και ο Ιωσήφ και η Μητέρα Του εθαύμαζαν με τα λεγόμενα του. Και τους ευλόγησε ο Συμεών και είπε στη Μαρία, ιδού Αυτός είναι για πτώση και ανάσταση πολλών στον Ισραήλ, και σε σημείο αντιλεγόμενο, και την ψυχή σου ρομφαία θα διαπεράσει, για να ανακαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών.   

      Και ήταν κάποια Αννα προφήτισσα, κόρη του Φανουήλ, απ'την φυλή του Ασήρ, αυτή ήταν προχωρημένη στην ηλικία, και έζησε με τον άνδρα της εφτά χρόνια απ'την παρθενία της. Και ήταν χήρα ως τα ογδόντα τέσσαρα χρόνια της, και δεν έφευγε απ'τον ιερό νύχτα και μέρα, λατρεύοντας το Θεό με νηστείες και προσευχές, και αυτή έφθασε ως αυτή τη ώρα, δόξαζε το Θεό, και μιλούσε για τον Κύριο σε όλους που περίμεναν λύτρωση στην Ιερουσαλήμ. Και αφού τελείωσαν σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, επέστρεψαν στην Γαλιλαία στην πόλη τους Ναζαρέτ. Μετά πήγαιναν απ'την Ναζαρέτ κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ στη γιορτή του πάσχα, και όταν ήταν δώδεκα ετών, και πήγαν στην Ιερουσαλήμ κατά την γιορτή και τελείωσαν οι ημέρες, ενώ αυτοί επέστρεφαν, το Παιδί ο Ιησούς έμεινε πίσω στην Ιερουσαλήμ, και ο Ιωσήφ και η μητέρα Του δεν το κατάλαβαν. Νομίζοντας ότι ήταν με την παρέα, ήρθαν μια ημέρα δρόμο και Τον ζητούσαν μεταξύ των συγγενών και των γνωστών, και επειδή δεν Τον βρήκαν ξαναγύρισαν στην Ιερουσαλήμ.

    Μετά τρεις μέρες Τον βρήκαν στον ιερό καθισμένο ανάμεσα από δασκάλους και τους άκουγε και τους ρωτούσε. Εμεναν κατάπληκτοι όλοι που Τον άκουγαν, για την σύνεση και τις απαντήσεις Του. Και Του είπε η μητέρα Του, Παιδί μου γιατί μας το έκανες αυτό; Και τους είπε, γιατί Με ζητάτε; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να είμαι στα του Πατέρα Μου; Και δεν κατάλαβαν τι εννοούσε.  

   Καθώς Πιστεύω.  Ομως η δική μου άποψη είναι ότι μάλλον  τους έφερε σε δύσκολη θέση με το να αποκαλεί τον Θεό Πατέρα Του μπροστά σε άλλους, γιατί ήξεραν ότι η άνωθεν Γέννηση Του έπρεπε να παραμείνει μυστική έως που να έρθει ο καιρός της αποκάλυψης, γιαυτό δεν είπαν τίποτα ώστε να μην καταλάβουν οι άλλοι τι εννοούσε. 

    Σχετικά με την νηστεία στην έρημο και το πως γνώρισε τους πρώτους μαθητές Του ο Ιωάννης γράφει. Την άλλη ημέρα έστεκε ο Ιωάννης και δύο μαθητές του, και καθώς Τον είδε που περπατούσε λέει: Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού. Και καθώς άκουσαν οι μαθητές που μιλούσε, Τον ακολούθησαν. Ο Κύριος γύρισε και τους είπε, τι θέλετε; Και αυτοί είπαν, Δάσκαλε που μένεις; Και τους είπε, ελάτε να δείτε. Και αυτοί επήγαν και είδαν που έμενε, και έμειναν μαζί Του όλη την ημέρα, η ώρα ήταν περίπου δέκα. 

       Ο Ματθαίος γράφει, όπως επίσης και οι Μάρκος και Λουκάς, ότι μετά που ο Κύριος βαπτίστηκε, πήγε στην έρημο υπό του Πνεύματος για να πειραχθεί από τον διάβολο, και εκεί νήστεψε σαράντα ημέρες. Επρεπε να νηστέψει και να δοκιμαστεί πρώτα σαν Ανθρωπος, γιατί έπρεπε να νικήσει τον διάβολο σαν Ανθρωπος. Και καθώς διαπιστώνουμε, οι απαντήσεις που έδινε στο διάβολο ήταν καθαρά ανθρώπινες. Είτε φαινομενικά καλό έλεγε ο διάβολος είτε αλήθεια ή ψέματα, ο Κύριος σαν Ανθρωπος δεν συμφώνησε καθόλου μαζί του.  Και αυτό είναι το μήνυμα, ποτέ μην συμφωνάς με το διάβολο, το ύπουλο ερπετό δεν έχει ποτέ το καλό στο πνεύμα του, πάντα εκείνο που επιδιώκει είναι να παγιδέψει, και να αποσπάσει κάποιον από το Θεό. Μετά την νίκη Του ήταν πια ο πανέτοιμος Θεός, ο Θεός που αμέσως άρχισε το Εργο Του για την σωτηρία των ανθρώπων, αρχίζοντας τη μεγάλη πορεία Του, και τον αμείλικτο πόλεμο Του για την συντριβή του κράτους του εχθρού.     

 

 Η συνέχεια σχετικά με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Και οι τέσσαροι λένε περίπου τα ίδια. Ερμηνεύοντας επίσης τις προφητείες του Δανιήλ, (τις 2300 ημέρες) Δανιήλ 8: 13, 14, κατανοούμε ότι  ο Κύριος ήταν περίπου 27 χρονών, όταν ο Ιωάννης άρχισε να βαπτίζει και να καλεί τον κόσμο να μετανοήσει. Ο Ιωάννης φορούσε ένδυμα από τρίχες καμήλου, και δερμάτινη ζώνη στη μέση του, ενώ η τροφή του ήταν ακρίδες και άγριο μέλι. Ηταν σύμφωνα με τον Λουκά, ο δέκατος πέμπτος χρόνος της ηγεμονίας του Τιβερίου Καίσαρα, όταν ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ηγεμόνας της Ιουδαίας, και τετράρχης της Γαλιλαίας ήταν ο Ηρώδης, και ο Φίλιππος ο αδερφός του ήταν τετράρχης της Ιτουραίας και της Τραχωνίδας, και ο Λυσανίας ήταν τετράρχης της Αβιληνής, επί των αρχιερέων Αννα και Καϊάφα, τότε κάλεσε ο Κύριος τον Ιωάννη τον υιό του Ζαχαρία στην έρημο. Και ήρθε σε όλη την περίχωρο του Ιορδάνη κηρύττοντας βάπτισμα μετανοίας, για άφεση αμαρτιών, όπως είναι γραμμένο στο βιβλίο του προφήτη Ησαία, φωνή ακούγεται στην έρημο, ετοιμάστε τον δρόμο του Κυρίου, κάνετε ίσια τα περάσματα Του. Κάθε φαράγγι θα γεμίσει, και κάθε όρος και βουνό θα ταπεινωθεί, και τα στραβά θα γίνουν ίσια, και οι σκληροί δρόμοι ομαλοί. Και κάθε σάρκα θα δει το σωτήριο του Θεού.

     Και έλεγε σε πολλούς που έρχονταν να βαπτιστούν, παιδιά οχιών, ποιός σας έδειξε να φύγετε από την μέλλουσα κρίση; Κάνετε λοιπόν καρπούς άξιους της μετανοίας σας, και μην αρχίζετε να λέτε στους εαυτούς σας, έχουμε πατέρα τον Αβραάμ, γιατί σας λέω, ο Θεός μπορεί από τούτες τις πέτρες να αναστήσει παιδιά του Αβραάμ. Ηδη η αξίνα είναι στις ρίζες των δένδρων, κάθε δένδρο που δεν κάνει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Και τον ρωτούσαν, τι λοιπόν πρέπει να κάνουμε; Και τους είπε, αυτός που έχει δύο χιτώνες ας δώσει τον ένα σε αυτόν που δεν έχει, και εκείνος που έχει τροφές ας κάνει το ίδιο. Πολλοί νόμιζαν ότι ο Ιωάννης ήταν ο Μεσσίας, και  γιαυτό οι Ιουδαίοι έστειλαν απ'την Ιερουσαλήμ ιερείς και λευίτες για να τον ρωτήσουν. Εσύ ποιός είσαι; Και ομολόγησε και δεν αρνήθηκε, ομολόγησε, δεν είμαι εγώ ο Χριστός. Και αυτοί τον ρώτησαν: ποιός λοιπόν είσαι; Μήπως είσαι ο Ηλίας; Και εκείνος είπε, δεν είμαι.

     Μήπως είσαι προφήτης; Οχι. Του είπαν λοιπόν, ποιός είσαι; Για να δώσουμε απάντηση σ'αυτούς που μας έστειλαν, τι λες για τον εαυτό σου;  Και εκείνος τους είπε, εγώ είμαι η φωνή που ακούγεται στη έρημο, κάνετε ίσιο τον δρόμο του Κυρίου, καθώς είπε ο προφήτης Ησαΐας. Ησαΐας 40, μ, 3. Οι απεσταλμένοι ήταν άνθρωποι των Φαρισαίων, και τον ρώτησαν και του είπαν: αφού λοιπόν δεν είσαι ο Χριστός, ούτε ο Ηλίας ούτε είσαι προφήτης, τότε γιατί βαπτίζεις; Και ο Ιωάννης τους είπε, εγώ βαπτίζω με νερό, ανάμεσα σας όμως υπάρχει Εκείνος τον οποίον εσείς δεν γνωρίζετε, Αυτός είναι που έρχεται μετά από εμένα, είναι ο ανώτερος μου, εγώ δεν είμαι άξιος να Του λύσω ούτε το κορδόνι του παπουτσιού Του.

  Καθώς Πιστεύω. Εδώ λοιπόν επαναλαμβάνω πάλι την περίοδο της ερήμου και την βάπτιση του Κυρίου. Το συμπέρασμα είναι ότι τρία χρόνια περίπου μετά που ο Ιωάννης άρχισε να βαπτίζει, και ενώ ο Κύριος πλησίαζε να κλείσει τα τριάντα Του χρόνια, και πλησίαζαν οι ημέρες να αρχίσει το έργο της σωτηρίας, ο Κύριος πήγε στην έρημο για να νηστέψει και να δοκιμαστεί σαν Ανθρωπος. Αφού τελείωσαν οι ημέρες της νηστείας Του, ήταν πολύ πεινασμένος. Και ο διάβολος Του είπε, αν είσαι ο Υιός του Θεού, διάταξε αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά. Και Εκείνος του απάντησε, είναι γραμμένο, ότι ο άνθρωπος δεν θα ζει μόνο με ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο του Θεού. (Δηλαδή ο άνθρωπος δεν θα ζει μόνο υλικά, αλλά κυρίως θα ζει και πνευματικά μέσω του Θείου Λόγου). 

     Τότε Τον έφερε στη αγία πόλη, και Τον έστησε στην πτέρυγα του ιερού, και Του είπε, εάν είσαι ο Υιός του Θεού, πέσε κάτω, γιατί είναι γραμμένο, θα διατάξει τους Αγγέλους Του για Εσένα, και θα Σε σηκώσουν στα χέρια τους για να μην σκοντάψεις σε πέτρα το πόδι Σου. Και του είπε ο Κύριος, πάλι είναι γραμμένο, δεν θα πειράξεις Κύριον τον Θεό σου. Δευτ. 6, 16. Πάλι Τον πήρε και Τον έφερε σε ψηλό βουνό, και Του έδειξε όλα τα βασίλια του κόσμου και τη δόξα τους. Και Του είπε, όλα αυτά θα Σου τα δώσω, εάν πέσεις και με προσκυνήσεις. Και ο Κύριος του είπε, πήγαινε σατανά, γιατί είναι γραμμένο, Κύριο τον Θεό σου θα προσκυνήσεις, και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις. Τότε Τον άφησε ο διάβολος και ήρθαν Αγγελοι και Τον υπηρετούσαν. 

     Συμπερασματικά λοιπόν λέμε ότι μετά τη  νηστεία στην έρημο, και την νίκη Του επί του διαβόλου, ο Κύριος πήγε στον Ιωάννη  να βαπτιστεί.  Ομως ο Ιωάννης αρνιώταν και Του έλεγε, εγώ χρειάζομαι να βαπτιστώ από Εσένα, και Εσύ έρχεσαι σε εμένα; Και ο Κύριος του είπε, έφησε τα τώρα, γιατί έτσι πρέπει για εμάς, να εκπληρώσουμε κάθε δικαιοσύνη. Και καθώς βαπτίστηκε ο Κύριος ανέβηκε αμέσως απ'το νερό, και τότε ανοίχτηκαν για Αυτόν οι ουρανοί, και είδε το Πνεύμα του Θεού που κατέβαινε σαν περιστέρι και ερχόταν πάνω Του. Και φωνή απ'τον ουρανό έλεγε, Αυτός είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, στον οποίον ευαρεστήθηκα.

 

   Καθώς Πιστεύω. Η θάλασσα συμβολίζει γενικά λαούς και έθνη και γλώσσες, και το νερό της βάπτισης συμβολίζει το λαό του Θεού που αναδύεται μέσα από τα νερά, δηλαδή που αναδύεται μέσα από τους λαούς και καθαρίζεται, αγιάζεται, ξεχωρίζει, ώστε να ανήκει στο Θεό. Η βάπτιση, λοιπόν, είναι συμβολική, πνευματική, και φυσικά το ίδιο το νερό είναι απλώς νερό, τίποτα παραπάνω. Ο καθένας πρέπει να βαπτίζεται με δική του επιλογή, καθώς το να ανήκει στο λαό του Θεού, πρέπει να το επιλέξει ο ίδιος. Εκείνος που βαπτίζεται ομολογεί πρώτα την πίστη του στο Χριστό, δηλαδή ομολογεί ότι θέλει να ανήκει στο λαό του Θεού. Αν λόγω των συνθηκών δεν γνωρίζει τον Κύριο και δεν βαπτιστεί, δεν έχει ευθύνες. Υπάρχουν επίσης και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που έχουν μεν αγάπη, πίστη και υπακοή στο Χριστό, αλλά έχουν άλλη ερμηνεία και πίστη για τη βάπτιση. Δηλαδή πιστεύουν μόνο στην πνευματική βάπτιση, απορρίπτωντας την κυριολεκτική που παραπέμπει στην πνευματική, η οποία λόγω ιστορικών συνθηκών ήταν αναγκαία και η κυριολεκτική βάπτιση.

     Ωστόσο, οι Ορθόδοξοι όσο και οι Καθολικοί θα έλεγε κανείς ότι δεν βαπτίζονται αφού δεν το επιλέγουν οι ίδιοι. Μας βάπτισαν σε μια ηλικία που ούτε καν το υποψιαστήκαμε. Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Μια τέτοια βάπτιση έχει θα λέγαμε αναδρομική ισχύ. Δεν το επιλέξαμε μεν, αλλά θα ισχύει δε, αν ενήλικοι πιστεύουμε στο Χριστό. Μας βάπτισαν οι γονείς μας, και αν μεν δεν πιστεύουμε την απορρίπτουμε, ενώ αν πιστεύουμε αποδεχόμαστε εκείνη τη βάπτιση, και αυτό αρκεί, οπότε δεν χρειάζεται να ξαναβαπτιστούμε, κατά την άποψή μου. Δεν είναι κακό πράγμα η νηπιοβάπτιση, αντίθετα υπηρέτησε σχέδια του Δημιουργού,  παρόλο που το πρόβλημα, ή μάλλον η βλάσφημη αντίληψη ενυπάρχει στο γιατί βαπτίζουν τα μωρά! Γιατί βαπτίζουν τα μωρά;; Ούτε λίγο ούτε πολύ για να μην...καταλήξουν στη κόλαση αν τυχόν πεθάνουν αβάπτιστα! Παρόλο που ο Κύριος είπε ξεκάθαρα πως η Βασιλεία Του ανήκει στα παιδιά χωρίς βάπτιση και χωρίς καμμία προυπόθεση! 

    Οταν για παράδειγμα οι μαθητές εμπόδιζαν τα παιδιά να έρθουν κοντά Του, Εκείνος τους είπε αφήστε τα παιδιά να έρθουν κοντά Μου, διότι αυτών ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών, δεν τους είπε, τρέξτε πρώτα να τα βαπτίσετε γιατί αν τυχόν και πεθάνει κάποιο αβάπτιστο θα καταλήξει στην κόλαση! Και όμως αυτοί οι άνθρωποι που έχουν τέτοιες βλάσφημες αντιλήψεις για το Θεό, έχουν το σθένος να μιλούν και για αιρέσεις από πάνω! Σε κάθε περίπτωση η αγάπη, η πίστη και υπακοή στο Χριστό έχουν σημασία, το Πνεύμα σώζει, όχι το γράμμα, ο Χριστός σώζει, και φυσικά το ίδιο το νερό της βάπτισης ποτέ δεν σώζει κανένα. Το νερό δεν σώζει, αλλά αφού ο Ιδιος ο Κύριος για πολύπλοκους λόγους βαπτίστηκε σαν Ανθρωπος, σαν Υιός ανθρώπου, λογικά και οι πιστοί Του όταν μπορούν πρέπει να κάνουν το ίδιο. Τίποτα περισσότερο.

 Η συνέχεια απ'το εδάφιο 35 του 1ου κεφαλαίου απ'το κατά Ιωάννη.  Την άλλη ημέρα πάλι έστεκε ο Ιωάννης και δύο μαθητές του, και καθώς είδε τον Κύριο που περπατούσε λέει: Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού. Και καθώς άκουσαν οι μαθητές που μιλούσε, ακολούθησαν τον Κύριο. Ο Κύριος γύρισε και τους είδε που Τον ακολουθούσαν και τους είπε, τι θέλετε; Και αυτοί είπαν, Δάσκαλε που μένεις; Και τους είπε, ελάτε να δείτε. Και αυτοί επήγαν και είδαν που μένει, και έμειναν μαζί Του όλη την ημέρα, η ώρα ήταν περίπου δέκα. Ο ένας που Τον ακολούθησε ήταν ο Ανδρέας ο αδερφός του Σίμωνος Πέτρου. Αυτός πρώτος βρίσκει τον αδερφό του τον Σίμωνα και του λέει, ευρήκαμε τον Μεσσία, τον Χριστό, και τον έφερε στον Κύριο. Ο Κύριος τον κοίταξε και του είπε, εσύ είσαι ο Σίμων ο γιος του Ιωνά, εσένα σε ονομάζω Κηφά, το οποίο σημαίνει Πέτρος. Την άλλη ημέρα θέλησε ο Κύριος να πάει στην Γαλιλαία, και βρίσκει τον Φίλιππο και του λέει, ακολούθησε Με. Ο Φίλιππος καταγόταν απ'την Βηθσαϊδά, απ'την ίδια πόλη του Ανδρέα και Πέτρου. Εβρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει, ευρήκαμε Εκείνον για τον οποίον έγραψε ο Μωυσής στο νόμο, και οι προφήτες, είναι ο Ιησούς του Ιωσήφ απ'την Ναζαρέτ.  

     Και του είπε ο Ναθαναήλ, είναι δυνατόν να προέλθει κάτι αγαθό απ'την Ναζαρέτ;  Και του είπε ο Φίλιππος, έλα να δεις. Ο Κύριος είδε τον Ναθαναήλ που ερχόταν και του είπε, να ένας αληθινός Ισραηλίτης στον οποίον δεν υπάρχει πονηριά. Και ο Ναθαναήλ είπε, πούθε με γνωρίζεις; Και ο Κύριος του είπε, πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος σε είδα κάτω απ'τη συκιά. Αποκρίθηκε ο Ναθαναήλ και είπε, Δάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο Βασιλεύς του Ισραήλ. Και ο Κύριος του είπε, πιστεύεις επειδή σου είπα, σε είδα κάτω απ'τη συκιά; Θα δεις πολύ πιο μεγάλα απ'αυτό. Αλήθεια σας λέω, από τώρα θα βλέπετε ανοιγμένο τον ουρανό, και τους Αγγέλους του Θεού, που θα ανεβαίνουν και θα κατεβαίνουν πάνω στον Υιόν του ανθρώπου.  

   

   Καθώς Πιστεύω. Και εδώ επίσης υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ του Ιωάννη και των άλλων Ευαγγελιστών, σχετικά με το πως Τον γνώρισαν και Τον ακολούθησαν οι πρώτοι μαθητές Του. Ο Ματθαίος γράφει. (Ματθαίου δ, 4: 18.) Καθώς περπατούσε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας είδε δυό αδερφούς, Σίμωνα τον λεγόμενο Πέτρο, και τον αδερφό του τον Ανδρέα, οι οποίοι έρριχναν δύχτι στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες. Και τους είπε, ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και αυτοί άφησαν τα δύχτια τους και Τον ακολούθησαν.

       Και ο Λουκάς γράφει. (Λουκάς ε, 5:1). Ενώ δε ο λαός Τον συνέθλιβε για να ακούει το λόγο του Θεού, Αυτός ήταν πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ, και είδε δύο πλοία αραγμένα ενώ δυο ψαράδες εξέπλεναν τα δύχτια. Επειδή είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, μπήκε σε ένα πλοίο και ζήτησε από τους ψαράδες να απομακρύνουν λίγο το πλοίο από τη στεριά. Και αφού κάθισε στο πλοίο άρχισε να διδάσκει τον κόσμο. Αφού τελείωσε, είπε στον Σίμωνα, ξαναφέρτε το πλοίο στα βαθιά και ρίχτε τα δύχτια σας να ψαρέψετε. Και ο Σίμων Του είπε, Δάσκαλε ψαρεύαμε όλη τη νύχτα και δεν πιάσαμε κανένα, αλλά αφού μας το ζητάς Εσύ, θα τα ρίξουμε. Και αφού πήγαν και τα έρριξαν, έπιασαν τόσα πολλά ψάρια ώστε τα δύχτια σκιζόταν και δεν μπορούσαν να τα βγάλουν έξω. Και καλούσαν τους συντρόφους τους από τα άλλα πλοία να έρθουν να βοηθήσουν. Και ήρθαν και γέμισαν τόσο πολύ τα πλοία μέχρι που βυθιζόντουσαν. Οταν ο Σίμων είδε το θαύμα έπεσε στα γόνατα μπροστά Του λέγοντας: Κύριε φύγε μακριά από εμένα γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός. Ολοι είχαν μείνει κατάπληκτοι από τα τόσα ψάρια που έπιασαν. Το ίδιο και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, οι οποίοι ήταν σύντροφοι του Σίμωνα. Και ο Κύριος είπε στον Σίμωνα, μην φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους. Και αυτοί άφησαν τα δύχτια και τα πλοία και Τον ακολούθησαν.  

     Και ο Μάρκος γράφει. (Μάρκου, α, 1: 16.) Ο Κύριος περπατούσε πλησίον της θάλασσας της Γαλιλαίας, και είδε τον Σίμωνα και τον αδερφό του τον Ανδρέα οι οποίοι έρριχναν τα δύχτια στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες. Και τους είπε, ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και αμέσως άφησαν τα δύχτια και Τον ακολούθησαν. Και αφού προχώρησε πιο πέρα είδε τον Ιάκωβο τον υιό του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννη τον αδερφό του, και αυτοί ήταν στο πλοίο και επισκεύαζαν τα δύχτια. Και τους εκάλεσε και αυτούς, και άφησαν τον πατέρα τους με τους μισθωτούς στο πλοίο και Τον ακολούθησαν.

   Καθώς Πιστεύω.  Βλέπουμε λοιπόν ότι τόσο ο Λουκάς όσο και ο Ματθαίος και Μάρκος, έγραψαν ότι ο Κύριος κάλεσε τους πρώτους μαθητές Του από την θάλασσα της Γαλιλαίας, και αυτοί ήταν ο Σίμων Πέτρος, Ανδρέας, ο αδερφός του, και οι δύο άλλοι αδερφοί, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Ομως ο Ιωάννης, ο οποίος ήταν ένας από αυτούς, έγραψε ότι ο Ανδρέας και μάλλον ο ίδιος ο Ιωάννης ήταν μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή. Εγραψε επίσης ότι ο Ανδρέας έφερε τον αδερφό του τον Σίμωνα στον Κύριο, και από την πρώτη στιγμή ο Κύριος τον ονόμασε Πέτρο.

      Τώρα βεβαίως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι αυτοί, (εκτος του Ματθαιου), ήταν ψαράδες, και άλλωστε αυτό το επιβεβαιώνουν και οι τέσσαροι Ευαγγελιστές. Γιατί και ο Ιωάννης γράφει στο 21ο κεφάλαιο, (μετά την Ανάσταση) ότι ο Πέτρος μπήκε στο πλοίο και μαζί του πήγαν και οι άλλοι μαθητές να ψαρέψουν. Καθώς γράφει, έρριξαν τα δίχτυα, αλλά όλη τη νύχτα δεν έπιασαν κανένα. Και ο Κύριος που έστεκε στην ακροθαλασσιά τους είπε, ρίχτε τα δίχτυα στη δεξιά μεριά του πλοίου και θα πιάσετε. Και αφού τα έρριξαν, δεν μπορούσαν να τα τραβήξουν από το πλήθος των ψαριών. Αυτό το θαύμα το οποίο έγινε μετά την Ανάσταση του Κυρίου το αναφέρει μόνο ο Ιωάννης. Ο Λουκάς είναι επίσης ο μόνος που αναφέρει το άλλο παρόμοιο θαύμα, και το οποίο σύμφωνα με τον Λουκά έγινε στην αρχή. Ωστόσο ο Λουκάς δεν ήταν εκεί ο ίδιος, σίγουρα το άκουσε, αλλά δεν ήξερε πότε ακριβώς έγινε, και επειδή αυτό το θαύμα είχε σχέση με τον Πέτρο, μάλλον θα υπέθεσε, ή οι δικές του πληροφορίες έλεγαν ότι έγινε στην αρχή.

       Ομως σίγουρα θα έγινε και αυτό το θαύμα που αναφέρει ο Λουκάς, αλλά όχι στην αρχή.  Ο Λουκάς αναφέρει  ότι ο λαός Τον συνέθλιβε και μπήκε μέσα στο πλοίο του Πέτρου, ζητώντας να απομακρύνει λίγο το πλοίο του από την στεριά. Στη συνέχεια αναφέρει το θαύμα με τα ψάρια, και αναφέρει επίσης ότι ο Πέτρος έπεσε μπροστά στον Κύριο και Τον παρακαλούσε να φύγει γιατί ήταν άνθρωπος αμαρτωλός. Ομως όχι στην αρχή και δεν πρέπει να ήταν ο Πέτρος, μάλλον επρόκειτο για κάποιον άλλο ψαρά. Τώρα όσο για τα λόγια του Κυρίου, "ακολουθήστε Με και θα σας κάμω ψαράδες ανθρώπων", μάλλον έτσι εξηγήται.

     Ο Ιωάννης αναφέρει ότι Τον ακολούθησαν και έμειναν μαζί Του έως την δέκατη ώρα, μετά έφυγαν. Αλλά αφού έφυγαν κάπου πήγαν, και φαίνεται ότι πήγαν για ψάρεμα. Διότι ήταν μεν μαθητές του Ιωάννη, αλλά έπρεπε και να δουλεύουν για να ζήσουν. Φαίνεται λοιπόν ότι πήγαν για ψάρεμα, και ο Κύριος τους συνάντησε πάλι την άλλη ημέρα το πρωί στη θάλασσα, και καθώς τους είδε να ψαρεύουν, τους είπε ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Εκεί ο Ανδρέας έφερε στον Κύριο και τον αδερφό του τον Σίμωνα τον οποίον ονόμασε Πέτρο.

 

 Κεφάλαιο 2 στο κατά Ιωάννη. Την τρίτη ημέρα έγινε γάμος στην Κανά της Γαλιλαίας, και εκεί ήταν η Μητέρα Του. Κάλεσαν επίσης τον Κύριο με τους μαθητές Του στο γάμο. Επειδή τελείωσε το κρασί Του λέει η μητέρα Του. Δεν έχουν κρασί. Και ο Κύριος της είπε, τι υπάρχει μεταξύ μας γυναίκα; Δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου.  Και είπε η μητέρα Του στους υπηρέτες, κάνετε ότι σας πει. Υπήρχαν εκεί 6 πέτρινες στάμνες κατά το έθιμο του καθαρισμού των Ιουδαίων, και η κάθε μία χωρούσε δύο ως τρία μέτρα. Και ο Κύριος τους είπε, γεμίστε τες με νερό. Και τις γέμισαν μέχρι πάνω. Και ο Κύριος τους είπε, αντλήστε τώρα και προσφέρετε στον αρχιτρίκλινο. Και του έδωσαν να πιεί. Καθώς ο αρχιτρίκλινος δοκίμασε το νερό το οποίο είχε μετατραπεί σε κρασί και δεν ήξερε πούθε είναι, οι υπηρέτες όμως ήξεραν ότι άντλησαν νερό, φωνάζει τον γαμπρό και του λέει, κάθε άνθρωπος προσφέρει πρώτα το καλό κρασί, και αφού πιουν πολύ, μετά προσφέρει το κατώτερο, εσύ όμως φύλαξες το καλό κρασί ως το τώρα. Αυτή ήταν η αρχή των θαυμάτων του Κυρίου στην Κανά της Γαλιλαίας, και εφανέρωσε τη δόξα Του, και πίστεψαν οι μαθητές Του.

 

   Καθώς Πιστεύω.  Το Θαύμα της Κανά. Ας δούμε την ερμηνεία αυτού του θαύματος, και τι εννοούσε ο Κύριος με τα λόγια, "τι είναι μεταξύ μας γυναίκα". Κάποιοι συγχυσμένοι α-θεϊστές που παριστάνουν τους "κριτές" του Κυρίου, ερμηνεύουν αυτά τα λόγια όπως νομίζουν πως τους συμφέρει. Λένε ότι δήθεν ο Κύριος μίλησε με..."ασέβεια" προς την Μητέρα Του. Αθλια λόγια ταλαίπωρων ανθρώπων, που λόγω της απιστίας τους δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτά που έκαμε ο Κύριος ήταν προκαθορισμένα, και ποτέ κανείς δεν Τον υποχρέωσε να κάνει κάτι που δεν ήθελε. Ηξερε βέβαια πριν πάει στο γάμο ότι επρόκειτο να κάμει αυτό το θαύμα, και φυσικά δεν Του το επέβαλε η Μητέρα Του. Ούτε άλλωστε απευθύνθηκε ακριβώς στην Μητέρα Του, δεν εννοούσε τη Μητέρα Του όταν είπε τι είναι μεταξύ μας.

    Βέβαια θα πρέπει να επισημάνουμε ότι περνάει και το εύλογο μήνυμα, σύμφωνα με το οποίο ο νέος που παντρεύεται θα πρέπει να κόψει και τον ομφάλιο λώρο του. Κάτι που είναι βασικότατο όταν παντρεύεται, αλλά ως εκεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι φέρθηκε άσχημα στην Μητέρα Του, απλά έπρεπε να περάσει ένα αναγκαίο μήνυμα στον κόσμο. Η διδασκαλία Του και τα μηνύματά Του έχουν μεν διατυπωθεί σε απλοική γλώσσα, είναι όμως πολύπλοκα, ταξιδεύουν πολύ μακριά...

   Καθώς διαβάζουμε δεν είπε τι είναι μεταξύ μας Μητέρα, αλλά τι είναι μεταξύ μας γυναίκα. Και επίσης είπε, δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου. Διότι ναι μεν ο νέος πρέπει να κόβει τον ομφάλιο λώρο του προκειμένου να παντρευτεί, αλλά δεν είπε μόνο αυτό. Δεν εννοούσε τι ήταν μεταξύ Αυτού και της Μητέρας Του, αλλά τι είναι, δηλαδή τι πρέπει να είναι μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας. Γινόταν ένας γάμος, και εννοούσε ποιές πρέπει να είναι οι σχέσεις μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας. Με τα λόγια "δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου" εννοούσε πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου σαν Νυμφίος. Οχι Νυμφίος μιας γυναίκας, αλλά Νυμφίος ψυχών. Ηταν ακόμα στην αρχή του έργου Του, και ο λαός δεν Τον γνώριζε ακόμα. Με το πρώτο θαύμα που έκαμε, άρχισε και την πορεία Του να κατακτήσει ψυχές και να γίνει ο Μεγάλος Νυμφίος ψυχών.  

      Ξεκίνησε την πορεία Του καλεσμένος σε ένα γάμο κάνοντας το πρώτο Του  θαύμα. Είναι σαν να είπε, καλημέρα άνθρωπε, εσύ παντρεύεσαι και χαίρεσαι, και Εγώ αρχίζω την πορεία Μου προς την κατάκτηση και την σωτηρία της ψυχής σου, αρχίζω από ένα γάμο, απο μια ιδιαίτερη χαρά σου, και Εγώ σαν Ανθρωπος θα μπορούσα να ήμουν νυμφίος μιας γυναίκας, και Είμαι Νυμφίος, όχι μιας γυναίκας, αλλά Νυμφίος ψυχών, ωστόσο δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου. Δεν Με γνωρίζεις ακόμα.

      Με την παρουσία Του στο γάμο, και με το να προσφέρει κρασί, διδάσκει ότι ο γάμος είναι ευλογία, και αναγνωρίζει επίσης ότι στις χαρές τους οι άνθρωποι μπορούν να πίνουν λίγο κρασί και να χαίρονται, το κρασί γενικά επιτρέπεται και κυρίως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά στο βαθμό που ο άνθρωπος παραμένει ελεύθερος, που δεν υποδουλώνεται ούτε στο κρασί, ούτε σε κανένα άλλο πάθος. Δεν πρέπει επίσης να υποδουλώνεται στην γυναίκα του, και αντίστροφα ή γυναίκα δεν πρέπει να υποδουλώνεται στον άνδρα της. Οταν παντρεύονται γίνονται σαν ένα σώμα, αλλά το ένα σώμα πρέπει πρώτα να υπακούει στο Θεό, και μόνο το Θεό να λατρεύει. Αν ο ένας από τους δύο αντιστρέφει τους όρους, και γίνεται εμπόδιο της πίστης του άλλου, τότε ο άλλος ας αναρωτηθεί και ας αποφασίσει τι πρέπει να είναι μεταξύ τους. Ποιός είναι πάνω από όλα; Η γυναίκα ή ο Θεός; Ο άνδρας ή ο Θεός; Γιαυτό λέει, τι είναι μεταξύ μας γυναίκα; Τι είναι μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας; 

     Εως που μπορούν να φτάνουν οι σχέσεις τους, ποιά είναι τα επιτρεπτά όρια, και μέχρι ποιό σημείο τα δύο σώματα μπορούν να είναι ένα; Ναι, κανείς δεν πρέπει να τους χωρίζει, αλλά και κανένας από τους δύο δεν πρέπει να χωρίζει τον άλλον από το Θεό.  Τι πρέπει να κάνει η γυναίκα όταν ο άνδρας της, της απαγορεύει ας πούμε να πιστεύει στο Θεό; Και αντίστροφα τι πρέπει να κάνει ο άνδρας; Πρέπει να αγαπάει τον άνδρα της, αλλά δεν πρέπει  να τον λατρεύει, δεν πρέπει να ξεπερνάει τα όρια, δεν πρέπει να τον κάνει είδωλο της, δεν πρέπει να τον κάνει θεό της. Το ίδιο και για τον άνδρα. Γίνονται ένα σώμα, αλλά κανείς δεν πρέπει να λατρεύει κανένα σώμα, και βεβαίως ούτε το δικό του σώμα. Γιαυτό είπε ο Κύριος, τι είναι μεταξύ μας γυναίκα, δηλαδή ποιές πρέπει να είναι οι σχέσεις μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας.     

   Γενικότερα, η Παρουσία Του στο γάμο είναι πολύ πιο εύγλωττη από τα όποια λόγια, καθώς εκπέμπει όλα αυτά καθώς και άλλα ακόμα έμμεσα μηνύματα. Η ένωση δυο ανθρώπων, του άνδρα και της γυναίκας ΜΟΝΟ, είναι θέληση του Υψίστου. Και είναι σωστό να επισημοποιούν την ένωση τους, και να την χαίρονται. Δεν υπάρχει σκοτεινή πλευρά στα δώρα του Θεού, και σίγουρα το να παντρεύονται οι άνθρωποι είναι ένα από τα πιο φωτεινά Του δώρα, καθώς μέσω του γάμου ο Θεός συνεχίζει την δημιουργία νέων ανθρώπων, που όσο και αν υποφέρουν μέσα στο σκοτεινό βασίλειο του ερπετώδη νου, τελικά θα σωθούν και θα καταξιωθούν να ζουν για πάντα ευτυχισμένοι μέσα στους κόλπους του Αγαθού Πατέρα!

    Ετσι τα όρισε Εκείνος, ο άνδρας έλκεται προς τη γυναίκα, και αγαπάει τη γυναίκα, το ίδιο ακριβώς και για τη γυναίκα, έτσι τα όρισε και έτσι πρέπει να γίνονται! Τώρα το ερώτημα είναι, που το βρήκαν σωστό και γιατί δεν παντρεύονται τόσο οι αρχιποιμένες της Ορθοδοξίας, όσο και οι διάφοροι εκείνοι άνθρωποι καλόγεροι/καλόγριες, που τρέχουν να κρυφτούν μέσα σε μοναστήρια, ή μέσα σε τρύπες και σπηλιές, (που τους προσκυνούν και από πάνω) καθώς όσο και όλοι εκείνοι οι Καθολικοί;;; Γιατί;;

     Δυστυχώς υπάρχει μεγάλη και πατροπαράδοτη παρανόηση και ανοησία πάνω σε αυτό το μεγάλο θέμα, που ταλαιπωρεί αφάνταστα τους ιερωμένους. Τους ταλαιπωρεί οι πέρα απ'τα όρια αγνότητες,  με τον "βρώμικο"  έρωτα, κλπ.  Σαν να θέλουν  να...διορθώσουν το Θεό "περιφρονούν και θεωρούν αμαρτία" αυτό που Εκείνος εν σοφία εποίησε, με αποτέλεσμα το κρυφτούλι. Και τι φοβερό, πολλοί ξεπέφτουν στην ομοφυλοφιλία, ενώ άλλοι δεν θέλουν "λένε"  να δουν γυναίκα, οι καλόγεροι (;;;) του αγίου όρους, μιας και σύμφωνα με αυτούς η γυναίκα είναι...η "αιτία του κακού"! Δεν επιτρέπουν λένε στη γυναίκα να επισκεφτεί το άγιο όρος! Μα δεν τους γέννησε γυναίκα! Είναι αξιαγάπητοι και αξιοθαύμαστοι πολλοί εξ αυτών, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είναι θύματα παραδοσιακής ανοησίας, και παρανόησης/παρερμηνείας των γραπτών.

 

 Συνέχεια στο 2ο κεφάλαιο, στο κατά Ιωάννη. Μετά απ'αυτό κατέβηκε στην Καπερναούμ, Αυτός η μητέρα Του, τα αδέρφια Του και οι μαθητές Του, και εκεί έμειναν αλλά όχι πολλές ημέρες. Επλησίαζε το πάσχα των Ιουδαίων, και ανέβηκε στην Ιερουσαλήμ, και βρήκε μέσα στον ιερό αυτούς που πουλούσαν βόδια, πρόβατα και περιστέρια, και βρήκε τους αργυραμοιβούς καθισμένους. Και αφού έφτιαξε ένα μαστίγιο από σχοινί, τους έδιωξε όλους απ'τον ιερό χώρο, και τα πρόβατα και τα βόδια, και έχυσε τα νομίσματα των αργυραμοιβών, και αναποδογύρισε τα τραπέζια τους, και είπε σ'αυτούς που πουλούσαν τα περιστέρια, πάρτετα αυτά από εδώ, μην μετατρέπετε τον οίκο του Πατέρα Μου, σε οίκο εμπορίου. Τότε θυμήθηκαν οι μαθητές Του ότι είναι γραμμένο, ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε. Αποκρίθηκαν οι Ιουδαίοι  και Του είπαν, τι σημείο μας δείχνεις, και γιατί τα κάνεις αυτά; Και ο Κύριος τους απάντησε, γκρεμίστε αυτό το ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον ξαναχτίσω. Και οι Ιουδαίοι είπαν, χρειάστηκε 46 χρόνια για να οικοδομηθεί αυτός ο ναός, και Εσύ θα τον ξαναχτίσεις σε τρείς ημέρες;

Ο Κύριος όμως μιλούσε για τον ναό του Σώματος Του. Οταν λοιπόν αναστήθηκε τότε θυμήθηκαν οι μαθητές Του τούτα τα λόγια, και πίστεψαν στη γραφή και στο λόγο τον οποίο είπε ο Κύριος. Και ενώ ήταν στην Ιερουσαλήμ στην διάρκεια της εορτής του πάσχα, πολλοί επίστεψαν στον όνομα Του βλέποντας τα θαύματα τα οποία έκαμε. Ο Κύριος όμως δεν τους είχε εμπιστοσύνη γιατί γνώριζε τα πάντα, και δεν είχε ανάγκη να μαρτυρήσει κάποιος για κάποιον άνθρωπο, διότι ο Κύριος γνώριζε τι ήταν μέσα σε κάθε άνθρωπο.    

Καθώς Πιστεύω. Το Μαστίγιο. Με τα λόγια "μέσα στον ιερό", εννοεί γενικά το ναό μεταφορικά και κυριολεκτικά, ο οποίος μεταφορικά είναι η ψυχή του πιστού, ενω ο κυριολεκτικά εκείνος ναός ήταν σύμφωνα με τους ιστορικούς πράγματι ένα θαυμάσιο οικοδόμημα. Ενα τοίχος του παραμένει ακόμα όρθιο, πάνω στο οποίο άλλοι βέβηλοι αποπατούν και άλλοι, κλαίνε με παράπονο, ελπίζοντας και πριμένωντας τη λύτρωση τους. Ο Κύριος έφτιαξε ένα μαστίγιο από σχοινιά και τους έδιωξε όλους. Εβγαλε έξω τα πρόβατα, τα βόδια, τα πουλερικά και αυτούς που τα πουλούσαν, αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών, φωνάζοντας, πάρτε τα αυτά από εδώ, μην μετατρέπετε τον οίκο του Πατέρα Μου σε οίκο εμπορίου. Οι άλλοι Ευαγγελιστές αναφέρουν επίσης αυτό το επεισόδιο, αλλά σύμφωνα με αυτούς έγινε την τελευταία χρονιά όταν ο Κύριος εισήρθε στην Ιερουσαλήμ, όπου ο κόσμος Τον υποδέχτηκε με βάγια και ύμνους.

        Ο Ιωάννης γράφει, πλησίαζε το πάσχα των Ιουδαίων, και μάλλον εννοεί το πρώτο πάσχα αφότου άρχισε την διαδασκαλία Του. Πριν καιρό, άγνωστο πόσο ακριβώς, άρχισε το έργο Του, αλλά αφού το έργο Του διήρκησε τρία χρόνια,  επομένως  άρχισε μετά το πάσχα, και στη συνέχεια το πάσχα στο οποίο αναφέρεται ο Ιωάννης ήταν μάλλον το πρώτο μετά που άρχισε την διδασκαλία Του, και ήταν ήδη γνωστός σε όλα τα περίχωρα της Ιουδαίας και Γαλιλαίας. Οι εμπόροι είχαν βέβαια από χρόνια μετατρέψει το ναό σε άντρο ληστών με το βρώμικο εμπόριο, πράγμα που δεν διαφέρει σε τίποτα, αν ο ένας έγραψε οίκο εμπορίου ή άντρο ληστών. Φαίνεται όμως ότι ο Κύριος είπε και τα δύο, μάλλον είπε, μην μετατρέπετε τον οίκο του Πατέρα Μου σε οίκο εμπορίου, και σε άντρο ληστών. Γιατί βεβαίως ήξερε την απληστία των εμπόρων, και πόσο λήστευαν όλους αυτούς που έρχονταν να αγοράσουν κάποιο ζώο για να προσφέρουν θυσία.

       Αλλά είτε λήστευαν τους πιστούς είτε όχι, με κανένα τρόπο δεν επιτρέπεται  να εμπορεύονται μέσα στο ναό. Ωστόσο, αφού ο πιστός έπρεπε σύμφωνα με τον παραδοσιακό νόμο των Λευιτών να θυσιάσει στο Θεό για εξιλέωση, ή για να εκφράσει την ευχαριστία του στο Θεό, έπρεπε αναγκαστικά να φέρει το ζώο μέσα στο ναό. Οπότε η ύπαρξη ζώων μέσα στο ναό ήταν κάτι το συνηθισμένο. Ο Κύριος όμως έβγαλε όλα τα ζώα έξω, είτε αυτά τα είχαν αγοράσει από τους εκεί εμπόρους, είτε τα είχαν φέρει από το σπίτι τους, και επομένως τους είπε έμμεσα ότι, οι τέτοιου είδους θυσίες στο Θεό δεν επιτρέπονται, ο Θεός δεν τις θέλει. Αλλά αφού ο Θεός δεν ήθελε θυσίες, τότε γιατί γράφεται ότι ο Θεός ζητούσε θυσίες; Και γιατί ο Κύριος συνηστούσε να τηρούν το νόμο και να προσφέρουν τη θυσία που υπαγόρευε ο νόμος; Ναι, ο Θεός δεν ζήτησε βέβαια ποτέ θυσίες, και ούτε ποτέ "απολάμβανε" καθώς νόμιζαν την...ευχάριστη οσμή του ψημένου λίπους.

      Ολα αυτά όπως οι θυσίες, η περιτομή, τα άζυμα κλπ, ξεκίνησαν από τους παλιούς θεούς γενάρχες και πατέρες. Ομως οι θυσίες δούλευαν σαν πρόστιμα προς συνετισμό, και ήταν ένας τρόπος να εκφράζουν ευχαριστία, και επίσης νόμιζαν ότι με το να θυσιάσουν ένα ζώο, αυτή η πράξη θα τους εξιλέωνε από τις αμαρτίες τους. Με τη θυσία ομολογούσαν επίσης την αμαρτία τους, ενώ συγχρόνως έδιναν και υπόσχεση ότι δεν θα ξανάπεφταν στην ίδια αμαρτία. Και αφού ήταν νόμος να θυσιάζουν, έπρεπε να τηρούν το νόμο, όσο αυτός ο νόμος εξακολουθούσε να ισχύει. Ο Κύριος λοιπόν με αυτή Του την πράξη, εκτός ότι ήθελε να πει ότι ο ναός δεν είναι  χώρος εμπορίου, κήρυξε επίσης ότι αυτή η βάρβαρη πατροπαράδοτη συνήθεια της θυσίας πλησιάζει στο τέλος της. Οχι πια θυσίες ζώων, με κανένα τρόπο δεν μπορεί το αίμα του ζώου να εξιλεώνει και να συγχωρεί αμαρτίες. Τώρα το αν έγινε το πρώτο πάσχα μετά που ο Κύριος άρχισε το έργο Του, ή το δεύτερο ή το τρίτο, είναι μάλλον άγνωστο, αλλά και δεν νομίζω ότι έχει κάποια σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι έγινε, και κυρίως έχουν σημασία τα λόγια που είπε.

      Οι Ιουδαίοι Τον ρώτησαν, τι σημείο μας δείχνεις;  Δηλαδή Ποιός είσαι Εσύ, και τι θέλεις να μας πεις με αυτό που κάνεις;  Μήπως κακώς προσφέρουμε θυσίες, δεν πρέπει να θυσιάζουμε στο Θεό; Σε πολλά γραπτά των Προφητών αναφέρεται ότι ο Θεός δεν θέλει θυσίες. Ελεος θέλω και όχι θυσίες, έγραψε ο Οσηέ. Και ο Ησαΐας γράφει μεταξύ άλλων, ποιός σας ζήτησε τέτοιο πράγμα; Κλπ, κλπ. Ολοι τώρα γνωρίζουμε ότι η μόνη θυσία που εξιλεώνει και συγχωρεί αμαρτίες είναι η δική Του Θυσία. Είναι η Παντοτινή Θυσία. Ομως ο λαός Ισραήλ σαν έθνος δεν Τον αναγνώρισε και δεν Τον δέχτηκε, γιαυτό τους είπε, χαλάστε αυτό το ναό, και σε τρείς μέρες θα τον ξαναχτίσω. Δηλαδή εσείς θα χαλάσετε το ναό του Θεού στο έθνος σας, αλλά Εγώ θα τον ξαναχτίσω σε τρεις ημέρες. Δεν εννοούσε μόνο την Σταύρωση και την Ανάσταση Του την τρίτη ημέρα, όχι ακριβώς, η τρίτη ημέρα, σημαίνει κυρίως την τρίτη χιλιετηρίδα, στην οποία θα έχει ολοκληρωθεί πλήρως ο Ναός του Θεού. Οι Ιουδαίοι σαν έθνος απέρριψαν το Χριστό, και για δυο χιλιάδες χρόνια μετά το Χριστό περιμένουν ακόμα τον Μεσσία.

        Θα Τον αναγνωρίσουν σαν Μεσσία μετά την δεύτερη χιλιετηρίδα. Δηλαδή μέσα στην τρίτη χιλιετηρίδα θα Τον αναγνωρίσουν, και θα κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο. Αυτό εννοούσε κυρίως με την τρίτη ημέρα. Ο Κύριος αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, αλλά βεβαίως, δεν κυριάρχισε σε όλο τον κόσμο ακόμα, και δεν κυριάρχισε ακόμα στους Εβραίους. Επομένως δεν ολοκληρώθηκε ακόμα η οικοδόμηση του ναού. Η οικοδόμηση συνεχίζεται, και βέβαια ο ναός του Θεού δεν είναι κάποιο κτίριο, δεν είναι ο ναός του Σολομώντα που δεν έμεινε πέτρα πάνω σε πέτρα, ούτε κάποιος άλλος ναός κτίριο-εκκλησία. O ναός του Θεού που θα ολοκληρωθεί την τρίτη ημέρα, είναι ο λαός του Θεού, που θα επικρατήσει στη γη την τρίτη ημέρα, την τρίτη χιλιετηρίδα. Το ίδιο μήνυμα εκπέμπεται με την παραπομπή στον Προφήτη Ιωνά.

     Ο Προφήτης Ιωνάς πέρασε συμβολικά τρεις ημέρες μέσα από τη θάλασσα, μεταφερόμενος στην κοιλιά του κήτους, και ο Κύριος πάλι περνάει μέσα από την συμβολική θάλασσα, περνάει από τον κόσμο, και το κήτος που Τον μεταφέρει είναι ο λαός Του με την πίστη και την αφοσίωση του. Την τρίτη ημέρα, την τρίτη χιλιετηρίδα θα κυριαρχήσει σε όλο το κόσμο, και αφού περάσει άλλη μια ημέρα, άλλη μια χιλιετηρίδα, τότε ο υλικός κόσμος της γης θα καραστραφεί εντελώς, και θα δημιουργηθεί ένας  νέος κόσμος, μια νέα πνευματική δημιουργία, η οποία θα ταιριάζει απόλυτα με τον Δημιουργό. 

       Οι Ευαγγελιστές βεβαίως έγραψαν ότι ο Κύριος εννοούσε μόνο τον Ναό του Σώματος Του, αλλά Σώμα του Χριστού είναι και η Εκκλησία Του. Εκτός αυτού, τότε δεν ήταν η εποχή της ερμηνείας όλων των μηνυμάτων, και άλλωστε δεν θα ήταν δυνατόν να ερμηνευτούν. Πολλά μηνύματα ερμηνεύονται μόνο στην εποχή στην οποία απευθύνονται. Και σήμερα που βρισκόμαστε στην τρίτη ημέρα, στην τρίτη χιλιετηρίδα, βλέπουμε καθαρά ότι ο Κύριος συνεχίζει να οικοδομεί το ναό Του, και επιτέλους πλησιάζει ο καιρός της ολοκλήρωσης του ναού. Η διδασκαλία Του μεταφέρεται από εποχή σε εποχή, απο γενεά σε γενεά μέσα στο κήτος που λέγεται λαός Του, μεταφέρεται μέσα στις καρδιές των πιστών Του, μεσα στις οποίες φωλιάζει και βρίσκει ανάπαυση η γυναίκα, η πίστη, καθώς πετάει μέσα στην έρημο της διαφθοράς.

    Οι Εβραίοι που Τον απέρριψαν, βρίσκονται και αυτοί πια πολύ κοντά στο να Τον αναγνωρίσουν. Ξαναέγιναν κράτος, ο διασκορπισμός τους τελείωσε. Πλησιάζει το τέλος, και καθώς βλέπουμε, ο κόσμος όσο πάει βουλιάζει όλο και περισσότερο στην διαφθορά, και στις μεγάλες ταραχές, το βδέλυγμα της ερήμωσης είναι έξω από την πόρτα, ο Δράκος ξερνάει το ποτάμι της "επιστημονικής' τάχα διαφώτισης για να πνίξει την πίστη, το τέλος πλησιάζει. Και καθώς είπε ο Κύριος, αλήθεια σας λέω, πριν περάσει αυτή η γενεά,  όλα αυτά θα γίνουν, και τότε θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο μέσα στα σύνεφα.

 

Κεφάλαιο 3 απ'το κατά Ιωάννη.   Ηταν κάποιος Φαρισαίος, του οποίου το όνομα ήταν Νικόδημος, ήταν άρχοντας των Ιουδαίων. Αυτός λοιπόν ήρθε τη νύχτα στον Κύριο και Του είπε, Δάσκαλε, ξέρουμε ότι είσαι απ'το Θεό Δάσκαλος, γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει τα σημεία που κάνεις Εσύ, αν δεν είναι ο Θεός μαζί του. Και ο Κύριος του είπε, αλήθεια, αλήθεια σου λέω εάν κάποιος δεν γεννηθεί απ'άνωθεν δεν μπορεί να δει τη Βασιλεία του Θεού. Και ο Νικόδημος είπε, πως είναι δυνατόν να γεννηθεί κάποιος όταν είναι κιόλας γέρος; Μήπως μπορεί να εισέλθει δεύτερη φορά στην κοιλιά της μάνας του και να γεννηθεί; Και ο Κύριος του απάντησε, αληθινά, αληθινά σου λέω, εάν κάποιος δεν γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος δεν μπορεί να εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού. Αυτό που γεννήθηκε απ'τη σάρκα είναι σάρκα, και αυτό που γεννήθηκε απ'το Πνεύμα είναι πνεύμα. Μην απορείς για αυτό που σου είπα, ότι πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν, ο άνεμος φυσάει απ'όπου θέλει, και ακούς τη φωνή του, αλλά δεν ξέρεις από που έρχεται και που πάει, έτσι είναι και ο καθένας που γεννήθηκε εκ του Πνεύματος.    Και ο Νικόδημος είπε, πως είναι δυνατόν να γίνουν αυτά;

      Και ο Κύριος του είπε, εσύ είσαι δάσκαλος του Ισραήλ, και δεν τα ξέρεις αυτά; Αληθινά αληθινά σου λέω, εκείνο το οποίο ξέρουμε μιλούμε, και εκείνο το οποίο είδαμε μαρτυρούμε, και την μαρτυρία μας δεν την δέχεστε, εάν τα επίγεια σας είπα και δεν πιστεύετε, πως θα πιστέψετε αν σας πω τα επουράνια; Κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά μόνο Εκείνος που κατέβηκε απ'τον ουρανό, ο Υιός του ανθρώπου, ο Ων στον ουρανό. Και καθώς ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου, ώστε να μην χαθεί ο καθένας που Τον πιστεύει, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Γιατί τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Μονογεννή Του Υιό, για να μην χαθεί ο καθένας που Τον πιστεύει αλλά να έχει αιώνια ζωή. Επειδή δεν έστειλε ο Θεός τον Υιό Του στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω του Υιού. Οποιος πιστεύει σε Αυτόν δεν κρίνεται, όποιος όμως δεν πιστεύει έχει ήδη κριθεί γιατί δεν πίστεψε στο όνομα του Μονογεννούς Υιού του Θεού. Και αυτή είναι η κρίσις, το Φως ήρθε στο κόσμο, ενώ οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκοτάδι παρά το Φως, (ακολούθησαν το διάβολο), διότι είναι πονηρά τα έργα τους. Οποιος πράττει τα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως για να μην ελεγθούν τα έργα του. Οποιος όμως πράττει σύμφωνα με την αλήθεια, έρχεται στο φως για να φανερωθούν τα έργα του, τα οποία έγιναν σύμφωνα με το Θεό.

       Μετά απ'αυτά ο Κύριος και οι μαθητές Του ήρθαν στη γη της Ιουδαίας και εκεί διέτριβε μαζί τους και βάπτιζε. Ηταν επίσης και ο Ιωάννης εκεί που βάπτιζε στο μέρος Αινών πλησίον του Σαλήμ γιατί εκεί υπήρχαν πολλά νερά, και πολλοί έρχονταν να βαπτιστούν. Ο Ιωάννης δεν είχε κλειστεί ακόμα στην φυλακή. Εγινε λοιπόν συζήτηση μεταξύ των μαθητών του Ιωάννη και κάποιων Ιουδαίων, και πήγαν στον Ιωάννη και του είπαν, δάσκαλε, Εκείνος για τον οποίον εμαρτύρησες πέρα απ'τον Ιορδάνη, Αυτός βαφτίζει και όλοι πάνε κοντά Του. Και ο Ιωάννης τους είπε, δεν μπορεί ο άνθρωπος να παίρνει κάτι (απ'τον ουρανό) αν δεν του είναι δοσμένο απ'τον ουρανό. Εσείς είσαστε μάρτυρες μου, όταν εγώ είπα, δεν είμαι εγώ ο Χριστός, αλλά είμαι απεσταλμένος πριν Εκείνου. Οποιος έχει τη νύφη είναι ο γαμπρός, και ο φίλος του γαμπρού που στέκεται και Τον ακούει χαίρεται πάρα πολύ όταν ακούει τη φωνή Του. Αυτή λοιπόν η δική μου χαρά εκπληρώθηκε, Εκείνος πρέπει να αυξάνεται και εγώ να ελαττόνομαι. Εκείνος που έρχεται άνωθεν είναι πάνω απ'όλους, ενώ εκείνος που είναι απ'τη γη, είναι απ'τη γη, και απ'τη γη μιλάει. Ο ερχόμενος απ'τον ουρανό είναι υπεράνω όλων, και εκείνο που είδε και άκουσε αυτό μαρτυρεί, και κανένας δεν δέχεται την μαρτυρία Του, όποιος όμως δεχτεί την μαρτυρία Του, επεσφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθινός. Γιατί Εκείνος που έστειλε ο Θεός, τους λόγους του Θεού κηρύττει, επειδή ο Θεός δεν Του δίνει το Πνεύμα με το μέτρο, ο Πατέρας αγαπάει τον Υιό, και έδωσε τα πάντα στα χέρια Του. Οποιος πιστεύει στον Υιό έχει αιώνια ζωή, όποιος όμως δεν πιστεύει στον Υιό, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή του Θεού θα είναι πάνω του.   

 

  Καθώς Πιστεύω.  Η Ανωθεν Γέννηση. Ο Νικόδημος ήταν ένας έντιμος Φαρισαίος, ο οποίος πίστευε κρυφά στον Κύριο. Αυτός λοιπόν πήγε τη νύχτα και Του είπε, Δάσκαλε ξέρουμε ότι ήρθες από το Θεό, γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει τα θαύματα που κάνεις, αν ο Θεός δεν ήταν μαζί του. Και  ο Κύριος του είπε, κανένας δεν μπορεί να δει την Βασιλεία του Θεού αν δεν γεννηθεί άνωθεν. Αν κάποιος δεν γεννηθεί εξ ύδατος και  Πνεύματος, δεν μπορεί να εισέρθει στην Βασιλεία του Θεού.

     Ο άνθρωπος πρέπει να αναγεννηθεί πνευματικά. Και αυτό γιατί γεννήθηκε και ζει μέσα στον υλικό κόσμο, στον οποίον κυρίως βασιλεύει ο πρίγκιπας του σκότους. Βασιλεύει το Σκοτάδι. Αλλά αφού γεννήθηκε και ζει μέσα στο βασίλειο του, κατά συνέπεια έχει επιλέξει πράγματα που του ανήκουν. Και επειδή επιλέγει πράγματα που ανήκουν στο Διάβολο, ο Διάβολος τον διεκδικεί και λέει ότι είναι δικός του. Πρέπει να απορρίψει όλα αυτά που ανήκουν στον διάβολο, και να γεννηθεί πάλι με έναν πνευματικό τρόπο ο οποίος να ανήκει στο Θεό. Να επιλέξει να υπακούει μόνο στο Θεό.  

       Οι λαοί και τα έθνη που δεν υπακούν στο Θεό  συμβολίζονται με τη θάλασσα. Με τα  θολά νερά, και για να εισέρθει κάποιος (χωρίς κρίση) στη Βασιλεία του Θεού, πρέπει να γεννηθεί στο πνευματικό νερό, το οποίο κυριολεκτικό νερό που παραπέμπει στο πνευματικό, συμβολίζει το λαό του Θεού. Σημαίνει ότι πρέπει να ξεχωρίσει από την θολή θάλασσα, (όχι βέβαια από την ίδια τη θάλασσα, πράγμα που σημαίνει πως το νερό χρησιμοποιείται μόνο σαν σύμβολο, και τίποτα παραπάνω, δεν έχει μαγικές ή υπερφυσικές ικανότητες, το ίδιο ισχύει και για το κρασί που χρησιμοποιείται σαν σύμβολο του Αίματος του Κυρίου, δεν είναι βέβαια Αίμα, συμβολίζει το Αίμα Του γιαυτόν που πιστεύει, όμως για τον άπιστο είναι απλώς κρασί) και να ανήκει σε αυτό το καθαρό νερό, δηλαδή να ανήκει πνευματικά σε εκείνο το λαό, που επέλεξε το Θεό, και εξιλεώθηκε και καθαρίστηκε.

    Η βάπτιση στο συμβολικό νερό, είναι η ομολογία του πιστού ότι απορρίπτει το βασίλειο του διαβόλου, ότι μετάνοιωσε, και επέστρεψε στο Θεό. Επρεπε να γίνεται κυριολεκτική βάπτιση στο υλικό νερό, ώστε εκτός της αποδοχής ή ομολογίας εκ μέρους του πιστού ότι πιστεύει στο Χριστό, έπρεπε επίσης να διατηρηθεί η ανάμνηση μέσω της επανάληψης και συνήθειας για πολύπλοκους λόγους.  Για να μην χαθούμε που λένε, και να μην ξεχαστούμε στους αιώνες που πέρασαν μέσα στο βασίλειο του Ερπετού. Το ίδιο το νερό, δεν σώζει βέβαια κανένα, μα έπρεπε να γίνεται και η παραδοσιακή κυριολεκτική βάπτιση. Και ο νηπιοβαπτισμός, παρόλο που φαίνεται παράλογος, εν τούτοις υπηρέτησε σχέδια του Δημιουργού, το ίδιο και οι τελετουργίες κλπ.

       Ο  Κύριος είπε επίσης, πρέπει να γεννηθεί άνωθεν. Και αυτό σημαίνει ότι ο Θεός τον "επιλέγει" (και εδώ το ζήτημα της επιλογής του Θεού, είναι αφάνταστα πολύπλοκο, και πολύ άρρητο, αρκεί να μην ξεχνάμε πως ο Θεός δεν ενεργεί ποτέ άδικα και μεροληπτικά) και τον καλεί να αναγεννηθεί, και ο Θεός  επισφραγίζει την πνευματική του αναγέννηση.  Ο Κύριος επίσης παρομοίασε την άνωθεν γέννηση, με τον άνεμο που πνέει  από άγνωστο μέρος, και πηγαίνει προς  το άγνωστο. Ενας άνθρωπος μπορεί να ακούει για πνευματική γέννηση, αλλά αν ο ίδιος δεν έχει προσωπική εμπειρία, αν ο ίδιος δεν έχει αναγεννηθή, δεν καταλαβαίνει καθόλου τι σημαίνει. Είναι σαν να ακούει τον άνεμο να φυσάει, αλλά πούθε άρχισε να φυσάει, και που θα σταματήσει να φυσάει δεν ξέρει.  Ωστόσο αυτά τα λόγια, "ο άνεμος όπου θέλει πνέει" παραπέμπουν και στο γεγονός γενικά της σωτηρίας, όπου δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στους Χριστιανούς, καθώς ο Θεός αγαπάει, επισκέπτεται, και έχει τρόπους να σώζει κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας.  Το Πνεύμα πνέει, πηγαίνει όπου θέλει μην δίνοντας λογαριασμό στις θεωρίες και στις απαιτήσεις των "αλάνθαστων" δογμάτων που ούτε λίγο ούτε πολύ, μονοπωλούν την αποκλειστικότητα της αγάπης του Θεού!     

       Ομως για να μπορεί ο Χριστιανός να γεννηθεί πνευματικά και να ανήκει στο Θεό, καθώς επίσης να επιτευχθεί και η σωτηρία όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως θρησκειών, ήταν αναγκαίο να υψωθεί ο Υιός του Θεού επί ξύλου. Και ο Κύριος είπε ότι, όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι μέσα στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου. Και εδώ πάλι επαναλαμβάνω ότι ο Μέγας Δράκος κατηγορεί τους ανθρώπους, επειδή οι άνθρωποι επιλέγουν τα δικά του, και αφού επιλέγουν τα δικά του, το ερπετό ισχυρίζεται ότι αυτοί οι άνθρωποι του ανήκουν. Ωστόσο, ο Υιός του ανθρώπου, σαν άνθρωπος, ποτέ δεν επέλεξε κάτι που να ανήκει στο Διάβολο, όμως εκείνος χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα πάνω στον Υιό του ανθρώπου, αφού ποτέ δεν επέλεξε κάτι δικό του, εν τούτοις έβαλε τους υπηρέτες του, και εκείνοι Τον έφτυσαν, Τον μαστίγωσαν, Τον σταύρωσαν και έχυσαν πάνω Του όλο το δηλητήριο του.

        Το φίδι δάγκωσε τον Υιό του ανθρώπου χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα, (δεν ήταν δα και μικρό πράγμα, ο ερπετώδης νους να σταυρώσει τον Υιό του Θεού, δηλαδή το Θεό), και ο Υιός του ανθρώπου του σύντριψε το κεφάλι, του σύντριψε την κυριαρχία του πάνω στους ανθρώπους. Δεν μπορεί πια να λέει ότι όλοι οι άνθρωποι του ανήκουν, καθώς ο Κύριος πλήρωσε τα ψώνια των αμαρτιών μας, και μας ελευθέρωσε από τα χρέη μας στο Διάβολο. Εκείνος που πιστεύει στο Χριστό και Τον δέχεται σαν Σωτήρα του, δεν εισέρχεται σε κρίση, (περίοδο κρίσης και εξιλέωσης) επειδή δεν  χρωστάει πια τίποτα στο Διάβολο, τα χρέη του τα πλήρωσε ο Κύριος. Ετσι είπε στον Νικόδημο ότι για να εισέρθει ο άνθρωπος στην Βασιλεία Του Θεού πρέπει να γεννηθει στο πνευματικό νερό, πρέπει να γεννηθεί πνευματικά για να ανήκει στον λαό του Θεού, και για να γίνει αυτό, δεν αρκεί μόνο η μετάνοια και η επιστροφή, πρέπει και ο Υιός του ανθρώπου να υψωθεί στο ξύλο, πρέπει να ικανοποιήσει την απαίτηση του Ερπετού, πληρώνοντας με τα Πάθη Του τα χρέη του ανθρώπου.   

 

Κεφάλαιο 4.  Καθώς λοιπόν άκουσαν οι Φαρισαίοι ότι  ο Κύριος περισσότερους μαθητές κάνει και βαπτίζει, αν και ο Κύριος δεν βάπτιζε ο Ιδιος αλλά οι μαθητές Του, έφυγε απ'την Ιουδαία και πήγε πάλι στην Γαλιλλαία. Επρεπε να περάσει μέσω της Σαμάρειας. Ηρθε λοιπόν σε μια πόλη της Σαμάρειας την ονομαζόμενη Σιχάρ, κοντά σε ένα χωράφι το οποίο είχε δώσει ο Ιακώβ στον γιο του τον Ιωσήφ. Υπήρχε εκεί πηγή του Ιακώβ. Ο Κύριος ήταν πολύ κουρασμένος απ'την οδοιπορία, και έτσι όπως ήταν κάθισε στην πηγή. Ηταν περίπου 6 η ώρα. Εκεί ήρθε μια γυναίκα απ'τη Σαμάρεια για να αντλήσει νερό, και ο Κύριος της είπε, δός Μου να πιω. Οι μαθητές Του είχαν πάει στην πόλη να αγοράσουν τροφές. Και Του είπε η Σαμαρείτισσα, πως Εσύ Ιουδαίος ζητάς να πιείς νερό από εμένα που είμαι γυναίκα Σαμαρείτισσα; Διότι οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες δεν είχαν επικοινωνία μεταξύ τους. Και ο Κύριος της είπε, εάν ήξερες την δωρεά του Θεού, και Ποιός είναι Αυτός που σου λέει δος Μου να πιω, εσύ θα Του ζητούσες να σου δώσει το νερό της ζωής. Και η γυναίκα Του είπε, Κύριε δεν έχεις τον τρόπο να αντλήσεις νερό, και το πηγάδι είναι βαθύ, από πού λοιπόν έχεις το νερό της ζωής; Μηπως είσαι μαγαλύτερος του προγόνου μας του Ιακώβ, ο οποίος μας έδωσε το πηγάδι, και ήπιε και αυτός μαζί με τα παιδιά του και τα ζώα του;

       Και ο Κύριος της είπε, όποιος πίνει απ'αυτό το νερό θα ξαναδιψάσει, όποιος όμως πιει απ'το νερό που θα του δώσω Εγώ, δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ, αλλά το νερό που θα του δώσω θα γίνει πηγή νερού που θα αναβλύζει αιώνια ζωή. Και η γυναίκα Του είπε, Κύριε δος μου αυτό το νερό για να μην διψάω, ούτε να έρχομαι να αντλώ. Και ο Κύριος της είπε, πήγαινε φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ. Και η γυναίκα Του είπε, δεν έχω άνδρα. Και ο Κύριος της είπε, σωστά είπες ότι δεν έχεις άνδρα, διότι είχες παντρευτεί 5 άνδρες και εκείνον τον οποίον έχεις τώρα δεν είναι άνδρα σου. Αυτό που είπες είναι αλήθεια. Και η γυναίκα Του είπε, Κύριε βλέπω ότι είσαι Προφήτης. Οι πατέρες μας προσκυνούν σε τούτο το βουνό, ενώ εσείς λέτε ότι η Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος που πρέπει να προσκυνούμε.

      Και ο Κύριος της είπε, πίστεψε Με γυναίκα, ότι έρχεται ώρα που ούτε σε τούτο το βουνό ούτε στην Ιερουσαλήμ θα προσκυνάτε τον Πατέρα. Εσείς προσκυνάτε εκείνο το οποίο δεν ξέρετε, εμείς προσκυνάμε εκείνο το οποίο ξέρουμε, διότι η σωτηρία είναι απ'τους Ιουδαίους. Ομως έρχεται ώρα, και ήδη είναι η ώρα, όπου οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνούν τον Πατέρα πνευματικά και αληθινά, γιατί ο Πατέρας τέτοιους προσκυνητές θέλει να Τον προσκυνούν. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και αυτοί που Τον προσκυνούν πρέπει να Τον προσκυνούν πνευματικά και αληθινά. Και η γυναίκα Του είπε, ξέρω ότι έρχεται ο Χριστός, όταν έρθει Εκείνος θα μας πει τα πάντα. Και ο Κύριος της είπε, Εγώ Είμαι που σου μιλάω. Και πάνω σ'αυτή την ώρα ήρθαν οι μαθητές Του, και απόρισαν που μιλούσε με γυναίκα, αλλά κανείς δεν ρώτησε, τί θέλεις, και γιατί μιλάς μαζί της.    

       Η γυναίκα λοιπόν άφησε κάτω τη στάμνα της και πήγε στην πόλη, και είπε στους ανθρώπους, ελάτε να δείτε Ανθρωπο ο οποίος μου είπε όλα όσα έκανα, μήπως είναι ο Χριστός; Ηρθαν απ'την πόλη για να δουν και να ακούσουν. Εν το μεταξύ οι μαθητές Του παρακαλούσαν τον Κύριο να φάει, ο Κύριος όμως τους είπε, Εγώ έχω φαγητό να φάω, το οποίο εσείς δεν το ξέρετε. Ελεγαν λοιπόν οι μαθητές μεταξύ τους, μήπως κάποιος Του έφερε να φάει; Και ο Κύριος τους είπε, το δικό Μου φαγητό είναι να κάνω το θέλημα Εκείνου που Με έστειλε, και να τελειώσω το έργο Του. Δεν λέτε εσείς ότι τέσσαρεις μήνες απομένουν ακόμα, και έρχεται ο θερισμός; Κοιτάχτε, σηκώστε τα μάτια σας και δείτε τα χωράφια τα οποία είναι ήδη λευκά για θέρισμα. Και εκείνος που θερίζει παίρνει μισθό, και μαζεύει καρπούς  για αιώνια ζωή, για να χαίρεται και αυτός που σπέρνει και εκείνος που θερίζει. Διότι σ'αυτό αληθεύει ο λόγος, ότι άλλος είναι ο σπορέας και άλλος ο θεριστής. Εγώ σας έστειλα να θερίζετε εκείνο το οποίο εσείς δεν κοπιάσατε, άλλοι κουράστηκαν και εσείς έρχεστε στον δικό τους κόπο.

      Από εκείνη την πολιτεία πολλοί Σαμαρείτες πίστεψαν στον Κύριο, απ'το λόγο της γυναίκας που μαρτύρησε και είπε, μου είπε όσα έπραξα. Καθώς λοιπόν ήρθαν οι Σαμαρείτες Τον παρακαλούσαν να μείνει μαζί τους, και έμεινε δύο ημέρες. Και πολύ περισσότεροι πίστεψαν στο λόγο Του, και στη γυναίκα έλεγαν, δεν πιστεύουμε πια απ'τα δικά σου λόγια, αλλά πιστεύουμε γιατί ακούσαμε και καταλάβαμε ότι Αυτός είναι πράγματι ο Σωτήρας του κόσμου, Αυτός είναι ο Χριστός.

 

     Καθώς Πιστεύω. Το Ζωογόνο Νερό.  Στο τέταρτο κεφάλαιο ο Ιωάννης περιγράφει την συνάντηση του Κυρίου με την Σαμαρείτισα. Αρχίζει με τα λόγια, καθώς έμαθε ο Κύριος. Βεβαίως δεν έμαθε ο Κύριος, γιατί Εκείνος πάντα ήξερε τι πίστευαν οι άλλοι, και τι σκοπούς είχαν οι Φαρισαίοι, αλλά ο Ιωάννης όπως και οι άλλοι Ευαγγελιστές μεταφέρνει με δικά του λόγια και αυτά που νόμιζαν οι άλλοι. Ο Κύριος λοιπόν ήταν πολύ κουρασμένος από την οδοιπορία, και κάθισε στην πηγή να ξεκουραστεί. Βλέπουμε λοιπόν ότι παρόλο ο Θεός, δεν έκανε όμως θαύματα για να βοηθήσει τον Εαυτό Του. Υπέφερε αδιαμαρτύρητα την κούραση, την πείνα και τη δίψα όπως όλοι οι άνθρωποι, και αυτό μας λέει πολλά. Ο κάθε άνθρωπος όσο ζει στον υλικό κόσμο, όλα αυτά θα τα υποφέρει. Είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής, και ο Κύριος όσο έζησε σαν Ανθρωπος τα υπέφερε.

     Αν ο Θεός δεν ήταν απόλυτα αληθινός και δίκαιος, τότε θα έλεγε, ε, ας κάμω μια εξαίρεση για τον Υιό Μου. Αλλά το ψέμμα στο Θεό δεν χωράει. Λέμε ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος, και εγώ προκειμένου να δώσω έμφαση στην αληθινή δύναμη, λέω ότι ο Κύριος έχει μια αδυναμία, δεν μπορεί να μην είναι απόλυτα αληθινός και δίκαιος. Και αυτό είναι δύναμη. Δεν υπάρχει ψεγάδι στο Θεό, μπορεί εμείς να λέμε, α, δεν πειράζει και πολύ αν δεν είμαστε και τέλειοι, αλλά στο Θεό υπάρχει η απόλυτη τελειότητα, δεν συμβιβάζεται με τα περίπου. Η απόλυτη αληθινότητα και δικαιοσύνη είναι αληθινές και τέλειες αρετές δυνάμεις, είναι συστατικά του Θεού, και αποτελούν μέρος της παντοδυναμίας Του. Το ψέμμα και η αδικία είναι γνωρίσματα του αδύναμου, είναι γνωρίσματα του ερπετώδη νου,  και ο διάβολος θα συντριφτεί μέσα στο ψέμμα και στην αδικία του.

      Ανάμεσα στους Ιουδαίους και Σαμαρείτες υπήρχαν θρησκευτικές διαφορές, οι οποίες οδηγούσαν σε χωρισμούς και έριδες. Οι μεν Ιουδαίοι έλεγαν ότι μόνο στην Ιερουσαλήμ θα έπρεπε να προσκυνούν το Θεό, ενώ οι παραδόσεις των Σαμαρειτών έλεγαν ότι έπρεπε να προσκυνούν σε κάποιο συγκεκριμένο βουνό. Βεβαίως θα μπορούσε να μην έχει καμμιά σημασία όπου και αν προσκυνούσαν. Και όπως είπε ο Κύριος, οι αληθινοί προσκυνητές πρέπει να προσκυνούν με πνεύμα και αλήθεια, και άσχετα σε ποιό μέρος προσκυνούν. Αλλά τι  ήταν για τους Σαμαρείτες εκείνο το  συγκεκριμένο βουνό, και γιατί πίστευαν ότι μόνο εκεί έπρεπε να προσκυνούν; Το βουνό εκείνο πρέπει να ήταν παλιά κάτι ανάλογο με το όρος Ολυμπος, πάνω στο οποίο "ζούσαν" οι θεοί. Ηταν το βουνό των παλιών θεών. Βεβαίως οι Σαμαρείτες δεν λάτρευαν τότε τους θεούς πατέρες και γενάρχες, αλλά στην άγνοια τους διατηρούσαν παραδόσεις, οι οποίες ξεκίνησαν και είχαν σχέση με την λατρεία των παλιών θεών.

    Το έκαναν στην άγνοια τους, και γιαυτό ο Κύριος της είπε, εσείς προσκυνάτε εκείνο που δεν ξέρετε, ενώ εμείς (δηλαδή οι Ιουδαίοι) προσκυνάμε εκείνο που ξέρουμε. Οι Προφήτες είχαν δώσει σκληρές μάχες για να ξεκώψουν το λαό από τις παλιές παραδόσεις που είχαν σχέση με την ειδωλολατρεία, όπως με την λατρεία των θεοποιημένων δασών, και την λατρεία στους άλλους θεούς που σύμφωνα με τις αντιλήψεις, ζούσαν πάνω σε κάποιο ή κάποια βουνά. Και έθεσαν την Ιερουσαλήμ σαν τον μόνο τόπο να προσκυνούν το Θεό. Επρεπε με κάθε τρόπο να ξεχάσουν τους παλιούς θεούς, ώστε να μην τους ταυτίζουν στην άγνοια τους με το Θεό.

      Γιαυτό έπρεπε να λένε, όχι σε κάποια δάση, κάφτε τα θεοποιημένα δάση, όχι στα βουνά, πάνω στα οποία ζούσαν οι θεοί, όχι στην ειδωλολατρεία. Ελάτε μόνο στην Ιερουσαλήμ, που δεν είναι ούτε θεοποιημένο δάσος, ούτε ειδωλολατρικό βουνό.  Πριν όμως αυτή τη συζήτηση ο Κύριος της είπε να Του δώσει νερό, και όταν εκείνη απόρισε, της είπε: αν ήξερες την δωρεά του Θεού, και Ποιός είναι Αυτός που σου λέει, δώσε Μου να πιω, εσύ θα Του ζητούσες να σου δώσε το νερό της ζωής.

      Τι εννοούσε ο Κύριος με το νερό της ζωής;  Ποιό είναι το νερό της ζωής;  Προφανέστατα, χρησιμοποίησε παραβολικά το υλικό νερό παραπέμποντας στο ζωογόνο Πνεύμα της ζωής, στο Πνεύμα του Θεού. Το παρομοίοσε με το ζωογόνο νερό που πίνεται, και το οποίο ξεδιψάει και ζωοποιεί το υλικό σώμα. Ομως αυτό το νερό ξεδιψάει και ζωοποιεί πρόσκαιρα, και καθώς χωρίς νερό κανένα υλικό σώμα δεν μπορεί  να ζήσει, άλλο τόσο χωρίς το ζωογόνο Πνεύμα του Θεού, καμμιά ψυχή δεν μπορεί να ζήσει. Οποιος πίνει το υλικό νερό ξαναδιψάει, καθώς έχει ανάγκη να ξαναπιεί ώστε να ζωοποιήσει πάλι το σώμα του, διαφορετικά θα πεθάνει σαν υλικό σώμα, ενώ το Πνεύμα του Θεού προσφέρει αιώνια ζωή, και δεν δίνεται και ξαναδίνεται με δόσεις, καθώς όταν κάποιος Το πιει, αυτό φτάνει. Οποια ψυχή γίνει μέλος του λαού του Θεού, γίνεται για πάντα, δεν ζητάει να ξαναπιεί, δεν ζητάει να ζωοποιήσει πάλι την ψυχή του, γιατί όταν η ψυχή ζωοποιηθεί  από το Πνεύμα του Θεού  ζει πάντα μεσα στο Πνεύμα, και είναι πια αθάνατη.  

 

Κεφάλαιο 5.  Μετά απ'αυτά ήταν γιορτή των Ιουδαίων και ο Κύριος ανέβηκε στην Ιερουσαλήμ. Στην Ιερουσαλήμ κοντά στην προβατική πύλη υπάρχει κολυμβήθρα η οποία στα Εβραϊκά λέγεται Βηθεσδά και έχει 5 στοές. Σ'αυτές τις στοές ήταν κατάκειτοι πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, χωλοί, ξεροί οι οποίοι περίμεναν την κίνηση του νερού, διότι Αγγελος κατέβαινε κατά καιρούς στην κολυμβήθρα και τάραζε το νερό. Οποιος εισέρχονταν αμέσως μετά την ταραχή του νερού γινόταν καλά από οποιαδήποτε αρρώστια και αν έπασχε. Ηταν εκεί ένας άρρωστος 38 χρόνια. Οταν ο Κύριος τον είδε και ήξερε ότι ήδη πολύ καιρό πάσχει, του είπε, θέλεις να γίνεις καλά; Και εκείνος αποκρίθηκε, Κύριε, άνθρωπο δεν έχω να με βάλει στην κολυμβήθρα όταν ταραχθεί το νερό, ενώ εγώ προσπαθώ άλλος κατεβαίνει πριν από εμένα.

      Και ο Κύριος του είπε, σήκω πάρε το κρεββάτι σου και περπάτα. Και αμέσως ο άνθρωπος έγινε καλά πήρε το κρεββάτι του και περπατούσε. Ηταν Σάββατο εκείνη την ημέρα. Ελεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι προς τον θεραπευμένο, Σάββατο είναι δεν συγχωρήσαι να σηκώνεις το κρεββάτι σου. Εκείνος τους είπε, Αυτός που με θεράπευσε μου είπε, σήκωσε το κρεββάτι σου και περπάτα. Αυτοί τον ρώτησαν, Ποιός είναι ο άνθρωπος που σου είπε σήκωσε το κρεββάτι σου και περπάτα;  Εκείνος όμως δεν ήξερε ποιός είναι, διότι ο Κύριος έφυγε γρήγορα επειδή ήταν πολύς κόσμος σε εκείνο το μέρος. Μετά απ'αυτά ο Κύριος τον βρήκε στον ιερό και του είπε, τώρα έγινες καλά, πρόσεχε μην αμαρτάνεις, για να μην πάθεις κάτι χειρότερο. Πήγε λοιπόν ο άνθρωπος και είπε στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς τον θεράπευσε. Και γιαυτό κατέτρεχαν οι Ιουδαίοι τον Κύριο και ήθελαν να Τον σκοτώσουν διότι έκανε αυτά το Σάββατο. Ομως ο Κύριος τους είπε, ο Πατέρας Μου εργάζεται ως τώρα, και εγώ εργάζομαι. Γιαυτό ήθελαν περισσότερο να Τον σκοτώσουν, διότι όχι μόνο παρέβαινε το Σάββατο, αλλά έλεγε και Πατέρα Του το Θεό, ίσα με το Θεό κάνεις τον Εαυτό Σου;    

       Και ο Κύριος τους είπε, αληθινά αληθινά σας λέω, δεν μπορεί ο Υιός να πράττει κάτι μόνος Του, αν δεν βλέπει τον Πατέρα να κάνει το ίδιο, επειδή όσα Εκείνος πράττει, τα ίδια πράττει και ο Υιός. Διότι ο Πατέρας αγαπάει τον Υιό και Του δείχνει όλα όσα πράττει, και μεγαλύτερα έργα θα Του δείξει για να θαυμάζετε εσείς. Καθώς ο Πατέρας σηκώνει τους νεκρούς και τους ζωοποιεί, το ίδιο και ο Υιός θα ζωοποιεί. Επειδή ο Πατέρας δεν κρίνει κανένα αλλά στον Υιό έδωσε όλη την κρίση, για να τιμούν όλοι τον Υιό καθώς τιμούν τον Πατέρα. Εκείνος που δεν τιμάει τον Υιό δεν τιμάει ούτε τον Πατέρα που Τον έστειλε. Αλλήθεια, αλήθεια σας λέω, εκείνος που ακούει τον λόγο Μου και πιστεύει σε Αυτόν που Με έστειλε, έχει ζωή αιώνια, και δεν έρχεται σε κρίση, αλλά μεταβαίνει απ'το θάνατο στη ζωή. Αλήθεια αλήθεια σας λέω, ότι έρχεται ώρα και ήδη είναι, όπου οι νεκροί θα ακούσουν την φωνή του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες θα ζήσουν. Διότι όπως ο Πατέρας έχει ζωή μέσα Του, έτσι έδωσε και στον Υιό να έχει ζωή μέσα Του. Και επίσης εξουσία Του έδωσε να κάνει κρίση, διότι είναι Υιός ανθρώπου. Μην θαυμάζετε τούτο, διότι έρχεται ώρα στην οποία όλοι οι νεκροί στα μνήματα θα ακούσουν τη φωνή Του, και θα εξέλθουν οι πράξαντες τα αγαθά σε ανάσταση ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα σε ανάσταση κρίσης. Δεν μπορώ Εγώ να κάμω τίποτα απ'τον Εαυτό Μου, καθώς ακούω κρίνω, και η κρίση Μου είναι δίκαιη, διότι δεν ζητάω το δικό Μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που Με έστειλε.

       Εαν μόνο Εγώ μαρτυρώ για τον Εαυτό Μου, η μαρτυρία Μου δεν είναι αληθινή, άλλος είναι που μαρτυράει για Εμένα, και ξέρω ότι αληθινή είναι η μαρτυρία την οποία μαρτυρεί για Εμένα. Εσείς εστείλατε στον Ιωάννη και εκείνος είπε την αλήθεια. Εγώ δεν χρειάζομαι μαρτυρία απ'ανθρώπους αλλά σας τα λέω αυτά για να σωθήτε εσείς. Εκείνος ήταν το αναμένο λυχνάρι που φέγγει, και εσείς θελήσατε να αγαλλιαστήτε προς ώρας στο φως εκείνου. Αλλά Εγώ έχω μεγαλύτερη μαρτυρία απ'αυτή του Ιωάννη, διότι τα έργα που Μου έδωσε ο Πατέρας να τελειώσω αυτά τα έργα τα οποία Εγώ πράττω αυτά μαρτυρούν για Εμένα, ότι ο Πατέρας Με έστειλε. Και ο Πατέρας που Με έστειλε μαρτυράει για Εμένα. Ούτε την φωνή Του ακούσατε ποτέ ούτε ποτέ είδατε την Οψη, και ο λόγος Του δεν μένει μέσα σας διότι δεν πιστεύετε σε Αυτόν τον οποίον Εκείνος έστειλε. Ερευνάτε τις γραφές διότι εσείς νομίζετε ότι σ'αυτές έχετε ζωή, και οι γραφές μαρτυρούν για Εμένα, αλλά δεν θέλετε να έρθετε σε Εμένα για να έχετε ζωή.

      Δεν παίρνω δόξα απ'ανθρώπους, αλλά σας γνώρισα ότι δεν έχετε την αγάπη του Θεού στον εαυτό σας, Εγώ ήρθα στο όνομα του Πατέρα Μου και δεν Με δέχεστε, εάν άλλος έρθει στο δικό του όνομα θα τον δεχτήτε. Πως μπορείτε εσείς να πιστεύετε όταν δοξάζει ο ένας τον άλλον, και δεν ζητάτε μόνο την δόξα του μόνου Θεού; Μην νομίζετε ότι Εγώ θα σας κατηγορήσω στον Πατέρα, υπάρχει ο κατήγορος σας ο Μωυσής στον οποίον εσείς ελπίζετε. Διότι αν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε σε Εμένα, επειδή για Εμένα έγραψε ο Μωυσής. Εάν στα δικά του γραπτά δεν πιστεύετε πως θα πιστέψετε στα δικά Μου λόγια;.    

 

   Καθώς Πιστεύω.   Οι Πέντε Στοές.  Ας δούμε τώρα το θαύμα στην προβατική κολυμβήθρα με τις πέντε στοές. Η κατασκευή της κολυμβήθρας η οποία έγινε γύρω στα 400 π, Χ, αναφέρεται στο βιβλίο του Νεεμία. Ο Ιωάννης είναι ο μόνος που αναφέρει αυτό το θαύμα, και βεβαίως το θαύμα έγινε, αλλά το ερώτημα είναι αν πράγματι κατέβαινε Αγγελος και τάραζε το νερό, ή αν επρόκειτο μόνο για λαϊκή πίστη. Δεν γνωρίζουμε αλλά και δεν έχουμε λόγους να το αμφισβητήσουμε. Σίγουρα η κολυμβήθρα υπήρχε, και σίγουρα ήταν εκεί μαζεμένοι διάφοροι άρρωστοι που περίμεναν με κάποιο θαύμα να γίνουν καλά. Δεν έβλεπαν βέβαια Αγγελο να ταράζει το νερό, αλλά πίστευαν ότι ο Αγγελος κατέβαινε, και σίγουρα ο Θεός δεν απογοήτευε αυτόν που είχε αυτή την πίστη. Ωστόσο το τι ακριβώς γινόταν είναι μάλλον άγνωστο. Εν τούτοις, φαίνεται πως η εν λόγω κολυμβήθρα με τις πέντε στοές έχει κυρίως αλληγορική σημασία. Κάποιοι ερμηνεύουν τις πέντε στοές σαν σύμβολα των πέντε αισθήσεων. Συμβολίζουν λένε την όραση, την ακοή, την όσφρηση, τη γεύση και την επαφή. Σαν μια τετοια αλληγορία εκπέμπει συμβολικά μηνύματα. Μας λέει ότι ο άνθρωπος  δεν μπορεί να σωθεί, στηριζόμενος μόνο στις πέντε του αισθήσεις, δηλαδή δεν μπορεί να σωθεί στηριζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις. Χρειάζεται βοήθεια, και για να την έχει, προϋποθέτει να την ζητήσει.

       Γιαυτό ο Κύριος τον ρώτησε: θέλεις να γίνεις καλά; Ακούγεται σαν πολύ παράξενη ερώτηση, γιατί βέβαια ποιός δεν θέλει να γίνει καλά! Δεν είναι όμως καθόλου παράξενη, και φυσικά ο Κύριος δεν ρώτησε γαι να μάθει αν ήθελε να γίνει καλά ο παράλυτος. Αυτή η ερώτηση περνάει ακριβώς το μήνυμα που λέει: αν θέλεις να γίνεις καλά, όχι μόνο σωματικά αλλά προπαντώς ψυχικά, πρέπει να το ζητήσεις, πρέπει να παραδεχτείς ότι οι δικές σου ικανότητες δεν μπορούν μόνες τους να σε θεραπεύσουν σωματικά, και κυρίως δεν μπορούν να σε θεραπεύσουν ψυχικά. Για να μπείς στην κολυμβήθρα του Θεού χρειάζεσαι άνωθεν βοήθεια, την οποία προϋποθέτει να την ζητήσεις, και το να την ζητήσεις προϋποθέτει την προσπάθεια σου να απελευθερωθείς από την ψευδαίσθηση της δικής σου δύναμης, πρέπει να απελευθερωθείς από τα πάθη των αισθήσεων σου. Ο καθένας τρέχει για τον εαυτό του. Γιατί όσο και αν ένας άνθρωπος θέλει να σε σώσει, και όσο και αν προσπαθεί, δεν μπορεί, ωστόσο, να το κάνει. Χρειάζεται η δική σου θέληση, χρειάζεται να ζητήσεις εσύ άνωθεν βοήθεια, και η θέληση του να μπορείς να ζητάς άνωθεν βοήθεια, προϋποθέτει αγώνα ανεξαρτησίας και απελευθέρωσης από τα είδωλα σου.

       Aς δούμε τη συνέχεια. Την ημέρα που ο Κύριος έκαμε αυτό το θαύμα ήταν Σάββατο. Οταν οι Ιουδαίοι είδαν τον άνθρωπο να κουβαλάει το κρεββάτι του, του είπαν, δεν συγχωρείται να σηκώνεις το κρεββάτι σου το Σάββατο. Εκείνος τους είπε, Αυτός που με έκαμε καλά, μου είπε σήκωσε το κρεββάτι σου και περπάτα. Ο Κύριος θα μπορούσε να του πει, κοίτα, επειδή σήμερα είναι Σάββατο, μην σηκώνεις το κρεββάτι σου, άφησε το κρεββάτι σου εδώ και περπάτα. Ελα αύριο να το πάρεις. Ομως είναι φανερό ότι τους προκαλούσε, γιατί βεβαίως δεν ήταν δυνατόν να συμβιβαστεί με το θρησκευτικό παράλογο, με την τύφλα και την υποκρισία τους. Ναι, ο νόμος λέει μην εργάζεσαι το Σάββατο, αλλά μην εργάζεσαι, όχι μην κινήσαι, όχι να μην βοηθήσεις έναν άνθρωπο όταν αυτός χρειάζεται άμεση βοήθεια.

    Δηλαδή πνίγεται κάποιος στο ποτάμι το Σάββατο, και αντί να τον σώσεις από τον πνιγμό, του λες περίμενε ως αύριο!  Η' όταν έρθει η ώρα της γυναίκας να γεννήσει, και τυχαίνει να είναι Σάββατο, πήγαινε εσύ μαμή να της πείς, περίμενε ως αύριο, γιατί σήμερα δεν δουλεύω. Ολα λοιπόν πρέπει να κινούνται μέσα στα λογικά όρια. Ο Θεός δεν μας έδωσε τη λογική χωρίς λόγο. Ο Κύριος μάλιστα περνάει ένα άλλο μήνυμα, είπε: ο Πατέρας Μου εργάζεται ως τώρα και Εγώ εργάζομαι. Δηλαδή ο Πατέρας, ή ο Δημιουργός εργάζεται ακόμα. Και βεβαίως ο Πατέρας όταν εργάζεται δεν οργώνει χωράφια, αλλά δημιουργεί και σώζει ανθρώπους. Ο Κύριος λοιπόν είπε έμμεσα ότι η δημιουργία δεν τελείωσε ακόμα. Η έβδομη ημέρα ανάπαυσης Του δεν ήρθε ακόμα. Ο Θεός εργάζεται ακόμα, δεν αναπαύτηκε.

        Ας δούμε κάποια άλλα λόγια του Κυρίου. Οταν είδε τον πρώην παραλυτικό στο ναό του είπε, κοίταξε τώρα έγινες καλά, πρόσεχε μην αμαρτάνεις για να μην πάθεις χειρότερα. Τι εννοούσε άραγε ο Κύριος; Μήπως αυτό σημαίνει ότι η αμαρτία προκαλεί αρρώστιες; Σίγουρα και αυτό συμβαίνει, αλλά βεβαίως οι αρρώστιες προέρχονται και ερμηνεύονται από διάφορες αιτίες, μεταξύ των οποίων είναι και οι ψυχολογικές. Δεν θα μπούμε τώρα στα χωράφια των γιατρών, αλλά σίγουρα κανένας γιατρός δεν αρνήται ότι διάφορες αρρώστιες ξεκινούν από την άρρωστη ψυχή. Αλλά αυτό βέβαια δεν συμβαίνει πάντα. Η αμαρτία για έναν πιο ευαίσθητο άνθρωπο προκαλεί ενοχές, οι οποίες με την σειρά τους προκαλούν ανησυχίες και στενοχώριες. Και καθώς όλα αυτά επηρεάζουν την αρμονική λειτουργία του σώματος, συχνά γίνονται αιτίες μεγάλων και θανατηφόρων ασθενειών.

       Ωστόσο ο Κύριος δεν εννοούσε μόνο τις αρρώστιες που αρρωσταίνουν και σκοτώνουν το σώμα, αλλά κυρίως εννοούσε την αμαρτία, που αλυσοδένει την ψυχή. Είπε μην αμαρτάνεις για να μην σου συμβεί κάτι χειρότερο, και τι άλλο χειρότερο μπορούσε να του συμβεί από το να "χάσει" τη ψυχή του; Η σωματική αρρώστια σκοτώνει το σώμα, και η αρρώστια της ψυχής, με την έννοια η αμαρτία, χωρίζει την ψυχή από το Θεό. Γενικότερα όμως οι αρρώστιες μέσα στην δημιουργία προέρχονται από τις παραμβολές του Διαβόλου. Μπορεί να ερμηνεύονται από διάφορες φυσιολογικές αιτίες, και όλα να φαίνονται σαν φυσιολογικά. Αλλά το ερώτημα είναι τι ακριβώς σημαίνει, φυσιολογικά; Πως προήρθαν οι αρρώστιες μέσα στη λεγόμενη φύση, ή μάλλον ποιός τις εισήγαγε; Το ζήτημα βέβαια είναι πάρα πολύ πολύπλοκο, και φυσικά δεν υπάρχουν εύκολες και σαφείς απαντήσεις. Απλά ο κόσμος σκεπάζει μια μεγάλη πραγματικότητα με λόγια και ονόματα, επειδή δεν μπορεί να την ερμηνεύσει.

       Τα ονομάζει φυσιολογικά φαινόμενα, και ιδιαίτερα αυτοί που  δεν πιστεύουν στο Θεό τα ερμηνεύουν σαν έργα και παραξενιές της "μαμάς" φύσης. Και γιατί, παρακαλώ, να είναι αυτή η μαμά φύση, και όχι κάποια άλλη; Γιατί;; Υπάρχει αυτή η παράξενη "μαμά", η "άκαρδη" επειδή εκτός του Αγαθού Θεού Δημιουργού, υπάρχει επίσης και το σκοτάδι, ο καταστροφέας της ζωής με τις παρεμβολές του.  Και αυτός είναι η αιτία κάθε κακού. Αλλα, όσο και αν ακόμα βασιλεύει στον υλικό κόσμο, δεν έχει απόλυτη κυριαρχική δύναμη, δεν έχει εξουσία να κάνει ότι θέλει. Αν είχε τέτοια δύναμη και εξουσία, τότε δεν θα υπήρχε πια ζωή πουθενά. Για να κάνει το κακό, πρέπει να έχει και το δικαίωμα να το κάνει, το οποίο δικαίωμα προσφέρεται από τις ανθρώπινες αμαρτωλές δραστηριότητες, οι οποίες με την σειρά τους προκαλούν την αποστροφή του Υψίστου, με αποτέλεσμα το δίκαιο να γέρνει υπέρ του Διαβόλου...

       Ο Κύριος λέει ξεκάθαρα, στην δική Του Βασιλεία στην οποία δεν θα έχει κανένα δικαίωμα το ερπετό, δηλαδή δεν θα υπάρχει πια εκεί,  οπότε δεν θα υπάρχουν πια ούτε αρρώστιες ούτε προβλήματα, και άρα η φύση του Διαβόλου η οποία υπάρχει μέσα στην φύση του υλικού κόσμου, εκεί δεν θα υπάρχει. Οι αρρώστιες λοιπόν υπάρχουν στη φύση επειδή μέσα στη φύση υπάρχει και η φύση του Διαβόλου. Αυτός εισήγαγε τις αρρώστιες, αυτός δημιούργησε το κακό, και αυτός το κινεί.  Στην Βασιλεία του Θεού δεν θα υπάρχουν αρρώστιες και δεινά, ενώ αν δημιουργούσε τον υλικό κόσμο χωρίς την ύπαρξη του Σκότους, ούτε εκεί θα υπήρχαν αρρώστιες και δεινά, γιατί απλούστατα θα υπήρχε μια άλλη φύση των πραγμάτων, ένας άλλος κύκλος ζωής, μια άλλη μαμά φύση.

     Ετσι γίνεται κατανοητό ότι το ζήτημα είναι άρρητο γιατί είναι αξαιρετικά πολύπλοκο, απλά κατανοούμε πως οι αμαρτίες πράγματι σχετίζονται με τις αρρώστιες με έμμεσους και άμεσους πολυποίκιλους τρόπους, και όχι μόνο επειδή προκαλούν ενοχές και ψυχικές διαταραχές. Αλλά ο κυρίως σκοπός του Υψίστου είναι να σώζει τις ψυχές των ανθρώπων, και αυτό επιτυγχάνεται με πολλούς και άρρητα  πολυσύνθετους τρόπους τους οποίους πράγματι, είναι πολύ δύσκολο να τους προσδιορίζουμε και να τους κατανοήσουμε. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε σε κάθε περίπτωση να ξέρουμε που αποβλέπει ο Θεός, ενώ εκείνο που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι πάντα αποβλέπει στο να σώζει ψυχές. Ο Πατέρας Μου εργάζεται, λέει ο Κύριος, και Εγώ εργάζομαι. Και η εργασία του Δημιουργού είναι να δημιουργεί και να σώζει. Δεν εγκατέλειψε ο Θεός την δημιουργία Του.

       Ας δούμε την συνέχεια. Ο Ιωάννης γράφει ότι οι Ιουδαίοι κατέτρεχαν τον Κύριο και ήθελαν να Τον θανατώσουν επειδή θεράπευε το Σάββατο. Δηλαδή σύμφωνα με αυτούς ο Κύριος δεν τηρούσε το νόμο, και όποιος δεν τηρούσε το νόμο, έπρεπε να θανατώνεται, σύμφωνα πάλι με το "νόμο" του Θεού.  Ο ένας νόμος του Θεού λέει, μην εργάζεσαι το Σάββατο, και άλλος νόμος λέει, μην φονεύσεις, και άλλος νόμος λέει, αγάπα τον πλησίον σου. Και αυτοί βεβαίως είναι νόμοι του Θεού. Αν αγαπάς τον πλησίον σου, και υπακούς στον νόμο μην φονεύσεις, τότε βεβαίως δεν σκοτώνεις εκείνον που εργάστηκε το Σάββατο, και αν πράγματι εκείνος αμάρτησε με το να εργαστεί το Σάββατο, ας τον συγχωρέσει ή ας τον τιμωρήσει ο Θεός. Η' τέλος πάντων σαν κράτος μπορούσε να επιβάλλει κάποιο είδους πρόστιμο για τους αληθινά παραβάτες του νόμου.

     Το να φονεύσουν όμως κάποιον επειδή έκαμε μια κάποια εργασία το Σάββατο, ποίου νόμος είναι; Σαφώς, αν κάποιος εφαρμόζει αυτό το νόμο, τότε καταπατεί όλους τους άλλους. Θα ήταν λοιπόν ποτέ δυνατόν να αντιφάσκει ο Θεός, λέγοντας, μην φονεύσεις, αγάπα τον πλησίον σου οπως τον εαυτό σου, και μετά να λέει, φόνευσε αυτόν που εργάστηκε το Σάββατο, και μάλιστα όταν αυτή η εργασία έσωζε έναν άνθρωπο; Ποτέ βέβαια. Οι θανατικές ποινές που αναφέρονται σαν νόμος του Θεού πάνω στα διάφορα παραπτώματα, δεν έχουν καμιά σχέση με την θέληση του Θεού. Εκτός όμως αυτού, αυτοί έβλεπαν να γίνονται θαύματα, και παρόλο που έβλεπαν τη δύναμη και την θέληση του Θεού με τα μάτια τους, ήθελαν να θανατώσουν Εκείνον ακριβώς που είχε στα Χέρια Του την δύναμη και την θέληση του Θεού. Αληθινή τύφλωση.

        Και ο Κύριος τους είπε, δεν έχετε την αγάπη του Θεού μέσα σας, Εγώ ήρθα στο όνομα του Πατέρα Μου και δεν Με δέχεστε, εάν όμως έρθει κάποιος άλλος στο δικό του το όνομα θα τον δεχτείτε. Πως είναι δυνατόν να πιστεύετε εσείς, όταν δοξάζετε ο ένας τον άλλο αντί να ζητάτε μόνο τη δόξα του Θεού;  Και βέβαια αυτή ακριβώς είναι η απάντηση. Ενας διεφθαρμένος άνθρωπος είναι τυφλός, και ό,τι και αν δει με τα μάτια του, ό,τι και αν ακούσει με τα αφτιά του, δεν πρόκειται να δει και να καταλάβει τίποτα. Απλούστατα, ένας τυφλός δεν βλέπει, και ένας κουφός δεν ακούει. Βεβαίως λόγω της τότε συσκοτισμένης εποχής με τους διάφορους αγύρτες που παρίσταναν τους θαυματοποιούς, και μέσα από διάφορες φήμες και διαδόσεις περί θαυμάτων με φακιρικά τεχνάσματα κλπ, είχαν κάπου εξοικειωθεί με τα θαύματα, και δεν τους έκαναν μεγάλη εντύπωση.

    Και όλο αυτό το σκηνικό που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, με τους θαυματοποιούς, τους φακίρηδες κλπ,  δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άλλη ταχτική του Διαβόλου με την οποία τυφλώσει τους διεφθαρμένους, ώστε να μη βλέπουν τα αληθινά θαύματα, και αν ήταν δυνατόν ακόμα και τους ευσεβείς.  Και φυσικά τα ψευτοθαύματα δεν έλλειψαν ούτε στις μέρες μας, αντίθετα...   

Κεφάλαιο 6.  Μετά απ'αυτά ο Κύριος ανεχώρησε πέρα στη θάλασσα της Γαλιλλαίας, και Τον ακολουθούσε πολύς κόσμος, γιατί έβλεπαν τα θαύματα που έκανε με τους αρρώστους. Ανέβηκε στο βουνό και εκεί κάθισε μαζί με τους μαθητές Του. Πλησίαζε το πάσχα, η γιορτή των Ιουδαίων. Σήκωσε ο Κύριος τα μάτια Του, και είδε πολύ κόσμο που ερχόταν κοντά Του, και είπε στον Φίλιππο. Από που θα αγοράσουμε ψωμί για να φάνε όλοι αυτοί; Το έλεγε για να τον δοκιμάσει, διότι ο Κύριος ήξερε τι θα έκανε. Και ο Φίλιππος είπε, 200-δηνάρια ψωμί δεν φτάνουν για να φάει λίγο ο καθένας. Και είπε ο Ανδρέας ο αδερφός του Σίμωνα Πέτρου, εδώ είναι ένα παιδί το οποίο έχει 5 κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια, αλλά τι είναι αυτά για τόσο κόσμο; Και είπε ο Κύριος, βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Ηταν πολύ χορτάρι σε εκείνο το μέρος. Εκάθισαν λοιπόν οι άνδρες οι οποίοι θα ήταν γύρω στις 5 χιλιάδες.

        Και ο Κύριος επήρε τα ψωμιά και αφού ευχαρίστησε, τα μοίρασε στους μαθητές, και οι μαθητές στους καθισμένους, το ίδιο και τα ψάρια όσο ήθελαν. Αφού χόρτασαν είπε στους μαθητές Του, μαζέψτε τα περισσεύματα κομμάτια για να μην χαθεί τίποτα. Τα εμάζεψαν λοιπόν και γέμισαν 12 κοφίνια από κομμάτια τα οποία περίσευσαν από τα 5 ψωμιά και τα 2 ψάρια. Οι άνθρωποι που είδαν αυτό το θαύμα έλεγαν, Αυτός είναι πράγματι ο Προφήτης που μέλλει να έρθει στον κόσμο. Ο Κύριος γνωρίζοντας ότι θέλουν να Τον πάρουν και να Τον κάμουν βασιλιά, ανεχώρησε πάλι μόνος Του στο βουνό. Αφού έγινε βράδυ, κατέβηκαν οι μαθητές Του στη θάλασσα, και αφού μπήκαν σε πλοίο πήγαιναν προς την Καπερναούμ. Ηταν ήδη σκοτάδι, και ο Κύριος δεν είχε έρθει κοντά τους, και η θάλασσα ήταν πολύ κυματώδης επειδή φυσούσε δυνατός άνεμος. Αφού λοιπόν κοπηλατούσαν 25-έως 30 στάδια, είδαν τον Κύριο που περπατούσε πάνω στη θάλασσα, πλησίαζε προς το πλοίο και φοβήθηκαν.

       Ο Κύριος τους είπε, μην φοβάστε, Εγώ Είμαι. Ηθελαν να Τον πάρουν στο πλοίο, και αμέσως το πλοίο έφτασε στο μέρος που πήγαιναν. Την άλλη μέρα ο κόσμος έστεκε κοντά στη θάλασσα, και είδαν ότι εκεί δεν υπήρχε άλλο πλοιάριο, παρά μόνο εκείνο με το οποίο ήρθαν οι μαθητές Του, αλλά ο Κύριος δεν είχε εισέρθει στο πλοίο με τους μαθητές Του, και μόνοι τους οι μαθητές είχαν φύγει. Ηταν όμως και άλλα πλοιάρια απ'την Τιβεριάδα κοντά στο μέρος που έφαγαν τα ψωμιά, αφού ο Κύριος ευχαρίστησε. Οταν λοιπόν είδε ο κόσμος ότι ο Κύριος δεν ήταν εκεί, ούτε οι μαθητές Του, μπήκαν και αυτοί στα πλοία και ήρθαν στην Καπερναούμ ζητούντες τον Κύριο. Και αφού Τον βρήκαν πέρα απ'τη θάλασσα, Τον ρώτησαν, Δάσκαλε πότε ήρθες εδώ; 

Και ο Κύριος τους είπε, αληθινά αληθινά σας λέω, Με ζητάτε όχι γιατί είδατε θαύματα, αλλά γιατί εφάγατε και χορτάσατε. Μην εργάζεσθε για την φθειρομένη τροφή αλλά για την τροφή που μένει σε αιώνια ζωή την οποία θα σας δώσει ο Υιός του ανθρώπου, διότι Αυτόν εσφράγισε ο Πατέρας, ο Θεός. Και αυτοί Του είπαν, τι να κάνουμε για να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού; 

        Και ο Κύριος τους είπε, τούτο είναι το έργο του Θεού, να πιστεύετε σε Εκείνον τον οποίον έστειλε ο Θεός. Και αυτοί Του είπαν, τι σημείο κάνεις Εσύ, για να δούμε και να Σε πιστέψουμε; Τι εργάζεσαι; Οι πατέρες μας έφαγαν το μάννα στην έρημο, όπως είναι γραμμένο, ?άρτον εκ του ουρανού τους έδωσε να φάνε'. Και ο Κύριος τους είπε, αληθινά αληθινά σας λέω, δεν έδωσε σε εσάς άρτο εκ του ουρανού ο Μωυσής, αλλά ο Πατέρας Μου σας δίνει τον αληθινό Αρτο εκ του ουρανού. Διότι ο Αρτος του Θεού είναι ο καταβαίνων εκ του ουρανού, και δίνει ζωή στον κόσμο. Και Του είπαν, Κύριε δος μας πάντα αυτόν τον Αρτον. Και ο Κύριος τους είπε, Εγώ Είμαι ο Αρτος της ζωής, όποιος έρχεται σε Εμένα, δεν θα πεινάσει, και όποιος πιστεύει σε Εμένα δεν θα διψάσει ποτέ. Ομως σας είπα, Με βλέπετε και δεν πιστεύετε. Κάθε τι που Μου δίνει ο Πατέρας σε Εμένα θα έρθει, και αυτόν που έρχεται σε Εμένα, δεν θα τον βγάλω έξω, διότι κατέβηκα απ'τον ουρανό, όχι για να κάμω το δικό Μου το θέλημα, αλλά το θέλημα Εκείνου που Με έστειλε. Αυτό είναι το θέλημα του Πατέρα που Με έστειλε, κάθε τι που Μου έδωσε, να μην απολέσω κανέναν, αλλά να τον αναστήσω την τελευταία ημέρα. Και αυτό είναι το θέλημα Εκείνου που Με έστειλε, όποιος βλέπει τον Υιό και πιστεύει σε Αυτόν, να έχει αιώνια ζωή, και Εγώ θα τον αναστήσω την τελευταία ημέρα.

       Εγόγγυζαν λοιπόν οι Ιουδαίοι, επειδή ο Κύριος είπε, Εγώ Είμαι ο Αρτος που κατέβηκε απ'τον ουρανό, και έλεγαν, δεν είναι Αυτός ο Ιησούς ο γιος του Ιωσήφ, του οποίου εμείς γνωρίζουμε τον πατέρα και την μητέρα; Πως λοιπόν λέει ότι κατέβηκε απ'τον ουρανό; Και ο Κύριος τους είπε, μην γογγύζετε μεταξύ σας, κανένας δεν μπορεί να έρθει σε Εμένα αν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας που Με έστειλε. Είναι γραμμένο στους Προφήτες, και όλοι θα είναι διδακτοί του Θεού. Ο καθένας λοιπόν ο οποίος ακούει απ'τον Πατέρα και μάθει έρχεται σε Εμένα. Οχι ότι είδε κάποιος τον Πατέρα, μόνο Εκείνος ο οποίος είναι απ'το Θεό, Αυτός είδε τον Πατέρα.  Αληθινά αληθινά σας λέω, αυτός που πιστεύει σε Εμένα έχει αιώνια ζωή, Εγώ Είμαι ο Αρτος της ζωής. Οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα στην έρημο και πέθαναν. Αυτός είναι ο Αρτος που κατεβαίνει απ'τον ουρανό, για να φάει κάποιος και να μην πεθάνει. Εγώ Είμαι ο Αρτος ο Ζωντανός, που κατέβηκε απ'τον ουρανό. Οποιος φάει απ'αυτόν τον Αρτο θα ζήσει στον αιώνα. Και ο Αρτος τον οποίον Εγώ θα του δώσω είναι η Σάρκα Μου (Πνευματική Σάρκα) την οποία θα δώσω υπέρ της ζωής του κόσμου.

       Εμάχονταν λοιπόν μεταξύ τους οι Ιουδαίοι, και έλεγαν, πως μπορεί να μας δώσει να φάμε τη Σάρκα Του; Και ο Κύριος τους είπε, αληθινά αληθινά σας λέω, εάν δεν φάτε την Σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιήτε το Αίμα Του, ζωή δεν έχετε. Διότι η Σάρκα Μου είναι αληθινή τροφή, και το Αίμα Μου αληθινό ποτό. Οποιος τρώει τη Σάρκα Μου και πίνει το Αίμα Μου, μένει μαζί Μου, και Εγώ μένω μαζί του. Καθώς Με έστειλε ο Ζωντανός Πατέρας, και Εγώ ζω για τον Πατέρα, και όποιος Με τρώει θα ζήσει και εκείνος για Εμένα. Αυτός είναι ο Αρτος που κατέβηκε απ'τον ουρανό, όχι όπως οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα και πέθαναν, όποιος τρώει τούτο τον Αρτο θα ζήσει στον αιώνα. Αυτά είπε ο Κύριος στην συναγωγή διδάσκοντας στην Καπερναούμ. Πολλοί απ'τους μαθητές Του που άκουσαν είπαν, σκληρός είναι τούτος ο λόγος, ποιός μπορεί να τον ακούει; Εννόησε ο Κύριος ότι εγόγγυζαν πάνω σ'αυτό οι μαθητές Του και τους είπε, αυτό σας σκανδαλίζει; Εάν λοιπόν δείτε τον Υιόν του ανθρώπου να ανεβαίνει εκεί που ήταν πρώτα; Το πνεύμα είναι εκείνο το οποίο ζωοποιεί, η σάρκα δεν ωφελεί κανένα.

       Τα λόγια τα οποία σας λέω είναι πνεύμα και ζωή, αλλά μερικοί από εσάς δεν πιστεύετε. Διότι ο Κύριος ήξερε απ'την αρχή ποιοί είναι οι άπιστοι, και ήξερε ποιός ήταν να Τον προδόσει. Και έλεγε, γιαυτό σας είπα, κανένας δεν μπορεί να έρθει σε Εμένα, εάν δεν του είναι δοσμένο απ'τον Πατέρα Μου. Μετά πολλοί απ'τους μαθητές Του εστράφηκαν πίσω και δεν περπατούσαν πια μαζί Του. Είπε λοιπόν ο Κύριος προς τους 12, μήπως και εσείς θέλετε να φύγετε; Και είπε ο Σίμωνας Πέτρος, Κύριε σε ποιόν να πάμε; Εσύ έχεις λόγους ζωής, και εμείς πιστέψαμε ότι Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού της ζωής. Και ο Κύριος τους είπε, Εγώ δεν διάλεξα εσάς τους 12, και ο ένας από εσάς είναι διάβολος. Το έλεγε αυτό για τον Ιούδα του Σίμωνα, τον Ισκαριώτη, διότι αυτός ήταν ένας απ'τους 12, και έμελλε να Τον προδόσει.

 

   Καθώς Πιστεύω.  Ο Αρτος της Ζωής. Στο κεφάλαιο αυτό ο Ιωάννης περιγράφει το ένα θαύμα με τα πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Γράφει ότι πλησίαζε το πάσχα των Ιουδαίων, πράγμα που σημαίνει ότι πλησίαζε το τέλος του δεύτερου χρόνου της διδασκαλίας Του. Μετά το θαύμα ο Κύριος έφυγε, γιατί καθώς γράφει ο Ιωάννης ο λαός ήθελε να Τον κάνει βασιλιά τους. Εκείνος, ωστόσο,  δεν ήθελε λοιπόν να γίνει Βασιλιάς, παρόλο που οι "μεγάλοι" που Τον "αντιπροσωπεύουν" άλλοι μεν κάθονται σε θρόνους, και άλλοι έγιναν κράτος! Στην προκειμένη όμως περίπτωση, ο Ιωάννης περιφράφει τα γεγονότα και τις προθέσεις του λαού, με τον δικό του τρόπο, καθώς με κάποιο τρόπο έπρεπε να τα γράψει. Διότι ο Κύριος παρόλο που σίγουρα δεν ήθελε να γίνει βασιλιάς, ωστόσο δεν έφυγε για αυτό το λόγο. Ποιός λαός και ποιός άνθρωπος θα μπορούσε να αλλάξει τα σχέδια του Θεού; Κανένας βέβαια, και επομένως ο Κύριος ποτέ δεν νόμισε, και ποτέ δεν φοβήθηκε ούτε ότι θα Τον έκαναν βασιλιά ούτε ότι θα μπορούσαν να Τον θανατώσουν πριν έρθει η ώρα, και πριν τελειώσει ακόμα το έργο και την διδασκαλία Του.

     Ο Κύριος έφυγε μόνος Του στο βουνό γιατί είχε σκοπό να δείξει στο λαό τη δύναμη του Θεού και για να περάσει μηνύματα. Ο Ιωάννης γράφει ότι είχε σουρουπώσει και οι μαθητές κατέβηκαν στη θάλασσα. Δηλαδή περίμεναν κάποιες ώρες, και μετά είπαν, ας πάμε στη θάλασσα, ο Κύριος θα έρθει εκεί. Δεν γνώριζαν τα σχέδια Του, και επειδή μάταια περίμεναν να Τον δουν να έρχεται, μπήκαν σε ένα πλοίο και σκέφτηκαν να πάνε προς την Καπερναούμ. Είχε σκοτινιάσει αρκετά και τα κύματα υψώνονταν επικίνδυνα, όμως δεν φαινόταν πουθενά. Αφού απομακρύνθηκαν αρκετά από τη στεριά, Τον είδαν που περπατούσε πάνω στη θάλασσα πλησιάζοντας προς το πλοίο και φοβήθηκαν. Ο Κύριος τους είπε, μην φοβάστε, Εγώ Είμαι. Μην φοβάστε, είμαι ο Θεός, περπατάω πάνω στη θάλασσα, περπατάω πάνω στους λαούς της γης. Και αμέσως το πλοίο έφτασε στο μέρος που πήγαινε.

        Την άλλη ημέρα ήταν πολύς κόσμος μαζεμένος πέρα στο μέρος που είχε φτάσει το πλοίο με τους μαθητές, και είδαν ότι δεν υπήρχε άλλο πλοίο παρά μόνο εκείνο με το οποίο είχαν έρθει οι μαθητές Του. Ηξεραν πολύ καλά ότι ο Κύριος δεν είχε μπεί μαζί τους στο πλοίο, καθώς είδαν με τα μάτια τους ότι οι μαθητές έφυγαν μόνοι τους. Με άλλα λόγια, όταν έφυγε μόνος Του για το βουνό, ο λαός κατέβηκε στη θάλασσα, και αφού περίμεναν μάταια να φανεί, μπήκαν όλοι στα άλλα πλοία και ήρθαν στην Καπερναούμ. Φαίνεται ότι είχαν έρθει με κάποια πλοία και με τα ίδια πλοία επέστρεψαν, και ήξεραν ότι είχαν φύγει όλοι από εκείνο το μέρος εκτός του Κυρίου, που Τον περίμεναν μάταια να μπεί στο πλοίο με τους μαθητές Του. Είχαν δει με τα μάτια τους ότι οι μαθητές έφυγαν μόνοι τους, και άλλο πλοίο δεν είχε μείνει σε εκείνο το μέρος.

     Ξαφνιάστηκαν λοιπόν πάρα πολύ, και δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως είχε έρθει. Γιατί ενώ οι ίδιοι λόγω της απόστασης και της θαλασσοταραχής πήγαν πολύ καθυστερημένοι, βρήκαν όμως το πλοίο με τους μαθητές εκεί, και ο Κύριος επίσης ήταν εκεί μαζί τους, αλλά τότε πως είχε έρθει; Αν το πλοίο με τους μαθητές είχε επιστρέψει να Τον παραλάβει, τότε πως βρέθηκαν εκεί πριν από αυτούς; Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έπρεπε το πλοίο με τους μαθητές να φτάσει πολύ αργότερα από αυτούς. Γιαυτό ρώτησαν κατάπληκτοι, Κύριε πως και πότε ήρθες εδώ;  

       Ο Κύριος τους είπε, αλήθεια σας λέω, δεν Με ζητάτε επειδή είδατε θαύματα αλλά επειδή φάγατε και χορτάσατε. Μην εργάζεστε για την τροφή που φθείρεται αλλά για την τροφή που μένει στην αιώνια ζωή. Βεβαίως ο περισσότερος κόσμος δεν Τον  ζητούσε επειδή έφαγε και χόρτασε, και σίγουρα (αν είπε ακριβώς αυτά τα λόγια) δεν απευθύνθηκε σε αυτούς. Πολλοί Τον αγαπούσαν και Τον λάτρευαν, και  συχνά υπέφεραν πείνα και ταλαιπωρίες για να είναι κοντά Του. Αλλά μαζί με όλους αυτούς, ακολουθούσαν και διάφοροι άνεργοι και πεινασμένοι, οι οποίοι ως συνήθως τρέχουν όπου μαζεύεται κόσμος με την ελπίδα κάτι να φάνε και να χορτάσουν.

Μαζί με αυτούς ακολουθούσαν σαν τις αλογόμυιγες και οι άλλοι καιροσκόποι, και κατάσκοποι των Φαρισαίων και αρχιερέων.

     Ο Κύριος λοιπόν απευθύνθηκε κυρίως  σε αυτούς. Είναι φανερό ότι άλλοι ρωτούσαν με ενδιαφέρον να μάθουν, και άλλοι πάλι ρωτούσαν με σκοπό να Τον ενοχλήσουν. Κάποιοι καλοπροαίρετοι ρώτησαν, τι να κάνουμε για να εργαζώμαστε τα έργα του Θεού. Και ο Κύριος τους είπε, να πιστεύετε σε Εκείνον που έστειλε ο Θεός. Οι σπιούνιοι όμως των Φαρισαίων ακολουθούσαν για να Τον προκαλούν, και γιαυτό Του έκαναν ερωτήσεις σαν γνώστες των γραφών με σκοπό να εντυπωσιάσουν τον κόσμο και να τον κάμουν να μην πιστεύει. Γιαυτό ρώτησαν δήθεν τον Κύριο, Ποιός είσαι Εσύ που πρέπει να Σε πιστεύουμε; Τι κάνεις Εσύ;

       Δεν είχαν τι άλλο να πούν, και έφεραν το θέμα με τους πατέρες τους στην έρημο, θέλοντας να πουν στον κόσμο ότι ο Μωυσής ήταν ο αληθινά απεσταλμένος του Θεού. Δηλαδή έλεγαν στον κόσμο, ότι ο Μωυσής είναι ο Προφήτης μας, Αυτόν δεν Τον ξέρουμε. Ο Κύριος όμως δεν πολυ-ενδιαφερόταν για τις δικές τους επιδιώξεις και ανοησίες τους, και βεβαίως εκείνο που ήθελε ήταν να διδάξει τους καλοπροαίρετους. Γιαυτό συνήθως απαντούσε στους σπιούνιους, ώστε να ακούν και να διδάσκονται αυτοί που πράγματι πήγαιναν να Τον ακούσουν. Σε αυτούς λοιπόν είπε, αλήθεια σας λέω, δεν σας έδωσε τον επουράνιο άρτο ο Μωυσής, αλλά ο Πατέρας Μου σας δίνει τον αληθινό επουράνιο Αρτο. Ο Αρτος του Θεού είναι Αυτός που κατεβαίνει από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο.

       Τώρα κάποιοι άλλοι καλοπροαίρετοι, όχι οι σπιούνιοι, Του είπαν, δώσε μας αυτόν τον Αρτο. Και ο Κύριος τους είπε, Εγώ Είμαι ο Αρτος της ζωής, όποιος έρχεται σε Εμένα δεν θα πεινάσει και όποιος πιστεύει σε Εμένα δεν θα διψάσει. Βεβαίως δεν εννοούσε, ότι όποιος πηγαίνει κοντά Του και πιστεύει δεν θα πεινάσει για υλικό φαγητό, αλλά ότι η ψυχή του δεν θα πεινάσει και δεν θα διψάσει. Μόνο όταν θα φύγει από την φθαρτή ύλη και ενωθεί μαζί Του, δεν θα διψάσει και δεν θα πεινάσει ποτέ. Ο Κύριος μιλούσε μόνο για τα πνευματικά αγαθά, γιατί άλλωστε και ο Ιδιος όσο ζούσε στη γη, συχνά υπέφερε την πείνα και την δίψα. Μέσα στο βασίλειο του διαβόλου αυτοί που δεν πεινούν και δεν διψούν υλικά, είναι αυτοί που τα έχουν όλα, και βεβαίως ένας αληθινός Χριστιανός πάντα στερείται την τροφή, γιατί όταν καλοτρώει και καλοπίνει, ενώ γνωρίζει ότι άλλοι γύρω του πινούν και δυστυχούν, τότε δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Πρέπει να σηκώνει το σταυρό του, και πάνω στο σταυρό είναι γραμμένη και η λέξη στέρηση.

       Ο Κύριος τους είπε επίσης, όποιον Μου δίνει ο Πατέρας Μου, θα έρθει σε Εμένα, και Εγώ δεν θα τον βγάλω έξω, γιατί γιαυτό ήρθα στον κόσμο, για να σώσω αυτούς που καλεί ο Πατέρας Μου. Ο Κύριος λοιπόν μιλούσε με απόλυτη σιγουριά, και έλεγε ότι αυτούς που ελκεί ο Θεός θα σωθούν, και κανένας και τίποτα δεν μπορεί να τους αποσπάσει και να ματαιώσει την σωτηρία τους. Αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε να τους εξιλεώσει, να τους διδάξει και να τους δείξει τον δρόμο της σωτηρίας. Ο Κύριος τους έλεγε ότι κατέβηκε απ'τον ουρανό, και βέβαια δεν κατέβηκε σαν υλικό σώμα, αλλά με το υλικό αυτό Σώμα που γεννήθηκε και μεγάλωσε με την τροφή σαν κάθε σώμα, ήρθε στη γη ο Θεός.  Πολλοί απ'αυτούς δεν ήταν ακόμα σε θέση να το κατανοήσουν, γιαυτό πολλοί ακόμα και καλοπροαίρετοι γόγγυζαν όταν άκουγαν αυτά τα ακατανόητα λόγια, και έλεγαν, γιατί μας λέει ότι κατέβηκε απ'τον ουρανό;  Αυτοί  ήξεραν την Μητέρα Του και ήξεραν επίσης τον Ιωσήφ για τον οποίον νόμιζαν ότι ήταν ο πατέρας Του. Και όμως τους έλεγε ότι κατέβηκε απ'τον ουρανό. Τους έλεγε βέβαια την αλήθεια, αλλά τους ήταν δύσκολο να την κατανοήσουν και να την δεχτούν.

        Στη συνέχεια ο Κύριος μίλησε για το συμβολικό Αίμα και Σώμα Του, που όποιος τρώει το Σώμα Του και πίνει το Αιμα Του σε μια συμβολική πράξη εξιλεώνεται και γίνεται μέλος του Σώματος του Χριστού, γίνεται μέλος της Εκκλησίας Του. Πολλοί ή μάλλον όλοι δεν ήταν τότε σε θέση να καταλάβουν ούτε αυτά τα πνευματικά μηνύματα, τα καταλάβαιναν μόνο κυριολεκτικά, και γιαυτό γόγγυζαν και έλεγαν, αυτά τα λόγια είναι πολύ σκληρά, πως είναι δυνατόν να φάμε το Σώμα Του και να πιούμε το Αίμα Του; Ηταν πράγματι δύσκολο να καταλάβουν, και πράγματι αυτά τα λόγια ακούγονταν πολύ παράδοξα. Αλλά και ένας λόγος παραπάνω, γιατί αυτά τα λόγια ήταν μόνο θεϊκά, θα ήταν μάλλον αδύνατον να τα πει κάποιος άνθρωπος. Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο να διδάσκει και να λέει, ότι πρέπει οι άλλοι να φάνε το σώμα του και να πιούν το αίμα του, και ότι αυτή η πράξη θα τους έφερνε κοντά στο Θεό! Και μάλλον γιαυτό ο Κύριος το είπε έτσι κάπως ωμά και ακατανόητα για εκείνους που άκουγαν, ενώ ήξερε βέβαια ότι πολλοί θα έφευγαν. Περνάει όμως μηνύματα στους συγχυσμένους σοφούς, και αν πράγματι έχουν σοφές κεραίες, τότε εύκολα κατανοούν ότι μόνο ο Θεός θα μιλούσε έτσι! Το ότι έφυγαν τότε πολλοί από κοντά Του, δεν λέει τίποτα, γιατί αργότερα σίγουρα κατάλαβαν και επέστρεψαν στον Κύριο.

Τα Αδέρφια του Κυρίου.  Μετά από αυτά ο Ιωάννης γράφει ότι ο Κύριος περπατούσε στα μέρη της Γαλιλαίας, γιατί δεν ήθελε να περπατάει στην Ιουδαία, επειδή οι Ιουδαίοι ήθελαν να Τον θανατώσουν. Τι άραγε θέλει να μας πει ο Ιωάννης;  Ο ίδιος ήξερε πολύ καλά ότι ο Κύριος δεν φοβόταν κανένα, γιατί κανείς δεν μπορούσε να Του κάνει κακό πριν έρθει η ώρα. Και ο ίδιος ο Ιωάννης το γράφει ξεκάθαρα σε άλλα μέρη, κανείς γράφει δεν Τον έπιασε γιατί δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα. Ποιόν θα φοβόταν λοιπόν ο Κύριος, και ποιός θα μπορούσε να αλλάξει τα σχέδια του Θεού; Κανένας βέβαια, αλλά καθώς είναι φανερό οι Ευαγγελιστές έπρεπε να είναι αντικειμενικοί, και απόλυτα συνεπείς με την αλήθεια, έπρεπε να γράψουν την αλήθεια σύμφωνα με αυτά που είδαν και άκουσαν, και σύμφωνα με την μνήμη τους. Επρεπε να είναι φυσιολογικοί και αληθινοί μάρτυρες, και ένας τέτοιος μάρτυρας λέει ότι είδε ότι άκουσε και ότι θυμάται.

     Αν κάποια πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είπαν την αλήθεια, δηλαδή δεν έκρυψαν ούτε παραποίησαν την αλήθεια, απλούστατα δεν θυμόντουσαν καλά, ή δεν μπορούσαν να εξακριβώσουν αν οι πληροφορίες που είχαν ήταν ακριβείς. Εκτός όμως αυτού και εκτός την διδασκαλία του Κυρίου που έπρεπε να γράψουν, έπρεπε επίσης να γράψουν και ό,τι άλλο έλεγαν και νόμιζαν οι άλλοι. Ας πούμε τι νόμιζαν κάποιοι άνθρωποι όταν Τον έβλεπαν να περπατάει στην Γαλιλαία, μετά που οι Ιουδαίοι ήθελαν να Τον θανατώσουν; Τι έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι, και πως ερμήνευαν κάποια πράγματα; Ελεγαν, δεν πάει στην Ιουδαία γιατί οι Ιουδαίοι θέλουν να Τον θανατώσουν.

        Οι Ευαγγελιστές λοιπόν έπρεπε να γράψουν και τα διάφορα σχόλια, καθώς και τις λαϊκές εντυπώσεις και αντιλήψεις. Βλέπουμε μάλιστα ότι δεν προσπάθησαν να κρύψουν ούτε καν το γεγονός με τα αδέρφια Του. Το ότι τα αδέρφια Του δεν πίστευαν δεν είναι καθόλου σίγουρο. Είναι μάλλον σιγουρότατο, ότι επρόκειτο για φήμες των γραμματέων και Φαρισαίων οι οποίοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να Τον δυσφημίσουν. Αυτοί διέδιναν ψεύτικες φήμες, και αυτοί έλεγαν ότι ούτε τα αδέρφια Του δεν πιστεύουν. Αλλά είτε αλήθεια ήταν είτε συκοφαντικές δυσφημήσεις, δεν θα μπορούσαν άραγε να το αποκρύψουν αυτό αντί να το διατυμπανίζουν; Αν ήταν ψεύτες και μυθοπλάστες, τότε βέβαια θα μπορούσαν. Ομως αυτοί διδάχτηκαν να λένε την αλήθεια, και έπρεπε να γράψουν μόνο την αλήθεια, γιατί στο Θεό δεν χωράει ψεγάδι. Αλλο πράγμα είναι να μην θυμάμαι καλά, και άλλο να λέω ψέματα. Αλλο είναι οι λάθος πληροφορίες τις οποίες δεν μπόρεσα να εξακριβώσω, και άλλο είναι οι σκόπιμες παραπληροφορίες που έχουν σκοπό να εντυπωσιάσουν και να εξαπατήσουν. Με άλλα λόγια οι Ευαγγελιστές έγραψαν μεν σε πολλά πράγματα κάτω από θεία φώτιση, η οποία όμως τους έγινε γνώση, αλλά έγραψαν επίσης και από μόνοι τους σαν αυτόπτες μάρτυρες. Εγραψαν επίσης και σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν, όπως επίσης έγραψαν και τι έλεγαν και νόμιζαν οι άλλοι.

        Οσον αφορά τα αδέρφια του Κυρίου, καθώς διαβάζουμε στα Απόκρυφα, ο Ιωσήφ ήταν χήρος, και τα παιδιά του τα απέκτησε από προηγούμενο γάμο. Αλλά αυτά τα Απόκρυφα, είναι πράγματι αναξιόπιστα. Σύμφωνα με το "Ευαγγέλιο του Ιακώβου", που αναφέρεται στην παιδική ηλικία της Μητέρας του Κυρίου, ο Ιωσήφ ήταν εξήντα χρονών και η Μαρία περίπου στα δεκαπέντε, δεκαέξη. Του Ιωσήφ του είχε πέσει ο κλήρος να πάρει την Μαρία στο σπίτι του, η οποία ζούσε μεσα στο ναό, και μάλιστα ο Ιωσήφ δεν ήθελε να την πάρει. Ο μεγάλος ιερέας, σύμφωνα με το εν λόγω αναξιόπιστο "ευαγγέλιο" τον επίεσε να την πάρει με το φόβο του Θεού. Λόγια, που  μας αφήνουν αδιάφορους. Απλά, Δδεν μας ενδιαφέρει αν ο Κύριος είχε αδέρφια ή όχι.  Εκείνο που είναι σίγουρο είναι το γεγονός, ότι τότε ήταν παράδοση να αποκαλούν αδέρφια, τα παιδιά δύο ή και περισσότερων αδερφών. Κατανοούμε επίσης ότι το γεγονός της άνωθεν Γέννησης του Κυρίου έπρεπε να παραμείνει μυστικό ώσπου να έρθει η ώρα της αποκάλυψης.

     Αλλωστε δεν ήταν δα και τόσο εύκολο εκείνα τα χρόνια να λέει κάποιος ότι ο τάδε είναι Υιός του Θεού! Αυτό συνιστούσε επικίνδυνη βλασφήμεια. Και βεβαίως ούτε η Μητέρα Του ούτε ο Ιωσήφ απεκάλυψαν το μεγάλο μυστικό της Γέννησης Του. Ο Κύριος έπρεπε να μεγαλώσει, να ζήσει και να δοκιμαστεί πρώτα σαν κανονικός άνθρωπος, οπότε έπρεπε το μυστικό να παραμείνει κλειδωμένο. Εκτός από τον κύκλο της οικογένειας Του κανένας άλλος δεν έπρεπε να το ξέρει. Γιαυτό και οι συγχωριανοί Του έλεγαν, δεν είναι Αυτός ο Υιός της Μαρίας και του Ιωσήφ; Η Αγία Μαρία δεν μπορούσε να αποκαλύψει τίποτα, γιατί μέσα της ήξερε ότι αυτό έπρεπε να γίνει όταν θα ερχόταν η ώρα. Η Αγία Μαρία σίγουρα διηγήθηκε το θαύμα της Γέννησης του Κυρίου στον Λουκά και μάλλον και στους Αποστόλους  αλλά θα το έκαμε μετά την Σταύρωση και την Ανάσταση Του. Ποτέ δεν θα έλεγε πριν και σε κανένα ένα τέτοιο μυστικό.

        Ο Ιωάννης λοιπόν μεταφέρνει και τις λαϊκές εντυπώσεις, και βεβαίως όσο και αν η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη, ο Κύριος δεν φοβήθηκε, ούτε ανέβηκε κρυφά στην Ιερουσαλήμ. Αν φοβόταν δεν θα πήγαινε καθόλου. Ας δούμε κάποια αποκαλυπτικά Του λόγια. Αυτοί ζητούσαν να Τον συλλάβουν και να Τον θανατώσουν, και η κυριότερη δικαιολογία τους ήταν επειδή θεράπευε το Σάββατο. Και ο Κύριος τους είπε, ο Μωυσής δεν σας έδωσε το νόμο; Ποιόν νόμο εννοούσε; Εννοούσε κυρίως το νόμο, ου φονεύσεις. Και όμως αυτοί οι νομοταγείς ήθελαν να φονεύσουν. Και τους είπε κάτι άλλο. Γιαυτό ο Μωυσής σας έδωσε την περιτομή. Οχι ότι η περιτομή ήταν επινόηση του Μωυσή, αλλά ο Μωυσής είπε ναι στην περιτομή, για τον λόγο ακριβώς να υποχρεώνονται να κάνουν περιτομή το Σάββατο. Δηλαδή ο μόνος λόγος της αναγνώρισης της περιτομής από τον Μωυσή ήταν το Σάββατο, για να υποχρεώνονται να κάνουν περιτομή το Σάββατο, ώστε να μην κολλάνε υποκριτικά σε ανόητες λεπτομέρειες, και να καταλαβαίνουν ότι ο νόμος λέει μόνο μην εργαστείς το Σάββατο, να μην εργαστείς στην παραγωγή υλικών αγαθών, και σε άλλες εργασίες όπως οικοδομικές κλπ, και όχι να μην βοηθάς τον συνάνθρωπο σου όταν αυτός έχει ανάγκη άμεσης βοήθειας.

 

Την άλλη ημέρα ήρθε πάλι στο ναό. Εκεί οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι έφεραν μια γυναίκα την οποίαν φαίνεται ότι συνέλαβαν τη νύχτα να διαπράττει μοιχεία. Την έστησαν λοιπόν στη μέση και Τον ρώτησαν. Δάσκαλε αυτή η γυναίκα συνελήφθη επ αυτοφόρω να διαπράττει μοιχεία. Ο Μωυσής μας πρόσταξε στο νόμο να λιθοβολούμε αυτές τις γυναίκες. Εσύ τι λες;  Ο σκοπός τους ήταν βεβαίως να Τον φέρουν αντιμέτωπο με το νόμο, ώστε να Τον "παγιδεύσουν",  γιατί ήξεραν ότι θα έλεγε όχι στην θανατική ποινή. Το, "ου μοιχεύσεις" είναι βεβαίως μια από τις δέκα εντολές, αλλά όχι και ο λιθοβολισμός. Αυτοί έλεγαν, δηλαδή αυτά έγραφαν τα βιβλία, ότι ο Μωυσής τους πρόσταξε να λιθοβολούν τις μοιχαλίδες, αλλά αυτό βεβαίως δεν είναι αλήθεια.

    Οι μεγανέστεροι κρατικοί νομοθέτες ήταν αυτοί που επέβαλαν τις θανατικές ποινές, και τις πέρασαν στα βιβλία του νόμου σαν νόμους του Μωυσή, και άρα σαν νόμους του Θεού. Ομως, τότε δεν ήταν ο καιρός για κριτική και αποσαφήνιση όλων των γραπτών, γιαυτό ο Κύριος δεν τους εξήγησε ότι όλοι αυτοί οι νόμοι και οι θανατικές ποινές δεν δώθηκαν απ'το Θεό. Το "ου φονεύσεις" και "αγάπα τον πλησίον σου" με το λιθοβόλισε μια γυναίκα, αντιφάσκουν κατάφορα μεταξύ τους. Και βεβαίως ο Θεός δεν αντιφάσκει ποτέ, και εκτός αυτού αν ο Κύριος της ζωής θέλει να τιμωρήσει ή να αφαιρέσει την ζωή από έναν άνθρωπο, έχει πολλούς τρόπους να το κάνει. Σαφέστατα λοιπόν πολλοί νόμοι και οι θανατικές ποινές, όπως και τρομερά εγκλήματα που έγιναν στο όνομα του Θεού, δεν έχουν καμμιά σχέση με τον Μωυσή, γιατί ο Μωυσής έγραψε μόνο σύμφωνα με την θέληση του Θεού.

       Ο Κύριος λοιπόν τους είπε έμεσα ότι ο λιθοβολισμός μιας γυναίκας, και γενικότερα οι θανατικές ποινές δεν προέρχονται απ'το Θεό, και τους το είπε με άλλο τρόπο. Τους είπε, όποιος απο εσάς είναι αναμάρτητος, ας ρίξει την πρώτη πέτρα. Αλλά που και πότε βρέθηκαν οι αναμάρτητοι ώστε να εφαρμόζουν τις θανατικές ποινές; Ποτέ και σε κανένα μέρος. Επειτα οι αναμάρτητοι αγαπούν και συγχωρούν, και ποτέ δεν λιθοβολούν κανένα. Σαφέστατα λοιπόν,  ο Θεός δεν έδωσε ποτέ τέτοιους νόμους και ποινές. Και πάλι ο Κύριος κήρυξε και είπε, Εγώ Είμαι το Φως του κόσμου, αυτός που Με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο Σκοτάδι, δηλαδή δεν θα ακολουθεί τον Διάβολο, αλλά θα έχει μέσα του το Φως της ζωής. Δηλαδή μέσα του θα έχει τον Κύριο, που είναι η ζωή του. Χωρίς το Χριστό, ζωή δεν υπάρχει. Μπορεί να νομίζει ότι ζει και απολαμβάνει πρόσκαιρα μόνο όλα τα υλικά αγαθά του κόσμου, αλλά αυτή η ζωή είναι πολύ σύντομη, είναι μια δοκιμαστική ζωή μεσ'την οποία έχει κάποιο χρόνο και κάποια περιθώρια να επιλέγει. Ο Χριστός είναι η Ζωή. Και Εκείνος υπέφερε δεινά, πόνους, ταπεινώσεις και βρισιές μόνο και μόνο για να σώσει τα πλάσματα Του. Δόξα και αγάπη στον Κύριο.  

Ο Τυφλός δεν έχει Αμαρτίες. Ο Κύριος λέει, αν ήσασταν τυφλοί δεν θα είχατε αμαρτίες. Η αμαρτία έχει στενή σχέση με την γνώση. Οσα περισσότερα γνωρίζει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις αμαρτίες του. Το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού βρίσκεται μέσα στο νου και στην καρδιά του καθένα. Αν ένας άνθρωπος είναι τυφλός, αν δεν έχει ξεκάθαρη επίγνωση του καλού και του κακού δεν έχει και ευθύνες, ή οι ευθύνες είναι ανάλογες με το πόσο επέλεξε το κακό εν γνώση του. Ο Κύριος με αυτά τα λόγια μας λέει πολλά. Μας λέει για πολύ κόσμο που έζησε και ζει στην άγνοια, κόσμος ο οποίος ούτε καν άκουσε τίποτα για το Χριστό, θα κριθεί ανάλογα με το πόσο ήξερε τι ήταν κακό, και κατά πόσο το επέλεξε με δική του ευθύνη. Αυτό επίσης σημαίνει ότι άνθρωποι που έζησαν μέσα σε συνθήκες άλλων θρησκειών και άλλων αντιλήψεων, ανήκουν στο λαό του Θεού. Κρίνονται ανάλογα με το τι έμαθαν ότι είναι καλό και κακό.

      Βεβαίως ούτε ο Μωάμεθ ούτε ο Βούδας ούτε κανένας άλλος δεν μπορεί να τους καταξιώσει, ο Κύριος λοιπόν, σταυρώθηκε και για αυτούς. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι έζησαν σε συνθήκες αληθινής άγνοιας. Αν για παράδειγμα κάποιος είναι χριστιανός, και αρνηθεί το Χριστό και γίνει ας πούμε μουσουλμάνος ή βουδιστής κλπ, τότε οι αμαρτίες του παραμένουν, γιατί εν γνώση του αρνήθηκε τον Κύριο. Αν ήσασταν τυφλοί δεν θα είχατε αμαρτίες! Ο Κύριος δεν μιλάει με σχήματα λόγου, και ποτέ δεν παρασύρθηκε από κανένα να πει λόγια, χωρίς αυτά να έχουν κάποια βαθύτερη σημασία. Αλλά και βεβαίως, ποτέ δεν θα έλεγε για παράδειγμα, μείνε στην άγνοια σου, γιατί εκτός του ότι η άγνοια δεν είναι βέβαια ζητούμενο και δεν ενθαρρύνεται, από τη στιγμή που κάποιος ακούει τα λόγια Του, δεν ζεί πια στην άγνοια.

    Ποτέ επίσης δεν θα έλεγε, αν στα αλήθεια δεν Με γνωρίζεις, και παρόλο που δεν Με γνωρίζεις, αγαπάς τους συνανθρώπους σου και παραμένεις δίκαιος μέσα στην δικαιοσύνη που διδάχτηκες, σε αυτή την περίπτωση  πάλι μπορεί να σωθείς μέσω Εμού. Ο Κύριος απευθύνεται σε εκείνους που ακούν τα λόγια Του, και επομένως σε εκείνους που Τον γνωρίζουν, και τους διδάσκει ότι και πολλοί από αυτούς που λόγω των συνθηκών δεν Τον γνωρίζουν θα σωθούν. Στο κεφάλαιο 15 εδάφιο 22 λέει:. "Εάν δεν είχα έρθει να τους μιλήσω, δεν θα είχαν αμαρτία, τώρα όμως δεν έχουν πρόφαση περί της αμαρτίας τους, αυτός που μισεί Εμένα μισεί και τον Πατέρα Μου". Αυτοί είδαν και άκουσαν, και όμως αρνήθηκαν να πιστέψουν, και αρνήθηκαν λόγω μεγάλης διαφθοράς, σε αυτούς λοιπόν δεν υπάρχει δικαιολογία.

 Ο Κύριος λέει, αλήθεια σας λέω, όποιος δεν εισέρχεται από την θύρα στην αυλή των προβάτων αλλά εισέρχεται από άλλα μέρη, αυτός είναι κλέφτης και ληστής. Μιλούσε βεβαίως στους γραμματείς και Φαρισαίους, καθώς αυτοί δίδασκαν το νόμο, και τα διδάγματα των Προφητών, και αυτοί ήταν οι καθοδηγητές της πίστης του λαού. Ομως μιλώντας στους Φαρισαίους, και χρησιμοποιώντας τη λέξη μισθωτούς, απευθύνεται επίσης και σε όλους αυτούς οι οποίοι έχουν κάνει επάγγελμα τους την διδασκαλία Του. Και το κάνουν κυρίως για βιοποριστικούς λόγους, όπως και για πλούτη και αξιώματα, αντί να υπηρετούν το ποίμνιο, συνήθως είναι χλιαροί και αδιάφοροι, καταπιέζουν και λεηλατούν τους πιστούς. Είναι περισσότερο υποστηρικτές της εκάστοτε άρχουσας τάξης, και πάντα βρίσκονται στην υπηρεσία του κράτους. Συνήθως ευλογούν και καθαγιάζουν τον σωρευμένο πλούτο, ενώ και οι ίδιοι είναι συνήθως πλούσιοι, και μάλιστα έχουν το σθένος να κηρύττουν ότι ο Θεός χαρίζει πλούτη, και άρα λένε ότι τόσο ο πλούτος των λίγων όσο και η πείνα, η φτώχεια και η εξαθλίωση των πολλών είναι θέλημα του Θεού. Αυτοί είναι ψεύτες, κλέφτες και ληστές του ποιμνίου.

       Λένε ότι κηρρύτουν την διδασκαλία του Κυρίου, αλλά μάταια τα ψεύτικα λόγια. Ο Κύριος λέει, Εγώ Είμαι η Θύρα των προβάτων, και Εγώ Είμαι ο καλός Ποιμένας. Και ο καλός Ποιμένας, όχι μόνο δεν καθάγιαζε τα πλούτη και τα αξιώματα, αλλά καθώς είπε, οι αλεπούδες έχουν τρύπες να μείνουν και τα πουλιά έχουν φωλιές, ενώ ο Υιός του ανθρώπου δεν είχε που να κλίνει το Κεφάλι Του. Ωστόσο ό,τι και να κάνουν οι προδότες και επαγκελματίες ποιμένες, όσο και αν προκαλούν σύγχυση και απιστία, καθώς είπε ο Κύριος, ο Πατέρας Μου είναι υπεράνω πάντων, και κανένας δεν μπορεί να αρπάξει απ'τα Χέρια του Θεού τους εκλεκτούς Του.   

 

Κεφάλαιο 11.   Ηταν ένας άρρωστος του οποίου το όνομα ήταν Λάζαρος, από Βηθανία, της κωμόπολης της Μαρίας και της Μάρθας της αδερφής της. Η Μαρία ήταν αυτή που άλλειψε τον Κύριο με μύρο και σπόγγισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της, και ο αδερφός της ο Λάζαρος ήταν άρρωστος. Εστειλαν λοιπόν οι αδερφές του να πουν στον Κύριο, εκείνος που αγαπάς είναι άρρωστος. Και ο Κύριος είπε, αυτή η αρρώστια δεν είναι για θάνατο, αλλά υπέρ της δόξας του Θεού, για να δοξαστεί ο Υιός του Θεού. Ο Κύριος αγαπούσε την Μάρθα και την αδερφή της, και το Λάζαρο. Καθώς λοιπόν άκουσε ότι είναι άρρωστος έμεινε δύο ημέρες στο μέρος που έμενε. Μετά είπε στους μαθητές Του, ας πάμε πάλι στην Ιουδαία. Και οι μαθητές Του είπαν, τώρα ήθελαν να Σε λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι, και πάλι πηγαίνεις εκεί; Και ο Κύριος τους είπε, δεν είναι 12 οι ώρες της ημέρας;

 

(Με τις δώδεκα ώρες ημέρας, τις οποίες ο Κύριος συσχετίζει με το Φως και το σκότος, εννοεί ότι υπάρχει ισορροπία Φωτός και σκότους, και αυτά που θα γίνουν, είναι προκαθορισμένα να γίνουν στον καιρό τους. Είναι μάταιο και ανόητο να φοβάσαι τους Φαρισαίους, αυτό που είναι να γίνει, θα γίνει.) Εάν κάποιος περπατάει την ημέρα δεν σκοντάφτει, (όποιος περπατάει σύμφωνα με τη θέληση του Θεού δεν πέφτει) διότι βλέπει το φως αυτού του κόσμου, (βλέπει το Φως το αληθινό) εάν όμως περπατάει την νύχτα, (δηλαδή αν περπατάει υπακούοντας στο πνεύμα του διαβόλου (τη νύχτα) θα πέσει και θα πληγωθεί, γιατί απορρίπτει το Ζωογόνο Φως του κόσμου) αν λοιπόν περπατάει τη νύχτα σκοντάφτει, διότι το Φως δεν είναι μαζί του.

Η Ανάσταση του Λαζάρου.  Ο θάνατος και η ανάσταση του Λαζάρου, έγινε κυρίως για να δουν με τα μάτια τους, ότι η ζωή δεν χάνεται μετά τον θάνατο, ώστε  να κατανοήσουν ότι ο σωματικός θάνατος δεν είναι το τέλος του ανθρώπου. Ο Λάζαρος ήταν τέσσαρες ημέρες πεθαμένος, αλλά όταν ο Κύριος τον κάλεσε, ο Λάζαρος ήταν ζωντανός με άλλη μορφή. Ο Κύριος δεν κάλεσε κάποιον που είχε πάψει να υπάρχει, αλλά κάλεσε το αθάνατο πνεύμα του Λαζάρου. Δεν φώναξε, Πατέρα ξαναδώσε τη ζωή στο Λάζαρο, αλλά φώναξε, Λάζαρε έλα έξω,  και ο Λάζαρος που ήταν ζωντανός άκουσε το κάλεσμα Του, και με την θέληση του Υψίστου επανήρθε στο νεκρό σώμα του. Ο Κύριος λέει, ο Θεός είναι Θεός ζωντανών, και όχι πεθαμένων. Είναι Κυρίαρχος της ζωής, και αυτός που πιστεύει μπορεί να είναι σίγουρος ότι η ζωή του δεν χάνεται. Ο Κύριος όταν είδε τις αδερφές του Λαζάρου και τους άλλους να κλαίνε, ταράχθηκε και δάκρυσε, ενώ βεβαίως ήξερε ότι σε ένα λεπτό ο Λάζαρος θα ήταν πάλι παρών. Με τον στεναγμό και το δάκρυ Του μας λέει, ότι είναι σωστό και κατανοητό να πενθίσουμε για τον χωρισμό μας από ένα αγαπημένο πρόσωπο, αλλά μπορούμε να παρηγορηθούμε καθώς ο χωρισμός είναι πρόσκαιρος, και το αγαπημένο πρόσωπο δεν χάθηκε για πάντα.

       Εχε θάρρος μικρό πουλάκι, λέει ο Κύριος, έχε θάρρος και πίστη μικρό παιδί άνθρωπε, ο Κύριος της ζωής έχει προετοιμάσει για σένα μια αιώνια ευτυχισμένη ζωή, την οποία ούτε καν μπορείς να φανταστείς. Μην πνίγεσαι μέσα σε μεγάλες υλικές έγνοιες, και μην φοβάσαι, ο Δημιουργός σου είναι Πατέρας σου, και δεν σε εγκατέλειψε. Μόνο αλίμονο στον άνθρωπο που παγιδεύεται μέσα στα πάθη και γίνεται εργάτης του διαβόλου, και ένας τέτοιος άνθρωπος, όσα θαύματα και αν δει με τα μάτια του δεν μπορεί δυστυχώς να πιστέψει. Αυτό ακριβώς συνέβαινε τότε. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γραμματείς, αρχιερείς και Φαρισαίους, ήταν σαν τους ασβεστωμένους τάφους, μέσ'τους οποίους κυριαρχεί η μπόχα και ο θάνατος. Ηταν τόσο τυφλοί που ενώ έβλεπαν θαύματα με τα μάτια τους, λόγω όμως της μεγάλης διαφθοράς τους, ήταν σαν υπνωτισμένοι, ούτε έβλεπαν ούτε καταλάβαιναν τίποτα.

       Φοβόντουσαν επίσης μήπως επαναστατήσει ο λαός ενάντια στους Ρωμαίους, και χάσουν τη θέση τους με όλα τα καλά τους ή ακόμα και τη ζωή τους. Γιαυτό ο Καϊάφας τους είπε, συμφέρει να πεθάνει ένας και να μην χαθεί το έθνος. Εννοούσε,  ότι οι Ρωμαίοι θα τους θεωρούσαν υπεύθυνους για τυχόν ταραχές που θα ξεσπούσαν. Ο λαός ακολουθούσε και πίστευε στον Κύριο, και επειδή όλοι περίμεναν τον Μεσσία σαν απελευθερωτή του έθνους, δηλαδή είχαν παρερμηνεύσει τους Προφήτες, φοβόντουσαν ότι ο λαός θα επαναστατούσε εναντίον των Ρωμαίων, για να Τον κάμουν βασιλιά. Και αυτοί που λόγω της τύφλωσης τους δεν πίστεψαν ότι ο Κύριος είναι ο Μεσσίας, φοβόντουσαν ότι μια  τυχόν λαϊκή επανάσταση θα κατέληγε σίγουρα σε φοβερή τραγωδία, τόσο για τους ίδιους, όσο και για το έθνος. Γιαυτό είπε ότι συμφέρει να πεθάνει ένας για να σωθεί το έθνος. Ο Ιωάννης βέβαια έγραψε ότι ο Καϊάφας προφήτευσε σαν αρχιερέας που ήταν εκείνη τη χρονιά, αλλά δεν νομίζω ότι προφήτευσε, απλώς τα λόγια του ακούστηκαν και ερμηνεύτηκαν σαν προφητεία. Ο Κύριος δεν υπέφερε υπέρ ενός έθνους, όχι βέβαια, ο Θεός δεν έχει έθνη, αλλά υπέφερε την τρομερή Σταύρωση υπέρ του λαού Του, και ο λαός Του κατάγεται από όλα τα  έθνη, και είναι όλοι υιοί ανθρώπου.  

 Καθώς γράφει ο Ιωάννης ήταν έξη ημέρες πριν το πάσχα, όταν ο Κύριος ήρθε πάλι στην Βηθανία στο σπίτι του Λαζάρου. Κάθισαν για δείπνο και η Μάρθα σερβίριζε, ο Λάζαρος ήταν κάπου καθισμένος κοντά Του. Πόση άραγε αγαλλίαση θα αισθανόταν, και πόσο ευτυχισμένος θα πρέπει να ήταν, με το να βρίσκεται σε μια τέτοια θέση! Τότε η Μαρία που ποιός ξέρει με πόσες στερήσεις, είχε καταφέρει η καημένη να αγοράσει ένα λίτρο μύρου καθαρού πολύτιμου, άλειψε τα Πόδια του Κυρίου, και καθώς γράφει ο Ιωάννης, τα σφούγγιζε με τα μαλλιά της. Οι Ματθαίος και Μάρκος αναφέρουν επίσης για μιά άλλη γυναίκα η οποία ήρθε στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού, και έχυσε τον μύρο στα Μαλλιά Του.

    Η αιώνια πάντα γυναίκα, η συναισθηματική, η τρυφερή, η έτοιμη πάντα να περιποιηθεί, να υπηρετήσει, να θυσιαστεί, να προσφέρει ότι πολύτιμο έχει, ακόμα και την ψυχή της. Και όμως η αμαρτωλή άρχουσα τάξη της εκκλησίας,  δεν της επιτρέπει  να μπεί στον ιερό, επειδή λένε είναι γυναίκα. Θεωρεί το χώρο του κτιρίου ιερώτερο του ανθρώπου! Και έχουν το σθένος να μιλούν και για αιρέσεις από πάνω! Και όμως ο Κύριος ποτέ δεν την πρόσβαλε, ποτέ δεν της είπε, μην έρχεσαι κοντά Μου επειδή είσαι γυναίκα, ή επειδή γέννησες παιδί ή επειδή μπορεί να έχεις περίοδο. Φαίνεται ότι μάλλον θέλουν να...διορθώσουν τον Κύριο, ή επειδή έμειναν εκεί καθηλωμένοι στα αρχαία ταμπού των λευιτών, κατάντησαν να βλέπουν τον ιερό χώρο του ναού, όχι μόνο υπεράνω του ανθρώπου, αλλά και σαν να είναι ακόμα και υπεράνω του Κυρίου! 

        Ο Ιωάννης γράφει, την άλλη ημέρα ο κόσμος που είχε έρθει στη γιορτή, άκουσε ότι ο Κύριος ερχόταν στην Ιερουσαλήμ, και έκοψαν κλαριά από τους φοίνικες και βγήκαν στους δρόμους να Τον προϋπαντήσουν. Εστρωναν κλαδιά και τα ρούχα τους στο δρόμο υμνώντας τον Μέγα Κομιστή της ζωής. Να περάσει ο Κύριος των κυρίων και ο Βασιλέας των βασιλέων. Πριν λίγες ημέρες έκανε το πιο πρωτάκουστο, το πιο συγκλονηστικό θαύμα. Ανέστησε τον Λάζαρο ο οποίος ήταν ήδη τέσσαρες ημέρες θαμμένος! Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ. Ωσαννά ο Ποιητής και Κύριος της ζωής. Αυτή η είσοδος του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ πάνω σε ένα γαϊδουράκι, είχε προφητευτεί από τον Προφήτη Ζαχαρία. Ο Προφήτης Ζαχαρίας ο οποίος ήταν σύχρονος του Προφήτη Δανιήλ, και έζησε γύρω στα 520 π. Χ, έγραψε, χαίρε σφόδρα θυγατέρα Σιών, αλάλαζε θυγατέρα Ιερουσαλήμ, ιδού ο βασιλιάς σου έρχεται κοντά σου, Αυτός είναι δίκαιος, πραύς και καθισμένος επί όνου, και επί πώλου υιού υποζυγίου.

       Και οι άλλοι τρείς Ευαγγελιστές αναφέρουν επίσης αυτή την μεγαλοπρεπή και δοξασμένη είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ, αλλά υπάρχει ένα μικρό "πρόβλημα" με το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο. Ο Ματθαίος γράφει, οι μαθητές πήγαν και έφεραν την όνο και το πουλάρι, και έβαλαν πάνω τους τα ρούχα τους, και επεκάθισαν Αυτόν πάνω αυτών. Τι εννοεί ο Ματθαίος; Εννοεί άραγε ότι ο Κύριος κάθισε πάνω σε δυό γαϊδούρια; Οχι βέβαια, εννοεί πάνω στα ρούχα τους, κάθισε πάνω στα ρούχα τους, όχι σε δυο γαιδούρια. Ωστόσο μόνο ο Ματθαίος γράφει για δυο γαιδούρια, ενώ οι άλλοι έγραψαν μόνο για ένα πουλάρι; Ο Ιωάννης γράφει συνοπτικά, ο Κύριος βρήκε ένα μικρό γαϊδούρι και κάθισε πάνω του, καθώς είναι γραμμένο, μην φοβάσαι θυγατέρα Σιων, ιδού ο βασιλιάς σου έρχεται καθισμένος πάνω σε πουλάρι γαϊδουριού.

      Ο Λουκάς και ο Μάρκος έγραψαν επίσης για ένα πουλάρι. Γιατί λοιπόν ο Ματθαίος αναφέρει ότι έφεραν ένα πουλάρι και ένα γαϊδούρι; Φαίνεται ότι ο Προφήτης Ζαχαρίας είχε γράψει ποιητικά όπως ήταν τότε συνήθεια, Αυτός είναι δίκαιος και πραύς, καθισμένος επί όνου, επί πώλου υιού υποζυγίου. Με άλλα λόγια ο Ματθαίος μετέφερε τα ίδια τα λόγια του Προφήτη Ζαχαρία, στα οποία δεν υπήρχε ο σύνδεσμος, "και". Ενώ φαίνεται ότι προστέθηκε κατά λάθος στην μετάφραση. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη εξήγηση, διότι άλλωστε και οι άλλοι τρεις Ευαγγελιστές έγραψαν για ένα πουλάρι, και καθώς διαπιστώνουμε από τις διαφορές, έγραψαν χωρίς να ξέρει ο ένας τι έγραψε ο άλλος.

        Ας προσέξουμε κάποια λόγια του Κυρίου. Οποιος αγαπάει την ψυχή του θα την καταστρέψει, και όποιος την μισεί μέσα στον κόσμο που ζεί, αυτός θα την φυλάξει στην αιώνια ζωή. Οποιος υπηρετεί Εμένα, Εμένα ας ακολουθεί, και όπου θα είμαι Εγώ εκεί θα είναι και αυτός. Το να είναι κάποιος Χριστιανός, προϋποθέτει να μισεί και να απορρίπτει τα πρόσκαιρα υλικά καλά του κόσμου. Οχι ακριβώς τον κόσμο, δηλαδή όχι τους ανθρώπους, αλλά τα στραβά και ανάποδα του κόσμου με τις ατέλειωτες ανάγκες, και απολαύσεις του Εγώ. Αν η ψυχή του Χριστιανού επιδιώκει πέρα από τα όρια τις υλικές απολαύσεις, όπως αν επιδιώκει υπερβολικά να απολαμβάνει το φαί το ποτό και τον αχαλίνωτο έρωτα, αν επιδιώκει να αποκτήσει πλούτη, δόξα και γενικά καλή υλική ζωή, αδιαφορώντας για την φτώχεια και την απόγνωση των πολλών, σίγουρα αυτή η ψυχή θα εισέρθει σε κρίση. Και όποιας εκτάσεως κρίση και αν υποστεί χωρισμένος από το Θεό, και κάτω από την κυριαρχία του ερπετού, ούτε ψύλλος στον κόρφο του που λένε!

    Οποιος μισεί την ψυχή του, δηλαδή όποιος αποστρέφεται τα πάθη και τα ατέλειωτα θέλω, και λέει όχι  στην ψυχή του, όταν είναι απλός και ολιγαρκής, και όταν στερείται για να δίνει αντί να παίρνει, και υπηρετεί αντί να τον υπηρετούν, και το κάνει με αγάπη και χωρίς υστεροβουλία, αυτός μισεί την ψυχή του μέσα στον κόσμο. Γιατί δεν αναζητάει  ούτε την υλική ούτε την ψυχική ικανοποίηση, δηλαδή εκτός ότι στερείται τις υλικές  απολαύσεις, δεν περιμένει επίσης ούτε επιστρεφόμενα. Δεν περιμένει να του πουν ευχαριστώ, είναι αληθινός και ενεργεί με αγάπη, και αυτό που κάνει το θεωρεί χρέος του. Απλούστατα, δεν περιμένει τίποτα.        

        Ο Ιωάννης γράφει επίσης ότι παρόλο που ο Κύριος έκανε τόσα θαύματα δεν πίστευαν. Ο Προφήτης Ησαΐας είχε γράψει, Ετύφλωσε τους οφθαλμούς τους και σκλήρυνε την καρδιά τους, για να μην δουν με τα μάτια τους, και για να μην νοήσουν με την καρδιά τους, για να μην επιστρέψουν και τους θεραπεύσω. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο Θεός τους τύφλωσε, όχι βέβαια. Ο Διάβολος τους τύφλωσε και η διαφθορά τους. Πάντα έτσι συμβαίνει, η υποταγή στο πνεύμα του Διαβόλου, οδηγεί στα πάθη και στην διαφθορά, και αυτά είναι που κάνουν τον άνθρωπο ανίκανο να βλέπει και να καταλαβαίνει. Με τη λέξη Σκοτάδι εννοεί το Διάβολο, και γιαυτό λέει ο Κύριος περπατάτε όσο έχετε το Φως για να μην σας καταφθάσει το σκοτάδι, για να μην σας υποδουλώσει ο Διάβολος, γιατί τότε δεν θα ξέρετε που πηγαίνετε, πιστεύετε στο Φως για να γίνετε παιδιά του Φωτός. Οσο λιγότερο περπατάει κανείς στο σκοτάδι τόσο καλύτερα μπορεί να βλέπει το Φως, και αν σταματήσει εντελώς  να περπατάει  στο σκοτάδι τότε γίνεται παιδί του Φωτός.

Κεφάλαιο 13.   Πριν την εορτή του πάσχα, και καθώς ήξερε ο Κύριος ότι ήρθε η ώρα Του να μεταβεί απ'τον κόσμο αυτό στον Πατέρα, αγάπησε τους δικούς Του στον κόσμο, μέχρι τέλους τους αγάπησε. (Τέλεια τους αγάπησε, δηλαδή τους αγάπησε πάρα πολύ, με ανιδιοτέλεια.) Και αφού εγινε δείπνος, (ο δε διάβολος είχε βάλει στην καρδιά του Ιούδα Σίμωνος του Ισκαριώτη να Τον παραδώσει) ξέρωντας ο Κύριος ότι τα πάντα Του έδωσε ο Πατέρας στα χέρια Του, και απ'το Θεό εξήλθε και προς το Θεό πηγαίνει, σηκώθηκε απ'το δείπνο και έβγαλε τα ρούχα Του και ζώστηκε ένα προσόψιο. Επειτα έβαλε νερό σε έναν νυπτήρα και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών Του, και να τα σφουγγίζει με το προσόψιο με το οποίο ήταν ζωσμένος. Ερχεται και στον Σίμωνα Πέτρο, και εκείνος Του είπε, Κύριε Εσύ μου πλένεις τα πόδια; Και ο Κύριος του είπε, εκείνο που κάνω  Εγώ δεν το ξέρεις τώρα, θα το μάθεις όμως μετά απ'αυτά. Και ο Πέτρος Του είπε, ποτέ δεν θα πλύνεις τα πόδια μου. Και ο Κύριος του είπε, αν δεν σου πλύνω τα πόδια δεν έχεις θέση μαζί Μου.

      Και ο Πέτρος Του είπε, Κύριε όχι μόνο τα πόδια μου, αλλά και τα χέρια και το κεφάλι μου. Και ο Κύριος του είπε, ο λουσμένος δεν έχει ανάγκη παρά μόνο τα πόδια του να πλύνει,

   Καθώς Πιστεύω. Με αυτά τα λόγια, και με τις λέξεις πόδια που χρειάζονται πλύσιμο, ο Κύριος μάλλον εννοεί, ότι παρόλο που ένας μπορεί να πλυθεί πνευματικά, και να είναι άξιος ενώπιον του Υψίστου, όσο όμως περπατεί μέσα στον κόσμο, όλο και κάτι βρώμικο και ανάξιο για το Θεό μεταφέρνει,)

αλλά είναι όλος καθαρός, και σεις είσαστε καθαροί, αλλά όχι όλοι. Γιατί ήξερε εκείνον ο οποίος έμελλε να Τον παραδώσει, γιαυτό είπε, δεν είσαστε όλοι καθαροί.  Αφού λοιπόν τους έπλυνε τα πόδια και φόρεσε τα ρούχα Του, κάθισε πάλι και τους είπε, ξέρετε τι σας έκαμα; Εσείς Με φωνάζετε, ο Δάσκαλος και ο Κύριος, και καλά το λέτε γιατί Είμαι.

      Εάν λοιπόν Εγώ ο Δάσκαλος και ο Κύριος σας έπλυνα τα πόδια, και εσείς χρωστάτε να πλένετε τα πόδια των άλλων. Γιατί σας έδωσα παράδειγμα, για να κάνετε και εσείς ότι σας έκαμα και Εγώ. Αλήθεια αλήθεια σας λέω, δεν είναι δούλος ανώτερος του κυρίου, ούτε απόστολος ανώτερος αυτού που τον έστειλε.  

   Καθώς Πιστεύω. Ο Κύριος εδώ εννοεί, ότι ο δούλος και ο αφέντης είναι ισάξιοι ενώπιον του Θεού. Και επίσης λέει, να μην παίρνουν τα μυαλά σας αέρα επειδή είσαστε απόστολοί Μου, αλλά να είσαστε ταπεινοί, και να ξέρετε ότι είσαστε το ίδιο ισάξιοι ενώπιον του Θεού, όπως το ίδιο είναι και ο δούλος. Αν Εγώ που είμαι ο Κύριος σας, σας πλένω τα πόδια, το ίδιο να κάνετε και εσείς στους άλλους, έστω και αν αυτοί οι άλλοι είναι δούλοι.)  

Εάν τα ξέρετε αυτά, μακάριοι είσαστε όταν τα κάνετε. Δεν το λέω αυτό για όλους εσάς, Εγώ ξέρω ποιούς εκλεξα, αλλά για να πληρωθεί η γραφή, εκείνος που τρώει μαζί Μου άρτο, εσήκωσε απ'Εμέ την πτέρνα του. Από τώρα σας το λέω αυτό πριν γίνει, για να πιστέψετε όταν γίνει ότι Εγώ Είμαι. Αλήθεια αλήθεια σας λέω, όποιος δέχεται αυτόν που στέλνω, δέχεται Εμένα, και όποιος δέχεται Εμένα, δέχεται Εκείνον που Με έστειλε. Αφού ο Κύριος είπε αυτά ταράχθηκε η Ψυχή Του, και μαρτύρησε και είπε, αλήθεια αλήθεια σας λέγω, ένας από εσάς θα Με προδώσει.

        Οι μαθητές κοιτάζονταν μεταξύ τους, και απορούσαν περί τίνος λέγει. Καθόταν κοντά στην αγκαλιά του Κυρίου ένας των μαθητών Του, τον οποίον αγαπούσε ο Κύριος. Και ο Σίμων Πέτρος του έκανε νόημα να ρωτήσει ποιός είναι εκείνος για τον οποίον μιλούσε. Και εκείνος έπεσε στο στήθος του Κυρίου και είπε, Κύριε ποιός είναι; Και ο Κύριος του είπε, είναι εκείνος στο οποίον θα του δώσω το ψωμί βουτηγμένο στο πιάτο Μου. Και αφού βούτηξε το ψωμί το έδωσε στον Ιούδα Σίμωνος τον Ισκαριώτη. Και μετά το ψωμί, τότε εισήλθε σε εκείνον ο σατανάς. (Το πνεύμα του σατανά κυριάρχισε μέσα στο πνεύμα του Ιούδα, και τον κινούσε καθώς ήθελε.) Και ο Κύριος του είπε, ότι κάνεις, κάνετο γρήγορα. Κανένας όμως απ'τους καθισμένους δεν κατάλαβε τι του είπε. Γιατί κάποιοι νόμιζαν επειδή ο Ιούδας είχε το κομπόδεμα, ο Κύριος του είπε αγόρασε ότι χρειαζόμαστε για την γιορτή, ή να δώσει κάτι στους φτωχούς. Εκείνος επήρε το ψωμί και έφυγε αμέσως, ήταν νύχτα.

        Οταν λοιπόν έφυγε, ο Κύριος είπε, Τώρα δοξάστηκε ο Υιός του ανθρώπου, και ο Θεός εδοξάστηκε μέσω Αυτού. Εάν ο Θεός εδοξάστηκε μέσω Αυτού, και ο Θεός θα Τον δοξάσει στον Εαυτό Του, και αμέσως θα Τον δοξάσει. Παιδιά Μου λίγο ακόμα είμαι μαζί σας, θα Με ζητήσετε, και καθώς είπα στους Ιουδαίους, όπου πηγαίνω Εγώ δεν μπορείτε εσείς να έρθετε, και προς εσάς λέω τώρα, καινούργια εντολή σας δίνω, να αγαπάτε αλλήλους. Απ'αυτό θα γνωρίζουν όλοι ότι είσαστε μαθητές Μου, εάν έχετε αγάπη για τους άλλους. Και Του είπε ο Σίμων Πέτρος, που πηγαίνεις Κύριε; Και ο Κύριος του είπε, όπου πηγαίνω δεν μπορείς τώρα να Με ακολουθήσεις, ύστερα όμως θα Με ακολουθήσεις. Και ο Πέτρος Του είπε, γιατί Κύριε δεν μπορώ τώρα να Σε ακολουθήσω; Και την ψυχή μου θα δώσω για Εσένα. Και ο Κύριος του είπε, και την ψυχή σου θα δώσεις για Εμένα; Αλήθεια αλήθεια σου λέω, δεν θα φωνάξει ο πετεινός ώσπου να Με απαρνηθείς τρεις φορές.

Κεφάλαιο 14. Ας μην ταράζεται η καρδιά σας, πιστεύετε στο Θεό, και σε Εμένα πιστεύετε, στο σπίτι του Πατέρα Μου υπάρχουν πολλά οικήματα, αν δεν ήταν θα σας έλεγα, πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο. Και αφού πάω και σας ετοιμάσω τόπο, πάλι θα έρθω να σας παραλάβω για Εμένα, για να είσαστε εκεί που θα είμαι και Εγώ. Και όπου πηγαίνω ξέρετε, και την οδό ξέρετε. Και είπε ο Θωμάς, Κύριε δεν ξέρουμε που πηγαίνεις, και πως θα ξέρουμε την οδό; Και ο Κύριος του είπε, Εγώ Είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή, κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο μέσω Εμού, εάν γνωρίζετε Εμένα και τον Πατέρα Μου θα γνωρίζετε. Και από τώρα Τον γνωρίζετε, και Τον είδατε. Και ο Φίλιππος είπε, Κύριε δείξε μας τον Πατέρα, και αυτό μας αρκεί. Και ο Κύριος του είπε, τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν Με γνώρισες ακόμα; Οποιος είδε Εμένα είδε και τον Πατέρα, και πως λες δείξε μας τον Πατέρα; Δεν ξέρεις ότι Εγώ Είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας Είναι μέσα Μου; Τους λόγους που σας μιλώ δεν τους λέω απ'τον Εαυτό Μου, αλλά ο Πατέρας που μένει μέσα Μου, Αυτός εκτελεί τα έργα. Πιστεύετε Με, ότι Εγώ Είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας Είναι μέσα Μου, αν δε μη, για τα έργα αυτά πιστεύετε Με.

        Αλήθεια αλήθεια σας λέω, όποιος πιστεύει σε Εμένα, τα έργα τα οποία κάνω, και εκείνος θα κάνει, και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνει, γιατί Εγώ πηγαίνω στον Πατέρα Μου. Και ότι και αν ζητήσετε στο όνομα Μου, θα σας το κάμω, για να δοξαστεί ο Πατέρας εν τον Υιό. Εάν ζητήσετε κάτι στο όνομα Μου, Εγώ θα το κάνω αυτό. Εάν Με αγαπάτε, φυλαξτε τις εντολές Μου, και Εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα σας δώσει άλλον Παράκλητο για να μένει μαζί σας στον αιώνα., το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, γιατί δεν Το βλέπει ούτε Το γνωρίζει, εσείς όμως Το γνωρίζετε γιατί μένει μαζί σας και θα είναι μαζί σας. Δεν θα σας αφήσω ορφανούς, έρχομαι σε εσάς. Λίγο ακόμα και ο κόσμος δεν θα Με βλέπει, σεις όμως Με βλέπετε, γιατί Εγώ ζω και εσείς θα ζήσετε. Σ'εκείνη την ημέρα εσείς θα γνωρίσετε ότι Εγώ Είμαι μέσα στον Πατέρα Μου, και εσείς μέσα Μου, και Εγώ μέσα σας. Εκείνος που έχει τις εντολές Μου, και τις φυλάει, αυτός Με αγαπάει, και αυτός που Με αγαπάει, θα αγαπηθεί απ'τον Πατέρα Μου, και Εγώ θα τον αγαπήσω, και θα φανερώσω τον Εαυτό Μου σ'αυτόν. Και είπε ο Ιούδας, όχι ο Ισκαριώτης, Κύριε τι σημαίνει ότι θα φανερώσεις τον Εαυτό Σου σε εμάς, και όχι στον κόσμο; Και ο Κύριος του είπε, εάν κάποιος Με αγαπάει, να φυλάξει το λόγο Μου, και ο Πατέρας Μου θα τον αγαπήσει, και σ'αυτόν θα έρθουμε και μέσα του θα κατοικήσουμε. Εκείνος που δεν Με αγαπάει δεν φυλάει τους λόγους Μου. Και ο λόγος τον οποίον ακούετε δεν είναι δικός Μου, αλλά του Πατέρα που Με έστειλε.

Αυτά σας είπα ενώ βρίσκομαι μαζί σας. Ο δε Παράκλητος, το Αγιο Πνεύμα που θα σας στείλει ο Πατέρας στο όνομα Μου, Εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα, και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα.

  Καθώς Πιστεύω. Ο Κύριος τους είπε, το Αγιο Πνεύμα θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα, αλλα και εσείς είσαστε μάρτυρες Μου από την αρχή. Με άλλα λόγια αυτά που έγραψαν οι Απόστολοι, δεν τους τα υπενθύμισε όλα το Αγιο Πνεύμα, αλλά έγραψαν και οι ίδιοι σαν αυτόπτες και φυσιολογικοί μάρτυρες, πράγμα που σημαίνει ότι έγραψαν και σύμφωνα με την μνήμη τους. Οσο για τους Μάρκο και Λουκά, ήταν βεβαίως φωτισμένοι, αλλά έγραψαν επίσης σύμφωνα με τι άκουσαν από τους άλλους και σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν.)

       Ειρήνη αφήνω σε εσάς, όχι καθώς δίνει ο κόσμος, σας δίνω Εγώ. Ας μην ταράζεται η καρδιά σας και ας μην δειλιάζει. Ακούσατε ότι Εγώ σας είπα, πηγαίνω και έρχομαι προς εσάς. Εάν Με αγαπάτε θα πρέπει να χαρήτε για αυτό που είπα, πηγαίνω στον Πατέρα, γιατί ο Πατέρας Μου είναι μεγαλύτερος Μου. Και τώρα σας είπα πριν γίνει για να πιστέψετε όταν θα γίνει. Δεν θα πω πια πολλά μαζί σας, γιατί έρχεται ο άρχοντας του κόσμου τούτου, και δεν έχει τίποτα με Εμένα. (Ο Κύριος είπε, ότι ο άρχοντας του κόσμου δεν έχει τίποτα με Εμένα, δηλαδή Εγώ σαν Ανθρωπος δεν επέλεξα ποτέ κάτι που του ανήκει, δεν επέλεξα το κακό). Αλλά για να γνωρίσει ο κόσμος ότι αγαπώ τον Πατέρα, και κάνω καθώς Με πρόσταξε ο Πατέρας, σηκωθήτε και ας φύγουμε από εδώ.     

 

Κεφάλαιο 15.   Εγώ Είμαι το αληθινό αμπέλι, και ο Πατέρας Μου είναι ο Γεωργός. Κάθε κλήμα σε Εμένα που δεν κάνει καρπό το κόβει και κάθε που παράγει καρπό, το καθαρίζει για να φέρει περισσότερο καρπό. Τώρα εσείς είσαστε καθαροί, για το λόγο που σας μίλησα. Μείνετε μαζί Μου και Εγώ μαζί σας. Καθώς το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εάν δεν είναι μέσα στο αμπέλι, ούτε και εσείς μπορείτε αν δεν μείνετε μαζί Μου. Εγώ Είμαι το αμπέλι, εσείς είσαστε τα κλήματα, όποιος μένει μαζί Μου και Εγώ μαζί του φέρνει πολύ καρπό, γιατί χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάμετε τίποτα. Εάν κάποιος δεν είναι μαζί Μου, πετιέται έξω όπως το κλήμα και ξερένεται, και τα μαζεύουν και ρίχνονται στη φωτιά και καίγονται. Εάν μείνετε μαζί Μου, και τα λόγια Μου είναι μέσα σας, θα ζητάτε ότι θέλετε και θα γίνει για εσάς. Σ'αυτό δοξάζεται ο Πατέρας Μου, στο να φέρετε πολύ καρπό, και έτσι θα είσαστε μαθητές Μου. Καθώς Με αγάπησε ο Πατέρας Μου, και Εγώ αγάπησα εσάς, μείνετε στην αγάπη Μου. Εάν τις εντολές Μου φυλάξετε θα μείνετε στην αγάπη Μου, καθώς Εγώ φύλαξα τις εντολές του Πατέρα Μου, και μένω στην αγάπη Του. Αυτά σας τα είπα, για να μείνει η χαρά Μου σε εσάς, και η χαρά σας να είναι πλήρης. Αυτή είναι η εντολή Μου, να αγαπάτε αλλήλους καθώς σας αγάπησα. Μεγαλύτερη απ'αυτή την αγάπη δεν έχει κανένας, το να βάζει την ψυχή του υπέρ των φίλων του. Αν κάνετε αυτά που σας λέω θα είσαστε φίλοι Μου, δεν σας λέω πια δούλους, γιατί ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο κύριος του, εσάς σας είπα φίλους γιατί όσα άκουσα  απ'τον Πατέρα Μου σας τα εφανέρωσα. Εσείς δεν εκλέξατε Εμένα, Εγώ έκλεξα εσάς και σας διέταξα να πάτε και να κάνετε καρπό, και ο καρπός σας να μένει, ώστε ότι και αν ζητήσετε απ'τον Πατέρα Μου, στο όνομα Μου να σας το δώσει.

         Εαν ο κόσμος σας μισεί, ξέρετε ότι Εμένα μίσησε πρώτα, εάν ήσασταν εκ του κόσμου, ο κόσμος αγαπάει τα δικά του, αλλά επειδή δεν είσαστε εκ του κόσμου, αλλά Εγώ σας έκλεξα εκ του κόσμου, (επειδή σας έκλεξα απ'τον κόσμο, ξεχωρίζετε απ'τον κόσμο) και γιαυτό ο κόσμος σας μισεί. Να θυμάστε το λόγο που σας είπα, ο δούλος δεν είναι μεγαλύτερος απ'τον κύριο του, εάν Εμένα έδιωξαν και εσάς θα σας διώξουν, και εάν το λόγο Μου φύλαξαν, και τον δικό σας θα φυλάξουν. Όλα αυτά θα σας τα κάμουν για το όνομα Μου, διότι δεν γνωρίζουν Εκείνον που Με έστειλε. Εάν δεν ερχόμουν και δεν τους μιλούσα δεν θα είχαν αμαρτία, τώρα όμως δεν έχουν πρόφαση για την αμαρτία τους. Εκείνος που μισεί Εμένα και τον Πατέρα Μου μισεί. Εάν δεν έκανα μεταξύ τους τα έργα τα οποία κανείς δεν έχει κάνει, δεν θα είχαν αμαρτία, αλλά τώρα και είδαν και εμίσησαν και Εμένα και τον Πατέρα Μου. Τούτο έγινε για να πληρωθεί ο λόγος ο γραμμένος στο νόμο, Με εμίσησαν δωρεάν. Οταν όμως έρθει ο Παράκλητος και Εγώ θα Τον στείλω σε εσάς απ'τον Πατέρα, το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο πορεύεται απ'τον Πατέρα, Εκείνος θα μαρτυρήσει περί Εμού. Αλλά και εσείς μαρτυρήτε γιατί απ'την αρχή ήσασταν μαζί Μου.  

 

  Καθώς Πιστεύω. Το Αγιο Πνεύμα θα τους φώτιζε σε πολλά πράγματα, αλλά επειδή και αυτοί ήταν μαζϊ Του, θα ήταν και αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες Του, θα ήταν οι ανθρώπινοι μάρτυρες,  σε ότι είδαν με τα μάτια τους και σε ότι άκουσαν με τα αφτιά τους. Εδώ υπογραμμίζω επίσης τα λόγια Του; αν δεν ερχόμουν να τους μιλήσω δεν θα είχαν αμαρτία! Ο Κύριος δεν παίζει βέβαια με τα λόγια, και ότι είπε το εννοεί! Η γνώση λοιπόν του κακού, και η εν γνώση διάπραξη του κακού και καταπάτηση του νόμου, αυτό συνιστά αμαρτία. Ο διάβολος δεν μπορεί να κατηγορήσει αυτόν που δεν ξέρει και διαπράττει κακό εν αγνοία του. Ο Θεός δεν δικάζει ποτέ αυτόν που δεν έχει ευθύνες. Γιαυτό ο άνθρωπος που ζει μέσα σε χριστιανικό περιβάλλον και δεν υπακούει στο Χριστό, είναι πράγματι αξιολύπητος, γιατί δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Θα ήταν καλύτερα γιαυτόν αν ζούσε μέσα στην άγνοια. Θα ήταν καλύτερα  αν ζούσε ας πούμε μαζί με τις "πρωτόγονες" φυλές του Αμαζονίου.

 

Κεφάλαιο 16.  Αυτά σας τα είπα για να μην σκανδαλιστήτε, θα σας κάνουν αποσυνάγωγους, μάλιστα θα έρθει η ώρα στην οποία όποιος θα σας θανατώσει θα νομίζει ότι προσφέρνει λατρεία στο Θεό. Και αυτά θα τα κάνουν σε εσάς, γιατί δεν γνώρισαν τον Πατέρα και Εμένα. Και αυτά σας τα είπα για να τα θυμάστε όταν θα έρθει η ώρα ότι Εγώ σας τα είπα. Δεν σας τα είπα απ'την αρχή γιατί ήμουν μαζί σας. Τώρα όμως πηγαίνω σε Εκείνον που Με έστειλε, και κανείς από εσάς δεν Με ρωτάει, που πηγαίνεις; Αλλά επειδή σας τα είπα η καρδιά σας γέμισε από λύπη, όμως σας λέω την αλήθεια, σας συμφέρει να φύγω, γιατί αν δεν φύγω ο Παράκλητος δεν θα έρθει σε εσάς, αλλά αφού φύγω θα Τον στείλω σε εσάς. Και αφού θα έρθει θα ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας, και περί δικαιοσύνης και περί κρίσης. Περί αμαρτίας μεν γιατί δεν πίστεψαν σε Εμένα, 

     Καθώς Πιστεύω. (δηλαδή όσοι αρνήθηκαν τον Κύριο και δεν πίστεψαν, οι αμαρτίες τους παραμένουν αμαρτίες) περί δικαιοσύνης δε διότι πηγαίνω προς τον Πατέρα Μου και δεν Με βλέπετε πια, (το Αγιο Πνεύμα θα προειδοποιήσει τον κόσμο μέσω των Αποστόλων, ότι θα εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη η οποία θα κρίνει τον καθένα, οι Απόστολοι θα κηρύξουν το Ευαγγέλιο, αλλά ο κόσμος δεν θα βλέπει πια τον Κύριο, ούτε θα γνωρίζει πότε θα έρθει) και περί κρίσης γιατί ο άρχοντας αυτού του κόσμου κρίθηκε. (ο άρχοντας του κόσμου και όσοι αμετανόητοι του υποτάσσονται έχουν κριθεί.) Πολλά έχω ακόμα να σας πω αλλά δεν μπορείτε να τα κρατήσετε, όταν έρθει Εκείνος, το Πνεύμα της αλήθειας θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια, (δηλαδή θα σας θυμίσει αυτά που σας λέω, και θα σας κάνει να καταλάβετε όλη την διδασκαλία Μου) γιατί δεν θα μιλήσει απ'τον Εαυτό Του, (ότι αποκαλύπτει το Αγιο Πνεύμα είναι σύμφωνο με αυτό που λέει ο Πατέρας) αλλά όσα ακούσει θα μιλήσει και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα. Εκείνος θα Με δοξάσει, γιατί από Εμένα θα πάρει και θα σας αναγγείλει. Λίγο ακόμα Με βλέπετε, και πάλι λίγο και θα Με δείτε, γιατί πηγαίνω στον Πατέρα.

       Τότε κάποιοι μαθητές έλεγαν μεταξύ τους, τι είναι αυτό που μας λέει, λίγο Με βλέπετε, και πάλι λίγο θα Με δείτε και ότι πηγαίνω στον Πατέρα; Ελεγαν δηλαδή, τι είναι αυτό που λέει λίγο; Δεν ξέρουμε τι εννοεί. Ο Κύριος κατάλαβε ότι ήθελαν να ρωτήσουν και τους είπε. Γιαυτό συζητήτε, επειδή είπα λίγο Με βλέπετε και πάλι λίγο θα Με δείτε; Αλήθεια αλήθεια σας λέω, εσείς θα κλάψετε και θα θρηνήσετε ενώ ο κόσμος θα χαρεί, εσείς θα λυπηθήτε, η λύπη σας όμως θα γίνει χαρά. Η γυναίκα όταν γεννάει έχει λύπη γιατί ήρθε η ώρα της, αφού όμως γεννήσει το παιδί δεν θυμάται πια τη θλίψη της, επειδή έχει χαρά που γέννησε άνθρωπο στον κόσμο. Και εσείς τώρα έχετε μεν λύπη, πάλι όμως θα σας δω, και τότε θα έχετε χαρά στην καρδιά σας, και αυτή σας την χαρά δεν θα σας την αφαιρέσει πια  κανένας. Και εκείνη την ημέρα δεν θα Μου ζητήσετε τίποτα. Αλήθεια αλήθεια σας λέω, ότι και αν ζητήσετε απ'τον Πατέρα στο όνομα Μου, θα σας το δώσει. Εως τώρα δεν ζητήσατε τίποτα, ζητάτε και θα λαβαίνετε για να είναι πλήρης η χαρά σας.

       Αυτά με παροιμίες εμίλησα σε εσάς, αλλά έρχεται ώρα όπου δεν θα σας μιλάω πια με παροιμίες, αλλά φανερά θα σας αναγκείλω τα του Πατέρα Μου. (Δηλαδή ως τότε οι Απόστολοι δεν καταλάβαιναν πολλά, αλλά αφού θα έφευγε ο Κύριος, το Αγιο Πνεύμα θα τους φώτιζε ώστε να καταλάβουν όλα αυτά που είπε ο Κύριος). Σε εκείνη την ημέρα θα ζητάτε στο όνομα μου, και δεν σας λέω ότι θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς, γιατί ο Πατέρας σας αγαπάει, επειδή εσείς αγαπήσατε Εμένα, και πιστέψατε ότι απ'το Θεό εξήλθα. Εξήλθα απ'τον Πατέρα και ήρθα στον κόσμο, και πάλι αφήνω τον κόσμο και πηγαίνω στον Πατέρα. Και οι μαθητές Του είπαν, ιδού τώρα φανερά μιλάς και παροιμίες δεν λές. Τώρα ξέρουμε ότι Εσύ ξέρεις τα πάντα, και δεν χρειάζεσαι να Σε ρωτάει κανένας. Απ'αυτό πιστεύουμε ότι απ'το Θεό εξήλθες. Και ο Κύριος τους είπε, τώρα πιστεύετε; Ιδού έρχεται ώρα, και ήδη ήρθε, να σκορπίσετε ο καθένας στα δικά του, και θα Με αφήσετε μόνον, αλλά δεν είμαι μόνος, γιατί ο Πατέρας είναι μαζί Μου, αυτά σας τα είπα για να έχετε ειρήνη από Εμένα. Στο κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά να έχετε θάρρος, Εγώ ενίκησα τον κόσμο.

 

Κεφάλαιο 17.  Αυτά είπε ο Κύριος, και ύψωσε τους οφθαλμούς Του στον ουρανό και είπε, Πατέρα ήρθε η ώρα, δόξασε τον Υιό Σου, για να Σε δοξάσει και ο Υιός Σου, καθώς Του έδωσες εξουσία σε κάθε σάρκα, για να δώσει αιώνια ζωή σε όλους όσους Του έδωσες. Αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν Εσένα τον μόνο αληθινό Θεό, και τον οποίον έστειλες Ιησού Χριστό. Και τώρα δόξασε Με Εσύ Πατέρα κοντά Σου, με την δόξα την οποία είχα κοντά Σου πριν γίνει ο κόσμος. Φανέρωσε το όνομα Σου στους ανθρώπους τους οποίους Μου έδωσες απ'τον κόσμο. Δικοί Σου ήταν, και σε Εμένα τους έδωσες, και τον λόγο Σου εφύλαξαν. Τώρα γνώρισαν ότι τα πάντα όσα Μου έδωσες από Εσένα είναι, γιατί τους λόγους που Μου έδωσες έδωσα σ'αυτούς, και αυτοί δέχτηκαν και γνώρισαν αληθινά ότι από Εσένα εξήλθα, και πίστεψαν ότι Εσύ Με έστειλες. Εγώ για αυτούς παρακαλώ, δεν παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους που Μου έδωσες, γιατί είναι δικοί Σου. Και τα δικά Μου είναι δικά Σου, και τα δικά Σου δικά Μου, και δοξάστηκα με αυτά. Και δεν είμαι πια στον κόσμο αλλά αυτοί είναι στον κόσμο, και Εγώ έρχομαι σε Εσένα. Πατέρα Αγιε φύλαξε αυτούς στο όνομα Μου τους οποίους Μου έδωσες, για να είναι ένα, όπως Είμαστε Ενα και Εμείς.

        Οταν ήμουν μαζί τους στον κόσμο τους εφύλαγα στο όνομα Σου, εκείνους που Μου έδωσες εφύλαξα, και κανένας δεν χάθηκε παρά μόνο ο γιος της απώλειας, για να πληρωθεί η γραφή. Τώρα έρχομαι σε Εσένα, και αυτά μιλάω μέσα στον κόσμο, για να έχουν την χαρά Μου πλήρη μέσα τους. Εγώ έδωσα σε αυτούς τον λόγο Σου, και ο κόσμος τους μίσησε, γιατί δεν είναι απ'τον κόσμο, καθώς Εγώ δεν είμαι απ'τον κόσμο. Δεν Σε παρακαλάω να τους σηκώσεις απ'τον κόσμο, αλλά να τους φυλάξεις απ'τον πονηρό. Απ'τον κόσμο δεν είναι καθώς Εγώ δεν είμαι απ'τον κόσμο. Αγίασε τους μέσα στην αλήθεια, ο δικός Σου λόγος είναι αλήθεια. Καθώς έστειλες Εμένα στον κόσμο, και Εγώ τους έστειλα στον κόσμο. Και για αυτούς αγιάζω τον Εαυτό Μου, για να είναι και αυτοί αγιασμένοι στην αλήθεια.

        Και δεν παρακαλώ μόνο για αυτούς, αλλά και για όλους όσους πίστεψαν σε Εμένα με το λόγο τους, για να είναι όλοι ένα, καθώς Εσύ Πατέρα είσαι μέσα σε Εμένα, και Εγώ μέσα σε Εσένα, να είναι και αυτοί ένα με Εμείς ένα, για να πιστέψει ο κόσμος ότι Εσύ Με έστειλες. Και Εγώ τη δόξα που Μου έδωσες, έδωκα σε αυτούς για να είναι ένα, καθώς και Εμείς είμαστε Ενα. Εγώ μέσα σε αυτούς, και Εσύ μέσα σε Εμένα, για να είναι τετελειωμένοι σε ένα, και να γνωρίζει ο κόσμος ότι Εσύ Με έστειλες και τους αγάπησες καθώς αγάπησες Εμένα. Πατέρα εκείνους τους οποίους Μου έδωσες, θέλω να είναι όπου είμαι Εγώ, να είναι και αυτοί μαζί Μου, για να βλέπουν τη δόξα Μου την οποία Μου έδωσες, γιατί Με αγάπησες  πριν την αρχή του κόσμου. Πατέρα δίκαιε, και ο κόσμος δεν Σε γνώρισε, Εγώ όμως Σε γνώρισα, και αυτοί γνώρισαν ότι Εσύ Με έστειλες. Και φανέρωσα σε αυτούς το όνομα Σου, και θα φανερώσω για να είναι η αγάπη με την οποία Με αγάπησες με αυτούς, και Εγώ μέσα σε αυτούς.

 

    Καθώς Πιστεύω.  Ολα αυτά βέβαια τα λόγια και οι προσευχές έχουν σκοπό να διδάξουν. Ας δούμε κάποια εδάφια πιο αναλυτικά. Με το πρώτο εδάφιο ζητάει από τον Πατέρα να δοξάσει τον Υιό, ώστε ο Υιός να δοξάσει τον Πατέρα. Δηλαδή όταν δοξάζεται ο Υιός δοξάζεται και ο Πατέρας, γιατί Πατέρας και Υιός, και Αγιο Πνεύμα είναι βεβαίως ο Θεός. Δηλαδή ξανά περνάει το μήνυμα ότι ο Κύριος είναι μέρος του Υπερτάτου Νου. Ο Υιός έχει εξουσία πάνω σε κάθε σάρκα, πάνω σε κάθε άνθρωπο, για να δώσει αιώνια ζωή σε όσους αξίωσε ο Πατέρας. Και αιώνια ζωή είναι το να γνωρίζουμε τον μόνο αληθινό Θεό και τον απεσταλμένο Του, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το να γνωρίζουμε, δεν σημαίνει βέβαια να έχουμε απλά ακούσει για το Θεό, αλλά να είμαστε δεμένοι με τον Υπέρτατο Πατέρα. Εκείνος είναι η Ζωή και η Πηγή της ζωής, και όταν είμαστε μαζί Του, ποτέ δεν πεθαίνουμε. Τα περισσότερα λόγια του Κυρίου είναι απλά και ευκολονόητα. 

 

Κεφάλαιο 18.   Αφού ο Κύριος είπε αυτά, εξήλθε με τους μαθητές Του πέρα στον χείμαρρο των Κέδρων, όπου ήταν κήπος Αυτός και οι μαθητές Του. Ηξερε το μέρος και ο Ιούδας που Τον παρέδωσε, γιατί πολλές φορές είχε πάει εκεί ο Κύριος με τους μαθητές Του. Ο Ιούδας λοιπόν αφού πήρε το τάγμα, και τους υπηρέτες των Φαρισαίων και γραμματέων, ήρθε με φανάρια και λαμπάδες και όπλα. Ο Κύριος λοιπόν ξέρωντας τα πάντα που θα Του συνέβαιναν εξήλθε και τους είπε, ποιόν ζητάτε; Και αυτοί είπαν, τον Ιησού τον Ναζωραίο. Και ο Κύριος τους είπε, Εγώ είμαι. Εστεκε μαζί τους και ο Ιούδας που Τον παρέδινε. Καθώς λοιπόν είπε Εγώ είμαι, αποσύρθηκαν προς τα πίσω και έπεσαν κάτω. Πάλι τους ρώτησε, ποιόν ζητάτε; Και είπαν, Ιησού τον Ναζωραίο. Και ο Κύριος τους είπε, σας είπα Εγώ είμαι, αν λοιπόν ζητάτε Εμένα αφήστε τους άλλους να φύγουν, για να πληρωθεί ο λόγος τον οποίον είπε, από εκείνους που Μου έδωσες δεν απόλεσα κανένα. Τότε ο Σίμων Πέτρος τράβηξε ένα μαχαίρι που είχε και χτύπησε τον δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το δεξιό αυτί. Το όνομα του δούλου ήταν Μάλχος.

    Καθώς Πιστεύω. Ο Μάλχος ήταν δούλος του αρχιερέα, ήταν δούλος των σταυρωτών Του. Δεν άκουσε και δεν κατάλαβε τόσα χρόνια την διδασκαλία του Κυρίου. Παρέμεινε δούλος και στο σώμα και στην ψυχή. Του έκοψαν το αφτί, γιατί ο Κύριος απευθύνθηκε πρώτα στον δούλο και στον τελευταίο άνθρωπο, αλλά ο Μάλχος μάταια είχε τα αφτιά του. Ηταν κουφός, γιατί ήταν αληθινός δούλος των υπηρετών του διαβόλου, και γιαυτό δεν άκουσε. Ο,τι ειπώθηκε ακόμα και κατά λάθος, και ό,τι έγινε που έχει σχέση με τον Κύριο, περνάει κάποιο μήνυμα, ή μεταφέρνει κάποια πληροφορία ή έχει σκοπό κάτι να μας διδάξει.)

        Και ο Κύριος του είπε, βάλε το μαχαίρι στη θήκη του, το ποτήρι που Μου έδωσε ο Πατέρας να πιω, δεν θα το πιώ; (Ο Κύριος είπε επίσης, βάλε το μαχαίρι στη θήκη του, γιατί όποιος δίνει μαχαίρι, μαχαίρι θα πάρει.) Το τάγμα λοιπόν και ο χιλίαρχος και οι υπηρέτες των Ιουδαίων συνέλαβαν τον Κύριο και Τον έδεσαν, και Τον έφεραν πρώτα στον Αννα, γιατί ήταν πεθερός του Καϊάφα, ο οποίος ήταν αρχιερέας εκείνον τον χρόνο. Ο Καϊάφας ήταν αυτός που συμβούλεψε τους Ιουδαίους ότι συμφέρει να απολεστεί ένας άνθρωπος υπέρ του λαού. Ακολουθούσε τον Κύριο και ο Σίμωνας Πέτρος και ο άλλος μαθητής, και ο άλλος μαθητής ήταν γνωστός στον αρχιερέα, και εισήλθαν μαζί με τον Κύριο στην αυλή του αρχιερέα. Ο Πέτρος έστεκε έξω κοντά στην θύρα. Εξήλθε ο άλλος μαθητής ο οποίος ήταν γνωστός στον αρχιερέα και μίλησε στην θυρωρό, και έφερε μέσα τον Πέτρο. Και η δούλη η θυρωρός του είπε, μήπως είσαι και εσύ ένας απ?τους μαθητές Αυτού του Ανθρώπου; Και εκείνος είπε, δεν είμαι. Εστεκαν οι δούλοι και οι υπηρέτες οι οποίοι είχαν ανάψει φωτιά, γιατί έκανε κρύο και θερμένονταν.

      Ο αρχιερέας λοιπόν ρώτησε τον Κύριο περί των μαθητών Του και περί της διδαχής Του. Και ο Κύριος του είπε, Εγώ μίλησα φανερά στον κόσμο, Εγώ πάντοτε δίδαξα στην συναγωγή και στον ιερό, όπου οι Ιουδαίοι μαζεύονται πάντα, και κρυφά δεν είπα τίποτα. Τι Με ρωτάς;  Ρώτησε αυτούς που Με άκουσαν τι τους είπα, αυτοί ξέρουν όσα είπα. Οταν τα είπε αυτά, ένας των υπηρετών που έστεκε κοντά έδωσε χαστούκι στον Κύριο και Του είπε, έτσι μιλάς στον αρχιερέα; Και ο Κύριος του είπε, εάν κακώς εμίλησα, μαρτύρησε περί του κακού, αν όμως του μίλησα καλώς, γιατί Με δέρνεις; Είχε στείλει τον Κύριο δεμένο ο Αννας  προς τον Καϊάφα τον αρχιερέα. Ο Σίμων Πέτρος έστεκε και εθερμένοταν. Του είπαν λοιπόν μήπως και εσύ είσαι από τους μαθητές Του; Και αρνήθηκε, και είπε δεν είμαι. Και του είπε ένας από τους δούλους του αρχιερέα ο οποίος ήταν συγγενής εκείνου του οποίου ο Πέτρος του έκοψε το αυτί, δεν σε είδα εγώ στον κήπο μαζί Του; Πάλι λοιπόν ο Πέτρος αρνήθηκε, και αμέσως ελάλησε ο πετεινός.   

      Εφεραν λοιπόν τον Κύριο από τον Καϊάφα στο πραιτώριο, και ήταν πρωί, και αυτοί δεν εισήλθαν στο πραιτώριο, για να μην μιανθούν, αλλά για να φάνε το πάσχα. Εξήλθε λοιπόν ο Πιλάτος, και είπε, τι κατηγορία φέρνετε κατά Αυτού του Ανθρώπου; Και αυτοί απάντησαν, εάν δεν ήταν κακοποιός, δεν θα σου Τον παραδίναμε. Και ο Πιλάτος τους είπε. Πάρτε Τον λοιπόν εσείς και να Τον κρίνετε σύμφωνα με το νόμο σας. Και οι Ιουδαίοι απάντησαν, εμείς δεν έχουμε εξουσία να θανατώνουμε κανένα. Για να πληρωθεί ο λόγος του Κυρίου, τον οποίον είπε με ποιόν θάνατο έμελλε να φύγει. Ο Πιλάτος εισήλθε πάλι στο πραιτώριο και φώναξε τον Κύριο και Του είπε, Είσαι Εσύ ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Και ο Κύριος τον ρώτησε, από τον εαυτό σου το λές, ή άλλοι σου το είπαν για Εμένα; Και ο Πιλάτος είπε, μήπως εγώ είμαι Ιουδαίος; Το δικό Σου το έθνος και οι αρχιερείς Σε παρέδωσαν σε εμένα, τι έκαμες;  Και ο Κύριος του είπε, η Βασιλεία Μου δεν είναι σ?αυτόν τον κόσμο, αν ήταν εκ του κόσμου τούτου, οι υπηρέτες Μου θα αγωνιζόντουσαν να μην παραδωθώ στους Ιουδαίους, τώρα όμως η Βασιλεία Μου δεν είναι εδώ. Και ο Πιλάτος Του είπε, είσαι λοιπόν βασιλιάς; Και ο Κύριος του είπε, εσύ λες ότι Βασιλιάς είμαι Εγώ, γιαυτό γεννήθηκα και ήρθα στον κόσμο για να μαρτυρήσω την αλήθεια. Οποιος είναι της αλήθειας ακούει τη φωνή Μου.

Καθώς Πιστεύω. Υπογραμμίζουμε τα λόγια Του, όποιος είναι της αλήθειας ακούει τη φωνή Μου, ότι δεν ταιριάζει με τη φωνή Του, δεν είναι αλήθεια του Θεού).

Και ο Πιλάτος είπε, τι είναι αλήθεια; Και αφού είπε αυτό, εξήλθε πάλι στους Ιουδαίους και τους είπε, εγώ δεν Του βρίσκω κανένα έγκλημα, αλλά είναι συνήθεια σας να σας απολύω έναν στο πάσχα, θέλετε λοιπόν να σας απολύσω τον Βασιλιά των Ιουδαίων; Πάλι λοιπον κραύγασαν όλοι, όχι Αυτόν, αλλά τον Βαραββά. Ο Βαραββάς ήταν ληστής.

 

Κεφάλαιο 19.  Τότε λοιπόν πήρε ο Πιλάτος τον Κύριο και Τον εμαστίγωσε, και οι στρατιώτες έπλεξαν αγκαθωτό στεφάνι, και το έθεσαν στο Κεφάλι Του, και Τον έντυσαν με κόκκινο ιμάτιο, και έλεγαν, χαίρε ο Βασιλεύς των Ιουδαίων, και Του έδιναν χαστούκια. Εξήλθε πάλι ο Πιλάτος και τους είπε, ιδού σας Τον φέρνω έξω για να γνωρίσετε ότι κανένα έγκλημα δεν Του βρίσκω. Εξήλθε λοιπόν ο Κύριος έξω φορώντας το αγκαθωτό στεφάνι, και το κόκκινο ιμάτιο, και τους λέει ο Πιλάτος, δείτε τον Ανθρωπο. Οταν οι αρχιερείς και οι υπηρέτες τους όταν Τον είδαν κραύγασαν λέγοντας, Σταύρωσον σταύρωσον Αυτόν. Και ο Πιλάτος τους είπε, πάρτε Τον εσείς και σταυρώστε Τον, γιατί εγώ δεν Του βρίσκω κανένα έγκλημα. Και αυτοί του είπαν, εμείς νόμο έχουμε, και σύμφωνα με το νόμο πρέπει να πεθάνει, γιατί έκαμε τον Εαυτό Του Υιό του Θεού. Οταν ο Πιλάτος άκουσε τούτο το λόγο, μάλλον φοβήθηκε και εισήλθε πάλι στο πραιτώριο και ρώτησε τον Κύριο, πούθε είσαι Εσύ; Ο Κύριος όμως δεν του απάντησε. Και ο Πιλάτος Του είπε, σε μένα δεν μιλάς; Δεν ξέρεις ότι έχω εξουσία να Σε σταυρώσω και εξουσία να Σε απολύσω;

       Και ο Κύριος του είπε, δεν θα είχες καμμία εξουσία επάνω Μου εάν δεν σου ήταν δεδομένο από άνωθεν, γιαυτό εκείνος που Με παραδίνει σε εσένα έχει μεγαλύτερη αμαρτία. Μετά ο Πιλάτος ζητούσε να Τον απολύσει, όμως οι Ιουδαίοι φώναζαν και έλεγαν, εάν Τον απολύσεις δεν είσαι φίλος του Καίσαρα, όποιος κάνει τον εαυτό του βασιλιά αντιλέγει στον Καίσαρα. Ο Πιλάτος μόλις άκουσε τούτο το λόγο, έφερε έξω τον Κύριο και κάθισε επί του βήματος εις τον τόπον λεγόμενον λιθόστρωτο στα Εβραϊκά Γαββαθά. Ηταν Παρασκευή του πάσχα, και η ώρα περίπου εξη, και λέει προς τους Ιουδαίους, ιδού ο Βασιλιάς σας. Αυτοί κραύγαζαν, σταύρωσον σταύρωσον Αυτόν. Και ο Πιλάτος τους είπε, τον Βασιλιά σας να σταυρώσω; Και αποκρίθηκαν οι αρχιερείς, δεν έχουμε άλλο βασιλιά παρά μόνο τον Καίσαρα. Τότε παρέδωσε τον Κύριο σ?αυτούς για να σταυρωθεί.  Και παρέλαβαν τον Κύριο και Τον απήγαγαν. Και βαστάζοντας τον Σταυρό Του, εξήλθε στον λεγόμενο Κρανίου τόπο, ο οποίος στα Εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς, εκεί Τον σταύρωσαν και μαζί Του άλλους δύο, από εδώ και από εκεί, στο μέσο ήταν ο Κύριος. Εγραψε και τίτλο (δηλαδή την κατηγορία για την οποία δικάστηκε, και η κατηγορία ήταν ότι "είπε" ότι είναι βασιλιάς των Ιουδαίων), ο Πιλάτος και τον έθεσε πάνω στο Σταυρό. ΙΗΣΟΫΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ. (Εδώ υπάρχει μια μικρή διαφορά με τους άλλους Ευαγγελιστές, όμως ο Ιωάννης ήταν δίπλα στο Σταυρό, και μάλλον αυτός θυμόταν καλύτερα).

       Και αυτόν τον τίτλο τον διάβασαν πολλοί Ιουδαίοι γιατί ήταν κοντά στην πόλη το μέρος που σταύρωσαν τον Κύριο, και ήταν γραμμένος Εβραϊκά, Ελληνικά, Ρωμαϊκά. Και είπαν στον Πιλάτο οι αρχιερείς των Ιουδαίων, μην γράφεις ο βασιλιάς των Ιουδαίων, αλλά ότι Εκείνος είπε Βασιλιάς Είμαι των Ιουδαίων. Και ο Πιλάτος τους είπε, ότι έγραψα έγραψα. Οι στρατιώτες λοιπόν αφού σταύρωσαν τον Κύριο, πήραν τα ιμάτια Του, και τα έκαμαν τέσσαρα μερίδια, σε κάθε στρατιώτη ένα μερίδιο, ήταν δε ο χιτώνας άρραφος από άνωθεν όλος υφαντός. Και είπαν μεταξύ τους, ας μην τον σχίσουμε, αλλά ας ρίξουμε λαχνό, ποιανού θα είναι. Για να πληρωθεί η γραφή, διαμερίστηκαν τα ιμάτια Μου μεταξύ τους, και επί τον ιματισμό Μου έβαλαν κλήρο. Οι στρατιώτες λοιπόν αυτά έκαμαν. Κοντά στον Σταυρό του Κυρίου ήταν η Μητέρα Του, και η αδερφή της Μητέρας Του, η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά, και η Μαρία η Μαγδαληνή. Ο Κύριος λοιπόν καθώς είδε τη Μητέρα Του, και τον μαθητή που παριστάμενο τον οποίο αγαπούσε, λέει προς τη Μητέρα Του, γυναίκα να ο γιός σου, έπειτα είπε προς τον μαθητή, ιδού η Μητέρα σου.

         Και από εκείνη την ώρα, ο μαθητής την πήρε στο σπίτι του. Μετά απ?αυτά και καθώς ο Κύριος γνώριζε ότι ετελέστηκαν όλα, για να πληρωθεί η γραφή λέει, Διψώ. Υπήρχε εκεί δοχείο γεμάτο ξύδι, και εκείνοι γέμισαν ένα σφουγγάρι από ξύδι και αφού το έθεσαν σε ύσσωπο προσέφεραν στο Στόμα Του. Οταν λοιπόν ο Κύριος έλαβε το ξύδι είπε Τέλος, και κλίνας το Κεφάλι Του παρέδωσε το Πνεύμα. Οι Ιουδαίοι για να μην μείνουν στους σταυρούς τα σώματα το Σάββατο, επειδή ηταν Παρασκευή, διότι ήταν μεγάλη ημέρα εκείνη η ημέρα του Σαββάτου, παρακάλεσαν τον Πιλάτο να τους σπάσουν τα πόδια και νατα σηκώσουν απ?τους σταυρούς. Ηρθαν λοιπόν οι στρατιώτες και έσπασαν τα σκέλη των δύο σταυρωμένων, και όταν πήγαν στον Κύριο είδαν ότι είχε φύγει δεν Του έσπασαν το πόδια, αλλά ένας των στρατιωτών, εκέντησε με λόγχη την πλευρά Του και αμέσως εξήλθε Αίμα και Νερό. Και αυτός που είδε μαρτυράει, και αληθινή είναι η μαρτυρία του, και εκείνος ξέρει ότι λέει αλήθεια για να πιστέψετε εσείς. Αυτά έγιναν για να πληρωθεί η γραφή, Οστό Του δεν θα συντριφτεί, και άλλη γραφή λέει, θα επιβλέψουν σε Εκείνον τον οποίον εξεκέντησαν. Μετά απ?αυτά ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ο οποίος ήταν μαθητής του Κυρίου, αλλά κρυφά για τον φόβο των Ιουδαίων, παρακάλεσε τον Πιλάτο να σηκώσει το Σώμα του Κυρίου. Ηρθε επίσης και ο Νικόδημος ο οποίος είχε έρθει στον Κύριο τη νύχτα στην αρχή, και έφερε μίγμα σμύρνης και αλόης έως εκατό λίτρα. Επήραν λοιπόν το Σώμα του Κυρίου και Το έδεσαν με σάβανα με τα αρώματα καθώς είναι συνήθεια των Ιουδαίων να ενταφιάζουν. Ηταν ένας τόπος εκεί που σταυρώθηκε, κήπος, και μέσα στον κήπο ήταν νέο μνημείο, στο οποίο κανείς ακόμα δεν είχε τεθεί. Εκεί λοιπόν έθεσαν τον Κύριο, για την Παρασκευή των Ιουδαίων, γιατί το μνημείο ήταν κοντά.

Εδώ υπογραμμίζω τα λόγια του Ιωάννη. Εκέντησαν με λόγχη την πλευρά Αυτού, και εξήλθε Αίμα και Νερό. Και αυτός που είδε με τα μάτια του μαρτυρεί, και αληθινή είναι η μαρτυρία του, και αυτός ξέρει ότι λέει την αλήθεια, για να πιστέψετε εσείς.

 

Κεφάλαιο 20.  Την δε πρώτη ημέρα της εβδομάδας η Μαρία η Μαγδαληνή ήρθε στο μνημείο το πρωί, ενώ ακόμα ήταν σκοτάδι, και είδε την πέτρα σηκωμένη απ?το μνημείο. Τρέχει λοιπόν και έρχεται στον Σίμωνα Πέτρο και προς τον άλλον μαθητή τον οποίον αγαπούσε ο Κύριος, και τους λέει, εσήκωσαν τον Κύριο από το μνημείο και δεν ξέρουμε που Τον έβαλαν. Εξήλθαν λοιπόν ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής, και έρχονταν στο μνημείο. Ετρεχαν και οι δύο, και ο άλλος μαθητής έτρεξε πιο γρήγορα από τον Πέτρο, και ήρθε πρώτος στο μνημείο, και έσκυψε να δει, και είδε κάτω τα σάβανα αλλά δεν εισήλθε μέσα. Ερχεται λοιπόν ο Σίμωνας Πέτρος ακολουθώντας και εισήλθε μέσα στο μνημείο και βλέπει τα σάβανα κάτω, και το σουδάριο που ήταν στο Κεφάλι Του κάτω αλλά όχι μαζί με τα σάβανα, αλλά χωριστά τυλιγμένο σε ένα μέρος. Τότε εισήλθε και ο άλλος μαθητής που ήρθε πρώτος στο μνημείο, και είδε και επίστεψε. Διότι δεν είχαν καταλάβει ακόμα τη γραφή, ότι έπρεπε να αναστηθεί εκ νεκρών. Ανεχώρησαν λοιπόν πάλι στα ίδια οι μαθητές. Η Μαρία έστεκε κοντά στο μνημείο και έκλαιγε, και καθώς έκλαιγε έσκυψε στο μνημείο, και βλέπει δύο Αγγέλους με λευκά ιμάτια καθισμένους, ένα προς το κεφάλι και ένα προς τα πόδια εκεί που ήταν ο Κύριος. Και της είπαν, γυναίκα γιατί κλαις; Και τους είπε, γιατί σήκωσαν τον Κύριο μου και δεν ξέρω που Τον έθεσαν. Και αφού είπε αυτά στράφηκε πίσω της και βλέπει τον Κύριο να στέκεται και δεν ήξερε ότι ήταν ο Κύριος. Και ο Κύριος της είπε, γυναίκα γιατί κλαίς; Ποιόν ζητάς; Εκείνη νόμισε πως ήταν ο κηπουρός και του είπε, κύριε αν εσύ Τον σήκωσες πεσμου που Τον έθεσες και εγώ θα Τον σηκώσω. Και ο Κύριος της είπε, Μαρία. Εκείνη γύρισε και Τον είδε, και είπε Ραβουνί, το οποίο σημαίνει Διδάσκαλε.  

        Και ο Κύριος της είπε, μην Με αγγίζεις γιατί δεν ανέβηκα ακόμα προς τον Πατέρα Μου, αλλά πήγαινε στα αδέρφια Μου και πέστους, Ανεβαίνω προς τον Πατέρα Μου και Πατέρα σας, και Θεό Μου και Θεό σας. Και πήγε η Μαρία η Μαγδαληνή και ανήγγειλε στους μαθητές ότι είδε τον Κύριο και ότι της είπε αυτά. Το βράδυ λοιπόν της ημέρας εκείνης της πρώτης της εβδομάδας, και ενώ οι θύρες ήταν κλειστές, όπου οι μαθητές ήταν μαζεμένοι, ήρθε ο Κύριος και στάθηκε στη μέση, και τους λέει, ειρήνη σε εσάς, και καθώς είπε αυτά, τους έδειξε τα χέρια Του και την πλευρά Του, και χάρηκαν οι μαθητές καθώς είδαν τον Κύριο. Και ο Κύριος τους είπε πάλι, ειρήνη σε εσάς, καθώς Με έστειλε ο Πατέρας, και Εγώ στέλνω εσάς. Και καθώς είπε, φύσηξε προς αυτούς και τους είπε, Λάβετε Πνεύμα Αγιο. Αν συγχωράτε τις αμαρτίες είναι συγχωρεμένες σε αυτούς, και αν τις κρατήτε είναι κρατημένες. Ο Θωμάς ένας απ?τους δώδεκα ο λεγόμενος Δίδυμος δεν ήταν μαζί τους, όταν ήρθε ο Κύριος. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές, είδαμε τον Κύριο. Και αυτός τους είπε, εάν δεν δω στα χέρια Του τον τύπο των καρφιών, και βάλω το δάχτυλο μου στα σημάδια, και αν δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά Του, δεν θα πιστέψω.

 

  Καθώς Πιστεύω. Δεν νομίζω ότι τα λόγια του Θωμά ήταν πράγματι λόγια αλληθινής δυσπιστίας, γιατί είχε δει τόσα θαύματα, που δεν είχε κανένα λόγο να δει για να πιστέψει. Ο Θωμάς μίλησε έτσι επειδή βρισκόταν σε κατάσταση μεγάλης θλίψης, απογοήτευσης και σύγχυσης. Καθώς είναι προφανές είχαν ακουστεί πολλά, και ιδιαίτερα από τους γραμματείς και Φαρισαίους οι οποίοι θέλησαν με κάθε τρόπο όχι απλώς να Τον θανατώσουν, αλλά ιδιαίτερα να Τον σταυρώσουν, γιατί έτσι θα απέδειχναν, όπως νόμιζαν, στο λαό, ότι ήταν "καταραμένος" του Θεού. Οι αρχαίοι συγγραφείς είχαν παρερμηνεύσει τα γραπτά και τα διδάγματα του Μωυσή, και υπό το κράτος της άγνοιας και της παρανόησης, είχαν γράψει στο Δευτερονόμιο ότι εκείνον που κρεμάνε στο ξύλο είναι καταραμένος του Θεού. Παραπέμπω στην ερμηνεία μου πάνω στο βιβλίο της Εξόδου. Ο καταραμένος του Θεού είναι ο διάβολος, αλλά ο Ευλογημένος του Θεού είναι καταραμένος του διαβόλου. Και όπως είπε ο Κύριος στον Νικόδημο, καθώς ο Μωυσής ύψωσε στην έρημο πάνω σε ξύλο το φίδι, δηλαδή ύψωσε και έκαψε το σύμβολο του διαβόλου, έτσι  και ο Υιός του ανθρώπου πρέπει να υψωθεί επί ξύλου. Αυτοί όμως δεν είχαν καταλάβει τι έκαμε ο Μωυσής στην έρημο, παραποίησαν τα γραπτά του και κατέληξαν να γράψουν εντελώς ανόητα, ότι αυτός που κρεμιέται στο ξύλο, ένοχος ή αθώος, ήταν καταραμένος του Θεού!!

    Και βεβαίως, οτιδήποτε γραφόταν στη Βίβλο, τότε το ερμήνευαν ότι ήταν λόγια και θέλημα του Θεού. Γιαυτό ο Θωμάς (όπως και οι άλλοι) είχε κάπου κλονιστεί. Αυτά του, λοιπόν, τα λόγια που ήταν αποτέλεσμα απογοήτευσης και σύγχυσης, γράφτηκαν ώστε να αποκαλύπτουν και να ενθαρρύνουν τους ολιγόπιστους και τους δύσπιστους ανθρώπους. Καλούν τους ανθρώπους και τους λένε, μην απογοητεύεσαι άνθρωπε, και μην λες ότι είναι αργά για σένα επειδή μέχρι τώρα δεν πίστευες. Θυμίσου ότι και ο Θωμάς δεν πίστεψε, και ζητούσε αποδείξεις, και ο Πέτρος επίσης είπε ότι δεν θα απαρνιώταν τον Κύριο, όμως κάπου τρόμαξε, φοβήθηκε, απογοητεύτηκε, και σε κάποια στιγμή μεγάλης θλίψης και αδυναμίας λύγισε, όμως επέστρεψε και δεν χάθηκε. Εχε λοιπόν θάρρος, και επέστρεψε άνθρωπε στο Θεό, ο Κύριος σε περιμένει και θα σε συγχωρέσει όπως συγχώρεσε τον Θωμά και τον Πέτρο.)

        Υστερα πάλι από οχτώ ημέρες ήταν οι μαθητές Του και ο Θωμάς μαζί τους. Και ήρθε ο Κύριος ενώ οι θύρες ήταν κλειστές, και στάθηκε στη μέση και είπε, ειρήνη σε εσάς, έπειτα λέει στον Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου εδώ και κοίτα τα χέρια Μου, και φέρε το χέρι σου και βάλετο στην πλευρά Μου, και μην είσαι άπιστος, αλλά πιστός. Και ο Θωμάς αποκρίθηκε, ο Κύριος μου και ο Θεός μου. Και ο Κύριος του είπε, επειδή Με είδες Θωμά επίστεψες, μακάριοι αυτοί που δεν είδαν και πίστεψαν. (Υπογραμμίζω τα λόγια Του, μακάριοι όσοι δεν είδαν και πίστεψαν! Και άλλα πολλά θαύματα έκαμε ο Κύριος μπροστά στους μαθητές Του, τα οποία δεν είναι γραμμένα σε αυτό το βιβλίο, αυτά γράφτηκαν για να πιστέψετε εσείς ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε αιώνια ζωή.

 

Κεφάλαιο 21.   Μετά από αυτά ο Κύριος φανερώθηκε πάλι στους μαθητές Του στη θάλασσα της Τιβεριάδος, και φανερώθηκε έτσι. Ηταν μαζί ο Σίμων Πέτρος και ο Θωμάς ο λεγόμενος Δίδυμος, και ο Ναθαναήλ από την Κανά της Γαλιλλαίας, και οι δύο γιοι του Ζεβεδαίου, και άλλοι δύο εκ των μαθητών Του. Και τους είπε ο Πέτρος, πηγαίνω να ψαρέψω. Και του είπαν ερχόμαστε και εμείς μαζί σου. Εξήλθαν και ανέβηκαν στο πλοίο αμέσως και εκείνη τη νύχτα δεν έπιασαν κανένα. Αφού ήρθε το πρωί, εστάθηκε ο Κύριος στην ακρογιαλιά, αλλά οι μαθητές δεν ήξεραν ότι ήταν ο Κύριος. Και ο Κύριος τους είπε, παιδιά μήπως έχετε κάτι για προσφάγι;  Και αυτοί είπαν, δεν έχουμε τίποτα. Και ο Κύριος τους είπε, ρίχτε το δύχτι στην δεξιά μεριά του πλοίου και θα πιάσετε. Ερριξαν λοιπόν το δύχτι και δεν μπορούσαν πια να το τραβήξουν απ?το πλήθος των ψαριών. Και λέει στον Πέτρο εκείνος ο μαθητής που αγαπούσε ο Κύριος, ο Κύριος είναι. Καθώς άκουσε ο Πέτρος ότι είναι ο Κύριος, φόρεσε τα ρούχα του γιατί ήταν γυμνός, και έπεσε στη θάλασσα. Οι άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοίο γιατί δεν ήταν μακριά από τη στεριά, ώς περίπου διακόσιες πήχες, και έσυραν το δύχτι με τα ψάρια. Καθώς λοιπόν βγήκαν στη στεριά είδαν ανθρακιά έτοιμη και ψάρι πάνω και ψωμί. Και ο Κύριος τους είπε, φέρτε τώρα από τα ψάρια που πιάσατε.

       Ανέβηκε ο Πέτρος και έσυρε το δύχτι γεμάτο μεγάλα ψάρια εκατόν πενήντα τρία, και ενώ ήταν τόσα πολλά το δύχτι δεν σκίστηκε. Και ο Κύριος τους είπε, ελάτε να γευματίσετε. Κανένας όμως δεν τολμούσε να Τον εξετάσει και να ρωτήσει, Εσύ Ποιός είσαι;  Ηξεραν ότι ήταν ο Κύριος. Ηρθε λοιπόν ο Κύριος και πήρε το ψωμί, και έδωκε σε αυτούς το ίδιο και το ψάρι. Αυτή ήταν η Τρίτη φορά που φανερώθηκε ο Κύριος αφού αναστήθηκε εκ νεκρών. Αφού λοιπόν έφαγαν ο Κύριος είπε στον Πέτρο, Σίμων  Ιωνά Με αγαπάς περισσότερο από τους άλλους; Και Του είπε, ναι Κύριε, Εσύ ξέρεις ότι Σε αγαπώ. Και ο Κύριος του είπε, βόσκε τα αρνιά Μου. Και του είπε πάλι για δεύτερι φορά, Σίμων Ιωνά Με αγαπάς; Και Του είπε, ναι Κύριε, Εσύ ξέρεις ότι Σε αγαπώ. Και ο Κύριος του είπε, Ποίμενε τα πρόβατα Μου. Και του λέει πάλι την τρίτη φορά, Σίμων Ιωνά Με αγαπάς; Ελυπήθηκε πολύ ο Πέτρος που του είπε για τρίτη φορά, Με αγαπάς; Και είπε στον Κύριο, Εσύ ξέρεις τα πάντα, Εσύ ξέρεις ότι Σε αγαπώ. Και ο Κύριος του είπε, βόσκε τα πρόβατα Μου.

       Αλήθεια αλήθεια σου λέω, όταν ήσουν νεώτερος έζωνες τον εαυτό σου και πήγαινες όπου ήθελες, αφού όμως γεράσεις, θα απλώσεις τα χέρια σου, και άλλος θα σε ζώσει, και θα σε φέρει εκεί που δεν θέλεις. Το είπε αυτό δεικνύωντας με τι θάνατο έμελλε να δοξάσει το Θεό. Και αφού είπε αυτά του λέει, ακολούθησε Με. Γύρισε ο Πέτρος και βλέπει που ακολουθούσε ο άλλος μαθητής εκείνον τον οποίον αγαπούσε ο Κύριος, και ήταν αυτός που έπεσε στο δείπνο στο στήθος Του, και είπε Κύριε ποιός θα Σε παραδώσει; Αυτόν είδε ο Πέτρος και είπε στον Κύριο, Κύριε αυτός γιατί ακολουθάει; Και ο Κύριος του είπε, εάν γιαυτόν θέλω να μείνει έως που να έρθω, τι είναι για εσένα; Εσύ ακολούθησε Με. Διαδόθηκε λοιπόν τούτος ο λόγος προς τους αδερφούς, ότι εκείνος ο μαθητής δεν θα πεθάνει, όμως ο Κύριος δεν είπε πως δεν θα πεθάνει, αλλά αν θέλω να μείνει αυτός ώσπου να έρθω τι είναι για εσένα; Αυτός είναι ο μαθητής που μαρτυράει αυτά, και ξέρουμε ότι αληθινή είναι η μαρτυρία του. Είναι και πολλά άλλα που έκανε ο Κύριος τα οποία αν γραφτούν όλα, ούτε αυτός ο κόσμος νομίζω θα χωρήσει τα γραφόμενα βιβλία. Αμήν.

 

ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ

 

       Από το κεφάλαιο 4, εδάφιο 1 έως 11.   Τότε ο Κύριος πήγε στην έρημο για του Πνεύματος, για να πειραχτεί από τον διάβολο. Και ενήστευσε σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες και επείνασε. Και ήρθε εκείνος που πειράζει και είπε, αν είσαι Υιός του Θεού, πες σε αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά. Και ο Κύριος τού είπε, είναι γραμμένο, ο άνθρωπος δεν θα ζήσει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που εξέρχεται απ?το Θεό. Τότε Τον παράλαβε ο διάβολος και Τον έφερε στην αγία πόλη, και Τον στήνει στο πτερύγιο του ιερού, και Του λέγει, ρίξε τον Εαυτό Σου κάτω, γιατί είναι γραμμένο, ?ότι θα προστάξει τους Αγγέλους Του για Σένα, θα σε σηκώνουν στα χέρια τους για να μην σκοντάψεις σε πέτρα το Πόδι Σου. Και ο Κύριος του είπε, πάλι είναι γραμμένο, δεν θα πειράξεις Κύριον τον Θεό σου. Πάλι ο διάβολος Τον πήγε σε ένα ψηλό βουνό και Του δείχνει όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη δόξα τους. Και Του είπε, όλα αυτά θα σου τα δώσω εάν πέσεις και με προσκυνήσεις. Και τότε ο Κύριος του είπε, φύγε σατανά, γιατί είναι γραμμένο, Κύριον τον Θεό σου θα προσκυνήσεις και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις. Τότε έφυγε ο διάβολος, και αμέσως ήρθαν Αγγελοι και Τον υπηρετούσαν.   

  Καθώς Πιστεύω. Πιστεύω ότι ακόμα και με αυτούς τους πειρασμούς στην έρημο ο Κύριος περνάει κάποια μηνύματα. Ζεις μέσα στην έρημο του κόσμου, πεινάς και δεν έχεις φαγητό, ποτέ όμως η φυσική σου ανάγκη για φαγητό μην σε κάνει να υποταχτείς στο διάβολο, πολέμησε την με την πνευματική δύναμη η οποία μπορεί να υποτάξει τη φύση, και μην κάνεις ποτέ άδικο προκειμένου να φας, μην συμφωνάς με τους πειρασμούς του διαβόλου, και ποτέ μην ζητήσεις φαγητό προκαλώντας το Θεό να κάνει θαύμα. Πάντα να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά ζει και με κάθε λόγο που προέρχεται από το Θεό.       

       Από το Κεφάλαιο 5. Αφού είδε το λαό, ανέβηκε στο όρος, και αφού εκάθισε ήρθαν κοντά Του οι μαθητές Του, και άρχισε να τους διδάσκει.

      Μακάριοι οι φτωχοί στο πνεύμα διότι αυτών είναι η Βασιλεία των ουρανών.

      Μακάριοι οι πενθούντες διότι αυτοί θα παρηγορηθούν.

      Μακάριοι οι ήπιοι διότι αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη.

      Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες για δικαιοσύνη διότι αυτοί θα χορτάσουν.

      Μακάριοι οι ελεήμονες διότι αυτοί θα ελεηθούν.

      Μακάριοι αυτοί που έχουν καθαρή καρδιά, διότι αυτοί θα δουν το Θεό.

      Μακάριοι οι ειρηνοποιοί διότι αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού.

      Μακάριοι οι διωγμένοι για δικαιοσύνη διότι αυτών είναι η Βασιλεία των ουρανών.

      Μακάριοι θα είσαστε όταν σας κατηγορούν και σας διώκουν και λένε ψεματα εναντίον σας κάθε κακό λόγο εξ αιτίας Μου. Χαίρετε και αγαλλιάστε, διότι ο μισθός σας θα είναι πολύς στον ουρανό, επειδή το ίδιο κατεδίωκαν τους Προφήτες πριν από σας. Εσείς είσαστε το αλάτι της γης, εάν όμως το αλάτι διεφθαρθεί, με τι θα αλατίσει; Κανένα πια δεν οφελεί, παρά μόνο είναι να πεταχτεί έξω και να καταπατηθεί από τους ανθρώπους.

     Εσείς είσαστε το φως του κόσμου, πόλις η οποία βρίσκεται πάνω σε βουνό δεν μπορεί να κρυφτεί. Κανείς δεν ανάβει λυχνάρι για να το βάλει κάτω από το τραπέζι, αλλά το βάζει στον λυχνοστάτη για να φωτίζει όλο το σπίτι, έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά σε όλους τους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και για να δοξάζουν τον επουράνιο Πατέρα σας. Μην νομίζετε ότι ήρθα για να καταργήσω το νόμο και τους Προφήτες, αλλά ήρθα να τους εκπληρώσω. Διότι αλήθεια σας λέγω, ώσπου να παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε μια κεραία του νόμου δεν θα παρέλθει, ώσπου να εκπληρωθούν τα πάντα. Οποιος λοιπόν αθετήσει μια από τούτες τις εντολές, ακόμα και την πιο μικρή, και διδάξει άλλο τους ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομαστεί στην βασιλεία των ουρανών, και όποιος εκτελέσει και διδάξει, αυτός μέγας θα ονομαστεί στην βασιλεία των ουρανών. Επειδή σας λέγω, εάν δεν περισέψει η δικαιοσύνη σας και αν δεν είναι περισσότερη από εκείνη των γραμματέων και φαρισαίων, δεν θα εισέρθετε στην Βασιλεία των ουρανών. Ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους Μη φονεύσεις, και όποιος φονεύσει θα είναι ένοχος στην κρίση. Εγώ όμως σας λέω ότι ο καθένας που οργίζεται χωρίς αιτία ενάντια στον αδερφό του θα είναι ένοχος στην κρίση, και όποιος πει στον αδερφό του Ρακά, θα είναι ένοχος στο συνέδριο, και όποιος πει Μωρέ, θα είναι ένοχος στην γέεννα του πυρός. Εάν λοιπόν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδερφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε το δώρο μπροστά στο θυσιαστήριο και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδερφό σου, και τότε έλα να προσφέρεις το δώρο σου. Κάνε ειρήνη με τον αντίδικο σου ενόσω είσαι στο δρόμο μαζί του, μήπως ο αντίδικος σου σε παραδόσει στον κριτή, και ο κριτής σε παραδόσει στον υπηρέτη του και ριχτείς στη φυλακή, αλήθεια σας λέγω, δεν θα εξέλθεις από εκεί, ώσπου να αποδώσεις το ελάχιστο. 

        Ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους μη μοιχεύσεις Εγώ όμως σας λέγω ότι όταν κάποιος  βλέπει γυναίκα με σκοπό να την επιθυμεί, ήδη είναι μοιχός στην καρδιά του. Εάν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλτο και πέταξε το, διότι σε συμφέρει να χάσεις ένα μέλος του σώματος σου και να μην ριφθεί όλο το σώμα σου στην γέεννα. Και εάν το χέρι σου σε σκανδαλίζει κόφτο και πέταξε το, διότι σε συμφέρει να χάσεις ένα μέλος σου, και να μην ριφθεί όλο το σώμα σου στην γέεννα. Ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους ότι όποιος χωρίσει τη γυναίκα του ας της δώσει διαζύγιο, αλλά Εγώ σας λέγω, όποιος χωρίσει τη γυναίκα του εκτός για λόγους πορνείας, την κάνει μοιχαλίδα, και όποιος πάρει γυναίκα χωρισμένη γίνεται μοιχός. Πάλι ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους, Μην επιορκίσεις, αλλά εκπλήρωσε στον Κύριο τους όρκους σου, αλλά Εγώ σας λέγω να μην ορκίζεστε καθόλου, ούτε στον ουρανό, διότι είναι ο θρόνος του Θεού, ούτε στη γη, διότι είναι υποπόδιο των ποδών Του, ούτε στη Ιερουσαλήμ διότι είναι η πόλις του μεγάλου Βασιλέα, ούτε στο κεφάλι σου να μην ορκίζεσαι, διότι δεν μπορείς να κάνεις ούτε μια τρίχα σου λευκή ή μαύρη. Ας είναι ο λόγος σου, ναι, ή όχι, κάτι περισσότερο απ?αυτό προέρχεται εκ του πονηρού.

       Ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους, Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, και οδόντα αντί οδόντως, Εγώ όμως σας λέγω, να μην αντισταθήτε προς τον πονηρό, αλλά όποιος σε χαστουκίσει στο δεξιό μάγουλο, γύρνα του και το αριστερό, και όποιος θέλει να κριθεί μαζί σου και να σου πάρει τον χιτώνα, άφησε τον να σου πάρει και το ρούχο, και αν κάποιος σε αγκαρέψει ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο μίλια. Δώσε σε εκείνον που σου ζητάει, και μην αποστρέφεσαι εκείνον που σου ζητάει να τον δανίσεις.

      Ακούσατε ότι είπαν στους αρχαίους Να αγαπάς τον πλησίον σου, και να μισείς τον εχθρό σου, αλλά Εγώ σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους οι οποίοι σας καταριώνται, ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν, για να γίνετε παιδιά του επουράνιου Πατέρα σας, διότι Αυτός ανατέλλει τον ήλιο Του επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Διότι αν αγαπάτε μόνο αυτούς που σας αγαπούν, ποιό μισθό θα έχετε; Και οι τελώνες δεν κάνουν το ίδιο; Και αν φιλάτε μόνο τα αδέρφια σας, τι περισσότερο κάνετε; Και οι τελώνες δεν κάνουν το ίδιο; Να είσαστε τέλειοι καθώς είναι τέλειος ο επουράνιος Πατέρας σας.  

 

    Καθώς Πιστεύω.  Οι Μακαρισμοί.  Ο πρώτος μακαρισμός είναι υπέρ των ταπεινών, οι οποίοι συνήθως έχουν πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό. Οι φτωχοί στο πνεύμα είναι περισσότερο αυτοί που έχουν ακριβώς πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό. Είναι αυτοί που δεν έχουν πολλές απαιτήσεις, δηλαδή δεν ψάχνουν και δεν κοσκινίζουν για να βεβαιωθούν για το Θεό, είναι βέβαιοι για το Θεό, και κλείνουν τα αφτιά τους σε ότι αρνητικό εξαπολύει ο διάβολος με τους υπηρέτες του ενάντια στο Θεό. Για παράδειγμα ένας φιλόσοφος ψάχνει και αναλύει προκειμένου να πιστέψει, και συχνά χάνεται μέσα στις έρευνες του, με αποτέλεσμα αντί πλούσιος στο πνεύμα, αποδείχνεται πραγματικά φτωχός, ενώ ο φτωχός στο πνεύμα, συνήθως δεν ενδιαφέρεται να ερευνήσει για να πιστέψει, πιστεύει στο Θεό χωρίς έρευνες, και παρόλο φτωχός, αποδείχνεται πλούσιος, καθώς καταφέρνει να βρίσκει τον δρόμο προς το Θεό πολύ καλύτερα από τον πλούσιο φιλόσοφο. Αυτός είναι ο φτωχός στο πνεύμα, είναι αυτός που είναι ταπεινός και έχει πίστη στο Χριστό, και βέβαια μόνο στο Χριστό, γιατί σε σχέση με την πίστη στο Θεό, μόνο ο Χριστός είναι η Αλήθεια, κανένας άλλος.

        Και βεβαίως μέσα σε αυτούς είναι και ο κάθε απόκληρος του κόσμου, ο κάθε φτωχός στη γνώση και στη μόρφωση ο οποίος είναι μια ισάξια ψυχή και της αξίζει να κληρονομήσει την Βασιλεία του Θεού. Αλίμονο όμως στον αλαζόνα, στον υπερήφανο άνθρωπο που νομίζει ότι ξέρει πολλά, και υποτιμάει τους άλλους. Από αυτή τη θέση δεν θα μπορέσει να καταλάβει πολλά... Γιαυτό λοιπόν, μακάριοι οι φτωχοί στο πνεύμα, μακάριοι οι ταπεινοί, γιατί μόνο σαν ταπεινοί θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού. Ενας ταπεινός εύκολα αποκαλεί τον Χριστό Κύριο του και Σωτήρα του. Πόσο όμως είναι εύκολο, για έναν που ξέρει πολλά και κατέχει μεγάλες κοινωνικές θέσεις; Πόσο εύκολο είναι για έναν επιχειραματία ή για ένα επιστήμονα να γονατήσει μπρος στον Κύριο, να Τον δοξάσει, να Τον παρακαλέσει, να Τον αποκαλέσει Κύριο και Σωτήρα Του; Ο κύκλος του είναι πολύ στενός προς τον Κύριο, και συγχρόνως πολύ φαρδύς που τον απομακρύνει, και  έτσι παγιδεύεται μέσα σε αυτές τις συνθήκες, και αντί να Τον δοξάσει και να Τον προσκυνήσει, καταλήγει να Τον αρνήται.

       Και όχι μόνο Τον αρνήται αλλά επειδή η πίστη στον Κύριο ερμηνεύεται σαν λαϊκή, θεωρεί ότι δεν του ταιριάζει, καταλήγοντας ακόμα και να γελάει στο άκουσμα της διδασκαλίας του Κυρίου. Απαξιεί να κατέβει στα λαϊκά επίπεδα αποκαλώντας τον Χριστό Κύριο και Σωτήρα του.  Ιδού λοιπόν ένας άλλος λόγος για τον οποίον λέει ο Κύριος, μακάριοι οι φτωχοί στο πνεύμα, μακάριοι οι ταπεινοί, γιατί αυτοί βρίσκουν πολύ πιο εύκολα τον δρόμο προς τον Κύριο. Ο φτωχός λοιπόν στο πνεύμα αποδείχνεται πλούσιος στο πνεύμα, και αυτός που νομίζει ότι είναι έξυπνος και πλούσιος στο πνεύμα, συχνά αποδείχνεται ότι ήταν πολύ μωρός και φτωχός, γιατί δεν τα κατάφερε να γνωρίσει το Χριστό και να σωθεί.    

       Μακάριοι αυτοί που πενθούν για τους άλλους, και πενθούν οι ίδιοι, δηλαδή υποφέρουν βάσανα, γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν. Οποιος καλά περνάει, τρώει, πίνει διασκεδάζει  και χαίρεται, αδιαφορώντας για τον κόσμο που υποφέρει, δεν μπορεί  να κληρονομήσει την Βασιλεία του Θεού, θα περάσει σε κρίση. Ο αληθινά ευτυχισμένος, είναι αυτός που δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Μέσα στο βασίλειο του διαβόλου επικραττούν θλιβερές συνθήκες. Αλλοι πεινούν και δυστυχούν χωρίς να έχουν μια θέση στον ήλιο, αναρίθμητα παιδάκια λιμοκτονούν, και άλλοι, δεν ξέρουν τι να κάμουν με τα πλούτη τους, και όμως θέλουν ακόμα περισσότερα. Υπάρχει βία, διαφθορά, αδικία, εκμετάλευση και καταπίεση. Υπάρχει πόνος αρρώστιες, βάσανα και δεινά, υπάρχουν τυφλοί, κουφοί σακάτηδες, και κόσμος που χάνεται συνέχεια μεσα στους πολέμους. Και το χειρότερο από ολα, ψυχές παγιδεύονται μέσα στη σύγχυση και στην αμαρτία. Ποιός λοιπόν που πράγματι αγαπάει αλλήλους μπορεί  να χαίρεται;  Μακάριοι λοιπόν αυτοί που πενθούν, γιατί συμμετέχουν στο πόνο και στα βάσανα των άλλων, γιατί όσο ο διάβολος κυριαρχεί, επιφέρει μόνο πένθος, μην αφήνοντας πολλά περιθώρια για χαρές και για γέλια.  

      Μακάριοι οι πραείς γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη. Οχι βέβαια την υλική γη,  αλλά τη νέα πνευματική γη, την οποία θα δημιουργήσει ο Υψιστος.  Μακάριοι αυτοί που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτάσουν. Η απόλυτη δικαιοσύνη θα επικραττήσει παντού, και οι αληθινά δίκαιοι επιτέλους θα απολαύσουν δικαιοσύνη. Μακάριοι αυτοί που προσφέρουν βοήθεια στον συνάνθρωπο, γιατί αυτοί θα βοηθηθούν. Η λέξη ελεημοσύνη, όπως επίσης δούλος, δουλεία κλπ, ήταν η γλώσσα της τότε εποχής, και όπως δεν μιλούμε τώρα για δούλους, άλλο τόσο δεν μιλούμε για ελεημοσύνη. Εκείνο που σίγουρα εννοούσε ο Κύριος ήταν αλληλεγγύη και βοήθεια στον συνάνθρωπο, και καθώς είπε, να μην γνωρίζει το ένα χέρι τι κάνει το άλλο. Δηλαδή βοήθα τον συνάνθρωπο σου με αγάπη και στα κρυφά, χωρίς να τον υποτιμάς και χωρίς να τον ταπεινώνεις. Οταν το διατυμπανίζεις, εξυψώνεις τον εαυτό σου και ταπεινώνεις τον άλλον, το ίδιο επίσης τον υποτιμάς και τον ταπεινώνεις,  όταν λές σήμερα ότι του προσφέρεις ελεημοσύνη, ενώ θα έπρεπε να μιλάς για βοήθεια.  

       Μακάριοι αυτοί που έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το Θεό. Η καθαρή καρδιά καθρεφτίζεται στο καθαρό βλέμμα. Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει πονηριά μέσα του, δεν κατηγορεί κανένα και είναι αυθόρμητος και πάντα πρόθυμος να στερηθεί προκειμένου να βοηθήσει, να υπηρετήσει, να προσφέρει, χωρίς υστεροβουλία. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού. Οι πολέμοι ξεκινούν πάντα από το διάβολο και από τα πονηρά ανθρώπινα συμφέροντα. Αυτός που αγωνίζεται για την ειρήνη είναι παιδί του Θεού, γιατί εκφράζει την θέληση του Θεού. Αν οι άνθρωποι υπάκουγαν στο Θεό, τότε ποτέ δεν θα έκαναν πόλεμο. Ο Κύριος λέει, οι πολέμοι πρέπει να γίνονται, δηλαδή είναι αναπόφευκτο να γίνονται, καθώς μέσα στην κυριαρχία του διαβόλου επικραττούν θλιβερές συνθήκες, με μίση και πονηρά συμφέροντα τα οποία οδηγούν σε πολέμους. Και η κυριαρχία του διαβόλου πρέπει να συντριφτεί, αλλά θα συντριφτεί δίκαια μέσα στο μίσος της και με την δική της καταστροφικότητα. Ο Θεός δεν καταδικάζει ποτέ και κανένα άδικα.

       Μακάριοι θα είσαστε όταν σας κατηγορούν και σας καταδιώκουν, και πουν εναντίον σας κάθε κακό και αναληθή λόγο εξ αιτίας Μου. Να χαίρεστε και να αγαλλιάστε, γιατί πολύς θα είναι ο μισθός σας στον ουρανό, και να θυμάστε ότι έτσι έδιωξαν και τους προφήτες πριν από εσάς. Είσαστε το αλάτι της γης, αλλά αν το αλάτι χάσει την ουσία του, τότε πως θα αλατήσει; Είσαστε το φως του κόσμου, όταν μια πολιτεία βρίσκεται στην κορυφή του βουνού δεν μπορεί να κρυφτεί. Οι Απόστολοι είναι σαν τον φάρο και το φανάρι που φέγγουν στο σκοτάδι. Η δική τους προσωπική ζωή, μαζί με την θυσία τους έπρεπε να είναι παραδειγματική. Πρέπει να φωτίζει και να οδηγεί τον κόσμο, και ο κόσμος παίρνει παράδειγμα από αυτούς.  Γιατί όσο και αν ο Κύριος έζησε με όλες τις δυνάμεις, δηλαδή τις αδυναμίες της ανθρώπινης σάρκας, ήταν όμως ο Θεός, και ο καθένας θα μπορούσε να πει, ότι επειδή ήταν ο Θεός μπόρεσε να νικήσει τον κόσμο και τη σάρκα. Επρεπε λοιπόν και οι Απόστολοι, και όχι μόνο οι Απόστολοι,  να νικήσουν μόνο σαν άνθρωποι, ώστε να είναι φως και παράδειγμα του κόσμου. Γενικότερα η ζωή του αληθινού Χριστιανού, και ιδιαίτερα του ιερωμένου πρέπει να είναι φωτεινή, ώστε να αποτελεί παράδειγμα. Είναι το φως του κόσμου, γιατί δηλώνει ότι υπηρετεί το Χριστό, και επομένως δεν μπορεί να κρυφτεί. Δεν γίνεται να ανάψεις ένα λυχνάρι και να το βάλεις κάτω από το τραπέζι, πρέπει το λυχνάρι να τοποθετήται στην καλύτερη υψηλή θέση ώστε να φωτίζει όλους γύρω του. Και καθώς λέει ο Κύριος, έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, ώστε να βλέπουν τα καλά σας έργα και να δοξάζουν τον επουράνιο Πατέρα σας.

        Μην νομίσετε ότι ήρθα να καταλύσω το νόμο και τους προφήτες, δεν ήρθα να καταλύσω αλλά να εκπληρώσω. Γιατί αλήθεια σας λέγω, έως να παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γράμμα ή μια κεραία του νόμου δεν θα παρέλθει ώσπου να εκπληρωθούν όλα. Σας λέγω ότι αν η δικαιοσύνη σας δεν είναι περισσότερη απ?αυτή των γραμματέων και Φαρισαίων, δεν θα εισέρθετε στην Βασιλεία των ουρανών.

        Πως ερμηνεύονται αυτά τα λόγια του Κυρίου; Πάνω σε ποίον νόμο, ή μάλλον σε ποιούς νόμους αναφέρθηκε; Αναφέρθηκε βεβαίως στους αληθινούς νόμους του Μωυσή, οι οποίοι δώθηκαν απ?το Θεό και εκφράζουν την θέληση Του. Αυτοί οι νόμοι δεν άλλαξαν ούτε κατά ένα γιώτα, και άσχετα αν καταπατούνται, όμως θα ισχύουν και θα κρίνουν τους ανθρώπους ως το τέλος των ημερών. Οσο για πολλούς άλλους, οι οποίοι γράφτηκαν απ?τους μεταγενέστερους κρατικούς φορείς, και τους πέρασαν σαν θεϊκούς, και αυτοί παρέμειναν όπως γράφηκαν ως το τέλος των ημερών. Αλίμονο όμως σε εκείνους που τους εφαρμόζουν, αλίμονο σε εκείνον που εξακολουθεί να τους διδάσκει σαν νόμους του Θεού. Γιατί είναι βάρβαροι νόμοι, δεν έχουν καμμιά σχέση με το Θεό, δεν ταιριάζουν με την διδασκαλία του Κυρίου, και βεβαίως τους απέρριψε.

       Για παράδειγμα, το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, ή το να μισείς τον εχθρό σου, ή το να μπορείς να πουλάς την κόρη σου, ή να κόβεις το χέρι της γυναίκας που τόλμησε να βοηθήσει τον άνδρα της, και πολλοί άλλοι νόμοι είναι βάρβαροι, και βεβαίως είναι αδύνατον να εκφράζουν τη θέληση του Θεού, και παρόλο που παρέμειναν εκεί γραμμένοι στη Βίβλο, δεν πρέπει όμως με κανένα τρόπο να εφαρμόζονται. Και όμως συναντάμε Χριστιανούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι όλοι οι νόμοι που γράφονται στη Βίβλο δώθηκαν απ?το Θεό. Δηλαδή τι μας λένε; Ο Θεός λένε είπε να μισείς τον εχθρό σου, ή να ζητάς εκδίκηση, κλπ, και ο Κύριος λέει ακούσατε τι είπαν στους αρχαίους. Αν τους είχε δώσει ο Θεός, τότε τι θα έπρεπε να πει ο Κύριος; Θα έπρεπε να τους επικυρώσει και να πει, ακούσατε τι νόμους έδωσε ο Θεός στους αρχαίους, αλλά Εγώ σας λέγω να υπακούτε σε αυτά που σας λέγω Εγώ, και με άλλα λόγια θα διέψευδε το Θεό, δηλαδή θα διέψευδε τον Εαυτό Του, και θα έλεγε ότι αυτοί οι νόμοι που έδωσα στους αρχαίους δεν είναι σωστοί. Μήπως λοιπόν είχε κάνει λάθη ο Θεός ή μήπως προσαρμόζεται στα εκάστοτε πονηρά συμφέροντα του κράτους και των αρχόντων;  

       Ο Κύριος λέει επίσης, δεν ήρθα να καταλύσω αλλά να εκπληρώσω. Δηλαδή δεν ήρθε να καταλύσει το κράτος και τους νόμους του, αλλά να εκπληρώσει τις προφητείες και τους νόμους του Θεού. Το κράτος με τους καταπιεστικούς νόμους του συνέχισε και θα συνεχίσει να υπάρχει ως το τέλος των ημερών, και οι νόμοι του θα αλλάζουν και θα προσαρμόζονται στις εκάστοτε ιστορικές και κοινωνικές  συνθήκες. Ο Κύριος δεν ήρθε να καταργήσει το κράτος, δηλαδή όχι τότε και ούτε ακόμα, και αφού δεν το κατήργησε, δεν κατήργησε και τους νόμους του. Ομως ο Χριστιανός διδάσκεται την διδασκαλία του Κυρίου, και επομένως πρέπει να είναι σε θέση να ξεχωρίζει ποιοί νόμοι είναι του Θεού και ποιοί δεν είναι. Και πρέπει να εκπληρώνει τους νόμους του Θεού στο ακέραιο, και επίσης να υπακούει στους νόμους του κράτους, αλλά στο βαθμό που αυτοί οι νόμοι, δεν είναι αντίθετοι με τους νόμους του Θεού. Οταν ο κρατικός νόμος προσπαθεί να καταργήσει το νόμο του Θεού, ή έρχεται σε αντίθεση, τότε ο Χριστιανός πρέπει να μην υπακούει στον κρατικό νόμο.  

 

Κεφάλαιο 6.  Προσέχετε να μην προσφέρετε ελεημοσύνη μπροστά στους ανθρώπους για να σας βλέπουν, γιατί αν το κάνετε δεν έχετε μισθό κοντά στον επουράνιο Πατέρα σας. Οταν κάνεις  ελεημοσύνη μην σαλπίζεις μπροστά σου, καθώς κάνουν οι υποκριτές στις συναγωγές και στους δρόμους για να δοξαστούν απ?τους ανθρώπους, αλήθεια σας λέω, έχουν ήδη τον μισθό τους. Οταν εσύ κάνεις ελεημοσύνη, να μην γνωρίζει η αριστερά σου τι κάνει η δεξιά σου, για να είναι η ελεημοσύνη σου στα κρυφά, και ο Πατέρας σου που βλέπει στα κρυφά θα σου ανταποδώσει στα φανερά.  Και όταν προσεύχεσαι μην είσαι σαν τους υποκριτές, γιατί αγαπούν να προσεύχονται στεκούμενοι στις συναγωγές και στις γωνίες των πλατειών για να φαίνονται στους ανθρώπους, αληθινά σας λέω, έχουν ήδη πάρει το μισθό τους, εσύ όμως όταν προσεύχεσαι έμπα στο δωμάτιο σου, και αφού κλείσεις την θύρα, προσευχήσου στον Πατέρα σου κρυφά, και ο Πατέρας σου που βλέπει στα κρυφά θα σου το ανταποδώσει στα φανερά. Όταν προσεύχεστε μην μωρολογείτε και φλυαρείτε σαν τους εθνικούς που  νομίζουν ότι με την πολυλογία  θα εισακουστούν. Μην μοιάζετε με αυτούς, γιατί ο Πατέρας σας γνωρίζει τι χρειάζεστε, πριν εσείς το ζητήσετε. Ετσι να προσεύχεστε. Πατέρα μας που είσαι στον ουρανό, άγιο είναι το όνομα Σου, ας έρθει η Βασιλεία Σου, να γίνει το θέλημά Σου όπως γίνεται στον ουρανό, το ίδιο και επί γης. Το σημερινό ψωμί δώσε μας σήμερα, και συγχώρεσε τις αμαρτίες μας, καθώς και εμείς συγχωρούμε αυτούς που αμάρτησαν σε εμάς, και μην μας αφήνεις στον πειρασμό, αλλά ελευθέρωσε μας απ?τον πονηρό, γιατί δική Σου είναι η Βασιλεία, και η δύναμη και η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

       Γιατί αν συγχωρείτε τα πταίσματα των άλλων, θα συγχωρέσει και εσάς ο επουράνιος Πατέρας σας. Εάν όμως δεν συγχωρείτε τα πταίσματα των άλλων ανθρώπων, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρέσει τα δικά σας. Και όταν νηστεύετε μην γίνεστε σαν τους υποκριτές σκυθρωποί, γιατί αφανίζουν τα πρόσωπα τους για να φαίνονται στους άλλους ότι νηστεύουν, αλήθεια σας λέω έχουν ήδη το μισθό τους. Εσύ όμως όταν νηστεύεις άλειψε το κεφάλι σου, και νίψε το πρόσωπο σου, για να μην φανείς στους άλλους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου στα κρυφά να νηστεύεις, και ο Πατέρας σου που βλέπει στα κρυφά, θα στο ανταποδώσει στα φανερά.

       Μην θησαυρίζετε για τον εαυτό σας με θησαυρούς στη γη, όπου το σκουλήκι και η σκουριά τα αφανίζει, και που οι κλέφτες τρυπάνε και κλέβουν, αλλά να θησαυρίζετε με επουράνιους θησαυρούς, που ούτε το σκουλήκι ούτε η σκουριά τους αφανίζει και ούτε οι κλέφτες τρυπάνε και ούτε κλέβουν. Επειδή όπου είναι ο θησαυρός σας εκεί θα είναι και η καρδιά σας. Το λυχνάρι του σώματος είναι το μάτι, εάν λοιπόν το μάτι σου είναι καθαρό, τότε όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, εάν όμως το μάτι σου είναι πονηρό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Εάν λοιπόν το φως μέσα σου είναι σκοτάδι, πόσο θα είναι σκοτάδι;

     Καθώς Πιστεύω.  (Εδώ ο Κύριος με τη λέξη σκοτάδι εννοεί πάλι το πνεύμα του δράκοντα του οποίου η φωνή μιλάει στη ψυχή μας, και προσπαθεί να κυριαρχήσει. Γιαυτό λέει, πόσο θα είναι σκοτάδι; Δεν μπορείς να δουλεύεις δυό κυρίους, δεν μπορείς να υπακούς στο Θεό, και να υπακούς επίσης στον δράκοντα. Ο διάβολος μιλάει στην ψυχή με διάφορους τρόπους, και σπρώχνει τον άνθρωπο στα πάθη.)

      Κανένας δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους, διότι ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα προσκολληθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν είναι δυνατόν να δουλεύετε για τον Θεό και για τον μαμμωνά. Γιαυτό σας λέω μην μεριμνάτε για την ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιήτε, ούτε για το πως θα ντυθήτε. Μήπως δεν αξίζει περισσότερο η ζωή απ?την τροφή, και δεν αξίζει περισσότερο το σώμα απ?το ένδυμα; Κοιτάχτε τα πουλιά του ουρανού που ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, ούτε αποθηκεύουν σε αποθήκες, και ο επουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει, εσείς δεν είσαστε πολύ πιο ανώτεροι απ?αυτά; Αλλά ποιός απο εσάς που μεριμνάει μπορεί να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; Παρατηρήστε τα κρίνα στα χωράφια πως αυξάνονται, ούτε κοπιάζουν ούτε κλώθουν. Σας λέω όμως ότι ούτε ο Σολομώντας σε όλη τη δόξα του δεν εντύθηκε όπως αυτά. Αλλά αν το χορτάρι  του αγρού το οποίο σήμερα υπάρχει και αύριο πετιέται στο φούρνο, το ντύνει ο Θεός έτσι, δεν θα ντύσει μάλλον πολύ περισσότερο εσάς ολιγόπιστοι; Μην μεριμνάτε λοιπόν λέγοντες τι θα φάμε ή τι θα πιούμε ή τι θα ντυθούμε; Διότι όλα αυτά τα ζητούν οι εθνικοί, επειδή ο επουράνιος Πατέρας σας γνωρίζει ότι όλα αυτά τα χρειάζεστε. Αλλά ζητάτε πρώτα την Βασιλεία του Θεού και όλα αυτά θα προστεθούν σε εσάς. Μην μεριμνάτε λοιπόν για το αύριο, διότι το αύριο μεριμνάει για τον εαυτό του, αρκετό είναι το κακό για αυτήν την ημέρα που ζήτε.  

 

Κεφάλαιο 7.  Μην κρίνετε για να μην κριθήτε, διότι με όποια κρίση κρίνετε με αυτή θα κριθήτε, και με όποιο μέτρο μετράτε τους άλλους με αυτό θα μετρηθήτε και εσείς. Και γιατί βλέπεις το ξυλαράκι μέσα στο μάτι του αδελφού σου και δεν βλέπεις το δοκάρι που βρίσκεται στο δικό σου το μάτι; Και πως θα μπορέσεις να βγάλεις το ξυλαράκι από το μάτι του αδελφού σου ενώ δεν βλέπεις ότι στο δικό σου το μάτι υπάρχει δοκάρι; Και πως θα πεις στον αδελφό σου, άφησε με να σου βγάλω το ξυλαράκι από το μάτι σου ενώ το δοκάρι είναι στο δικό σου το μάτι; Υποκριτή βγάλε πρώτα το δοκάρι από το δικό σου μάτι, και μετά θα βλέπεις καθαρά για να βγάλεις το ξυλαράκι από το μάτι του αδελφού σου. 

      Μην δίνετε το άγιο στα σκυλιά, ούτε να ρίχνετε τους μαργαρίτες στα γουρούνια, μήπως τα καταπατήσουν με τα πόδια τους, και μετά στραφούν και σας ξεσκίσουν.  Ζητήτε και θα σας δοθεί, ζητήτε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα ανοιχτεί, διότι ο καθένας που ζητάει παίρνει και εκείνος που ζητάει βρίσκει και σε όποιον χτυπάει θα του ανοιχτεί η πόρτα. Ποιός από εσάς θα του ζητήσει το παιδί του ψωμί και θα του δώσει πέτρα; Και ποιός από εσάς αν το παιδί του του ζητήσει ψάρι θα του δώσει φίδι; Αν λοιπόν εσείς παρόλο πονηροί ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πόσω μάλλον ο επουράνιος Πατέρας σας δεν θα δώσει αγαθά σε αυτούς που τα ζητάνε; Λοιπόν όλα όσα θα θέλατε να σας κάνουν οι άλλοι, έτσι και εσείς να κάνετε στους άλλους. Εισέλθετε μέσω της στενής οδού, διότι ευρύχωρος είναι η οδός που οδηγεί στην απώλεια, και πολλοί είναι αυτοί που εισέρχονται σε αυτή.

        Επειδή στενή είναι η πύλη και φέρνει θλίψη η οδός που οδηγεί στην ζωή, και λίγοι είναι αυτοί που την βρίσκουν. Προσέχετε τους ψευτοπροφήτες οι οποίοι έρχονται κοντά σας παριστάνωντας τα πρόβατα, από μέσα τους είναι αρπαχτικοί λύκοι. Θα τους αναγνωρίσετε απ?τους καρπούς τους. Μήπως είναι δυνατόν τα αγκάθια να παράγουν σταφύλια ή οι τριβώλοι να παράγουν σύκα; Το καλό δένδρο κάνει καλούς καρπούς και το σαπρό κάνει σαπρούς καρπούς. Κάθε δένδρο που κάνει διεφθαρμένους καρπούς κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Αρα απ?τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε.

        Δεν θα εισέλθει στην Βασιλεία των ουρανών όποιος λέει, Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που πράττει το θέλημα του επουράνιου Πατέρα Μου. Πολλοί θα πουν εκείνη την ημέρα, Κύριε, Κύριε δεν προφητεύσαμε στο όνομα Σου, και στο όνομα Σου δεν εβγάλαμε δαιμόνια, και στο όνομα Σου δεν κάναμε θαύματα πολλά; Και τότε θα τους πω, ότι ποτέ δεν σας γνώρισα, φύγετε από Εμένα οι εργαζόμενοι την ανομία.

      Οποιος ακούει αυτά τα λόγια Μου, και πράττει σύμφωνα με αυτά θα τον παρομοιάσω με εκείνον τον φρόνιμο ο οποίος οικοδόμησε το σπίτι του πάνω στην πέτρα, και  κατέβηκε η βροχή και ήρθαν τα ποτάμια και φύσιξαν οι άνεμοι και προσέβαλαν το σπίτι, αλλά δεν έπεσε, διότι ήταν θεμελιωμένο πάνω στην πέτρα. Και εκείνος που ακούει αυτούς τους λόγους Μου και δεν τους τηρεί, μοιάζει με εκείνον τον άφρονα ο οποίος οικοδόμησε το σπίτι του πάνω στην άμμο, και ήρθε η βροχή, και ήρθαν τα ποτάμια, και φύσιξαν οι άνεμοι και προσέβαλαν το σπίτι, και έπεσε και η πτώση ήταν μεγάλη. Οταν τελείωσε ο Κύριος αυτούς τους λόγους οι λαοί έμεναν κατάπληκτοι, διότι εδίδασκε με εξουσία και όχι όπως οι γραμματείς.

 

   Καθώς Πιστεύω. Τι ακριβώς εννοεί ο Κύριος με τα λόγια στα εδάφια 22, 23;
Είναι δυνατόν κάποιος που προφητεύει και κάνει θαύματα στο όνομα Του να μην έχει θέση κοντά Του; Δεν νομίζω καθόλου ότι εννοούσε κάτι τέτοιο, σίγουρα όχι.
Ο Θεός ποτέ δεν κάνει λάθος, ποτέ δεν αντιφάσκει και ποτέ δεν διαψεύδεται. Αν δώσει σε κάποιον το χάρισμα να προφητεύει, και αν τον καταξιώσει να κάνει θαύματα στο όνομα Του, τότε σίγουρα το κάνει επειδή γνωρίζει πολύ καλά πως θα είναι πιστός και θα παραμείνει πιστός ώς το τέλος.
Διαφορετικά δεν θα ήταν δυνατόν να κάνει θαύμα, ο Θεός δεν θα του έδινε ποτέ μια τέτοια δυνατότητα. Ομως, πολλοί άδικοι και διεφθαρμένοι μπορεί να έχουν μεγάλες θέσεις μεσα στις εκκλησίες, και μόνο να νομίζουν, και μάλιστα ως συνήθως, λένε στους άλλους ότι προφητεύουν και ότι κάνουν θαύματα, όπως για παράδειγμα οι κάποιοι "αλάνθαστοι" πάπες και πολλοί ιερωμένοι του μεσαίωνα, και βεβαίως όχι μόνο του μεσαίωνα...
Οι ψεύτες και οι υποκριτές που παριστάνουν τους αγίους, τους θαυματοποιούς και τους προφήτες πάντα υπάρχουν, αλλά φυσικά, τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι αληθινοί άγιοι ούτε θαυματοποιοί είναι ούτε προφήτες. Γιαυτό ο Κύριος λέει ποτέ δεν σας γνώρισα. Δηλαδή εσείς το λέτε αυτό στους άλλους, έχετε μεν θέσεις μεσα στις Εκκλησίες Μου, λέτε στους άλλους πως είσαστε δικοί Μου, αλλά μάταια τα λόγια, δεν είσαστε δικοί Μου, ποτέ στην πραγματικότητα δεν προφητεύσατε, ποτέ δεν Με υπηρετήσατε πραγματικά, και ποτέ δεν κάματε αληθινά θαύματα στο όνομα Μου.
 

     Μην δώσετε το άγιο στα σκυλιά, ούτε να ρίχνετε τους μαργαρίτες μπροστά στα γουρούνια μήπως τους καταπατήσουν με τα πόδια τους, και μετά στραφούν και σας ξεσκίσουν. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι έχουν καταντήσει να μοιάζουν κυριολεκτικά με βρώμικα γουρούνια που καταπατούν και ξεσκίζουν, και σαν σκυλιά που γαυγίζουν και αποπατούν, δεν σέβονται τίποτα. Αυτά τα λόγια του Κυρίου προειδοποιούν και λένε πολλά.

 

Κεφάλαιο 8.  Οταν κατέβηκε από το βουνό Τον ακολούθησε πολύς κόσμος, και ήρθε ένας λεπρός και Τον προσκύνησε λέγοντας, Κύριε αν θέλεις μπορείς να με καθαρίσεις. Και ο Κύριος τον άγγιξε με το χέρι Του και του είπε, θέλω, καθαρίσου. Και αμέσως έφυγε η λέπρα του. Και ο Κύριος του είπε, πρόσεχε μην το πεις σε κανένα, αλλά πήγαινε και δείξε τον εαυτό σου στον ιερέα, και πρόσφερε το δώρο το οποίο πρόσταξε ο Μωυσής για δική τους μαρτυρία. Οταν πήγαν στην Καπερναούμ, ήρθε ένας εκατόνταρχος και Τον παρακαλούσε λέγοντας, Κύριε ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι, παραλυτικός, και βασανίζεται πολύ. Και ο Κύριος του είπε, Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω. Και Του είπε ο εκατόνταρχος, Κύριε δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω απ?τη στέγη μου, αλλά μόνο πες λόγο, και ο δούλος μου θα γιατρευτεί. Γιατί και εγώ είμαι άνθρωπος με εξουσία, και έχω στρατιώτες, και  λέω στον ένα, πήγαινε, και πάει, και προς τον άλλον, έλα, και έρχεται, και προς τον δούλο μου, κάνε, και κάνει. Και ο Κύριος είπε στους ακολουθούντες, αλήθεια σας λέω, ούτε στον λαό Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη. Σας λέω, ότι πολλοί θα έρθουν από ανατολικά και δυτικά και θα καθίσουν με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη Βασιλεία των ουρανών, και οι υιοί της Βασιλείας θα διωχτούν στο σκοτάδι το εξώτερο, εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τρυγμός των δοντιών. Και είπε στον εκατόνταρχο, πήγαινε και ας γίνει όπως επίστεψες. Και από εκείνη την ώρα θεραπεύτηκε ο δούλος του.     

       Και καθώς ο Κύριος στο σπίτι του Πέτρου είδε την παθερά του κατάκοιτη από πυρετό, και έπιασε το χέρι της και ο πυρετός την άφησε, και αφού σηκώθηκε τους υπηρετούσε. Και όταν ήρθε το βράδυ, έφεραν πολλούς δαιμονισμένους, και έδιωξε τα πνεύματα με λόγο, και θεράπευσε τους αρρώστους, για να πληρωθεί το γραμμένο του προφήτη Ησαΐα, Αυτός τις αρρώστιες μας επήρε, και βάσταξε τα νοσήματα μας.

   Καθώς Πιστεύω. Εδώ ο Ματθαίος μάλλον παρερμήνευσε τα λόγια του Ησαϊα. (Ησαΐας νγ, 53: 4) Αυτά τα λόγια δεν φαίνεται να εννοούν τα θαύματα που έκαμε ο Κύριος θεραπεύοντας τους αρρώστους. Η προφητεία του Ησαϊα λέει, Αυτός εβάσταξε τις αρρώστιες μας και φορτώθηκε τις θλίψεις μας, εμείς νομίσαμε ότι τραυματίστηκε, πληγώθηκε και ταλαιπωρήθηκε από το Θεό, αλλά Αυτός τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μας, ταλαιπωρήθηκε για τις ανομίες μας, και πήρε πάνω Του την τιμωρία η οποία μας έφερε ειρήνη, και από τις πληγές Του θεραπευτήκαμε. Τα λόγια του Ησαΐα αναφέρονται στα Πάθη του Κυρίου, και εννοούν ότι ο Κύριος βάσταξε τις αρρώστιες μας και τις θλίψεις μας, δηλαδή πλήρωσε για τις αμαρτίες μας οι οποίες φέρνουν ενοχές και θλίψεις, και πήρε πάνω Του την τιμωρία μας η οποία μας έφερε ειρήνη.)

      Και καθώς είδε ο Κύριος πολύ λαό γύρω Του, πρόσταξε να αναχωρήσουν στο πέρα. Και πλησίασε ένας γραμματέας και Του είπε, Δάσκαλε θέλω να Σε ακολουθήσω όπου και αν πάς. Και ο Κύριος του είπε, οι αλεπούδες έχουν φωλιές, και τα πουλιά του ουρανού κατοικίες, αλλά ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνει το Κεφάλι Του. Και άλλος απ?τους μαθητές Του, Του είπε Κύριε συγχώρεσε με να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου. Και ο Κύριος του είπε, ακολούθησε Με, και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους.

 

      Καθώς Πιστεύω. (Ο Κύριος λέει, άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους. Το να πάω να θάψω τον πατέρα μου, αυτό βεβαίως δεν με εμποδίζει καθόλου να πιστεύω και να ακολουθώ τον Κύριο. Αλλά εκείνο που εννοεί ο Κύριος είναι, μην βρίσκεις προφάσεις για αναβολές. Μην λες, σήμερα έχω κάτι σπουδαίο να κάνω, και μην λες, ο Κύριος ας περιμένει σήμερα γιατί έχω δουλειά, θα Τον ακολουθήσω αύριο. Ο ζωντανός άνθρωπος αποφασίζει και ενεργεί όσο είναι ζωντανός, και αυτό σημαίνει τώρα, γιατί αύριο ίσως να είναι πολύ αργά. Αν βρίσκεις προφάσεις να αναβάλλεις την απόφασή σου να σωθείς, επειδή μια τέτοια απόφαση σε φορτώνει με υποχρεώσεις, μάλλον θα βρεθείς ανάμεσα στους νεκρούς, γιατί εκτός ότι το αύριο είναι άδηλο, εκείνος που αναβάλλει να ακολουθήσει τον Κύριο σήμερα, πάλι θα βρεί κάποια άλλη πρόφαση να αναβάλλει και αύριο. Δεν είναι τόσο εύκολο να ακολουθήσει κανείς τον Κύριο μέσα σε αυτή τη γήινη ζωή, με τους τόσους πειρασμούς που καθημερινά μας πολιορκούν ανελέητα.

    Χρειάζεται να απορρίψουμε πολλές υλικές απολαύσεις, καθώς και Εκείνος έκαμε σαν Ανθρωπος, ενώ σαν Θεός θα μπορούσε να είχε ό,τι ήθελε, και όμως δεν είχε τίποτα, προκειμένου να δώσει το παράδειγμα. Γιαυτό λέει, οι αλεπούδες έχουν κάποιες τρύπες να μένουν, και τα πουλιά έχουν κατοικίες, ενώ ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνει το Κεφάλι Του. Επειτα αυτός που αναβάλλει να σωθεί σήμερα, τουλάχιστον για σήμερα είναι νεκρός, (νεκρός= χωρισμένος από το Θεό, και αν πεθάνει χωρισμένος δεν θα περάσει μόνο σε κρίση, αλλά και στην εξουσία του ερπετού για κάποιο τουλάχιστον διάστημα, ώσπου να πληρώσει τα χρέη του στο διάβολο και να εξιλεωθεί, πράγμα που όμως θα είναι αφάνταστα τρομερό, καθώς ο ερπετώδης νους δεν αστειεύεται καθόλου), και αν χωρίς να έχει σωθεί πάει να θάψει τον πατέρα του, ή κάποιον άλλον, αυτό σημαίνει ότι ο ζωντανός είναι υποψήφιος νεκρός ο οποίος θαύει τον άλλον νεκρό.)

 

       Και όταν εισήλθαν στο πλοίο, Τον ακολούθησαν οι μαθητές Του. και έγινε μεγάλη τρικυμία στη θάλασσα, ώστε το πλοίο σκεπάζοταν απ?τα κύματα, και ο Κύριος κοιμόταν. Και πήγαν και Τον ξύπνισαν λέγοντας, Κύριε σώσε μας, χανόμαστε. Και ο Κύριος τους είπε, γιατί είσαστε ολιγόπιστοι;  Τότε σηκώθηκε και διέταξε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Οι άνθρωποι θαύμασαν και έλεγαν, Ποιός είναι Αυτός, που οι άνεμοι και η θάλασσα Τον υπακούν; Και όταν πήγαν πέρα στη χώρα των Γεργεσηνών, Τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι εξερχόμενοι απ?τα μνημεία, πάρα πολύ άγριοι, ώστε κανείς δεν μπορούσε να περάσει από εκείνο το δρόμο.

       (Εδώ πάλι υπάρχει διαφορά μεταξύ του κατά Ματθαίου με το κατά Μάρκο και το κατά Λουκά. Ο Ματθαίος γράφει ότι ήταν δύο δαιμονισμένοι, ενώ οι άλλοι αναφέρουν μόνο ένα. Ομως δεν έχει πολύ  σημασία αν ήταν ένας ή δύο, σημασία έχει ότι και οι τρείς αναφέρονται στην ίδια ιστορία, αλλά μάλλον και οι τρείς δεν ήταν αυτόπτες μάρτυρες. Φαίνεται επίσης ότι και ο Ματθαίος δεν ήταν ακόμα μαθητής Του, και μάλλον έγινε μετά αυτό το περιστατικό.)

       Και φώναζαν και έλεγαν, τι είναι μεταξύ εμάς και Εσένα, Ιησού Υιέ του Θεού; Ηρθες εδώ απο καιρό να μας βασανίσεις; Ηταν μακριά από αυτούς μια μεγάλη αγέλη  χοίρων που έβοσκε. Και οι δαίμονες Τον παρακαλούσαν λέγοντας, εάν μας εκβάλεις, επίτρεψε μας να να απέλθουμε στην αγέλη των χοίρων. Και ο Κύριος τους είπε, πηγαίνετε. Και εκείνοι εξήλθαν και πήγαν στην αγέλη των χοίρων. Και όρμησε η αγέλη από το γκρεμό στη θάλασσα, και πνίγηκαν στα νερά. Και οι βοσκοί έφυγαν και ήρθαν στην πόλη και είπαν τα πάντα και για τους δαιμονισμένους. Και όλη η πολιτεία εξήλθε να συναντήσει τον Κύριο, και αφού Τον είδαν, Τον παρακαλούσαν να φύγει απ?τα δικά τους τα μέρη.    

Κεφάλαιο 9.  Και μπήκε στο πλοίο και ήρθε στην δική Του πόλη. Και Του έφεραν παραλυτικό κατάκοιτο στο κρεββάτι, και καθώς είδε την πίστη τους, είπε στον παραλυτικό, θάρρος παιδί Μου, οι αμαρτίες σου είναι συγχωρεμένες. Και κάποιοι γραμματείς είπαν μέσα τους, Αυτός βλαστημάει. Και ο Κύριος που ήξερε τις σκέψεις τους, τους είπε, γιατί σκέπτεστε πονηρά μέσα στην καρδιά σας; Τι είναι πιο εύκολο να πω, συγχωρεμένες οι αμαρτίες σου, ή να πω, σήκω και περπάτησε; Αλλά για να γνωρίζετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, (είπε στον παραλυτικό) σήκω πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. Και εκείνος σηκώθηκε και έφυγε για το σπίτι του. Και ο λαός που είδε θαύμασε και δόξασε το Θεό, που έδωκε τέτοια εξουσία.

      Και καθώς ο Κύριος περνούσε από εκεί είδε άνθρωπο καθισμένον στο τελωνίο του, με το όνομα Ματθαίος, και του είπε, ακολούθησε Με, και εκείνος σηκώθηκε και Τον ακολούθησε. Και αφού κάθισε στο στο τραπέζι μέσα στο σπίτι, πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί ήρθαν και κάθισαν με τον Κύριο και με τους μαθητές Του. Και οι Φαρισαίοι που είδαν είπαν στους μαθητές Του, γιατί ο Δάσκαλος σας τρώει μαζί με τους τελώνες και αμαρτωλούς; Και ο Κύριος τους είπε, δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς να πάνε στο γιατρό, αλλά οι άρρωστοι. Πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, έλεος θέλω και όχι θυσία, γιατί δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς να μετανοήσουν. Τότε ήρθαν οι μαθητές του Ιωάννη και έλεγαν, γιατί εμείς και οι Φαρισαίοι νηστεύουμε πολλά και οι μαθητές Σου δεν νηστεύουν;

       Και ο Κύριος τους είπε, μήπως είναι δυνατόν τα παιδιά του Νυμφίου να πενθούν, όσο είναι μαζί τους ο Νυμφίος;  Θα έρθουν όμως ημέρες που θα αφαιρεθεί ο Νυμφίος απ?αυτούς, και τότε θα νηστέψουν. Κανένας δεν βάνει μπάλωμα από καινούργιο ύφασμα σε παλιό ύφασμα, γιατί αφαιρεί το υποκατάστατο του απ?το ρούχο και προκαλείται μεγαλύτερο σχίσιμο. Ούτε βάζουν νέο κρασί σε παλιά ασκιά, γιατί τα ασκιά σκίζονται και το καρσί χύνεται, και τα ασκιά φθείρονται, αλλά βάζουν το νέο κρασί σε καινούργια ασκιά, και διατηρούνται και τα δύο.

 

   Καθώς Πιστεύω. (Κανένας δεν βάζει μπάλωμα από καινούργιο ύφασμα σε παλιό. Οπως γράφει ο Λουκάς, το καινούργιο δεν ταιριάζει με το παλιό, αλλά και θα σκιστεί. Και κανείς δεν βάζει νέο κρασί σε παλιό ασκι, γιατί το νέο κρασί θα σκίσει το παλιό ασκί, και το κρασί θα χυθεί και το παλιό ασκί θα αχρηστευτεί. Αλλά πρέπει το νέο κρασί να μπαίνει σε καινούργιο ασκι, ώστε να διατηρούνται και τα δύο. Και όποιος πίνει παλιό κρασί δεν του αρέσει να πιεί νέο, γιατί θα πει, το παλιό είναι καλύτερο.

     Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Κύριος διαψεύδει με τον τρόπο Του πολλά γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης. Λέει, και το νέο ύφασμα σκίζει, αλλά και δεν ταιριάζει με το παλιό και φθαρμένο. Αν συνένωνε την διδασκαλία Του με όλα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, αν έλεγε, συμφωνάω με όλα τα γραπτά της ΠΔ, και ότι όλα εκφράζουν τη θέληση Μου, τότε όχι μόνο δεν θα ταίριαζαν, αλλά θα σκιζόταν το καινούργιο ύφασμα, όχι το παλιό και φθαρμένο, γιατί το παλιό είναι κιόλας φθαρμένο και σκισμένο, και τι χειρότερο μπορεί να του συμβεί; Αλλά θα σκιζόταν η διδασκαλία Του, γιατί δεν ταιριάζει και δεν συμφωνεί με την παλιά, και αν την συνένωνε με την διδαχή της Παλαιάς Διαθήκης, τότε θα επικύρωνε ότι όλη είναι σωστή, οπότε η δική Του διδασκαλία θα ανακατευόταν με την λαθεμένη διδαχή και δεν θα είχε καμιά διαφορά. Η δική Του λοιπόν διδασκαλία δεν μπορεί να μπεί μεσα στο ασκί της Παλαιάς Διαθήκης, πρέπει να ξεχωρίζει, γιατί ναι μεν η Π.Δ μεταφέρνει τα καλά των θεόπνευστων Προφητών, αλλά μεταφέρνει επίσης και όλα εκείνα τα αποκρουστικά εγκλήματα, τους άδικους νόμους και τις παρανοήσεις των άλλων συγγραφέων.

    Οσοι θέλουν μπορούν να πίνουν από το νοθευμένο κρασί της, γιατί άλλωστε ο Κύριος δεν δίνει σε κανένα να πιεί με τη βία από το δικό Του κρασί, αλλά και δεν είναι δυνατόν να το ανακατέψει με το παλιό.  Και όμως, το νέο κρασί, μόνο ακούγεται σαν νέο, αλλά δεν είναι καθόλου νέο. Η μέθοδος είναι πάντα η ίδια, είναι το ιδιο μέτρο και το παράμετρο της αγάπης και της δικαιοσύνης, που χρησιμοποίησε επίσης ο Αβραάμ ή ο Σωκράτης ή οποιοσδήποτε άλλος που θέλησε να αγωνιστεί για να νικήσει τη φύση του και κυρίως να νικήσει το διάβολο, ώστε να ανέβει σε εκείνα τα ανώτερα επίπεδα που πλησιάζουν  στο Θεό. Είναι ένα νέο κρασί που όμως ήταν τόσο παλιό όσο και η ανθρώπινη ιστορία, και σε αυτό το κρασί πρέπει να σηκώνεις το σταυρό σου, πρέπει να δίνεις αντί να παίρνεις, και αντί να έχεις δούλους πρέπει εσύ να υπηρετείς τους άλλους. Γιαυτό εθελοτυφλούν και προτιμούν καλύτερα το παλιό κρασί!

 

      Ενώ λοιπόν τους έλεγε αυτά, ήρθε κάποιος άρχοντας και αφού Τον προσκύνησε είπε, η θυγατέρα μου επέθανε πριν λίγο, αλλά έλα και βάλε το Χέρι Σου πάνω της και θα ζήσει. Και ο Κύριος σηκώθηκε και τον ακολούθησε, και μαζί οι μαθητές Του. Και ήταν μια γυναίκα η οποία αιμοραγούσε 12 χρόνια, και επλησίασε από πίσω και άγγιξε το ρούχο Του. Γιατί έλεγε μόνη της, και μόνο να αγγίξω το ρούχο Του θα σωθώ. Και ο Κύριος γύρισε και της είπε, θάρρος κόρη Μου, η πίστη σου σε έσωσε. Και εσώθηκε η γυναίκα από εκείνη την ώρα. Και ήρθε ο Κύριος στο σπίτι του άρχοντα και είδε τους αυληκούς και το λαό θορυβημένο, και τους είπε, φύγετε γιατί το κορίτσι δεν πέθανε αλλά κοιμάται. Οταν έφυγε ο κόσμος, εισήλθε και έπιασε το χέρι της, και σηκώθηκε το κορίτσι. Και διεδώθηκε αυτή η φήμη σε όλη εκείνη την περιφέρεια.  

       Και ενώ έφευγε από εκεί ο Κύριος, Τον ακολούθησαν δύο τυφλοί οι οποίοι φώναζαν και έλεγαν, ελέησε μας Υιέ του Δαβίδ. Και όταν εισήλθε στο σπίτι πλησίασαν κοντά του οι τυφλοί, και ο Κύριος τους είπε, πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;  Και αυτοί είπαν, ναι Κύριε. Τότε άγγιξε τους οφθαλμούς τους και είπε, να γίνει σύμφωνα με την πίστη σας. Και ανοίχτηκαν τα μάτια τους. Και τους πρόσταξε έντονα, προσέχετε, να μην το ξέρει κανείς αυτό. Αλλά εκείνοι έφυγαν και Τον διαφήμησαν σε όλη εκείνη τη γη. Ενώ αυτοί έφευγαν, έφεραν άνθρωπο κουφό δαιμονιζόμενο. Και αφού έφυγε το δαιμόνιο μίλησε ο κουφός και θαύμασαν οι άνθρωποι και έλεγαν, ποτέ δεν φάνηκε τέτοιο πράγμα στον Ισραήλ. Και ο Κύριος περνούσε σε όλες τις πόλεις και τις κώμες, διδάσκοντας στις συναγωγές τους, και κηρύττοντας το Ευαγγέλιο της Βασιλείας, και θεραπεύοντας κάθε αρρώστια μέσα στο λαό. Και καθώς είδε  το λαό τους εσπλαχνίστηκε γιατί ήταν καταπιεσμένοι και σκορπισμένοι σαν πρόβατα χωρίς βοσκό. Και τότε είπε στους μαθητές Του, ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάτες λίγοι, παρακαλέστε λοιπόν τον κύριο του θερισμού, για να στείλει εργάτες για τον θερισμό του.  

Κεφάλαιο 10.  Και εκάλεσε τους 12 μαθητές Του και τους έδωσε εξουσία κατά των ακάθαρτων πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουν και να θεραπεύουν κάθε αρρώστια. Τα ονόματα των 12 Αποστόλων είναι αυτά, Σίμων ο λεγόμενος Πέτρος, ο Ανδρέας α αδερφός του, Ιάκωβος ο γιος του Ζεβεδαίου και ο Ιωάννης ο αδερφός του, ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος, Θωμάς και Ματθαίος ο τελώνης, Ιάκωβος του Αλφαίου, και Λεββαίος ο ονομαστείς Θαδδαίος, Σίμωνας ο Ισκαριώτης ο οποίος Τον πρόδοσε. Αυτούς του 12 έστειλε ο Κύριος και τους είπε, σε δρόμο εθνών μην πηγαίνετε, ούτε σε πόλη Σαμαρειτών μην εισέλθετε, αλλά πηγαίνετε μάλλον προς τα απολωλόντα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Και αφού πάτε να κηρύττετε και να λέγετε, επλησίασε η Βασιλεία των ουρανών. Αρρώστους θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς αναστένετε, δαιμόνια βγάζετε, δωρεάν αλάβατε και δωρεάν δώστε. Μην έχετε χρυσάφι, ούτε αργύριο, ούτε χαλκό στη ζώνη σας, ούτε σακίδιο στο δρόμο σας, ούτε δύο χιτώνες, ούτε υποδήματα ούτε ραβδί, γιατί ο εργάτης είναι άξιος της τροφής του. Σε  όποια πόλη πάτε ή σε όποια κώμη και αν εισέλθετε, εξετάστε ποιός είναι άξιος εκεί, και εκεί μείνετε ώσπου να φύγετε. Αφού εισέρθετε στο σπίτι χαιρετίστε, και αν η οικία είναι άξια, ας έρθει ειρήνη σε εσάς απ?αυτήν, αλλά αν δεν είναι άξια, η ειρήνη σας ας επιστρέψει μαζί σας. Και όποιος δεν σας δεχτεί, ούτε ακούσει τα λόγια σας, αφού εξέλθητε από εκείνη την οικία ή την πόλη, τινάξετε και την σκόνη των ποδιών σας. Αλήθεια σας λέω, ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία την ημέρα της κρίσης στην γη των Σοδόμων και Γομόρρων παρά σε εκείνη την πόλη.

        Ιδού σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους, να είσαστε φρόνημοι σαν τα φίδια και απλοί όπως τα περιστέρια. Προσέχετε απ?τους ανθρώπους γιατί θα σας παραδόσουν σε συνέδρια, και στις συναγωγές τους θα σας μαστιγώσουν, και θα σας φέρουν μπροστά σε ηγεμόνες και βασιλιάδες εξ αιτίας Μου, προς μαρτυρία για αυτούς, και στα έθνη. Οταν σας παραδίνουνε μην μεριμνάτε πως ή τι θα μιλήσετε, γιατί θα σας δωθεί εκείνη τη στιγμή τι θα μιλήσετε. Δεν θα είσαστε εσείς που θα μιλάτε αλλά το Πνεύμα του Πατέρα σας θα μιλάει για εσάς. Θα παραδόσει αδερφός τον αδερφό, και πατέρας το παιδί, και τα παιδιά θα επαναστατούν ενάντια στους γονείς, και θα είσαστε μισητοί από όλους για το όνομα Μου, και εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος, εκείνος θα σωθεί. 

       Οταν σας διώχνουν από μια πολιτεία πηγαίνετε σε άλλη, γιατί αλήθεια σας λέγω, δεν θα τελειώσετε τις πόλεις του Ισραήλ ώσπου να έρθει ο Υιός του ανθρώπου. Δεν είναι μαθητής ανώτερος του δασκάλου του, ούτε δούλος ανώτερος του κυρίου του. Αρκετό είναι να γίνει ο μαθητής όπως ο δάσκαλος του, και ο δούλος όπως ο κύριος του. Εάν τον οικοδεσπότη ονόμασαν βεελζεβούλ, πόσω μάλλον τους οικιακούς του. Μην φοβηθήτε λοιπόν αυτούς, γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλυμένο που να μην αποκαλυφθεί, και ούτε κρυφό που να μην γίνει γνωστό. Οτι σας λέγω στο σκοτάδι να το πείτε στο φως, και ότι ακούετε στο αυτί, κηρύξτε το στις ταράτσες. Και μην φοβάστε εκείνους που μπορούν να σκοτώσουν το σώμα αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή, φοβηθήτε μάλλον εκείνον που μπορεί να απολέσει το σώμα και την ψυχή στην γέενα. 

      Δυο στρουθία δεν πουλούνται για ένα οσσάριο; Και ένα απ?αυτά δεν θα πέσει στη γη χωρίς τη θέληση του Πατέρα σας. Ακόμα και οι τρίχες της κεφαλής σας είναι μετρημένες. Μην φοβάστε λοιπόν, διαφέρετε από πολλά στρουθία. Οποιος Με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομολογήσω και Εγώ ενώπιον του επουράνιου Πατέρα Μου, και όποιος Με αρνηθεί, θα τον αρνηθώ και Εγώ ενώπιον του επουράνιου Πατέρα Μου. Μην νομίζετε ότι ήρθα να βάλω ειρήνη στη γη, δεν ήρθα να βάλω ειρήνη αλλά μαχαίρι. Γιατί ήρθα να διαχωρίσω άνθρωπο κατά του πατέρα του, και θυγατέρα κατά της μητέρας της, και νύφη κατά της πεθεράς της. Και εχθροί του ανθρώπου θα είναι οι άνθρωποι του σπιτιού του. Οποιος αγαπάει πατέρα ή μητέρα περισσότερο από Εμένα δεν είναι άξιος Μου, και όποιος αγαπάει το γιο του ή την κόρη του περισσότερο από Εμένα δεν είναι άξιος Μου. Και όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του να Με ακολουθήσει δεν είναι άξιος Μου. Οποιος βρίσκει τη ζωή του θα τη χάσει, και όποιος απολέσει τη ζωή του για Εμένα θα την βρεί.

     Οποιος δέχετε εσάς, Εμένα δέχεται, και όποιος δέχεται Εμένα, δέχεται Εκείνον που Με έστειλε. Εκείνος που δέχεται προφήτη στο όνομα προφήτη, μισθό προφήτη θα πάρει, και αυτός που δέχεται δίκαιο στο όνομα δικαίου, μισθό δικαίου θα πάρει. Και όποιος ποτίσει έναν από αυτούς τους μικρούς μόνο ένα ποτήρι κρύου νερού, αλήθεια σας λέγω, δεν θα χάσει το μισθό του.

 

Κεφάλαιο 11.  Οταν ο Ιωάννης άκουσε στη φυλακή τα έργα του Κυρίου, έστειλε δύο μαθητές του και είπε στον Κύριο. Εσύ είσαι ο ερχόμενος ή περιμένουμε άλλον; Και ο Κύριος τους είπε, πηγαίνετε να αναγγείλετε στον Ιωάννη όσα ακούτε και βλέπετε, τυφλοί βλέπουν, κουτσοί περπατούν, λεπροί καθαρίζονται και κουφοί ακούνε, νεκροί αναστένονται και φτωχοί ευαγγελίζονται, και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλίζεται με Εμένα. Και ενώ αυτοί έφυγαν, ο Κύριος έλεγε στο λαό για τον Ιωάννη, τι πήγατε να δείτε στην έρημο; Καλάμι που το σαλεύει ο άνεμος; Αλλά τι πήγατε να δείτε; Ανθρωπο ντυμένο με μαλακά ρούχα; Αυτοί που φορούν τα μαλακά ρούχα βρίσκονται σε βασιλικά παλάτια. Αλλά τι πήγατε να δείτε; Προφήτη; Ναι σας λέγω, και περισσότερο από προφήτη, γιατί αυτός είναι για τον οποίον είναι γραμμένο, ιδού στέλνω τον Αγγελο Μου προ του Προσώπου Σου, για να κατασκευάσει την οδό Σου μπροστά Σου. Μαλαχίας 3, 1. Αλήθεια σας λέω, μεταξύ των γεννηθέντων από γυναίκες, δεν εγέρθηκε άλλος μεγαλύτερος του Ιωάννου, αλλά ο μικρότερος της Βασιλείας των ουρανών είναι μεγαλύτερος του. Από τις ημέρες του Ιωάννη του Βαπτιστή έως τώρα, η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται, και αυτοί που βιάζονται την αρπάζουν. Γιατί όλοι οι προφήτες και ο νόμος προφήτευσαν ως τον Ιωάννη. Και αν θέλετε να το δεχτήτε, αυτός είναι ο Ηλίας ο οποίος έμελλε να έρθει. Οποιος έχει αφτιά να ακούει ας ακούει.

       Αλλά με τι να παρομοιάσω αυτή τη γενεά; Μοιάζει με παιδιά που κάθονται στις αγορές και φωνάζουν στους συντρόφους τους και λένε, σας παίξαμε αυλό και δεν χορέψατε, σας θρηνήσαμε και δεν κλάψατε. Γιατί και ο Ιωάννης ούτε τρώει ούτε πίνει και λένε, έχει δαιμόνιο. Ηρθε ο Υιός του ανθρώπου που τρώει και πίνει, και λένε, να άνθρωπος φαγάς και κρασοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών. Και δικαιώθηκε η σοφία από τα παιδιά της γενεάς. Τότε άρχισε να ονειδίζει τις πόλεις που έγιναν τα περισσότερα θαύματα Του, διότι δεν μετανόησαν. Αλίμονο σε εσένα Χοραζίν, αλίμονο σε εσένα Βηθσαϊδά, γιατί αν τα θαύματα που έγιναν σε εσάς γινόταν στην Τύρω και Σιδώνα, θα είχαν προ καιρού μετανοήσει εν σάκκω και σποδώ. Αλλά σας λέω στην Τύρω και Σιδώνα ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία την ημέρα της κρίσης παρά σε εσάς. Και εκείνον τον καιρό αποκρίθηκε ο Κύριος και είπε, Σε δοξάζω Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, ότι τα έκρυψες αυτά από σοφούς και συνετούς, και τα αποκάλυψες σε νήπια. Ναι Πατέρα, γιατί αυτό έγινε αρεστό μπροστά Σου. Ολα παραδόθηκαν σε Εμένα από τον Πατέρα Μου, και κανείς δεν γνωρίζει τον Υιό, παρά μόνο ο Πατέρας, ούτε τον Πατέρα γνωρίζει κανένας, παρά μόνο ο Υιός, και σε όποιον θέλει ο Υιός θα Τον αποκαλύψει. Ελάτε σε Εμένα οι κουρασμένοι και φορτωμένοι και Εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε τον ζυγό Μου πάνω σας, και μάθετε από Εμένα, γιατί πράος είμαι και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. Γιατί ο ζυγός Μου είναι καλός, και το φορτίο Μου ελαφρό.

Κεφάλαιο 12. Εκείνον τον καιρό περνούσε ο Κύριος ανάμεσα απ?τα σπαρτά το Σάββατο, και οι μαθητές Του πείνασαν, και άρχισαν να αποσπούν στάχυα και να τρώνε. Οι Φαρισαίοι που τους είδαν είπαν στον Κύριο, κοίταξε οι μαθητές Σου πράττουν ότι δεν συγχωρείται να πράττουν το Σάββατο. Και ο Κύριος τους είπε, δεν διαβάσατε τι έκαμε ο Δαβίδ όταν αυτός και οι σύντροφοι του πείνασαν; Πως είσήρθε στον οίκο του Θεού και έφαγε τους άρτους της πρόθεσης τους οποίους δεν ήταν συγχωρεμένο να φάνε παρά μόνο οι ιερείς; Η' δεν διαβάσατε στο νόμο ότι στις αργίες οι ιερείς βεβηλώνουν το Σάββατο και είναι αθώοι; Σας λέγω επίσης ότι εδώ είναι μεγαλύτερος του ιερού. Εάν όμως γνωρίζατε τι σημαίνει, έλεον θέλω και όχι θυσία, δεν θα καταδικάζατε τους αθώους. Γιατί ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου. Και αφού έφυγε ήρθε στην συναγωγή τους, και ήταν ένας άνθρωπος του οποίου το χέρι ήταν ξερό, και Τον ρώτησαν, είναι άραγε συγχωρεμένο το να θεραπεύει κάποιος το Σάββατο;  Το είπαν για να Τον κατηγορήσουν.

        Και ο Κύριος τους είπε, ποιός από σας έχει ένα πρόβατο, και αν αυτό πέσει μέσα σε λάκκο το Σάββατο, δεν θα το πιάσει να το σηκώσει; Πόσο μάλλον διαφέρει ο άνθρωπος απ?το πρόβατο! Ώστε συγχωρείται αν κάποιος αγαθοποιεί το Σάββατο. Και μετά είπε στον άνθρωπο, τέντωσε το χέρι σου. Και τέντωσε το χέρι του και έγινε καλά όπως και το άλλο χέρι. Οι Φαρισαίοι βγήκαν και έκαμαν συμβούλιο μεταξύ τους για να Τον θανατώσουν. Και ο Κύριος έφυγε από εκεί, και Τον ακολούθησε πολύς λαός, και τους θεράπευσε όλους τους αρρώστους. Και τους έλεγε αυστηρά να μην Τον φανερώνουν για να πληρωθούν τα γραμμένα του προφήτη Ησαΐα, ιδού ο δούλος Μου τον οποίον έκλεξα ο αγαπητός Μου, θα θέσω το Πνεύμα Μου πάνω Του, και θα εξαγγείλει κρίση στα έθνη, δεν θα αντιλογήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς την φωνή Του στις πλατείες, καλάμι θλασμένο δεν θα σπάσει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα σβήσει, ώσπου να φέρει σε νίκη την κρίση, και στο όνομα Του θα ελπίσουν τα έθνη.

        Τότε Του έφεραν έναν δαιμονισμένο κουφό και τυφλό, και τον θεράπευσε, ώστε ο τυφλός και κουφός μιλούσε και έβλεπε. Και όλοι οι άνθρωποι ήταν κατάπληκτοι και έλεγαν, μήπως είναι Αυτός ο Υιός του Δαβίδ;  Οι Φαρισαίοι βλαστημούσαν και έλεγαν τα δικά τους. Και ο Κύριος τους είπε, κάθε βασιλεία που διαιρείται ερημώνεται, και κάθε πολιτεία που διαιρείται δεν μπορεί να σταθεί. Και αν ο σατανάς τον σατανά βγάζει, τότε διαιρέθηκε, και πως θα σταθεί η βασιλεία του; τα παιδιά σας θα είναι οι κριτές σας. Εγώ για του Αγίου Πνεύματος βγάζω τα δαιμόνια, και αυτό σημαίνει ότι έφθασε σε εσάς η Βασιλεία των Θεού. Διαφορετικά πως είναι δυνατόν να εισέλθει κάποιος στο σπίτι του πιο δυνατού και να του αρπάξει τα πράγματα του εάν πρώτα δεν δέσει τον δυνατό; Οποιος δεν είναι μαζί Μου, είναι εναντίον Μου, και όποιος δεν μαζεύει μαζί Μου, αυτός σκορπίζει. Γιαυτό σας λέω, κάθε αμαρτία και βλαστήμια θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους, αλλά η βλαστήμια ενάντια στο Αγιο Πνεύμα δεν θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους. Και όποιος πει λόγο ενάντια στον Υιό του ανθρώπου θα του συγχωρεθεί, όποιος όμως πει ενάντια στο Αγιο Πνεύμα, δεν θα του συγχωρεθεί, ούτε σε αυτόν τον αιώνα ούτε στο μέλλον. Η κάμετε το δένδρο καλό και τον καρπό του καλό, ή κάμετε το δένδρο σάπιο και τον καρπό του σάπιο, γιατί από τον καρπό γνωρίζεται το δένδρο. Παιδιά οχιών, πως μπορείτε να μιλάτε καλά αφού είσαστε πονηροί; Γιατί εκ του περισεύματος της καρδιάς μιλάει το στόμα. Ο καλός άνθρωπος από τον θησαυρό της καρδιάς του βγάζει τα καλά, και ο πονηρός άνθρωπος από τον πονηρό του θησαυρό βγάζει τα πονηρά του. Σας λέω ότι για κάθε αργό λόγο τον οποίον θα μιλήσουν οι άνθρωποι, θα δόσουν λόγο στην ημέρα της κρίσης. Γιατί απ?τους λόγους σου θα δικαιωθείς, και απ?τους λόγους σου θα καταδικαστείς.

        Τότε κάποιοι γραμματείς και Φαρισαίοι είπαν, Δάσκαλε θέλουμε να δούμε σημείο από Εσένα. Και ο Κύριος τους είπε, γενεά πονηρή και μοιχαλίδα, ζητάει σημείο και δεν θα της δοθεί, παρά μόνο το σημείο του προφήτη Ιωνά. Γιατί όπως και ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά του κήτους τρεις μέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου στην καρδιά της γης, τρεις μέρες και τρεις νύχτες. (Γιατί  η ημέρα είναι συγχρόνως και νύχτα στην καρδιά της βασιλείας του διαβόλου.) Ανδρες Νινευίτες θα αναστηθούν στην κρίση με αυτή τη γενεά, και θα την κατακρίνουν, γιατί μετανόησαν στο κήρυγμα του Ιωνά, και πολύ περισσότερο του Ιωνά είναι εδώ. Η βασίλισσα του Νότου θα σηκωθεί στην κρίση με αυτή την γενεά και θα την κατακρίνει, γιατί ήρθε απ?τα πέρατα της γης για να ακούσει τη σοφία του Σολομώντα, και κοιτάχτε, πολύ περισσότερη του Σολομώντα είναι εδώ.

      Οταν το ακάθαρτο πνεύμα βγει από τον άνθρωπο γυρνάει σε στεγνούς τόπους και ζητάει ανάπαυση και δεν βρίσκει, και τότε λέει, ας επιστρέψω στο σπίτι μου από το οποίο έφυγα, και γυρίζοντας το βρίσκει άδειο, σαρωμένο και στολισμένο, και τότε πηγαίνει και παίρνει μαζί του άλλα εφτά πονηρότερα πνεύματα, και αφού εισέλθουν κατοικούν εκεί, και γίνονται τα τελευταία του ανθρώπου εκείνου, χειρότερα από πρώτα. Ετσι θα είναι και σε αυτήν την πονηρή γενεά. Και ενώ μιλούσε στο λαό, η μητέρα Του και οι αδερφοί Του έστεκαν έξω και ήθελαν να Του μιλήσουν. Και Του είπαν, η μητέρα Σου και τα αδέρφια Σου περιμένουν έξω να Σου μιλήσουν. Και ο Κύριος τους είπε, ποιά είναι η μητέρα Μου ποιά τα αδέφια Μου; Και αφού άπλωσε τα Χέρια Του είπε, να η μητέρα Μου και τα αδέρφια Μου, γιατί όποιος κάνει το θέλημα του επουράνιου Πατέρα Μου, αυτός είναι αδερφός Μου και αδερφή και μητέρα.

 

Κεφάλαιο 13. Εκείνη την ημέρα βγήκε ο Κύριος από το σπίτι και καθόταν κοντά στη θάλασσα, και μαζεύτηκε πολύς κόσμος, ώστε μπήκε σε ένα πλοίο και ακάθισε, και όλος ο κόσμος ήταν στο γιαλό. Και τους είπε πολλά με παραβολές, ιδού, βγήκε ο σπείρων για να σπείρει, και ενώ έσπειρε, άλλα σπόρια έπεσαν στο δρόμο και ήρθαν τα πουλιά και τα έφαγαν, άλλα έπεσαν σε πετρώδη έδαφος που δεν είχε πολύ γη, και αμέσως εφύτρωσαν επειδή δεν υπήρχε βάθος γης, και όταν βγήκε ο ήλιος καυματίστηκαν, και επειδή δεν είχαν ρίζα ξεράθηκαν. Αλλα πάλι έπεσαν μέσα στα αγκάθια, και ανέβηκαν τα αγκάθια και τα έπνιξαν. Και άλλα έπεσαν σε καλή γη, και έδιναν καρπούς, το ένα εκατό το άλλο εξήντα και το άλλο τριάντα. Εκείνος που έχει αυτιά ας ακούει. Και πήγαν οι μαθητές Του και Τον ρώτησαν, γιατί μιλάς με παραβολές; Και ο Κύριος τους είπε. Γιατί σε εσάς εδόθηκε να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας των ουρανών, αλλά σε εκείνους δεν εδόθηκε. Γιατί όποιος έχει θα του δοθεί και θα του περισεύσει, όποιος όμως δεν έχει και ότι ακόμα έχει θα του αφαιρεθεί. Γιαυτό μιλάω με παραβολές, γιατί ενώ βλέπουν δεν βλέπουν, και ενώ ακούν δεν ακούν ούτε καταλαβαίνουν.

        Και εκπληρώνεται με αυτούς η προφητεία του Ησαΐα, με την ακοή θα ακούτε και δεν θα εννοήσετε, και ενώ θα βλέπετε δεν θα δείτε και δεν θα καταλάβαιτε, γιατί επάχυνε η καρδιά αυτού του λαού και άκουσαν βαριά με τα αυτιά τους, και έκλεισαν τα μάτια τους, μήπως δουν με τα μάτια τους, και ακούσουν με τα αυτιά τους, και καταλάβουν με την καρδιά τους, και επιστρέψουν και τους γιατρέψω. Τα δικά σας τα μάτια είναι μακάρια, γιατί βλέπουν, και τα αυτιά σας γιατί ακούουν. Επειδή αλήθεια σας λέω, πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμισαν να δουν όσα βλέπετε και δεν τα είδαν, και να ακούσουν όσα ακούσατε και δεν τα άκουσαν. Εσείς λοιπόν ακούσατε την παραβολή του σπείροντος. Ο καθένας που ακούει το λόγο της βασιλείας και δεν καταλαβαίνει έρχεται ο πονηρός και του αρπάζει τον σπαρμένο σπόρο στην καρδιά του, αυτός είναι ο σπαρμένος στο δρόμο. Εκείνος στο πετρώδες έδαφος, αυτός είναι που ακούει το λόγο, και με χαρά τον δέχεται, δεν έχει όμως ρίζα μέσα του, αλλά είναι πρόσκαιρος, όταν γίνει θλίψη ή διωγμός για το λόγο αμέσως σκανδαλίζεται. Εκείνος που σπάρθηκε στα αγκάθια είναι αυτός που ακούει το λόγο, έπειτα η μέριμνα του αιώνα τούτου, και η απάτη του πλούτου συμπνίγει το λόγο, και γίνεται άκαρπος. Και εκείνος που σπάρθηκε στην καλή γη, είναι αυτός που ακούει το λόγο και τον κατανοεί, και αυτός καρποφορεί και κάνει ο μεν εκατό,  ο άλλος εξήντα, και ο άλλος τριάντα.     

       Αλλη παραβολή τους έλεγε, η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο ο οποίος έσπειρε καλό σπόρο στο χωράφι του, και ενώ κοιμόταν οι άνθρωποι ήρθε ο εχθρός του και έσπειρε ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι, και έφυγε. Οταν βλάστησε το χορτάρι και έκαμε καρπό, τότε φάνηκαν και τα ζιζάνια. Πήγαν οι δούλοι και είπαν στον οικοδσπότη τους, Κύριε καλό σπόρο δεν έσπειρες στο χωράφι σου; Πούθε λοιπόν ήρθαν τα ζιζάνια; Και τους είπε, εχθρός το έκανε αυτό. Και οι δούλοι είπαν, θέλεις να πάμε να τα μαζέψουμε; Και τους είπε όχι, μήπως μαζεύοντας τα ζιζάνια ξεριζώσετε και το σιτάρι, αφήστε τα να αυξάνονται μαζί ως τον καιρό του θερισμού, και τότε θα πω στους θεριστές. Μαζέψετε πρώτα τα ζιζάνια και δέστε τα σε δεμάτια για να τα κάψετε, και το σιτάρι μαζέψτε το στην αποθήκη μου. Αλλη παραβολή τους παρέθεσε, όμοια είναι η Βασιλεία των ουρανών με κόκκο σιναπιού, τον οποίον έσπειρε ένας άνθρωπος στο χωράφι του, το οποίο είναι μεν μικρότερο όλων των σπόρων, όταν όμως αυξηθεί γίνεται το μεγαλύτερο των λαχάνων, και γίνεται σαν δένδρο, ώστε έρχονται τα πουλιά και κατασκηνώνουν στα κλαδιά του.

       Αλλη παραβολή τους είπε, όμοια είναι η Βασιλεία των ουρανών με προζύμι, το οποίο πήρε η γυναίκα και το έκρυψε σε τρία μέτρα αλεύρι, ώσπου έγινε όλο ένζυμο. Αυτά μίλησε ο Κύριος με παραβολές προς το λαό, και χωρίς παραβολή δεν τους μιλούσε, για να πληρωθεί το γραμμένο του προφήτη, θα ανοίξω το Στόμα Μου με παραβολές, θα απαγγείλω πράγματα κρυμμένα απ?την αρχή του κόσμου. Τότε  άφησε το λαό και ήρθε στο σπίτι, και πήγαν οι μαθητές και Τον ρώτησαν. Εξήγησε μας την παραβολή με τα ζιζάνια του χωραφιού. Και ο Κύριος τους είπε, Εκείνος που έσπειρε τον καλό σπόρο είναι ο Υιός του ανθρώπου, και το χωράφι είναι ο κόσμος, ο καλός σπόρος είναι τα παιδιά της Βασιλείας, και τα ζιζάνια είναι τα παιδιά του πονηρού, ο εχθρός που τα έσπειρε είναι ο διάβολος, ο θερισμός είναι το τέλος του κόσμου, και οι θεριστές είναι οι Αγγελοι. Καθώς λοιπόν μαζεύονται τα ζιζάνια και κατακαίονται στη φωτιά, έτσι θα είναι και το τέλος αυτού του αιώνα, θα στείλει ο Υιός του ανθρώπου τους Αγγέλους Του και θα μαζέψουν απ?την βασιλεία του όλα τα σκάνδαλα, και αυτούς που διαπράττουν την ανομία, και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς, εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Τότε οι δίκαιοι θα λάμψουν όπως ο ήλιος στην Βασιλεία του Πατέρα τους. Οποιος έχει αυτιά ας ακούει.

         Πάλι μοιάζει η Βασιλεία των ουρανών με κρυμμένο θησαυρό στο χωράφι, τον οποίον βρήκε ένας άνθρωπος και τον έκρυψε, και από τη χαρά του πηγαίνει  και πουλάει όλα όσα έχει και αγοράζει το χωράφι εκείνο. Πάλι μοιάζει η Βασιλεία των ουρανών με έμπορο που ζητάει καλούς μαργαρίτες, και όταν βρίσκει έναν πολύτιμο μαργαρίτη, πήγε και πούλησε όλα όσα είχε και τον αγόρασε. Πάλι μοιάζει η Βασιλεία των ουρανών με δύχτι, το οποίο ρίχθηκε στη θάλασσα, και μάζεψε από όλα τα είδη, και αφού το γέμισε το ανέβασε στο γιαλό, και κάθισε και διάλεξε τα καλά σε δοχεία, και τα άχρηστα τα πέταξε έξω. Ετσι θα είναι το τέλος του αιώνα, θα έρθουν οι Αγγελοι και θα ξεχωρίσουν τους πονηρούς ανάμεσα από τους δικαίους, και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς, εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Και τους είπε ο Κύριος, τα καταλάβατε όλα αυτά; Και αυτοί είπαν, ναι Κύριε.

       Και τους είπε, κάθε γραμματικός που μαθητεύεται στα περί της Βασιλείας των ουρανών είναι όμοιος με άνθρωπο οικοδεσπότη ο οποίος βγάζει έξω από τους θησαυρούς του, νέα και παλιά. Και αφού τελείωσε ο Κύριος αυτές τις παραβολές έφυγε από εκεί. Και αφού ήρθε στην πατρίδα Του, τους δίδασκε στην συναγωγή τους, και έμεναν κατάπληκτοι και έλεγαν, πούθε προέρχονται οι δυνάμεις και η σοφία Του; Δεν είναι Αυτός ο Υιός του μαραγκού; Η μητέρα Του δεν λέγεται Μαρία, και οι αδερφοί Του δεν είναι ο Ιάκωβος, και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; Και οι αδερφές Του δεν είναι όλες μαζί μας; Πούθε λοιπόν υπάρχουν αυτά σε Αυτόν; Και σκανδαλίζονταν μεταξύ τους. Και ο Κύριος τους είπε, δεν είναι προφήτης χωρίς τιμή παρά μόνο στην πατρίδα του και στο σπίτι του. Και δεν έκαμε εκεί πολλά θαύματα για την απιστία τους.        

 

   Καθώς Πιστεύω.    Τρία Μέτρα Αλεύρι.  Η παραβολή του Σπορέα διευκρινήστηκε από τον Κύριο και δεν χρειάζεται περισσότερη ερμηνεία. Ομως, στο 10ο εδάφιο οι μαθητές Του ρώτησαν, γιατί τους μιλάς με παραβολές; Και ο Κύριος τους είπε, ότι, σε αυτούς δεν εδόθηκε να γνωρίζουν τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, και έτσι ενώ κοιτάζουν δεν βλέπουν, και ενώ ακούν δεν καταλαβαίνουν. Ο Κύριος επανέλαβε επίσης τα λόγια του Ησαΐα. Με την ακοή θα ακούτε αλλά δεν θα εννοήσετε, και θα βλέπετε χωρίς να βλέπετε ούτε θα  καταλαβαίνετε, γιατί επάχυνε η καρδιά σας. Κατ αρχήν, αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο Θεός τους έκαμε να μην βλέπουν και να μην ακούν.

     Αυτά που κλείνουν τα μάτια και την νόηση, και κάνουν κάποιους ανθρώπους να μην καταλαβαίνουν τα θεία διδάγματα, είναι βεβαίως οι γνωστές αιτίες, με τα πονηρά έργα, τις αδικίες,  τα καλά και συμφέροντα, κλπ, που οδηγούν στην υποδούλωση στα πάθη, και κατά συνέπεια στην υποδούλωση στο διάβολο. Αυτά είναι που κλείνουν τα μάτια και τα αφτιά. Οι αμαρτίες είναι αυτές που συχνά οδηγούν στην ασέβεια, στην απιστία και στην τύφλωση, και βεβαίως ο Θεός δεν κλείνει τα μάτια και τα αφτιά κανενός. Απ'την άλλη μεριά όμως, όταν ένας τέτοιος άνθρωπος καταλαβαίνει καλά τα θεία διδάγματα, και τα απορρίπτει εν γνώση του, και με άλλα λόγια όταν ξέρει πολύ καλά τι λέει και τι κάνει, τότε δεν υπάρχει τρόπος γιαυτόν να δικαιολογηθεί ενώπιον του Υψίστου. Σ?αυτή την περίπτωση ο διάβολος τον διεκδικεί εκατό τα εκατό. Οταν λοιπόν για κάποιον δεν υπάρχει ελπίδα να έρθει κοντά στο  Θεό, τότε είναι καλύτερα γιαυτόν να μην ξέρει και να μην έχει καταλάβει.

       Η άγνοια του δουλεύει σαν κάποιο είδος προστατευτικής ασπίδας, και βεβαίως ο Υπέρτατος θα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο πάνω στην κρίση της ψυχής του. Ποτέ, μα ποτέ ο Θεός δεν θα φερθεί ούτε στο ελάχιστο άδικα. Ας μην μας εκπλήσσουν λοιπόν κάποια δυσκολονόητα λόγια, που φαινομενικά ακούγονται σαν άδικα λόγια του Κυρίου. Σκοπός του Υψίστου είναι να σώζει την ανθρώπινη ψυχή με κάθε δυνατό και δίκαιο τρόπο. Γιατί πράγματι, τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, που όχι μόνο επέτρεψε να υποφέρει και να σταυρωθεί ο Υιός Του, αλλά σήκωσε επίσης και το βάρος του να φαίνεται σε κάποιες περιπτώσεις σαν "άδικος". Αδικεί τον Εαυτό Του για να δικαιώσει τα πλάσματα Του. Δόξα στον Υψιστο Θεό, στον Σωτήρα μας και Πατέρα μας. Δόξα και αγάπη στον Καθισμένο στο θρόνο, γιατί σήκωσε στους Ωμους Του ακόμα και τις ανοησίες μας, και την ανικανότητα μας να δούμε, έτσι ώστε να έχει τρόπο να δικαιολογεί αυτόν που δεν εξιλεώθηκε με κάθε δυνατό και δίκαιο τρόπο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε πλήρως τον αγαπημένο Πατέρα, τον Υπέρτατο Νου. Ενα πράγμα πρέπει πάντα να θυμώμαστε, ποτέ μα ποτέ ο Κύριος δεν θα κάνει το άδικο, και αν τα πράγματα φαίνονται έτσι, τότε σίγουρα έχουν κάποια άλλη εξήγηση. Για παράδειγμα, ο διάβολος και τα αχαλίνωτα συμφέροντα προξενούν πολέμους και δεινά, που όμως αυτά τα δεινά και οι συμφορές κάποτε εξιλεώνουν σε κάποιο βαθμό διάφορους ανθρώπους, όπως συχνά τους κάνουν επίσης να συνέλθουν και να ζητήσουν το Θεό.   

      Ας δούμε την παραβολή με τα ζιζάνια, όπως επίσης και τις άλλες παραβολές με τις οποίες παρομοίωσε ο Κύριος την Βασιλεία των Ουρανών. Με την παραβολή με τα ζιζάνια ο Κύριος μας λέει επίσης ότι μέσα στην δημιουργία υπάρχουν οι παραμβολές και η φύση του διαβόλου. Οτι κακό υπάρχει στην δημιουργία, προέρχεται απ?την φύση του μεγάλου δράκοντα. Αυτά είναι τα ζιζάνια που φύτρωσαν ανάμεσα στην σπορά του Δημιουργού, είναι η σπορά του δράκοντα. Οταν επιλέγουμε τα ζιζάνια, επιλέγουμε το διάβολο, και όταν κάποιος τα κάνει φύση και πάθος του, τότε γίνεται όργανο του διαβόλου, και τα καλλιεργεί και ο ίδιος.  

      Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με σπόρο σιναπιού, ο οποίος είναι μεν πολύ μικρός, αλλά όταν φυτρώσει γίνεται τόσο μεγάλο λάχανο, που ακόμα και πουλιά μπορούν να καθίσουν στα κλαδιά του. Ο σπόρος του σιναπιού είναι πολύ μικρός, αλλά είναι γνήσιος, αληθινός, αδιάψευστος. Κρύβει μέσα του κώδικα ζωής. Ετσι και η Βασιλεία των Ουρανών είναι το ίδιο γνήσια, αληθινή και αδιάψευστη. Αρχισε από το πολύ μικρό, τόσο δα μικρό και αληθινό σπόρο, (τον πρωτόπλαστο ανθρώπινο σπόρο) όσο και ο σπόρος του σιναπιού. Γιατί και τα δύο δημιουργήθηκαν απ?τον Υψιστο. Ομως μεγάλωσε και θέριεψε τόσο πολύ που μέσα στα κλαδιά της μπορούν να βρούν καταφύγιο, χαρά και ευτυχία πολλά και διαφορετικά πουλιά. Δηλαδή άνθρωποι από όλα όλες τις γωνιές της γης, από όλες τις γλώσσες και τις φυλές, που έχουν αληθινή και αδιάψευστη πίστη στον Υπέρτατο. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι αληθινή και αδιάψευστη, το ίδιο επίσης πρέπει να είναι και η πίστη στον Υπέρτατο. Δεν την μετράμε με το μέτρο ούτε την ζυγίζουμε με το κιλό, δεν έχει μήκος, ούτε πλάτος και βάρος, είναι αληθινή, είναι γνήσια, είναι αδιάψευστη, κρύβει μέσα της κώδικα ζωής όπως και ο σπόρος του σιναπιού.    

       Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει επίσης με προζύμι, το οποίο πήρε η γυναίκα και το έκρυψε σε τρία μέτρα αλεύρι, ώσπου έγινε όλο ένζυμο. Με την λέξη προζύμι και τρία μέτρα αλεύρι, και στην συνέχεια παραπομπή στον ψαλμό 78, οη, που λέει ότι θα απαγγείλω πράγματα κρυμμένα απ?την αρχή του κόσμου, πιστεύω ότι ο Κύριος αναφέρεται εκτός των άλλων μυστικών της δημιουργίας με τα ζιζάνια, την φύση και τις παρεμβολές του διαβόλου κλπ, και επίσης εννοεί ότι στις τρεις χιλιάδες χρόνια μετά την Ανάσταση Του, θα έχει ολοκληρωθεί πλήρως η Βασιλεία των Ουρανών, και θα έχει τελειώσει η μακραίωνη πορεία της δημιουργίας της γης και της ζωής. Με τη λέξη προζύμι και τρία μέτρα αλεύρι, μάλλον εννοεί αυτή την αρχή και την μακροχρόνια σε έκταση διάρκεια στην οποία θα φουσκώσει, δηλαδή θα αυξηθεί και θα προετοιμαστεί η Βασιλεία του Υψίστου, η οποία είναι κρυμμένη, δηλαδή κανείς δεν ξέρει ούτε την ακριβή διάρκεια της προετοιμασίας, ούτε πότε ακριβώς θα είναι πλήρης, και πότε θα κυριαρχήσει παντού.

   Το ζυμάρι, δηλαδή η αρχή, η προετοιμασία και η διάρκεια της πορεία της ως το την ολοκληρωτική κυριαρχία, και την καταστροφή της υλικής γης, είναι κρυμμένη σε τρία μέτρα αλεύρι, σε μεγάλη έκταση χρόνου. Το τρία, εννοεί μάλλον την Παρουσία Του στην αρχή της τρίτης χιλιετηρίδας απ'την Ανάσταση Του, όπως αναστήθηκε στην αρχή της τρίτης ημέρας. Νωρίς το πρωί της τρίτης ημέρας, δηλαδή στην αρχή της, ο Κύριος αναστήθηκε, δηλαδή εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές Του. Γιατί βεβαίως ο Θεός δεν είχε πεθάνει, μόνο το υλικό σώμα Του πέθανε πάνω στο σταυρό. Πιθανόν επίσης με το τρία μέτρα αλεύρι, ο Κύριος ίσως να υπονοεί και την δημιουργία της γης και την ηλικία της ως το τέλος. Ισως η ηλικία της γης να είναι μόνο τρια δισεκατομμύρια χρόνια.  

Κεφάλαιο 14.  Εκείνον τον καιρό άκουσε ο Ηρώδης ο τετράρχης την φήμη του Κυρίου και είπε στους δούλους του, Αυτός είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, αυτός αναστήθηκε και γιαυτό ενεργούν οι δυνάμεις σε Αυτόν. Γιατί ο Ηρώδης είχε συλλάβει τον Ιωάννη, και τον έβαλε δεμένο στη φυλακή, για  την Ηρωδιάδα την γυναίκα του Φιλίππου του αδερφού του, γιατί έλεγε ο Ιωάννης δεν σου είναι συγχωρεμένο να την έχεις. Και ήθελε να τον θανατώσει, αλλά φοβόταν το λαό, γιατί τον είχαν σαν προφήτη. Οταν ήταν τα γενέθλια του εχόρεψε η κόρη της Ηρωδιάδας στη μέση και του άρεσε του Ηρώδη. Και ορκίστηκε ότι θα της δώσει ότι ζητήσει. Και αυτή παρακινούμενη απ?τη μητέρα της του είπε, δόσε μου σε πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή. Και λυπήθηκε ο βασιλιάς, αλλά για τον όρκο που έδωσε και για τους συνκαθισμένους πρόσταξε να της το δώσουν. Και έστειλε να αποκεφαλίσουν τον Ιωάννη στη φυλακή. Και έφεραν το κεφάλι του σε πιάτο και το έδωσαν στο κορίτσι. Και ήρθαν οι μαθητές του και έθαψαν το σώμα του, και το είπαν στον Κύριο. Και ο Κύριος έφυγε από εκεί με πλοίο σε έρημο τόπο μόνος Του, και όταν το άκουσαν οι άνθρωποι Τον ακολούθησαν πεζοί από τις πόλεις. Και όταν εξήλθε ο Κύριος είδε πολύ κόσμο και τους εσπλαχνίστηκε και θεράπευσε τους αρρώστους τους.

        Οταν έγινε βράδυ πήγαν οι μαθητές Του και Του είπαν, έρημος είναι ο τόπος, και η ώρα έχει περάσει, απόλυσε τον κόσμο για να πάνε στις κώμες και να αγοράσουν τροφές για τον εαυτό τους. Και ο Κύριος τους είπε, δεν χρειάζεται να πάνε, δόστε τους εσείς να φάνε. Και Του είπαν, δεν έχουμε παρά μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Και τους είπε, φέρτετα Μου εδώ. Και είπε στον κόσμο να καθίσουν στα χόρτα, και πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, και αφού κοίταξε προς τον ουρανό, ευλόγησε και έκοψε τα ψωμιά και τα ψάρια και τα έδωκε στους μαθητές Του, και αυτοί στον κόσμο. Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν, και μάζεψαν περισεύματα δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Και αυτοί που έφαγαν ήταν γύρω στις πέντε χιλιάδες άνδρες εκτός τα γυναικόπαιδα. Και αμέσως ο Κύριος ανάγκασε τους μαθητές Του να μπουν στο πλοίο και να πάνε πριν από Αυτόν στο πέρα, ώσπου να απολύσει τον κόσμο. Και αφού τους απέλυσε πήγε στο βουνό μόνος Του να προσευχηθεί.

       Και όταν ήταν νύχτα ήταν εκεί μόνος Του. Το πλοίο ήταν ήδη στη μέση της θάλασσας, βασανιζόμενο απ?τα κύματα, γιατί ο άνεμος ήταν ενάντιος. Και την τέταρτη φυλακή της νύχτας πήγε σε αυτούς ο Κύριος περπατώντας πάνω στη θάλασσα, και όταν Τον είδαν οι μαθητές να παρπατάει στη θάλασσα τρόμαξαν και έλεγαν, φάντασμα είναι, και απ?το φόβο τους φώναξαν. (Θεωρώ ότι το περπάτημα του Κυρίου στη θάλασσα είναι επίσης συμβολικό, μας λέει ότι ο Κύριος περπατάει κάθε μέρα πάνω στη θάλασσα. Η θάλασσα συμβολίζει λαούς και έθνη και γλώσσες) Αμέσως όμως τους μίλησε, και τους είπε, θάρρος, Εγώ Είμαι, μην φοβάστε. Και ο Πέτρος Του είπε, Κύριε αν είσαι Εσύ, πέσμου να έρθω προς Εσένα πάνω στα νερά. Και του είπε, έλα. Και ο Πέτρος κατέβηκε από το πλοίο και περπάτησε πάνω στα νερά για να πάει στον Κύριο. Είδε όμως τον άνεμο δυνατό και φοβήθηκε και άρχισε να βουλιάζει, και φώναξε και είπε, Κύριε σώσε με. Και ο Κύριος τον έπιασε και του είπε, ολιγόπιστε γιατί δίσταξες; Και αφού εισήλθαν στο πλοίο έπαυσε ο άνεμος, και οι άλλοι στο πλοίο Τον προσκύνησαν και είπαν, στα αλήθεια Είσαι Υιός του Θεού. Και ήρθαν στη γη της Γεννησαρέτ. Και αφού οι άνθρωποι εκείνου του μέρους Τον αναγνώρισαν, έστειλαν σε όλη την περίχωρο εκείνη, και έφεραν κοντά Του όλους τους πάσχοντες, και Τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο την άκρη του ρούχου Του, και όσοι άγγιζαν γιατρεύτηκαν.

 

Κεφάλαιο 15. Τότε ήρθαν απ?την Ιερουσαλήμ γραμματείς και Φαρισαίοι και Του έλεγαν, γιατί οι μαθητές Σου παραβαίνουν την παράδοση των πρεσβυτέρων; Διότι δεν πλένουν τα χέρια τους όταν τρώνε ψωμί. Και ο Κύριος τους είπε, γιατί και εσείς παραβαίνετε την εντολή του Θεού, για την παράδοση σας; Γιατί ο Θεός πρόσταξε, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, και, ο κακολογών πατέρα ή μητέρα πρέπει να θανατώνεται. Σεις ομως λέτε, όποιος πει προς τον πατέρα του ή την μητέρα του, δώρο είναι ότι ωφεληθείς από εμένα, αρκετό, και μπορεί να μην τιμήσει τον πατέρα του ή την μητέρα του. (Είδαμε την ερμηνεία αυτού του κεφαλαίου στο θέμα ο Νόμος). Και ακυρώνετε την εντολή του Θεού για την παράδοση σας. Υποκριτές, καλά προφήτευσε για εσάς ο Ησαΐας, ο λαός τούτος Με πλησιάζει με το στόμα τους, και Με τιμάει με τα χείλη, η καρδιά του όμως απέχει μακριά από Εμένα, μάταια Με σέβονται, διδάσκοντας διδασκαλίες εντάλματα ανθρώπων. Και αφού προσκάλεσε τον κόσμο τους είπε, ακούετε και νοείτε, δεν μολύνει τον άνθρωπο το εισερχόμενο στο στόμα, αλλά το εξερχόμενο του στόματος, αυτό μολύνει τον άνθρωπο.

        Και μαζεύτηκαν οι μαθητές Του και Του είπαν, ξέρεις ότι οι Φαρισαίοι σκανδαλίστηκαν με το που άκουσαν αυτά τα λόγια; Και ο Κύριος τους είπε, πάσα φυτεία την οποία δεν φύτεψε ο επουράνιος Πατέρας Μου θα ξεριζωθεί. Αφήστε τους, είναι οδηγοί τυφλοί τυφλών, τυφλός όταν οδηγεί τυφλό, θα πέσουν και οι δύο στο βόθρο. Και ο Πέτρος Του είπε, εξήγησε μας αυτή την παραβολη. Και ο Κύριος είπε, και εσείς ασύνετοι είσαστε;  Δεν καταλαβαίνετε ότι κάθε τι που εισέρχεται στο στόμα κατεβαίνει στην κοιλιά, και φεύγει. Ομως τα εξερχόμενα του στόματος, εξέρχονται από την καρδιά, και αυτά μολύνουν τον άνθρωπο. Γιατί από την καρδιά εξέρχονται πονηροί διαλογισμοί, φόνοι, μοιχείες, πορνείες κλοπές ψευδομαρτυρίες βλαστήμιες. Αυτά μολύνουν τον άνθρωπο, το να φάει με άνιπτα χέρια δεν τον μολύνουν. Και μετά ο Κύριος έφυγε για τα μέρη της Τύρου και Σιδώνας. Και ήταν μια γυναίκα Χαναναία η οποία εξήλθε από εκείνα τα όρια και φώναξε και Του είπε, ελέησε με Κύριε υιέ του Δαβίδ. Και ο Κύριος δεν της αποκρίθηκε. Και ήρθαν οι μαθητές Του και Τον παρακαλούσαν λέγοντας, απόλυσε την γιατί φωνάζει από πίσω μας. Και ο Κύριος είπε, δεν στάλθηκα παρά μόνο στα απολωλόντα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ.

        Και αυτή ήρθε και Τον προσκύνησε και είπε, βοήθησε με Κύριε. Και ο Κύριος της είπε, δεν είναι καλό να πάρει κάποιος το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλιά.  Και εκείνη είπε, ναι Κύριε, αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους. Και τότε ο Κύριος της είπε, ο γυναίκα μεγάλη είναι η πίστη σου, ας γίνει σε εσένα όπως θέλεις. Και γιατρεύτηκε η κόρη της από την ώρα εκείνη. Και ο Κύριος ήρθε από εκεί  στη θάλασσα  της Γαλιλλαίας, και ανέβηκε στο όρος και κάθισε εκεί. Και ήρθαν κοντά Του πολύς κόσμος, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κουφούς, κουλούς και άλλους πολλούς, και τους έρριξαν στα πόδια του Κυρίου, και τους θεράπευσε. Ο κόσμος θαύμαζε βλέποντας κουφούς να μιλούν κουλούς υγιείς, κουτσούς να περπατούν, και τυφλούς να βλέπουν, και δόξαζαν τον Θεό του Ισραήλ. Και ο Κύριος είπε στους μαθητές Του, σπλαχνίζομαι τον κόσμο γιατί είναι τρεις ημέρες κοντά Μου και δεν έχουν φάει, και δεν θέλω να τους απολύσω νηστικούς μήπως αποκάμουν στο δρόμο. Και Του είπαν οι μαθητές Του, που να βρούμε σε τούτη την ερημιά τόσα ψωμιά ώστε να χορτάσει τόσος κόσμος; Και ο Κύριος τους είπε, πόσα ψωμιά έχετε; Και είπαν, επτά και λίγα ψάρια. Και είπε στον κόσμο να καθίσει στη γη. Και πήρε τα επτά ψωμιά και τα ψάρια, και αφού ευχαρίστησε έκοψε και έδωσε στους μαθητές Του, και οι μαθητές στον κόσμο. Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν, και μάζεψαν τα περισσευόμενα κομμάτια, και γέμισαν επτά γεμάτα κοφίνια. Και αυτοί που έφαγαν ήταν γύρω στις τέσσαρες χιλιάδες άνδρες, εκτός τα παιδιά και τις γυναίκες. Και αφού απέλυσε τον κόσμο, εισήλθε στο πλοίο και ήρθε στα όρια Μαγδαλά.

   Καθώς Πιστεύω.   Η Χαναναία.   Ας δούμε τι μάλλον εννοούσε ο Κύριος με αυτά τα λόγια που είπε στην Χαναναία. Δυστυχώς υπάρχουν πολύ ιδιόρρυθμοι άνθρωποι που ούτε λίγο ούτε πολύ, βλέπουν το σκυλί και το γατί τους σαν παιδιά τους. Μπορούν να ταΐζουν το σκυλί τους από το καλύτερο κρέας της αγοράς, αδιαφορώντας αν το παιδί της επόμενης πόρτας πεινάει. Κάτι που βεβαίως είναι απαράδεκτο. Τα παιδιά, και γενικότερα οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να φάνε, και μετά τα κατοικίδια ζώα. Δεν είναι καθόλου σωστό να ταΐζεις το σκυλί σου, όταν το παιδί του γείτονα  πεινάει. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Οι Χαναναίοι, λόγω της εχθρικής και αλαζονικής συμπεριφοράς των Εβραίων, και λόγω εκείνων των παράδοξων γραπτών της Βίβλου, που τους υποτιμούσαν και τους παρουσίαζαν σαν διεφθαρμένους ειδωλολάτρες, και σαν εχθρούς του Θεού και των Εβραίων, πολύ φυσιολογικά απέρριπταν τα γραπτά στο σύνολο τους, κατά συνέπεια απέρριπταν και το 'Θεό των Εβραίων".  

       Οι Εβραίοι ήταν εχθροί τους, και καθώς είναι γνωστό έλεγαν ότι και ο Θεός είναι δικός τους. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκλεκτούς του Θεού, και ανώτερους των Χαναναίων. Βέβαια οι Χαναναίοι δεν τους θεωρούσαν ανώτερους, όμως σίγουρα ήταν εχθροί τους, και λόγω της τότε συσκότισης θεωρούσαν ότι και ο Θεός ήταν εχθρός τους, αφού και οι σφαγές των προγόνων τους, έγιναν σύμφωνα με τους Εβραίους με "εντολές" του Θεού. Αφού το κηρύττουν ακόμα και σήμερα χωρίς τουλάχιστον να ντρέπονται! Αυτή ήταν η μια πραγματικότητα, για την οποία κακώς βέβαια νόμιζαν, ότι ήταν σύμφωνη με την θέληση του Θεού. Φυσικά κανένας δεν πρέπει ποτέ να δέχεται το άδικο και το παράλογο σαν θέληση του Θεού, είτε αυτό γράφεται μέσα στη Βίβλο, είτε οπουδήποτε αλλού. Ομως αφού ακόμα και σύγχρονοι "σοφοί" θεολόγοι και ερμηνευτές της Βίβλου τα δέχονται, και μάλιστα τα κηρύττουν με τέτοια ανευθυνότητα και θράσος, πόσο μάλλον τότε!

    Ετσι λόγω της μακροχρόνιας έχθρας που υπήρχε μεταξύ τους, και λόγω που νόμιζαν ότι "ο Θεός των Εβραίων τους αδικούσε", δεν πίστευαν στο Θεό, και κατά συνέπεια δεν θα έπρεπε να ζητούν βοήθεια. Ωστόσο, εκείνη, παρόλο Χαναναία, είχε μεγάλη πίστη, και ο Κύριος χρησιμοποίησε τις λέξεις σκυλιά και παιδιά, για να διδάξει ότι τα παιδιά της Χαναναίας, και γενικά οι άνθρωποι και τα παιδιά τους έχουν προτεραιότητα. Τα παιδιά άσχετα σε ποιά φυλή ανήκουν, είναι πάντα παιδιά και ανήκουν στο Θεό. Κανένας δεν πρέπει να τα υποτιμάει είτε είναι παιδιά της Χαναναίας, είτε παιδιά του Εβραίου. 

Κεφάλαιο 16.  Και ήρθαν οι Φαρισαίοι και οι Σαδουκαίοι και Τον πείραζαν και ζητούσαν να τους δείξει σημείο από τον ουρανό. Και ο Κύριος τους είπε, όταν γίνει απόγευμα λέτε καλωσύνη γιατί κοκκινίζει ο ουρανός. Και το πρωί, σήμερα είναι χειμώνας, γιατί κοκκινίζει σκυθρωπός ο ουρανός. Υποκριτές, το πρόσωπο του ουρανού ξέρετε να το διακρίνετε, αλλά τα σημεία των καιρών δεν μπορείτε; Γενεά πονηρή και μοιχαλίδα, ζητάει σημείο, και δεν θα της δοθεί σημείο, παρά μόνο το σημείο του Ιωνά του προφήτη. Και τους άφησε και έφυγε. Και οι μαθητές Του ξέχασαν να αγοράσουν ψωμί, και ο Κύριος τους έλεγε. Βλέπετε και προσέχετε από την ζύμη των Φαρισαίων και Σαδουκαίων. Και εκείνοι έλεγαν μέσα τους, δεν αγοράσαμε ψωμί. Και ο Κύριος τους είπε, γιατί σκέπτεστε έτσι ολιγόπιστοι; Δεν καταλαβαίνετε ούτε θυμάστε τα πέντε ψωμιά των πέντε χιλιάδων και πόσα κοφίνια μαζέψατε; Ούτε τα επτά ψωμιά με τους τέσσαρες χιλιάδες, και πόσα κοφίνια μαζέψατε; Πως δεν καταλαβαίνετε ότι δεν σας είπα για ψωμιά; Σας είπα να προσέχετε από την ζύμη των Φαρισαίων και Σαδουκαίων. Τότε κατάλαβαν ότι τους είπε να προσέχουν από την διδαχή των Φαρισαίων και Σαδουκαίων. Τοτε ο Κύριος ήρθε στα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου, και ρώτησε τους μαθητές Του, τι νομίζουν οι άνθρωποι ότι είμαι Εγώ ο Υιός του ανθρώπου; Και είπαν, άλλοι νομίζουν ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι ο Ηλίας, άλλοι ο Ιερεμίας, ή ένας των Προφητών.

        Και ο Κύριος τους είπε, αλλά εσείς Ποιός λέτε ότι Είμαι; Και ο Πέτρος είπε, Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. Και ο Κύριος του είπε, μακάριος είσαι Σίμων παιδί του Ιωνά, γιατί σάρκα και αίμα δεν σου το αποκάλυψε αυτό, αλλά ο επουράνιος Πατέρας Μου. Και Εγώ σου λέω, ότι εσύ είσαι Πέτρος και πάνω στην πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία Μου, και οι πόρτες του άδη δεν θα ισχύουν για αυτή. Θα σου δώσω τα κλειδιά της Βασιλείας των ουρανών, και όποιον δέσεις στη γη θα είναι δεμένος στο ουρανό, και όποιον λύσεις στη γη, θα είναι λυμένος στον ουρανό. Τότε παρήγγειλε στους μαθητές Του να μην πουν σε κανένα ότι Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Από τότε άρχισε ο Κύριος να λέει στους μαθητές Του, ότι πρέπει να πάει στην Ιερουσαλήμ και να πάθει πολλά απ?τους πρεσβυτέρους και αρχιερείς και γραμματείς, και να θανατωθεί, και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί. Και ο Πέτρος άρχισε να Τον επιπλήτει παράμερα, και Του έλεγε, ο Θεός το απαγορεύει Κύριε, δεν θα γίνει αυτό σε Εσένα. Και ο Κύριος στράφηκε προς τον Πέτρο και του είπε, πήγαινε πίσω Μου, σατανά, σκάνδαλο Μου είσαι, γιατί δεν συμμερίζεσαι τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων. 

       Τότε ο Κύριος είπε στους μαθητές Του, εάν κάποιος θέλει να Με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει το σταυρό του και ας Με ακολουθεί. Γιατί  όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα την απολέσει, και όποιος απολέσει τη ζωή του για Εμένα θα την βρεί. Επειδή τι ωφελεί έναν άνθρωπο, αν καρδίσει όλο τον κόσμο και ζημιώσει την ψυχή του; Η με τι μπορεί ένας άνθρωπος να ανταλλάξει την ψυχή του; Διότι ο Υιός του ανθρώπου θα έρθει στη δόξα του Πατέρα Του, με τους Αγγέλους Του και θα αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τις πράξεις του. Αλήθεια σας λέω, είναι κάποιοι εδώ που στέκονται οι οποίοι δεν θα δούν θάνατο ώσπου να δουν τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο εν τη Βασιλεία Του. 

   Καθώς Πιστεύω. Είναι αλήθεια ότι οι Απόστολοι, ή τουλάχιστον κάποιοι Απόστολοι, νόμιζαν ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στην εποχή τους. Γιαυτό έγραψαν κάποιες λέξεις τις οποίες σίγουρα δεν τις είπε ο Κύριος. Για παράδειγμα ο Ματθαίος γράφει;

     Αληθώς σας λέγω είναι τινές των εδώ ισταμένων, οίτινες δεν θέλουσι γευτή θάνατο εωσού ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία Αυτού. Ματ. 16, 28. 

     Και μετά αμέσως γράφει ότι ύστερα από 6 ημέρες πήρε τον Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη και ανέβηκαν στο όρος πάνω στο οποίο ο Κύριος μεταμορφώθηκε και οι τρεις μαθητές είδαν ένα πρωτοφανές θέαμα. Εμφανίστηκαν οι Προφήτες Μωυσής και Ηλίας. Το ίδιο περίπου γράφει και ο Μάρκος. Ενώ ο Λουκάς γράφει;

    Λέγω δε προς εσάς αληθώς, είναι τινές των εδώ ισταμένων οίτινες δεν θέλουσι γευτεί θάνατο, εωσού ίδωσι την βασιλεία του Θεού. Λουκάς 9, 27.

   Ο Λουκάς επίσης γράφει ύστερα από 8 ημέρες πήρε τους τρεις μαθητές και ανέβηκε στο όρος που έγινε η μεταμόρφωση. Δεν κάνει διαφορά αν ήταν 6 ή 8 ημέρες, αλλά άλλο νόημα βγαίνει απ?τον Ματθαίο και άλλο απ?τον Λουκά. Και βεβαίως το σωστό είναι αυτό που έγραψε ο Λουκάς. Γιατί άλλο είναι να δει κάποιος την Βασιλεία του Θεού πριν πεθάνει, και άλλο να δει τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο εν τη Βασιλεία Του, το οποίο σημαίνει το τέλος του κόσμου. Σίγουρα εκείνο που εννοούσε ο Κύριος ήταν ότι κάποιοι απ?αυτούς θα έβλεπαν την Βασιλεία του Θεού πριν πεθάνουν.

      Κατά κάποιον τρόπο οι τρείς Απόστολοι είδαν την Βασιλεία του Θεού στην Μεταμόρφωση. Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος επίσης πριν τον λιθοβολήσουν είχε τα μάτια του στραμένα προς τον ουρανό και έλεγε χαρούμενος ότι έβλεπε τον θρόνο του Υψίστου και την Βασιλεία Του. Ισως επίσης και κάποιοι άλλοι μάρτυρες είδαν την Βασιλεία Του πριν πεθάνουν και πριν σφραγίσουν την πίστη τους με το αίμα τους. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όταν ήταν εξόριστος στην Πάτμο, έγραψε το βιβλίο της Αποκάλυψης, και ήταν ένας από τους εκεί ισταμένους που πριν πεθάνουν είδαν την Βασιλεία του Θεού. Αλλά δεν είδαν βέβαια τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενον εν τη Βασιλεία Του. Δεν είδαν το τέλος του κόσμου πριν πεθάνουν.

    Το άλλο ερώτημα είναι, γιατί έγινε η Μεταμόρφωση, και γιατί εμφανίστηκαν οι δυο Προφήτες. Είναι μάλλον προφανές ότι αυτό έγινε για δυό κυρίως λόγους. Ο ένας ήταν ώστε να δουν οι τρεις Απόστολοι με τα μάτια τους ότι οι άνθρωποι ζουν μετά τον θάνατο του υλικού σώματος. Και επίσης η εμφάνιση του Μωυσή έγινε ακριβώς για να διαψεύσει όλα εκείνα τα εγκλήματα που του προσάρτησαν, ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια αμφιβολίας για αυτούς που πράγματι ψάχνουν για την αλήθεια. Πως γνώριζαν όμως οι μαθητές ότι ήταν οι Μωυσής και Ηλίας; Στην περίπτωση αυτή κατανοούμε ότι ο Κύριος τους το αποκάλυψε σιωπηλά μέσα τους. Το τι ακριβώς είπαν οι Προφήτες με τον Κύριο είναι άγνωστο. Αυτά που γράφει ο Λουκάς τα υπέθεσε μάλλον ο ίδιος. Ο Κύριος βεβαίως ήξερε πολύ καλά με τι θάνατο έμελλε να σηκώσει το βάρος των αμαρτιών του κόσμου, και σίγουρα δεν χρειαζόταν να εμφανιστούν οι Προφήτες για να το μάθει. Το ήξερε πριν ακόμα γεννηθεί σαν Ανθρωπος. Ομως οι Ευαγγελιστές σαν άνθρωποι ήταν φυσιολογικό να υποθέτουν κάτι από μόνοι τους, όταν δεν ήξεραν, ή λόγω που ήθελαν το τέλος να ερχόταν στην εποχή τους, παρερμήνευασαν κάποια λόγια του Κυρίου. Ομως το ένα Ευαγγέλιο συμπληρώνει το άλλο, και όλα μαζί μεταφέρουν στον κόσμο τα πιο χαρμόσυνα νέα που ακούστηκαν ποτέ.  

Κεφάλαιο 17.  Και μετά από έξη ημέρες ο Κύριος πήρε τον Πέτρο τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδερφό του και ενέβηκαν μόνοι τους σε ψηλό βουνό. Και μεταμορφώθηκε μπροστά τους, και έλαμπε το πρόσωπο Του όπως ο ήλιος, και τα ρούχα Του έγιναν λευκά σαν το φως. Και φάνηκαν μπροστά τους ο Μωυσής και ο Ηλίας και συζητούσαν μαζί Του. Και είπε ο Πέτρος στον Κύριο, Κύριε καλά είναι να είμαστε εδώ, αν θέλεις ας κάνουμε τρεις σκηνές, μία για Εσένα, μια για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία. Και ενώ αυτός μιλούσε, ήρθε φωτεινή νεφέλη και τους σκέπασε, και από τη νεφέλη ακούστηκε φωνή που έλεγε, Αυτός είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός,  Αυτόν να ακούτε. Και καθώς άκουσαν οι μαθητές έπεσαν κάτω και φοβήθηκαν πολύ. Μετά σήκωσαν τα μάτια τους και δεν είδαν κανένα παρά μόνο τον Κύριο. Και ενώ κατέβαιναν από το βουνό ο Κύριος τους είπε, να μην πείτε σε κανένα το όραμα, ώσπου ο Υιός του ανθρώπου αναστηθεί εκ νεκρών. Και Τον ρώτησαν οι μαθητές Του, γιατί λοιπόν οι γραμματείς λένε ότι πρέπει πρώτα να έρθει ο Ηλίας; Και ο Κύριος τους είπε, ο Ηλίας μεν έρχεται πρώτα για να αποκαταστήσει τα πάντα, σας λέω όμως ότι ο Ηλίας ήρθε, και δεν τον γνώρισαν, αλλά του έκαμαν ότι ήθελαν, έτσι και ο Υιός του ανθρώπου μέλλει να πάθει απ?αυτούς. Τότε κατάλαβαν οι μαθητές ότι τους μίλησε για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

       Και ήρθαν προς τον κόσμο, Τον πλησίασε κάποιος γονυπετής, και Του είπε, Κύριε ελέησε το γιο μου, γιατί σεληνιάζεται και πάσχει με το κακό, γιατί πολλές φορές πέφτει στη φωτιά, και πολλές φορές στο νερό, και τον έφερα στους μαθητές Σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν. Και ο Κύριος είπε, Ω γενεά άπιστη και διεστραμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Εως πότε θα σας υποφέρω; Φέρτον εδώ. Και ο Κύριος τον επέπληξε και έφυγε από αυτόν το δαιμόνιο, και το παιδί θεραπεύτηκε από εκείνη την ώρα. Και Του είπαν οι μαθητές Του, γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;. Και ο Κύριος τους είπε, για την απιστία σας, γιατί αλήθεια σας λέω, εάν έχετε πίστη σαν το σπόρο του σιναπιού, θα πήτε σε αυτό το βουνό, μετακινήσου από εκεί, και θα μετακινηθεί. Δεν θα σας είναι τίποτα αδύνατον. Αυτό όμως το γένος δεν εξέρχεται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.  

         Και ενώ έμεναν στην Γαλιλλαία, τους είπε ο Κύριος, ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων, και θα Τον θανατώσουν, και την Τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Και λυπήθηκαν πάρα πολύ. Οταν ήρθαν στην Καπερναούμ ήρθαν στον Πέτρο αυτοί που παίρνουν τα δίδραχμα, και είπαν, ο Δάσκαλος σας δεν πληρώνει δίδραχμα; Και λέει, ναι. Και όταν ησήλθαν στο σπίτι, πήρε ο Κύριος τον Πέτρο και του είπε, τι νομίζεις Σίμων; Οι βασιλιάδες της γης από ποιούς παίρνουν φόρους ή δασμούς; Από τα παιδιά τους ή από τους ξένους; Και ο Πέτρος είπε, από τους ξένους. Και ο Κύριος του είπε, άρα τα παιδιά είναι ελεύθερα. Αλλά για να μην τους σκανδαλίσουμε, πήγαινε στη θάλασσα, και ρίξε αγκίστρι, και το πρώτο ψάρι που θα πιάσεις πάρτο και άνοιξε το στόμα του, και θα βρείς ζυγαριά, πάρτον και δόστους τη ζυγαριά και για Εμένα και για εσένα. 

(Το μήνυμα μάλλον λέει, σωστό είναι να πληρώνετε φόρο στο κράτος, αλλά στο ανάλογο εκείνο μέτρο που μπορεί ο καθένας.)

Κεφάλαιο 18.  Εκείνη την ημέρα πήγαν οι μαθητές στον Κύριο και Του είπαν, ποιός άραγε είναι μεγαλύτερος στην Βασιλεία των ουρανών; Και ο Κύριος κάλεσε ένα παιδί και το έστησε στη μέση, και είπε, αλήθεια σας λέω, εάν δεν επιστρέψετε και γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα δείτε την Βασιλεία των ουρανών. Οποιος ταπεινώνει τον εαυτό του σαν το παιδί, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στην Βασιλεία των ουρανών, και όποιος δέχεται ένα τέτοιο παιδί στο όνομα Μου, Εμένα δέχεται. Οποιος όμως σκανδαλίσει έναν τούτων των μικρών που πιστεύει σε Εμένα, τον συμφέρει να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να πνιγεί στη θάλασσα. Αλίμονο στον κόσμο για τα σκάνδαλα, γιατί τα σκάνδαλα  πρέπει να έρχονται, έρχονται τα σκάνδαλα, αλλά αλίμονο σε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίον έρχεται το σκάνδαλο. Αν το χέρι σου ή το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόφτα και πέταξε τα, καλύτερα είναι να εισέλθεις κουτσός ή κουλλός παρα να έχεις δύο πόδια και δύο χέρια και να ριχτείς στην αιώνια φωτιά. Και αν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλτο και πέταξε το, καλύτερα είναι να εισέλθεις μονόφθαλμος στη ζωή, παρά να έχεις δύο μάτια και να ριχτείς στην γέενα του πυρός.

        Προσέχετε μην καταφρονήσετε έναν από τους μικρούς τούτους, γιατί σας λέω, οι Αγγελοι τους, βλέπουν πάντα το Πρόσωπο του επουράνιου Πατέρα Μου. Επειδή ο Υιός του ανθρώπου ήρθε για να σώσει τον απολωλόντα. Τι νομίζετε; Εαν κάποιος έχει εκατό πρόβατα, και πλανηθεί το ένα από αυτά, δεν αφήνει τα εννενήντα εννέα και πηγαίνει στα βουνά για να  βρεί το πλανημένο;  Και όταν το βρει, αλήθεια σας λέω, χαίρεται γιαυτό περισσότερο παρά για τα εννενήντα εννέα τα μη πλανημένα. Δεν είναι θέλημα του επουράνιου Πατέρα σας, να χαθεί ένα των μικρών τούτων. Εάν αμαρτήσει σε εσένα ο αδερφός σου, πήγαινε να τον ελέγξεις μεταξύ εσένα και αυτόν μόνοι, εάν σε ακούσει, κέρδησες τον αδερφό σου, εάν όμως δεν ακούσει πάρε μαζί σου έναν ή δύο για να βεβαιωθεί κάθε λόγος από το στόμα δύο ή τριών μαρτύρων. Αν παρακούσει και αυτούς, πέστο στην εκκλησία, και αν και στην εκκλησία παρακούσει, τότε ας είναι για εσένα όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Οσα δέσετε στη γη, θα είναι δεμένα στον ουρανό, και όσα λύσετε στη γη, θα είναι λυμένα στον ουρανό. Πάλι σας λέω, ότι εάν δύο από εσάς συμφωνήσουν επί της γης για κάθε πράγμα, για το οποίο θα έκαναν αίτηση, θα γίνει σε αυτούς από τον επουράνιο Πατέρα Μου. Γιατί όπου είναι δύο ή τρεις μαζεμένοι για το όνομα Μου, εκεί είμαι και Εγώ ανάμεσα τους.

       Τότε πήγε ο Πέτρος και Τον ρώτησε, Κύριε πόσες φορές αν αμαρτήσει ο αδερφός μου θα τον συγχωρήσω; Εφτά φορές; Και ο Κύριος του είπε, δεν σας λέω εφτά φορές, αλλά έως εβδομήντα εφτά. Γιαυτό η Βασιλεία των ουρανών παρομοιάστηκε με άνθρωπο βασιλιά ο οποίος θέλησε να θεωρήσει λογαριασμό με τους δούλους του. Και όταν άρχισε να θεωρεί, ήρθε σε αυτόν ένας ωφειλέτης μυρίων ταλάντων. Και επειδή δεν είχε να πληρώσει, ο κύριος του πρόσταξε να πουληθεί αυτός και η οικογένεια του και όλα όσα είχε για να πληρώσει τα ωφειλόμενα. Και ο δούλος έπεσε και Τον προσκύνησε και του είπε, Κύριε, μακροθύμησε για εμένα, και θα Σου τα ανταποδώσω. Και ο κύριος σπλαχνίστηκε τον δούλο, και τον απέλυσε, και του χάρισε το δάνειο. Αφού όμως έφυγε εκείνος ο δούλος, βρήκε έναν των συνδούλων του, ο οποίος του χρωστούσε εκατό δηνάρια, και αφού τον έπιασε τον έπνιγε και του έλεγε, δόσε μου αυτό που μου χρωστάς. Και έπεσε ο σύνδουλος στα πόδια του και τον παρακαλούσε, λέγοντας, μακροθύμησε για εμένα και θα σου τα αποδώσω. Αλλά εκείνος δεν ήθελε, αλλά τον έβαλε στη φυλακή ώσπου να του δώσει το ωφειλόμενο.

         Οι άλλοι σύνδουλοι που είδαν αυτά που έγιναν, πήγαν και τα είπαν στο κύριο τους. Τότε τον εκάλεσε ο κύριος του, και του είπε, πονηρέ δούλε, σου χάρισα όλο το χρέος σου επειδή με παρακάλεσες, δεν έπρεπε να ελεήσεις και εσύ τον σύνδουλο σου, όπως και εγώ σε ελέησα; Και οργίστηκε ο κύριος του, και τον παρέδοσε στους βασανιστές ώσπου να αποδώσει όλο το ωφειλομενο. Ετσι θα κάνει και ο επουράνιος Πατέρας Μου σε εσάς, εάν δεν συγχωρείτε με την καρδιά σας, ο καθένας τον αδερφό του για τα πταίσματα τους.   

Κεφάλαιο 19. Και όταν τελείωσε ο Κύριος αυτούς τους λόγους, έφυγε από την Γαλιλλαία, και ήρθε στα όρια της Ιουδαίας πέραν του Ιορδάνη. Και Τον ακολούθησαν πολύς κόσμος, και τους θεράπευσε εκεί. Και ήρθαν οι Φαρισαίοι με σκοπό να Τον πειράξουν, και Του είπαν, συγχωρήτε ο άνθρωπος που χωρίζει τη γυναίκα του για κάθε αιτία; Και ο Κύριος τους είπε, δεν διαβάσατε, ότι ο Δημιουργός από την αρχή δημιούργησε αρσενικό και θηλυκό, και είπε, γιαυτό το λόγο, θα αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα;  Ωστε δεν είναι πια δύο, αλλά μία σάρκα. Εκείνο λοιπόν που συνέζευξε ο Θεός, άνθρωπος ας μην χωρίζει. Και εκείνοι Του είπαν, γιατί λοιπόν ο Μωυσής πρόσταξε να δώσει έγγραφο διαζυγίου και να την χωρίσει; Και ο Κύριος τους είπε, γιατί ο Μωυσής για την σκληροκαρδία σας συνεχώρησε σε εσάς να χωρίζετε τις γυναίκες σας, από την αρχή όμως δεν έγινε έτσι. Σας λέω ότι όποιος χωρίζει τη γυναίκα του εκτός για πορνεία και παντρευτεί άλλη, γίνεται μοιχός, και όποιος παντρευτεί γυναίκα χωρισμένη γίνεται μοιχός. Και Του είπαν οι μαθητές Του, εάν τέτοια είναι η υποχρέωση του άνδρα προς τη γυναίκα του, τότε δεν συμφέρει να παντρευτεί.

        Και ο Κύριος τους είπε, δεν μπορούν να δεχτούν όλοι αυτό το λόγο, αλλά σε όσους είναι δοσμένο. Γιατί είναι ευνούχοι που γεννήθηκαν έτσι, και είναι ευνούχοι που ευνουχίστηκαν απ?τους ανθρώπους, και είναι ευνούχοι οι οποίοι ευνούχισαν τους εαυτούς τους για την Βασιλεία των ουρανών. Οποιος μπορεί να το δεχτεί αυτό ας το δεχτεί. Τότε Του έφεραν παιδιά για να βάλει τα Χέρια Του πάνω τους και να τα ευχηθεί, και οι μαθητές τα επέπληξαν. Αλλά ο Κύριος τους είπε, αφήστε τα παιδιά, και μην τα εμποδίζετε να έρχονται σε Εμένα, γιατί αυτών είναι η Βασιλεία των ουρανών. Και αφού επέθεσε τα Χέρια Του πάνω τους έφυγε από εκεί. Και ήρθε κάποιος και Του είπε, Δάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να έχω αιώνια ζωή; Και ο Κύριος του είπε, γιατι Με λές αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός παρά μόνο ο Θεός. Αλλά αν θέλεις να εισέλθεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές. Και εκείνος ρώτησε, ποιές;

       Και ο Κύριος του είπε, μην φονεύσεις, μην μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, και αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Και Του είπε ο νεαρός, όλα αυτά τα φύλαξα από την νεότητα μου. Και ο Κύριος του είπε, αν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντα σου και δώστα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό, και έλα ακολούθησε Με. Οταν ο νεαρός άκουσε αυτό το λόγο έφυγε λυπημένος γιατί είχε πολλά κτήματα. Και ο Κύριος είπε στους μαθητές Του, αλήθεια σας λέω, είναι δύσκολο να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας λέω, είναι ευκολότερο να περάσει σχοινί από την τρύπα της βελόνας παρά να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία του Θεού. Και όταν τα άκουσαν οι μαθητές έμειναν κατάπληκτοι και είπαν, τότε ποιός θα σωθεί; Και ο Κύριος τους κοίταξε και τους είπε, απ?τους ανθρώπους αυτό είναι αδύνατο, από το Θεό όμως τα πάντα είναι δυνατά.

        Και ο Πέτρος Του είπε, εμείς αφήκαμε τα πάντα και Σε ακολουθήσαμε, τι λοιπόν θα είναι για εμάς; Και ο Κύριος τους είπε, αλήθεια σας λέω, ότι εσείς που Με ακολουθήσατε στην αρχή της νέας ανάστασης όταν ο Υιός του ανθρώπου καθίσει στη δόξα Του, θα καθίσετε και εσείς σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Και όποιος άφησε σπίτι, ή αδερφούς ή γυναίκα ή παιδιά, η χωράφια για το όνομα Μου, εκατονταπλάσια θα πάρει και αιώνια ζωή θα κληρονομήσει. Πολλοί όμως πρώτοι θα είναι τελευταίοι, και τελευταίοι πρώτοι.

 

   Καθώς Πιστεύω. Ας δούμε το κεφάλαιο 19. Οι Φαρισαίοι θέλησαν να πειράξουν τον Κύριο, και δήθεν ρώτησαν για να μάθουν. Είναι συγχωρεμένο στον άνθρωπο να χωρίσει τη γυναίκα του για κάποια αιτία; Και ο Κύριος τους είπε, δεν διαβάσατε ότι ο Δημιουργός από την αρχή δημιούργησε αρσενικό και θηλυκό; Και είπε, γιαυτό ο γιος θα αφήσει τον πατέρα και τη μάνα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο σάρκες μία. Δεν είναι λοιπόν πια δύο, αλλά μία σάρκα. Εκείνο που ο Θεός ένωσε, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να το χωρίζει. 

     Δεν πρέπει λοιπόν να χωρίζουν αυτοί που παντρεύονται, αυτή είναι η θέληση του Δημιουργού! Και αυτό που θέλει και ζητάει ο Θεός είναι πάντα το σωστό! Ηδη έχουν ακουστεί πολλά πάνω σε αυτό το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, και τα θύματα, τα οποία είναι κυρίως τα παιδιά, είναι πάρα πολλά. Αν ένα ζευγάρι είναι ενωμένο όπως θέλει ο Θεός, πράγμα που σημαίνει να απουσιάζει το "υπερ-εγώ", και να υπάρχει αληθινή αγάπη και συνοχή μεταξύ τους, τότε ότι προβλήματα και αν προκύψουν είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν λύσεις. Δυστυχώς όμως, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, κάνει τους ανθρώπους να είναι εγωιστές, ηδονιστές, φιλοτομαριστές και ανεύθυνοι, και σαν τέτοιοι γίνονται επίσης και υποκριτές, που όμως έχουν το θράσος να μιλούν για υποκρισία. Μας οδηγεί λένε η καρδιά μας! Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτάζει! Και μιλούν για "αγάπη" που καταστρέφει οικογένειες, και  ακούμε και άλλες παρόμοιες τέτοιες πονηριές και ανοησίες.

     Ο Κύριος λέει μπορείς να χωρίσεις μόνο για λόγους πορνείας. Το εκτός για πορνεία το αναφέρει μόνο ο Ματθαίος, αλλά αυτό δεν κάνει διαφορά, γιατί σίγουρα ο Κύριος το είπε. Δεν είναι δυνατόν να είναι κάποιος παντρεμένος, και η γυναίκα του να μετατρέπει το κορμί της σε κοινό εμπόρευμα. Σε μια τέτοια περίπτωση ο σύζυγος είναι περισσότερο ένοχος, γιατί όταν η γυναίκα του πουλιέται, του προσφέρει οικονομικό όφελος. Δεν είναι ο σύζυγος της γυναίκας, αλλά είναι ένας βρωμερός έμπορας του κορμιού της. Είναι ο εκμεταλευτής της, και το πιο διεφθαρμένο υποκείμενο. Γιαυτό η εντολή έχει σκοπό να προστατέψει τη γυναίκα, υποχρεώνοντας τον "καλό" σύζυγο να την χωρίζει, αντί να την πουλάει και να την καταδυναστεύει.       

    Ο Κύριος είπε στους μαθητές όταν ο νεαρός πλούσιος έφυγε μα σκυμένο το κεφάλι. Αλήθεια σας λέγω, είναι πιο εύκολο να περάσει το σχοινί μέσα από την τρύπα της βελόνας παρά να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία του Θεού. Και αυτοί έμειναν κατάπληκτοι! Εχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι έμειναν κατάπληκτοι! Και αυτό, γιατί όπως συνήθως συμβαίνει ακόμα, ιδιαίτερα τότε, όλοι εκείνοι οι άρχοντες και οι πλούσιοι άρπαγες του ιδρώτα του λαού, οι ανθρωπο-ιδιοκτήτες, εμφανιζόντουσαν σαν θεοευλογημένοι, σαν τον δήθεν πλούσιο και πατέρα Αβραάμ, και καθώς έλεγαν, τα πλούτη και τους δούλους, τους τα...χάριζε ο Θεός!! Εχουμε πει ήδη πάρα πολλά πάνω σε αυτό το θέμα, και δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνουμε τα ίδια.

 Κεφάλαιο 20. Γιατί η Βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με άνθρωπο οικοδεσπότη ο οποίος εξήλθε το πρωί για να μισθώσει εργάτες για το αμπέλι του, και αφού συμφώνησε μαζί τους για ένα δηνάριο την ημέρα, τους έστειλε στο αμπέλι του. και μετά ξαναβγήκε την τρίτη ώρα, και βρήκε και άλλους που έστεκαν στην αγορά άνεργοι. Και τους είπε, πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι και θα πάρετε ότι είναι δίκαιο. Και εκείνοι πήγαν. Την έκτη ώρα ξαναπήγε και την εννάτη ώρα το ίδιο. Την ενδεκάτη ώρα βρήκε άλλους εξήλθε πάλι και βρήκε και άλλους αργόσχολους και τους είπε, γιατί στέκεστε εδώ όλη την ημέρα αργόσχολοι; Και αυτοί είπαν, γιατί κανείς δεν μας μίσθωσε. Και τους είπε, πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι, και θα πάρετε ότι είναι δίκαιο. Και αφού ήρθε το βράδυ, είπε ο κύριος του αμπελιού στον επίτροπο του, κάλεσε τους εργάτες και δώσε τους το μισθό τους αρχίζοντας απ?τους τελευταίους έως τους πρώτους. Και αυτοί που ήρθαν την εντεκάτη ώρα πήραν από ένα δηνάριο. Ηρθαν και οι πρώτοι και νόμιζαν ότι θα πάρουν περισσότερα, όμως και αυτοί πήραν από ένα δηνάριο. Και αφού το πήραν γόγγυζαν κατά του οικοδεσπότη και έλεγαν, αυτοί οι τελευταίοι δούλεψαν μόνο μία ώρα, και τους έκαμες ίσους με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τον καύσονα; Και εκείνος είπε σε έναν απ?αυτούς, φίλε δεν σε αδικώ, δεν συμφώνησες για ένα δηνάριο μαζί μου; Πάρτο λοιπόν και πήγαινε, αλλά θέλω να δώσω και στον τελευταίο ότι έδωκα και σε εσένα, ή μήπως δεν έχω την εξουσία να το κάνω; Η μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή Εγώ Είμαι αγαθός;

 

   Καθώς Πιστεύω. (Ο εργάτης της τελευταίας ώρας είναι επίσης εκείνος που συχνά μόλις προλαβαίνει να μπει στην Κιβωτό της σωτηρίας και να σωθεί. Κάποτε λίγο πριν πεθάνει ίσως. Και βεβαίως ο μισθός του είναι, και πρέπει να είναι ο ίδιος με των άλλων, οι οποίοι δεν είναι δα και τόσο άξιοι εργάτες. Γιατί αν κάποιος ζηλεύει και απαιτεί περισσότερα, επειδή νομίζει ότι άρχισε νωρίτερα, και εργάστηκε περισσότερο, αυτό σημαίνει ότι και ο ίδιος μπήκε στην Κιβωτό μάλλον από τους τελευταίους. Και επομένως του ανήκει ό,τι ανήκει και στον τελευταίο. Ας είναι ευχαριστημένος που σώθηκε, γιατί αφού σώθηκε, αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να είναι χαρούμενος, επειδή ακριβώς σώθηκε και ο άλλος που ήρθε τελευταίος. Συχνά επίσης αυτός που αρχίζει δουλειά την τελευταία ώρα, και επειδή σπατάλησε τη ζωή του σε ανάξια πράγματα, και έχασε άσκοπα τον καιρό του, μπορεί να έχει τέτοιο ενθουσιασμό και διάθεση να υπηρετήσει και να εργαστεί, που μπορεί να παράγει πολύ περισσότερα από ό,τι ο άλλος που άρχισε δουλειά από το πρωΐ )       

        Ετσι θα είναι οι τελευταίοι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι, γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, όμως λίγοι είναι οι εκλεκτοί. Και πήγε ο Κύριος στην Ιερουσαλήμ, και πήρε στο δρόμο τους δώδεκα ιδιαίτερα και τους είπε, ιδού πηγαίνουμε στην Ιερουσαλήμ, και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους γραμματείς και θα Τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα Τον παραδόσουν στα έθνη για να Τον εμπαίξουν να Τον μαστιγώσουν, να Τον σταυρώσουν, και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Τότε πήγε κοντά Του η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου με τα παιδιά της προσκυνώντας και  Του ζητούσε κάτι. Και ο Κύριος της είπε, τι θέλεις; Και αυτή Του είπε, πές να καθίσουν οι δύο γιοι μου, ο ένας στα δεξιά Σου και ο άλλος στα αριστερά Σου στην Βασιλεία Σου. Και ο Κύριος της είπε, δεν ξέρετε τι ζητάτε, μπορείτε εσείς να πιήτε το ποτήρι το οποίο Εγώ θα πιω, και να βαπτιστήτε το βάπτισμα το οποίο Εγώ βαπτίζομαι; Και είπαν μπορούμε. Και ο Κύριος τους είπε, το ποτήρι Μου  θα το πιήτε, και το βάπτισμα το οποίο βαπτίζομαι θα βαπτισθήτε, για να καθίσετε όμως εκ δεξιών και αριστερών Μου, δεν είναι δικό Μου να το δώσω, αλλά ανήκει σε όλους όσους ετοίμασε ο Πατέρας Μου. Και οι άλλοι δέκα αγανάκτησαν με τα δύο αδέρφια. Ο Κύριος τους κάλεσε και τους είπε, ξέρετε ότι οι άρχοντες των εθνών τα κατακυριεύουν, και οι μεγάλοι τα κατεξουσιάζουν, αλλά δεν θα γίνει το ίδιο με εσάς, και όποιος θέλει να είναι πρώτος σε εσάς, ας είναι δούλος σας, καθώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει, και να δώσει την ζωή Του σαν λύτρο για πολλούς.

      Και ενώ εξέρχονταν απ?την Ιεριχώ, Τον ακολούθησαν πολύς κόσμος, και ιδού, ήταν δύο τυφλοί καθισμένοι στο δρόμο, και αφού άκουσαν ότι περνάει ο Κύριος, φώναξαν και είπαν, Ελέησε μας Κύριε, Υιέ του Θεού. Και ο κόσμος τους έλεγε να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πιο δυνατότερα, ελέησε μας Κύριε Υιέ του Θεού, αυτοί έλεγαν Υιέ του Δαβίδ. Και ο Κύριος στάθηκε και τους φώναξε, και τους είπε, τι θέλετε να σας κάνω; Και αυτοί Του είπαν, Κύριε να ανοίξουν τα μάτια μας. Και ο Κύριος τους σπλαχνίστηκε και τους άγγιξε τα μάτια, και αμέσως είδαν τα μάτια τους, και Τον ακολούθησαν.   

 

 Κεφάλαιο 21.   Και όταν πλησίασαν στην Ιερουσαλήμ και ήρθαν στην Βηθφαγή κοντά στο όρος των ελαιών, τότε ο Κύριος έστειλε δύο μαθητές και τους είπε, πηγαίνετε στο απέναντι χωριό σας, και αμέσως θα βρείτε δεμένη γαϊδούρα και ένα πουλάρι μαζί της, λύστε το και να Μου το φέρετε, αν σας πει κάποιος τι θέλετε, να του πείτε ότι ο Κύριος τα χρειάζεται, και αμέσως θα σας τα δώσει. Αυτό έγινε για να πληρωθεί το γραμμένο του προφήτη το οποίο λέει, να πείτε στην θυγατέρα Σιών, ιδού ο Βασιλιάς σου έρχεται ήρεμος και καθισμένος επί όνου, και επί πώλου υιού υποζυγίου. Και οι μαθητές έκαμαν όπως τους πρόσταξε ο Κύριος, και έφεραν τον όνο και το πουλάρι, και έβαλαν πάνω τους τα ρούχα τους, και ο Κύριος κάθισε πάνω τους. Και ο περισσότερος κόσμος έστρωναν τα ρούχα τους στο δρόμο, και άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δένδρα και έστρωναν στο δρόμο. Και ο κόσμος προπορευόταν και ακολουθούσαν και φώναζαν, Ωσαννά στον Υιό του Δαβίδ, Υιό του Θεού, ευλογημένος ο Ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ωσαννά  στον Υψιστο.  Και όταν εισήλθαν στην Ιερουσαλήμ, εσείστηκε όλη η πόλη, και έλεγαν, Ποιός είναι Αυτός; Και ο λαός έλεγε, Αυτός είναι ο Ιησούς, ο Προφήτης από την Ναζαρέτ της Γαλιλλαίας.

        Και εισήλθε ο Κύριος στον ιερό του Θεού και έβγαλε έξω όλους αυτούς που πουλούσαν και αγόραζαν στον ιερό, και αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών, και τα καθίσματα αυτών που πουλούσαν περιστέρια, και τους είπε, είναι γραμμένο, ο οίκος Μου, θα ονομάζεται οίκος προσευχής, εσείς όμως τον μετατρέψατε σε άντρο ληστών. Και ήρθαν τυφλοί και κουτσοί στον ιερό και τους θεράπευσε. Και αφού οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι είδαν τα θαυμάσια που έκανε και τα παιδιά που φώναζαν στον ιερό και έλεγαν, ωσαννά στον Υιό του Δαβίδ, στον Υιό του Θεού, αγανάκτησαν και Του είπαν, ακούς τι λένε αυτοί; Και ο Κύριος τους είπε, ναι, ποτέ δεν διαβάσατε ότι απ?τα στόματα των νηπίων και θηλαζόντων ετοίμασες αίνεση; (έπαινος). (Ψαλμός η, 8: 2) Και αφού τους άφησε εξήλθε απ?την πόλη, και πήγε στην Βηθανία και διανυκτέρευσε εκεί. Και όταν το πρωί επέστρεψε στην πόλη, επείνασε, και είδε μια συκιά στο δρόμο και πήγε εκεί, αλλά δεν βρήκε παρά μόνο φύλλα, και είπε στη συκιά, να μην ξανακάνεις πια καρπό.

         Και αμέσως ξεράθηκε η συκιά. Και οι μαθητές εθαύμασαν και είπαν, πως ξεράθηκε αμέσως η συκιά; Και ο Κύριος τους είπε, αλήθεια σας λέω, εάν έχετε πίστη και δεν διστάζετε, όχι μόνο θα κάνετε τα της συκιάς, αλλά και σε αυτό το βουνό θα πείτε, σήκω και πέσε στη θάλασσα, και θα γίνει. Και ότι και αν ζητήσετε με προσευχή και έχοντας πίστη, θα το έχετε. Και όταν ήρθαν στον ιερό ήρθαν ενώ δίδασκε οι αρχιερείς και πρεσβύτεροι του λαού λέγοντας, με ποιά εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιός Σου έδωκε αυτή την εξουσία; Και ο Κύριος τους είπε, θα σας ρωτήσω και Εγώ κάτι, και αν Μου απαντήσετε θα σας πω με ποιά εξουσία τα κάνω αυτά. Το βάπτισμα του Ιωάννου πούθε ήταν; Ηταν απ?τον ουρανό ή από τους ανθρώπους;

         Και αυτοί  έλεγαν με τη σκέψη τους, αν πούμε ότι ήταν από τον ουρανό, τότε θα μας πει γιατί λοιπόν δεν πιστέψατε; Και αν πούμε από τους ανθρώπους, φοβόμαστε τον κόσμο γιατί όλοι είχαν τον Ιωάννη σαν Προφήτη. Και Του είπαν, δεν ξέρουμε. Και ο Κύριος τους είπε, ούτε Εγώ σας λέω με ποιά εξουσία τα κάνω αυτά. Αλλά πως σας φαίνεται; Ενας άνθρωπος είχε δύο γιούς και είπε στον ένα, παιδί μου πήγαινε σήμερα να δουλέψεις στο αμπέλι μου, και εκείνος είπε, δεν πάω, μετά όμως μετάνοιωσε και πήγε. Και ο πατέρας πήγε και στο δεύτερο και του είπε το ίδιο. Και εκείνος είπε, πηγαίνω, αλλά δεν πήγε. Ποιός από τους δύο έκαμε το θέλημα του πατέρα του; Και Του είπαν, ο πρώτος. Και ο Κύριος τους είπε, αλήθεια σας λέω, οι τελώνες και οι πόρνες πηγαίνουν πρώτα από εσάς στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί ήρθε σε εσάς ο Ιωάννης από δρόμο δικαιοσύνης και δεν τον πιστέψατε, όμως οι τελώνες και οι πόρνες τον πίστεψαν, εσείς που είδατε δεν ματαμεληθήκατε μετά για να τον πιστέψετε.   

        Ακούστε μια άλλη παραβολή, ήταν ένας άνθρωπος οικοδεσπότης ο οποίος εφύτεψε αμπέλι, και το έφραξε και έσκαψε ληνό, και οικοδόμησε πύργο, και μετά τον μίσθωσε σε γεωργούς και έφυγε. Οταν πλησίαζε ο καιρός των καρπών, έστειλε τους δούλους του προς τους γεωργούς για να πάρουν απ?τους καρπούς του. Και οι γεωργοί έπιασαν τους δούλους, και τον έναν τον έδειραν, τον άλλον τον σκότωσαν, και τον άλλον τον λιθοβόλησαν. Και πάλι έστειλε άλλους δούλους περισσότερους από τους πρώτους, και τους έκαμαν τα ίδια. Μετά έστειλε τον Υιό Του, και είπε, τουλάχιστον θα ντραπούν τον Υιό Μου. Αλλά οι γεωργοί όταν είδαν τον Υιό, είπαν μεταξύ τους, Αυτός είναι ο κληρονόμος, ελάτε να Τον σκοτώσουμε, και ας κρατήσουμε την κληρονομιά Του. Και αφού Τον έπιασαν Τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και Τον φόνευσαν. Οταν λοιπόν έρθει ο Κύριος του αμπελιού τι θα κάνει σε εκείνους τους γεωργούς; Και Του είπαν, κακούς κακώς θα απολέσει, και θα μισθώσει το αμπέλι Του σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα αποδώσουν τους καρπούς στον καιρό τους. Και ο Κύριος τους είπε, δεν διαβάσατε στις γραφές, (ψαλμός ριη, 118: 22,) ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι κτίστες, αυτός έγινε κεφαλή γωνίας, απ?τον Κύριο έγινε και είναι θαυμαστή στα μάτια μας.

    Καθώς Πιστεύω. Αυτό που συνήθως συμβαίνει κάθε μέρα, ο λίθος είναι η πίστη στο Θεό και τα θεία διδάγματα.  Γράφουν, ασχολούνται και κόβονται για χίλια δύο μάταια πράγματα, αλλά παραμερίζουν και περιφρονούν τα θεία διδάγματα, περιφρονούν και θέλουν να αγνοούν την πίστη στο Θεό, ενώ αυτά είναι η ουσία της ζωής και αποτελούν όρος της ζωής του κάθε ανθρώπου. Αυτά που περιφρονούν και θέλουν να αγνοούν οι ?κτίστες? του κόσμου, αυτά είναι η κεφαλή γωνίας του οικοδομήματος της ζωής! Οποιος στρέφεται εναντίον τους, αυτός σπάει το κεφάλι του, και σε όποιον πέσουν σαν καταδίκη του, τον κατασυντρίβουν.)

     Γιαυτό λέω τούτο σε εσάς, θα αφαιρεθεί από εσάς η Βασιλεία του Θεού, και θα δοθεί σε έθνος που κάνει τους καρπούς της. Και όποιος πέσει πάνω σε τούτον τον λίθο θα συντριφτεί, και σε όποιον πέσει θα τον κατασυντρίψει. Και αφού οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές, κατάλαβαν ότι γιαυτούς τις έλεγε, και ήθελαν να Τον συλάβουν, αλλά φοβήθηκαν τον κόσμο. 

 

 Κεφάλαιο 22.  Και ο Κύριος τους μίλησε πάλι με παραβολες και τους είπε, η Βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκαμε γάμους στον γιο του, και έστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους προσκεκλημένους, και δεν ήθελαν να έρθουν. (Εδώ οι προσκεκλημένοι είναι περισσότερο οι άρχοντες και οι μεγαλο-ιερείς του λαού Ισραήλ. Οι δούλοι που στάλθηκαν για να τους καλέσουν είναι οι Προφήτες.) Πάλι ξανα-έστειλε τους δούλους του και τους είπε, να πείτε στους προσκεκλημένους ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεπτά μου είναι σφαγμένα και όλα είναι έτοιμα για τους γάμους. Εκείνοι όμως αμέλησαν και έφυγαν, ο ένας στο στο χωράφι του, ο άλλος στο εμπόριο του, και οι άλλοι αφού έπιασαν τους δούλους του, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μόλις το άκουσε ο βασιλιάς οργίστηκε, και έστειλε στρατό και σκότωσαν εκείνους τους φονιάδες, και έκαψαν την πόλη τους. Και είπε στους δούλους του, ο μεν γάμος είναι έτοιμος αλλά οι προσκεκλημένοι δεν είναι άξιοι. Πηγαίνετε λοιπόν στα διέξοδα των δρόμων, και όσους βρείτε, καλέστε τους στους γάμους. Και αφού εξήλθαν οι δούλοι εκείνοι στους δρόμους, μάζεψαν όσους βρήκαν καλούς και κακούς και γέμισε ο γάμος από ανακαλεσμένους.

         Ηρθε λοιπόν ο Βασιλιάς για να επιθεωρήσει τους ανακαλεσμένους, και είδε εκεί έναν άνθρωπο ο οποίος δεν ήταν ντυμένος με ρούχο για γάμο, και του είπε, φίλε πως ήρθες εδώ χωρίς ένδυμα γάμου;

   Καθώς Πιστεύω.  Δεν είχε ένδυμα, δηλαδή δεν ήταν άξιος του Υιού, γιατί δεν είχε πλυθεί με το Αίμα του Αρνίου για να συμμετάσχει στους γάμους Του, στην Βασιλεία Του. Αυτό επίσης σημαίνει ότι όλοι οι φτωχοί δεν είναι άξιοι να ανήκουν στην Βασιλεία του Θεού, μόνο επειδή είναι φτωχοί. Γιατί πολλοί είναι φτωχοί λόγω των περιστάσεων, αν όμως κάποιοι φτωχοί γινόντουσαν πλούσιοι. σίγουρα θα έπρατταν ακόμα χειρότερα από τους άλλους πλούσιους.)

 

Και εκείνος δεν είχε τίποτα να πει. Και τότε είπε ο Βασιλιάς στους υπηρέτες, δέστε του τα χέρια και τα πόδια, και σηκώστε τον να τον ρίξετε στο έξω σκοτάδι, εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών. Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, όμως λίγοι είναι οι εκλεκτοί.    

        Τότε πήγαν οι Φαρισαίοι και έκαμαν συνδιάσκεψη πως να Τον παγιδεύσουν με λόγο. Και έστειλαν μαθητές τους στον Κύριο με ανθρώπους του Ηρώδη λέγοντας, Δάσκαλε ξέρουμε ότι είσαι αληθινός και τον δρόμο του Θεού διδάσκεις με αλήθεια, και δεν Σε ενδιαφέρει για κανένα, διότι είσαι αμερόληπτος. Πέσμας λοιπόν, τι νομίζεις; Είναι συγχωρεμένο να δώσουμε δασμό στον Καίσαρα; Και ο Κύριος που ήξερε την πονηριά τους, είπε, γιατί Με πειράζετε υποκριτές; Δείξτε Μου το νόμισμα του δασμού. Και αυτοί Του έφεραν το δηνάριο. Και τους είπε, ποιανού είναι αυτή η εικόνα και επιγραφή; Και αυτοί είπαν του Καίσαρα. Και τότε ο Κύριος τους είπε, αποδόστε λοιπόν στον Καίσαρα αυτά που του ανήκουν, και αποδόστε στο Θεό τα δικά Του. Και αυτοί θαύμασαν με την απάντηση και έφυγαν. Και εκείνη την ημέρα ήρθαν οι Σαδουκαίοι οι οποίοι δεν πίστευαν στην ανάσταση, και ρώτησαν τον Κύριο, Δάσκαλε ο Μωυσής είπε, εάν κάποιος πεθάνει και δεν έχει παιδιά, θα παντρευτεί ο αδερφός του την γυναίκα του, και θα γεννήσει παιδιά για τον αδερφό του. Ηταν λοιπόν εφτά αδέφια  και ο πρώτος αφού παντρεύτηκε πέθανε χωρίς να κάνει παιδιά, και άφησε τη γυναίκα του στο αδερφό του, το ίδιο έγινε και με τα άλλα αδέρφια. Μετά που πέθαναν όλοι πέθανε και η γυναίκα, στην ανάσταση, ποιανού θα είναι γυναίκα; Γιατί όλοι την είχαν. Και ο Κύριος τους είπε, πλανιέστε γιατί δεν ξέρετε τις γραφές ούτε την δύναμη του Θεού. Γιατί στην ανάσταση δεν παντρεύονται ούτε παντρεύουν, αλλά είναι σαν Αγγελοι του Θεού στον ουρανό. Οσο για την ανάσταση των νεκρών, δεν διαβάσατε αυτό που σας είπε ο Θεός; Εγώ Είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ; Δεν είναι ο Θεός, Θεός νεκρών, αλλά Θεός των ζωντανών. Και άκουσε ο κόσμος και έμεινε κατάπληκτος απ?την διδαχή Του. Και οι Φαρισαίοι που άκουσαν ότι απεστόμωσε τους Σαδουκαίους μαζεύτηκαν όλοι μαζί. Και ένας νομικός Τον ρώτησε για να Τον πειράξει, Δάσκαλε ποιά εντολή είναι μεγάλη στο νόμο;

       Και ο Κύριος του είπε, θα αγαπάς Κύριον τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου, με όλη την ψυχή σου, και με όλη τη διάνοια σου. Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή, και η δεύτερη παρόμοια είναι, θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Σε αυτές τις δύο εντολές κρέμεται ο νόμος και οι Προφήτες. Και ενώ οι Φαρισαίοι ήταν μαζεμένοι ο Κύριος τους ρώτησε, τι νομίζετε για το Χριστό; Ποιανού Υιός είναι; Και αυτοί είπαν του Δαβίδ. Και ο Κύριος τους είπε, πως λοιπόν ο Δαβίδ δια του Πνεύματος Τον ονομάζει Κύριο; Είπε ο Κύριος προς τον Κύριον μου, κάθισε εκ δεξιών Μου ώσπου να θέσω τους εχθρούς Σου, υποπόδιο των ποδών Σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ Τον ονομάζει Κύριο, τότε πως είναι υιος του; Και κανένας δεν μπορούσε να απαντήσει, ούτε κανένας τόλμησε εκείνη την ημέρα να Τον ρωτήσει άλλο. 

   Καθώς Πιστεύω.   Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Οι Φαρισαίοι λοιπόν προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παγιδεύσουν όπως νόμιζαν τον Κύριο ώστε να πει κάτι ?παράνομο? για να στηρίξουν κατηγορίες εναντίον Του. Ετσι έστειλαν κάποιους μαθητές τους με κάποιους άλλους νομικούς που ήταν στην υπηρεσία του Ηρώδη, ο οποίος πάλι με την σειρά του, ήταν το αφτί και το μάτι της Ρώμης, και τάχα από καλή θέληση, ρώτησαν τον Κύριο να τους ?πληροφορήσει? αν πρέπει ή όχι να δίνουν δασμούς στον Καίσαρα. Η πανουργία είναι βεβαίως γνώρισμα των πολιτισμένων εποχών, γιατί εκεί κινούνται και κυριαρχούν τα ανθρώπινα αρπαχτικά. Και βεβαίως οι Ρωμαίοι, δεν είχαν καθόλου εμπιστοσύνη σ?αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι ήταν ικανοί να προδόσουν ακόμα και τη μάνα τους, προκειμένου να πετείχουν τους σκοπούς τους. Γιαυτό οι Φαρισαίοι φρόντισαν να υπάρχουν έμπιστοι μάρτυρες της ρωμαϊκής εξουσίας. Ο Κύριος όμως που ήξερε την πανουργία τους, τους είπε, γιατί Με πειράζετε υποκριτές; Δείξτε Μου το νόμισμα του δασμού. Δεν ρώτησε βέβαια για να μάθει, αλλά η ερώτηση ήταν μέρος της απάντησης. Τελικά τους είπε, δώστε στον Καίσαρα αυτά που είναι δικά του, και αποδώστε στο Θεό ότι ανήκει στο Θεό!

      Πως ερμηνεύονται αυτά τα λόγια; Εννοούσε άραγε ο Κύριος ότι στο Καίσαρα ανήκε ότι αυτός ήθελε, όπως όλη η αυτοκρατορία, με τον Ρωμαϊκό λαό και όλους τους άλλους λαούς, να του υποτάσσονται; Ζητάει πράγματι ο Θεός υποταγή στους τυράννους; Αν για παράδειγμα ένας Καίσαρας θεωρεί ότι είσαι δικός του, κάτι σαν ατομική του ιδιοκτησία, και απαιτεί να τον προσκυνάς, εσύ θα το κάνεις; Αν σου απαγορεύει να πιστεύεις και να λατρεύεις το Θεό, θα τον υπακούσεις; Οχι βέβαια. Αν ήταν, ό,τι θέλει ο κάθε Καίσαρας, πρέπει να του ανήκει, και πρέπει να του δοθεί, τότε αλίμονο στο κόσμο. Και πράγματι το τι έχει υποφέρει ο κόσμος απ?τους Καίσαρες δεν περιγράφεται! Ομως όλα αυτά που απαιτεί και αρπάζει ο Καίσαρας με τη βία και την λεηλασία, δεν σημαίνει ότι του ανήκουν. Θέλω το φεγγάρι, έλεγε ένας Καίσαρας στους υποτακτηκούς του! Απαιτούσε να του δώσουν το φεγγάρι! Αλλά ο Κύριος λέει, δόστε τα του Καίσαρος στον Καίσαρα, δόστε του αυτά που του ανήκουν. Τι ανήκει λοιπόν στον Καίσαρα; Οτι θέλει αυτός; Οτι χρειάζεται να ζήσει σύμφωνα με τις βασικές ανάγκες κάθε ανθρώπου, ή ότι του αναγνωρίζει ο κόσμος σαν δικό του; Ο Κύριος αναγνώριζε μήπως δόξες, αρπαγές και μεγαλεία για τον Καίσαρα, όταν μάλιστα άλλοι πεινούν και πεθαίνουν κάτω απ?την μπότα του Καίσαρα; Ο Καίσαρας για τον Χριστιανό, δεν πρέπει να είναι τίποτα περισσότερο από ό,τι είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Ο,τι ανήκει στον Καίσαρα, πρέπει να ανήκει και στον κάθε άνθρωπο. Ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να φάει, να ντυθεί και με λίγα λόγια να ικανοποιήσει τις βασικές του ανάγκες. Ο,τι χρειάζεται επίσης το παιδί του Καίσαρα το ίδιο χρειάζεται και το παιδί του εργάτη. Και επομένως ό,τι πρέπει τουλάχιστον να ανήκει στον εργάτη, το ίδιο πρέπει να ανήκει και στον Καίσαρα. Ο νόμος του Θεού λέει, Κύριο το Θεό σου θα προσκυνήσεις και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις. Ξεκάθαρα λοιπόν, ο Κύριος είπε: ανήκει στον Καίσαρα ό,τι ανήκει και σε κάθε άνθρωπο. Δεν του ανήκουν ούτε δόξες ούτε προσκυνήματα, ούτε αρπαγμένα πλούτη και λάφυρα. Και προπαντώς δεν του ανήκει καμιά ανθρώπινη ψυχή.   

 

Κεφάλαιο 23. Τότε ο Κύριος μίλησε στον κόσμο και στους μαθητές Του και είπε, στην έδρα του Μωυσή εκάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, όλα όσα σας λένε να τα φυλάττε, να τα φυλάττε και να τα πράττετε, αλλά να μην πράττετε σύμφωνα με τα έργα τους, επειδή λένε και δεν πράττουν. Διότι δένουν βαριά φορτία, δυσβάστακτα, και τα θέτουν στους ώμους των ανθρώπων, δεν βάζουν όμως ούτε το δάχτυλο τους για να τα κουνήσουν. Κάνουν όλα τα έργα τους για να τους βλέπουν οι άνθρωποι, και πλατύνουν τα φυλακτήρια τους και μεγαλώνουν τα κράσπεδα των ρούχων τους και αγαπούν το πρώτο μέρος στους δείπνους, και τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές, και τους ασπασμούς στις αγορές, και ονομάζονται από τους ανθρώπους, ραββί, ραββί. Εσείς όμως μην ονομαστήτε ραββί, γιατί ένας είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός, όλοι εσείς οι άλλοι είσαστε αδέρφια. Και πατέρα σας μην ονομάζετε επί γης, γιατί Πατέρας σας είναι ο επουράνιος Πατέρας. Ούτε να ονομάζεστε καθηγητές, γιατί καθηγητής σας είναι ένας, ο Χριστός. Και ο μεγαλύτερος από εσάς θα είναι υπηρέτης σας. Οποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, και όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί. Αλλά αλίμονο σε εσάς  γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κλείνετε την Βασιλεία των ουρανών μπροστά στους ανθρώπους, επειδή ούτε εσείς εισέρχεστε, ούτε τους εισερχόμενους αφήνετε να εισέλθουν. Αλίμονο σε εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώγετε τα σπίτια των χηρών, και το κάνετε με την πρόφαση ότι κάνετε μακριές προσευχές, γιαυτό θα έχετε μεγαλύτερη καταδίκη.

       Αλίμονο σε εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί περνάτε τη θάλασσα και την στεριά για να προσηλύσετε κάποιον, και όταν γίνει, τον κάνετε υιό της γέενας διπλότερα απο εσάς. Αλίμονο σε εσάς, οι οδηγοί τυφλών, οι λέγοντες, όποιος ορκιστεί μέσα στο ναό, δεν είναι τίποτα, όποιος όμως ορκιστεί στο χρυσάφι του ναού, υποχρεούται να τηρήσει τον όρκο του. Μωροί και τυφλοί, γιατί τι είναι μεγαλύτερος, ο χρυσός ή ο ναός που αγιάζει τον χρυσό; Και όποιος ορκιστεί στο θυσιαστήριο δεν είναι τίποτα, όποιος όμως ορκιστεί πάνω στο δώρο του υποχρεούται να τηρήσει τον όρκο του. Μωροί και τυφλοί, γιατί τι είναι μεγαλύτερο, το δώρο, ή το θυσιαστήριο που αγιάζει το δώρο; Αυτός που ορκίζεται στο θυσιαστήριο ορκίζεται στο θυσιαστήριο, και σε ότι είναι πάνω σε αυτό. Και αυτός που ορκίζεται στο ναό ορκίζεται στο ναό, και σε ότι κατοικεί μέσα στο ναό. Και αυτός που ορκίζεται στον Ουρανό, ορκίζεται στον θρόνο του Θεού, και στον Καθισμένο στο θρόνο.

       Αλίμονο σε εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αποδεκατίζετε τον ηδύοσμο και τον άνηθο και το κύμινο, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, αφήσατε την κρίση και το έλεος και την πίστη, αυτά έπρεπε να πράττετε, και εκείνα να μην τα αφήνετε. Οδηγοί τυφλοί, που διυλίζετε το κουνούπι, και καταπίνετε την καμήλα. Αλίμονο σας γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε το απ?εξω του ποτηριού και του πιάτου, μέσα όμως είναι γεμάτα απ?την αρπαγή και απ?την self-indulgence απόλαυση. Τυφλέ Φαρισαίε, καθάρισε πρώτα το εσωτερικό του ποτηριού και του πιάτου για να γίνει και το εξωτερικό του καθαρό.

        Αλίμονο σε εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί μοιάζετε με ασβεστομένους τάφους, οι οποίοι από έξω φαίνονται ωραίοι, όμως μέσα είναι γεμάτοι από κόκκαλα νεκρών και κάθε ακαθαρσίας. Ετσι και εσείς από έξω φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, από μέσα σας όμως είσαστε γεμάτοι υποκρισία και ανομία. Αλίμονο σε εσάς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί οικοδομήτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέτε, εάν ζούσαμε στις ημέρες των πατέρων μας δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι με το χύσιμο του αίματος των προφητών. Ωστε παραδέχεστε ότι είσαστε παιδιά αυτών που σκότωσαν τους προφήτες. Συμπληρώστε και εσείς το μέτρο των πατέρων σας. Φίδια, παιδιά των οχιών πως θα ξεφύγετε απ?την καταδίκη της γέενας;   

        Γιαυτό, ιδού Εγώ σας στέλνω προφήτες και σοφούς γραμματείς, και από αυτούς θα θανατώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας, και θα διώξετε από πόλη σε πόλη, για να έρθει πάνω σας κάθε δίκαιο αίμα που χύθηκε στη γη, απ?το αίμα του Αβελ του δικαίου έως του αίματος του Ζαχαρία του υιού του Βαραχίου, τον οποίον φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αλήθεια σας λέω, όλα αυτά θα έρθουν σε αυτή την γενεά. Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτες και η λιθοβολούσα τους απεσταλμένους σε εσένα, πόσες φορές θέλησα να μαζέψω τα παιδιά Μου με τον ίδιο τρόπο που μαζεύει η όρνιθα τα πουλιά της κάτω από τα φτερά της, και δεν θελήσατε; Ιδού ο οίκος σας αφήνεται έρημος γιατί σας λέγω, δεν θα Με δείτε στο εξής, έως να πήτε, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

 

  Καθώς Πιστεύω. Ας δούμε το κεφάλαιο 23. Ο Κύριος απευθύνθηκε στο λαό και είπε, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι κάθισαν στην καθέδρα του Μωυσή. Μίλησε για την καθέδρα του Μωυσή, και αυτό βεβαίως σημαίνει ότι δίδασκαν το Μωσαϊκό Νόμο, και επομένως ο κόσμος έπρεπε να υπακούει σε αυτά που δίδασκαν, αλλά να μην πράττουν σύμφωνα με τα έργα τους. Ομως, τα λόγια όπως, ?να φυλάττετε και να πράττετε όλα όσα σας λένε? αυτά τα λόγια ακούγονται πολύ παράξενα, γιατί ναι μεν ο Μωυσής έγραψε και δίδαξε σύμφωνα με τη θέληση του Θεού, αλλά οι μεταγενέστεροι πρόσθεσαν πολλά δικά τους πάνω στην διδασκαλία και στους θείους νόμους του, τα οποία βεβαίως δεν ταιριάζουν με το Θεό, και ο Κύριος τα απέρριψε με την διδασκαλία Του. Για παράδειγμα έγραψαν ότι είναι νόμος του Μωυσή, να αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου, ή όπως επίσης, οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντως, ή χέρι αντί χέρι, ή  ζωή  αντί ζωή κλπ. Και υπάρχουν επίσης πολλοί άλλοι νόμοι οι οποίοι  δεν ανήκουν στον Μωυσή και βεβαίως δεν ταιριάζουν με το Θεό.

       Η διδασκαλία του Κυρίου όλα αυτά τα απορρίπτει, ενώ οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τα δίδασκαν σαν νόμους του Μωυσή, τους οποίους έδωσε ο Θεός. Πως ήταν λοιπόν δυνατόν να πει ο Κύριος ότι πρέπει να υπακούν σε όλα αυτά, αφού μάλιστα έρχονται σε αντίθεση με την διδασκαλία Του; Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι δίδασκαν σύμφωνα με τους νόμους, και σύμφωνα με το νόμο έπρεπε να μισούν τον εχθρό τους, ή να παίρνουν εκδίκηση, κλπ, ενώ ο Κύριος δίδασκε αγάπη προς τον εχθρό, να συγχωρείς κλπ. Το συμπέρασμα είναι ότι  κάπως διαφορετικά πρέπει να μίλησε ο Κύριος, και μάλλον ο Ματθαίος δεν θυμόταν καλά τι ακριβώς είπε. Ομως φαίνεται ότι και κάποιες λαθεμένες φράσεις των Ευαγγελιστών περνούν άθελα τους κάποια μηνύματα. Εδώ το μήνυμα το οποίο απευθύνεται στους μεταγενέστερους λαούς μετά τον Κύριο, και όχι στους τότε Ιουδαίους, μάλλον λέει, να υπακούτε σε αυτά που σας διδάσκουν στο όνομα Μου οι ιεράρχες και οι ιερείς, αλλά αν βλέπετε ότι είναι διεφθαρμένοι, να μην κάνετε και εσείς ότι κάνουν αυτοί.

       Εκείνο όμως που μάλλον θα είπε ο Κύριος ή τουλάχιστον θα εννοούσε, είναι ότι αφού αυτοί κάθισαν στην καθέδρα του Μωυσή, ο κόσμος ήταν υποχρεωμένος να τους ακούει, γιατί αυτοί δίδασκαν τον νόμο του Θεού, και ο λαός  έπρεπε να υπακούει σε αυτό που μάθαινε σαν νόμο του Θεού. Ομως έως τότε, και σίγουρα δεν εννοούσε ο Κύριος ότι ο κόσμος έπρεπε να συνεχίσει να κάνει ότι ακριβώς δίδασκαν οι Φαρισαίοι. Ο  Κύριος είχε πια αρχίσει το έργο Του, διδάσκοντας και καλώντας τον κόσμο να Τον ακολουθεί και να πράττει σύμφωνα με την διδασκαλία Του, και όχι να πράττει σύμφωνα με την διδασκαλία των υποκριτών Φαρισαίων. Πως θα ήταν δυνατόν να τους πει να συνεχίζουν να πράττουν κάθε τι που τους λένε οι Φαρισαίοι, όπως να μισούν τον εχθρό τους, ή να λιθοβολούν την μοιχαλίδα, ή να απαιτούν οφθαλμό αντί οφθαλμού, ή να καταδικάζουν κάποιον που αγαθοποίησε το Σάββατο, και τόσα άλλα άσχημα και ανάγια, τα οποία δίδασκαν μέσα στην άγνοια και στην υποκρισία τους σαν νόμο και θέληση του Θεού;

       Επρόκειτο λοιπόν για λάθος λόγια που χρησιμοποίησε ο Ματθαίος, αλλά επειδή γράφτηκαν στο Ευαγγέλιο σαν λόγια του Κυρίου, δημιούργησαν ένα μήνυμα το οποίο λέει, υπάκουγε ?σχετικά? στους ιεράρχες, δηλαδή να υπακούς αλλά να χρησιμοποίείς και την δική σου λογική και πίστη, αλλά αν είναι διεφθαρμένοι, μην αντιγράφεις τα έργα τους. Βλέπουμε μάλιστα ότι ο Κύριος στη συνέχεια μιλάει γενικά για όλους τους γραμματείς και Φαρισαίους κάθε εποχής, οι οποίοι αγαπούν τη φήμη, τις πρώτες θέσεις στα δείπνα, τους αρέσουν οι ασπασμοί σε δημόσιους χώρους, τα χειροφιλήματα, και τους αρέσει να ονομάζονται πατέρες και σοφοί καθηγητές. Ο Κύριος λέει ξεκάθαρα, να μην ονομάζετε πατέρα σας κανένα, παρά μόνο το Θεό, και βεβαίως τον φυσικό μας πατέρα. Ο Κύριος απευθύνεται επίσης στους μαθητές Του, και στους μέλλοντες αρχιερείς και ιερείς οι οποίοι θα είναι αληθινά πιστοί, και τους λέει να μην ονομάζουν τους εαυτούς τους καθηγητές, αλλά ο μεγαλύτερος απ?αυτούς, όπως ο αρχιερέας, πρέπει να είναι υπηρέτης των άλλων. Και προειδοποιεί, ότι όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, και αντίθετα, όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί.     

         Τα επόμενα λόγια του Κυρίου, απ?το εδάφιο 13 έως 15, λένε πολλά και απευθύνονται σε όλους τους γραμματείς και Φαρισαίους κάθε εποχής. Το ίδιο και τα λόγια που γράφονται απ?το εδάφιο 23 έως 28. Και γενικότερα ο Κύριος δεν απευθυνόταν μόνο σε εκείνους τους Φαρισαίους, αλλά σε όλους τους γραμματείς και Φαρισαίους  κάθε εποχής, και έως το τέλος των ημερών. Ας δούμε τα λόγια απ?το εδάφιο 16, έως 22.

       Αλίμονο σε εσάς οδηγοί τυφλών, εσείς που λέγετε, όποιος ορκιστεί στο ναό δεν είναι τίποτα, όποιος όμως ορκιστεί στο χρυσάφι του ναού, είναι υποχρεωμένος να τηρήσει τον όρκο του. Μωροί και τυφλοί, γιατί ποιός είναι μεγαλύτερος, ο χρυσός ή ο ναός που αγιάζει τον χρυσό; Εδώ πρέπει να προσέξουμε κάτι σπουδαίο. Ο Κύριος δεν είπε ότι ο Θεός αγιάζει το χρυσάφι, αλλά ότι ο ναός το αγιάζει. Δηλαδή δεν το αγιάζει κανένας! Εκείνο που πράγματι τους είπε, είναι, ότι είσαστε υποκριτές και φυλάργυροι, και σαν τέτοιοι θεωρείτε ότι το χρυσάφι είναι ανώτερο του ναού. Το ίδιο με το θυσιαστήριο και το δώρο, γιατί απ?το δώρο κάτι κέρδιζαν, ενώ απ?το ίδιο το θυσιαστήριο τι να κερδίσουν! Δεν αγιάζει το θυσιαστήριο το δώρο, γιατί άλλωστε το θυσιαστήριο ήταν άψυχο κατασκεύασμα, και αφού ο Θεός δεν ήθελε υλικά δώρα, ούτε βεβαίως τα αγίαζε. Και εδώ ο Κύριος το ξεκαθαρίζει λέγοντας, εκείνος που ορκίζεται στο θυσιαστήριο, ορκίζεται μόνο στο θυσιαστήριο και σε ότι είναι πάνω στο θυσιαστήριο.

       Δηλαδή δεν ορκίζεται στο Θεό, αλλά ορκίζεται σε ένα άψυχο κατασκεύασμα και σε κάποιο σφαγμένο ζώο που βρίσκεται πάνω στο άψυχο κατασκεύασμα. Τώρα όποιος θέλει, ας πιστεύει και ας ορκίζεται πάνω σε σφαγμένα ζώα και σε άψυχα κατασκευάσματα. Εκείνος πάλι που ορκίζεται στο ναό, ορκίζεται μόνο στο ναό και σε αυτούς που κατοικούν μέσα στο ναό. Μήπως όμως ο Θεός κατοικεί μέσα στο ναό; Οχι βέβαια, γιατί κανένας ναός και κανένα υλικό και άψυχο κτίριο δεν μπορεί να είναι κατάλληλος χώρος για κατοικία του Θεού. Οι άνθρωποι ήταν αυτοί που νόμιζαν ότι ο ναός είναι κατοικία του Θεού, όμως ο Θεός είναι Πνεύμα και στη γη κατοικεί μόνο μεσ?τις καθαρές και άγιες ανθρώπινες ψυχές. Αυτός είναι ο Οίκος του Θεού στη γη, και αυτόν τον Οίκο ρημάζουν οι ληστές και οι εμπόροι, και τον μετατρέπουν σε άντρο τους. Δηλαδή με το να εμπορεύονται  και  να αισχροκερδούν με ότι έχει σχέση με την πίστη και την λατρεία στο Θεό, πλανεύουν και αλλοτριώνουν τους πιστούς, ώστε οι πιστοί να ανέχονται και να καθαγιάζουν την εμπορευματοποίηση της πίστης τους, με αποτέλεσμα να εξαχρειώνονται και να έχουν παράλογες και ανάγιες αντιλήψεις για το Θεό.

       Και εκείνος που ορκίζεται στον ουρανό, ορκίζεται στον θρόνο του Υψίστου, και σε Αυτόν που κάθεται στο θρόνο. Υπάρχει λοιπόν σαφής διαχωρισμός, γιατί άλλο είναι να ορκίζεσαι σε αντικείμενα και σε σφαγμένα ζώα, άλλο να ορκίζεσαι σε κάποιους ανθρώπους, και άλλο να ορκίζεσαι στο Θεό. Αλλά ο Κύριος λέει, να μην ορκίζεσαι καθόλου. Το ναι σου να είναι ναι, και το όχι να είναι όχι.

 

 Κεφάλαιο 24. Και ο Κύριος έφευγε απ'τον χώρο του ιερού, και πήγαν οι μαθητές Του για να Του επιδείξουν τις οικοδομές του ιερού. Και ο Κύριος τους είπε, τα βλέπετε όλα αυτά; Αλήθεια σας λέω, δεν θα μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα που να μην γκρεμιστεί. Και ενώ καθόταν στο όρος των ελαιών, πήγαν οι μαθητές Του, και Του είπαν. Πέσμας πότε θα γίνουν αυτά; Και ποιό θα είναι το σημείο της Παρουσίας Σου, και του τέλους του αιώνα; Kαι ο Κύριος τους είπε, προσέχετε μην σας πλανήσει κανένας, γιατί πολλοί θα έρθουν στο όνομα Μου και θα λένε, εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανεύσουν πολλούς. Θα ακούσετε για πολέμους και για φήμες πολέμων, προσέχετε μην ταραχτήτε, γιατί όλα αυτά πρέπει να γίνουν αλλά δεν είναι το τέλος. Διότι θα εγερθεί έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλεία, και θα γίνουν πείνες και λοιμοί, και σεισμοί κατά τόπους. Ολα αυτά είναι αρχή πόνων.

       Τότε θα σας παραδόσουν σε θλίψη, και θα σας θανατώσουν, και όλα τα έθνη θα σας μισούν για το όνομα Μου. Και τότε θα σκανδαλιστούν πολλοί, και θα παραδώσουν άλλους, και θα μισούν άλλους. Και θα εμφανιστούν πολλοί ψευτοπροφήτες και θα πλανεύσουν πολλούς. Και επειδή θα πληθυνθεί η ανομία, η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί, εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί. Και πρώτα θα κηρυχθεί τούτο το Ευαγγέλιο της Βασιλείας σε όλη την οικουμένη για μαρτυρία σε όλα τα έθνη, και τότε θα έρθει το τέλος. Οταν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης, αυτό που μιλήθηκε μέσω του Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο, εκείνος που διαβάζει ας καταλαβαίνει, τότε οι κάτοικοι της Ιουδαίας ας φεύγουν στα βουνά. Οποιος βρεθεί στην ταράτσα ας μην κατεβεί να πάρει κάτι από το σπίτι του, και όποιος βρεθεί στο χωράφι ας μην επιστρέψει πίσω να πάρει τα ρούχα του. Αλίμονο στις έγκυες γυναίκες και σε αυτές που θα θηλάζουν εκείνες τις ημέρες. Προσεύχεστε για να μην γίνει η φυγή σας το χειμώνα ούτε το Σάββατο.

      Γιατί τότε θα υπάρχει τέτοια θλίψη, η οποία δεν υπήρξε ποτέ έως τώρα, ούτε θα υπάρχει τέτοια έως τότε. Και αν δεν συντομεύονταν οι ημέρες εκείνες, δεν θα σωζόταν καμμία σάρκα, αλλά για τους εκλεκτούς θα συντομευτούν εκείνες οι ημέρες. Τότε αν κάποιος σας πει εδώ είναι ο Χριστός ή εδώ, μην πιστέψετε. Γιατί θα εμφανιστούν ψευδόχριστοι και ψευτοπροφήτες, και θα σας δείξουν μεγάλα σημεία και τέρατα, ώστε να πλανεύσουν αν είναι δυνατόν και τους εκλεκτούς. Ιδού σας τα είπα. Εάν λοιπόν σας πουν, εδώ είναι στην έρημο, μην εξέλθετε, ιδού στα ταμεία, μην πιστεύσετε. Γιατί καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολικά και φαίνεται ως τα δυτικά, έτσι θα είναι και η Παρουσία του Υιού του ανθρώπου, γιατί όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν και οι αετοί.    

         Αμέσως μετά την θλίψη εκείνων των ημερών, ο ήλιος θα σκοτινιάσει, και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και τα αστέρια θα πέσουν απ?τον ουρανό, και οι δυνάμεις του ουρανού θα σαλευτούν. Και τότε θα φανεί το σημείο του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό, και θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης, και θα δούν τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο πάνω στα σύννεφα του ουρανού με μεγάλη δύναμη και δόξα. Και θα στείλει τους Αγγέλους Του με μεγάλη φωνή σάλπιγγας, και θα μαζέψουν τους εκλεκτούς Του από τους τέσσαρους ανέμους, και από των άκρων του ουρανού ώς τις άκρες του. Απ?την συκιά μάθατε την παραβολή, όταν το κλαδί της γίνει απαλό, και βλαστήσει φύλλα, γνωρίζετε ότι πλησιάζει το θέρισμα.

       Οταν και εσείς τα δείτε όλα αυτά, ξέρετε ότι κοντά είναι στην πόρτα. Αλήθεια σας λέγω δεν θα περάσει εκείνη η γενεά ώσπου να γίνουν όλα αυτά. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, τα λόγια Μου δεν θα παρέλθουν. Περί εκείνης της ημέρας και της ώρας κανείς δεν ξέρει πότε θα έρθει, ούτε οι Αγγελοι των ουρανών, παρά μόνο ο Πατέρας Μου.

        Και καθώς ήταν στις ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και η Παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Γιατί όπως στις ημέρες πριν τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, παντρευόντουσαν και πάντρευαν, ως την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό, και δεν κατάλαβαν ώσπου ήρθε ο κατακλυσμός, και τους σήκωσε όλους, έτσι θα είναι και η Παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Τότε θα είναι δύο στο χωράφι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται, δυό γυναίκες θα αλέθουν στο μύλο, η μια παραλαμβάνεται και η άλλη αφήνεται. Αγρυπνήτε λοιπόν γιατί δεν ξέρετε ποιά ώρα έρχεται ο Κύριος σας. Αυτό να ξέρετε, ότι αν ήξερε ο οικοδεσπότης σε ποιά ώρα της νύχτας θα έρθει ο κλέφτης, θα αγρυπνούσε και δεν θα άφηνε να διαρυχθεί το σπίτι του. Γιαυτό και εσείς να είσαστε έτοιμοι, γιατί την ώρα που δεν περιμένετε έρχεται ο Υιός του ανθρώπου.

       Ποιός λοιπόν είναι ο πιστός και φρόνημος δούλος, τον οποίον ο κύριος του τον έβαλε επιστάτη των υπηρετών του, (αρχιεπίσκοπο) για να τους δίνει την τροφή (πνευματική τροφή) στον καιρό; Μακάριος είναι ο δούλος εκείνος τον οποίον θα έβρει ο κύριος του να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέγω ότι θα τον καταστήσει σε όλα του τα υπάρχοντα. Εάν όμως πει ο κακός εκείνος δούλος στην καρδιά του, αργεί ο κύριος μου να έρθει, και αρχίσει να δέρνει τους συνδούλους του, και να τρώει και να πίνει με τους μεθύζοντες, θα έρθει ο κύριος του δούλου εκείνου την ημέρα που δεν τον περιμένει, και σε ώρα που δεν ξέρει, και θα τον αποχωρήσει, και το μέρος του θα το θέσει με τους υποκριτές, εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών.

 

  Κεφάλαιο 25. Τότε θα μοιάζει η Βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένες, οι οποίες αφού πήραν τις λαμπάδες τους εξήλθαν για να συναντήσουν τον Νυμφίο. Πέντε απ?αυτές ήταν φρόνημες, και πέντε ήταν μωρές. Οι πέντε μωρές πήραν τις λαμπάδες τους αλλά δεν πήραν λάδι στα αγγεία τους με τις λαμπάδες, και οι φρόνημες πήραν λάδι στα αγγεία τους με τις λαμπάδες τους. Και επειδή ο Νυμφίος αργούσε να γυρίσει νύσταζαν και κοιμήθηκαν. Στο μέσο της νύχτας ακούστηκε φωνή, ο Νυμφίος έρχεται, βγήτε έξω να Τον απαντήσετε. Και σηκώθηκαν όλες οι παρθένες, και ετοίμασαν τις λαμπάδες τους. Και οι ανόητες είπαν στις φρόνημες, δόσε μας απ?το λάδι σας, γιατί οι λαμπάδες μας σβύνουν. Και είπαν οι φρόνημες, μήπως δεν φτάσει το λάδι για εμάς και για εσάς, πηγαίνετε καλύτερα σε αυτούς που πουλούν να αγοράσετε για τους εαυτούς σας. Ενώ αυτές έφευγαν να αγοράσουν λάδι ήρθε ο Νυμφίος και οι έτοιμες εισήλθαν μαζί Του στους γάμους, και η πόρτα έκλεισε. Μετά ήρθαν και οι άλλες παρθένες και έλεγαν, Κύριε Κύριε άνοιξε μας την πόρτα. Και τις είπε, αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω.

        Αγρυπνήτε λοιπόν γιατί δεν ξέρετε ούτε την ημέρα ούτε την ώρα στην οποία έρχεται ο Υιός του ανθρώπου. Γιατί θα είναι σαν άνθρωπο που μετανάστεψε και κάλεσε τους δούλους του και τους παρέδοσε τα υπάρχοντα του. και στον ένα έδωσε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο, και στον άλλον ένα, στον καθένα έδωσε ανάλογα με την ικανότητα του, και έφυγε. Εκείνος που είχε τα πέντε τάλαντα πήγε και εργάστηκε για αυτά, και τα έκαμε άλλα πέντε. Το ίδιο και ο άλλος με τα δύο, κέρδησε άλλα δύο. Εκείνος όμως που πήρε το ένα πήγε και έσκαψε στη γη, και έκρυψε το αργύριο του κυρίου του. Μετά από καιρό ήρθε ο κύριος των δούλων και ζητούσε να του δώσουν λογαριασμό. Ηρθε ο ένας με τα πέντε, και πρόσφερε άλλα πέντε, και είπε, Κύριε μου έδωσες πέντε τάλαντα και κέρδησα άλλα πέντε απ?αυτά. Και του είπε ο κύριος του, μπράβο αγαθέ και πιστέ δούλε, στα λίγα φέρθηκες πιστός, πολλά θα σου δώσω, έλα στη χαρά του κυρίου σου. Ηρθε και ο άλλος με τα δύο τάλαντα και είπε, Κύριε δύο τάλαντα μου έδωσες, άλλα δύο τάλαντα κέρδησα από αυτά. Και του είπε, μπράβο αγαθέ και πιστέ δούλε, στα λίγα στάθηκες πιστός, πολλά θα σου δώσω, έλα στην χαρά του κυρίου σου.

       Μετά ήρθε και ο άλλος με το ένα τάλαντο, και είπε, Κύριε σε γνώρισα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί που δεν έσπειρες, και μαζεύεις από εκεί που δεν σκόρπισες, και επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντο σου μέσα στη γη, ιδού σου το δίνω πίσω. Και ο κύριος του είπε, πονηρέ δούλε και τεμπέλη, ήξερες ότι θερίζω εκεί που δεν έσπειρα, και μαζεύω από εκεί που δεν σκόρπισα, έπρεπε λοιπόν να βάλεις το τάλαντο μου στην τράπεζα, και αφού θα ερχόμουν, θα το έπερνα μαζί με τον τόκο. Πάρτε λοιπόν απ?αυτόν το τάλαντο και δόστε το σε αυτόν που έχει τα δέκα. Γιατί σε όποιον έχει θα του δοθεί και θα του περισεύσει, και από εκείνον που δεν έχει, και εκείνο που έχει θα του αφαιρεθεί. Και τον άθλιο δούλο ρίχτε τον στο έξω σκοτάδι, εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών.

       Οταν έρθει ο Υιός του ανθρώπου στη δόξα Του και όλοι οι Αγιοι Αγγελοι μαζί Του, τότε θα καθήσει στον θρόνο της δόξας Του. Και θα μαζευτούν μπροστά Του όλα τα έθνη, και θα χωρίσει αυτούς από άλλους όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα αγριοκάτσικα, και θα βάλει τα πρόβατα να σταθούν στη δεξιά μεριά Του, τα δε γίδια θα τα βάλει αριστερά Του. Τοτε ο Βασιλιάς θα πεί προς αυτούς που θα στέκονται στα δεξιά Του. Ελάτε εσείς οι ευλογημένοι του Πατέρα Μου, κληρονομήσετε  την ετοιμασμένη για εσάς Βασιλεία απο την αρχή της δημιουργίας του κόσμου. Διότι επείνασα και Μου εδώσατε να φάω, εδίψασα και Μου εδώσατε να πιώ, ήμουν ξένος και Με φιλοξενήσατε, ήμουν γυμνός και Με εντύσατε, αρρώστησα και Με επισκευτήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε να Με δείτε. Και τότε αυτοί θα ρωτήσουν με απορία. Πότε σε είδαμε Κύριε πεινασμένο και Σου δώσαμε να φάς, και πότε διψασμένο και Σου δώσαμε να πιείς,  πότε ήσουν ξένος και Σε φιλοξενήσαμε, και πότε ήσουν  γυμνός  και Σε εντύσαμε;

          Και ο Βασιλιάς των φτωχών και των βασιλιάδων θα τους πει. Αλήθεια σας λέγω  ότι  αυτό που κάματε στούς μικρούς Μου αδελφούς το κάματε σε Εμένα. Και τότε θα πει σε αυτούς απ?τα αριστερά, φύγετε μακριά Μου καταραμένοι, πηγαίνετε στην αιώνια έτοιμη φωτιά, για το διάβολο και τους αγγέλους του. Γιατί επείνασα και δεν Μου δώσατε να φάω, εδίψασα και δεν Με εποτίσατε, ήμουν ξένος και δεν Με φιλοξενήσατε, ήμουν γυμνός και δεν Με εντύσατε, ήμουν άρρωστος και στη φυλακή και δεν Με επισκεφτήκατε. Και εκείνοι θα Του πουν, Κύριε πότε Σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο ή ξένο ή άρρωστο ή φυλακισμένο και δεν Σε υπηρετήσαμε; Και ο Κύριος θα τους πει, αλήθεια σας λέω, αφού δεν το κάματε σε έναν απ?αυτούς τους μικρούς, ούτε σε Εμένα το κάματε. Και θα φύγουν αυτοί για την αιώνια κόλαση, και οι δίκαιοι για την αιώνια ζωή.

 

   Καθώς Πιστεύω. Εδώ η λαμπάδα συμβολίζει την ψυχή, και το λάδι συμβολίζει την προετοιμασία της ψυχής να υποδεχτεί τον Νυμφίο. Οι πέντε φρόνημες ήταν έτοιμες και περίμεναν τον Νυμφίο, ενώ οι άλλες πέντε έλεγαν ότι περίμεναν, αλλά δεν ήταν  έτοιμες να Τον υποδεχτούν. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ναι μεν πιστεύουν, αλλά συνήθως λένε, ας απολαύσει σήμερα η ψυχή μου ότι επιθυμεί, και δεν χάθηκε ο καιρός, αύριο ή όταν είμαι πιο ηλικιωμένος θα προετοιμάσω την ψυχή μου να συναντήσει το Θεό. Οταν πια ήταν πολύ αργά, οι πέντε ζήτησαν απ'τις άλλες να τις δανείσουν λάδι, αλλά η προετοιμασία της ψυχής είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση, και βεβαίως ούτε χαρίζεται ούτε δανείζεται. Και ο Κύριος προειδοποιεί και λέει, να αγρυπνήτε και να είσαστε έτοιμοι, γιατί δεν ξέρετε τι ώρα θα έρθει για εσάς ο Υιός του ανθρώπου. Να είσαι πάντα έτοιμος γιατί δεν ξέρεις πότε θα αφήσεις αυτόν τον υλικό κόσμο για να συναντήσεις τον Κύριο.

       Η παραβολή με τους δούλους και τα τάλαντα είναι πολύ ευκολονόητη, μας λέει ότι οι ικανότητες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εκείνο όμως που μετράει πάνω από όλα είναι η πίστη και η υπακοή στο Θεό. Μπορεί κάποιος να έχει μόνο ένα τάλαντο, ένα χάρισμα απ?το Θεό, και αν το αξιοποιήσει θα είναι απόλυτα κερδισμένος, ενώ αν είναι άπιστος και αντί να το αξιοποιήσει το θάψει, τότε βεβαίως θα είναι ανάξιος να το κατέχει, και επομένως θα του αφαιρεθεί, και αφού το τάλαντο είναι δώρο του Θεού, θα δοθεί στον πιο άξιο ο οποίος κατόρθωσε να αξιοποιήσει περισσότερο τα πνευματικά δώρα του Θεού. Οποιος έχει πνευματικά τάλαντα επειδή αξιοποίησε αυτά που του δώθηκαν, θα του δωθούν περισσότερα, ενώ όποιος δεν έχει επειδή ήταν άπιστος και δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει αυτά που του δώθηκαν, θα του αφαιρεθεί και ότι έχει, επειδή είναι ανάξιος να έχει δώρα του Θεού.  

        Στη συνέχεια ο Κύριος λέει, όταν θα έρθει ο Υιός του ανθρώπου στη δόξα Του, θα μαζευτούν μπροστά Του όλα τα έθνη, και θα χωρίσει τους ανθρώπους όπως χωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα απ?τα κατσίκια. Τα μεν πρόβατα στα δεξιά Του τα δε γίδια στα αριστερά Του. Και ο Βασιλεύς των βασιλέων θα πει, ελάτε εσείς οι ευλογημένοι του Πατέρα Μου να κληρονομήσετε την ετοιμασμένη Βασιλεία απ?την αρχή της δημιουργίας, γιατί επείνασα και Μου δώσατε να φάω, εδίψασα και Μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και Με φιλοξενήσατε, γυμνός και Με εντύσατε, ήμουν άρρωστος και Με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε να Με δείτε.

        Αυτά τα λόγια του Κυρίου αποκαλύπτουν πάρα πολλά, και μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο μιλάει κυριολεκτικά. Ναι, πράγματι, όποιος δίνει να φάει σε έναν που πεινάει, ή όποιος ντύνει ένα γυμνό κλπ, είναι το ίδιο σαν να τα δίνει στον Κύριο. Και αυτό γιατί δεν ήρθε ακόμα η ώρα της Βασιλείας του Υψίστου, και αυτό σημαίνει επίσης ότι ο διάβολος κυριαρχεί στον κόσμο επειδή οι άνθρωποι του υποτάσσονται. Κατά συνέπεια πολλοί άνθρωποι πεινούν και δυστυχούν, και αυτοί οι άνθρωποι συνήθως ζητούν βοήθεια από το Θεό. Αλλά ο Θεός δεν θα εμφανιστεί πριν έρθει η ώρα, και ούτε θα σπάσει τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους για να τους βοηθήσει. Και επαναλαμβάνουμε, αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην απελπησία τους ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια από το Θεό, ζητούν από το Θεό να τους δώσει να φάνε και να πιούνε, ζητούν από το Θεό να τους ντύσει όταν υποφέρουν από την παγωνιά. Ζητούν συμπαράσταση στα βάσανα και στις αρρώστιες τους. Γιαυτό όποιος προσφέρει φαγητό κλπ σε έναν τέτοιο άνθρωπο είναι το ίδιο σαν να το δίνει στον Κύριο.  

 Κεφάλαιο 26. Και όταν ο Κύριος τελείωσε όλους αυτούς τους λόγους, είπε στους μαθητές Του, ξέρετε ότι σε δύο μέρες είναι το πάσχα, και ο Υιός του ανθρώπου παραδίνεται για να σταυρωθεί; Τότε μαζεύτηκαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι του λαού στην αυλή του αρχιερέα Καϊάφα, και συνβουλεύτηκαν να συλλάβουν τον Κύριο με δόλο, και να Τον θανατώσουν. Και έλεγαν, όχι στη γιορτή, για να μην γίνει θόρυβος στο λαό. Ο Κύριος ήταν στη Βηθανία στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού, και ήρθε μια γυναίκα η οποία είχε αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο, και τον έχυσε πάνω στο Κεφάλι Του ενώ καθόταν στο τραπέζι. Και όταν το είδαν αυτό οι μαθητές Του, αγανάκτησαν, και είπαν, γιατί αυτή η σπατάλη;  Τούτος ο μύρος θα μπορούσε να πουληθεί σε καλή τιμή, και να δοθεί στους φτωχούς. Και ο Κύριος τους είπε, μην ανοχλείτε τη γυναίκα, γιατί έκαμε καλό έργο για Εμένα. Τους φτωχούς θα τους έχετε πάντα μαζί σας, Εμένα όμως δεν θα Με έχετε πάντα. Επειδή με το να χύσει αυτό τον μύρο στο Σώμα Μου, το έκαμε για τον ενταφιασμό Μου. Αλήθεια σας λέω, όπου στον κόσμο κηρυχθεί αυτό το Ευαγγέλιο, αυτό που έκαμε αυτή, θα ακούγεται σαν μνημόσυνο της.

        Τότε πήγε ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης στους αρχιερείς και είπε, τι θα μου δώσετε να σας Τον παραδόσω; Και εκείνοι του έδωκαν τριάντα αργύρια. Και από τότε ζητούσε ευκαιρία να Τον παραδόσει. Την πρώτη ημέρα των αζύμων πήγαν οι μαθητές στον Κύριο και Του είπαν, που θέλεις να Σου ετοιμάσουμε για να φάς το πάσχα; Και ο Κύριος τους είπε, πηγαίνετε στη πόλη σε κάποιον, και να του πείτε, ο Δάσκαλος λέει, ο καιρός Μου πλησίασε, στο σπίτι σου θέλω να κάμω το πάσχα με τους μαθητές Μου. Και οι μαθητές άκαμαν όπως τους είπε, και ετοίμασαν το πάσχα. Οταν έγινε βράδυ, καθόταν στο τραπέζι με τους δώδεκα μαθητές Του, και ενώ έτρωγαν είπε, αλήθεια σας λέω, ένας από εσάς θα Με παραδόσει. Και λυπήθηκαν πολύ, και ο καθένας ρωτούσε, μήπως εγώ Κύριε; Και ο Κύριος τους είπε, εκείνος που θα βάλει μαζί Μου χέρι στο πιάτο, αυτός θα Με παραδόσει. Και ο μεν Υιός του ανθρώπου πηγαίνει όπως είναι γραμμένο για Αυτόν, αλίμονο όμως σε εκείνον τον άνθρωπο, με τον οποίον παραδίνεται ο Υιός του ανθρώπου, καλύτερα θα ήταν γιαυτόν αν δεν είχε γεννηθεί. Και είπε ο Ιούδας ο οποίος Τον παρέδινε, μήπως είμαι εγώ Δάσκαλε; Και του είπε, εσύ το είπες.

        Και ενώ έτρωγαν, ο Κύριος πήρε το ψωμί και ευλόγησε, το έκοψε και έδινε στους μαθητές Του, και είπε, λάβετε και φάγετε, αυτό είναι το Σώμα Μου. Και μετά πήρε το ποτήρι και ευχαρίστησε, τους έδωσε λέγοντας, πιήτε απ?αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το Αίμα Μου της καινούργιας διαθήκης, που χύνεται για εσάς και για πολλούς, για άφεση αμαρτιών. Σας λέω ότι δεν θα πιω στο εξής απ?τα γεννήματα του αμπελιού, έως εκείνη την ημέρα, όταν πίνω αυτό νέο μαζί σας στην Βασιλεία του Πατέρα Μου. Και αφού ύμνησαν επήγαν στο όρος των ελαιών. Και ο Κύριος τους είπε, όλοι σας θα σκανδαλιστήτε για Εμένα αυτή τη νύχτα, γιατί είναι γραμμένο, θα πατάξω τον ποιμένα και θα διασκορπιστούν τα πρόβατα, αφού όμως αναστηθώ θα πάω πριν από εσάς στην Γαλιλλαία. Και είπε ο Πέτρος, και αν όλοι σκανδαλιστούν, εγώ ποτέ δεν θα σκανδαλιστώ. Και ο Κύριος του είπε, αλήθεια σου λέω, αυτή τη νύχτα πριν λαλήσει ο πετεινός, θα Με απαρνηθείς τρεις φορές. Και είπε ο Πέτρος, και αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί Σου, δεν θα Σε απαρνηθώ. Το ίδιο είπαν και οι άλλοι μαθητές.

       Τότε ο Κύριος πήγε μαζί τους σε ένα χωριό το λεγόμενο Γεθσημανή, και είπε στους μαθητές, καθίστε αυτού, ώσπου να πάω εκεί να προσευχηθώ. Και πήρε τον Πέτρο και τα δυο παιδιά του Ζεβρδαίου, και άρχισε να λυπάται και να αδημονεί. Και τους είπε, λυπημένη είναι η Ψυχή Μου, μείνετε εδώ και αγρυπνείτε μαζί Μου. Και προχώρησε πιο πέρα και έπεσε και προσευχόταν, Πατέρα Μου, αν είναι δυνατόν ας φύγει από Εμένα αυτό το ποτήρι, αλλά όχι ότι θέλω Εγώ, αλλά όπως θέλεις Εσύ. Και πήγε στους μαθητές και τους βρήκε να κοιμούνται και είπε στον Πέτρο, ούτε μια ώρα δεν μπόρεσες να αγρυπνήσεις μαζί Μου; Αγρυπνήτε και προσεύχεστε για να μην εισέλθετε σε πειρασμό, το πνεύμα είναι πρόθυμο, η σάρκα όμως είναι αδύναμη. Και πάλι πήγε δεύτερη φορά και προσευχήθηκε, Πατέρα Μου, αν είναι δυνατόν τούτο το ποτήρι να παρέλθει από Εμένα, χωρίς να το πιω, να γίνει το θέλημα Σου.

         Και πήγε πάλι και τους βρήκε κοιμισμένους, γιατί τα μάτια τους ήταν βαριά. Και τους άφησε και πήγε τρίτη φορά να προσευχηθεί, και είπε τον ίδιο λόγο. Τότε πήγε στους μαθητές Του, και τους είπε, κοιμάστε λοιπόν και αναπαύεσθε, ιδού πλησίασε η ώρα, και ο Υιός του ανθρώπου παραδίνεται σε χέρια αμαρτωλών, σηκωθήτε, ας πηγαίνουμε, πλησίασε αυτος  που Με παραδίνει. Και ενώ μιλούσε ακόμα, ήρθε ο Ιούδας, ένας απ?τους δώδεκα, και μαζί του ήρθε όχλος πολύς με μαχαίρια και ξύλα, ήρθαν απ?τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού. Ο προδότης τους έδωσε σημείο και τους είπε, οποίον φιλησω, Αυτός Είναι, να Τον πιάσετε. Και αμέσως πλησίασε τον Κύριο και Του είπε, χαίρε Δάσκαλε, και Τον φίλησε. Και ο Κύριος του είπε, φίλε γιατί ήρθες; Τότε πήγαν οι άλλοι και έβαλαν τα χέρια τους πάνω στον Κύριο, και Τον έπιασαν.   

         Και ένας του Κυρίου τράβηξε μαχαίρι και χτύπησε τον δούλο του αρχιερέα, και του έκοψε το αυτί. Και ο Κύριος του είπε, βάλε το μαχαίρι στη θήκη του, γιατί όσοι πιάνουν μαχαίρια, με μαχαίρια θα απολεστούν. Μήπως νομίζεις ότι δεν μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα Μου, και να στείλει στο πλάι Μου δώδεκα λεγεώνες Αγγέλων; Πως θα πληρωθούν οι γραφές, έτσι πρέπει να γίνει; Και ο Κύριος είπε στον όχλο, βγήκατε να Με συλλάβετε με μαχαίρια και ξύλα σαν να ήμουν ληστής; Τις ημέρες που καθόμουν κοντά σας και δίδασκα στον ιερό δεν Με πιάσατε. Αυτό έγινε για να πληρωθούν τα γραπτά των προφητών. Τότε οι μαθητές Τον άφησαν και έφυγαν. Και αυτοί αφού έπιασαν τον Κύριο, Τον έφεραν μπροστά στον αρχιερέα Καϊάφα, όπου ήταν μαζεμένοι οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι. Ο Πέτρος ακολουθούσε από μακρια ώς την αυλή του αρχιερέα, και αφού μπήκε μέσα καθόταν με τους υπηρέτες για να δει το τέλος. Οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και όλο το συνέδριο, ζητούσαν ψευτομαρτυρία κατά του Κυρίου για να Τον θανατώσουν, και δεν εύρησκαν, και πολλοί ψευτομάρτυρες που ήρθαν, δεν βρήκαν τίποτα. Μετά ήρθαν δύο ψευτομάρτυρες και είπαν, Αυτός είπε, μπορώ να χαλάσω τον ναό του Θεού, και σε τρεις ημέρες να τον οικοδομήσω πάλι.

       Και σηκώθηκε ο αρχιερέας και Του είπε, δεν απαντάς; Τι μαρτυρούν αυτοί εναντίον Σου; Και ο Κύριος σιωπούσε. Και Του είπε ο αρχιερέας, Σε ορκίζω στο Θεό, να μας πεις αν είσαι Εσύ ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. Και ο Κύριος του είπε, εσύ το είπες, αλλά σας λέω, στο εξής θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου καθισμένο στη δεξιά της δύναμης, και Ερχόμενο πάνω στα σύννεφα του ουρανού. Τότε ο αρχιερέας έσχισε τα ρούχα του και είπε, βλαστήμησε, τι τους χρειαζόμαστε τους μάρτυρες; Μόλις τώρα ακούσατε την ?βλαστήμια? Του, τι νομίζετε; Και εκείνοι είπαν, είναι ένοχος θανάτου. Τότε Τον έφτυσαν στο Πρόσωπο, και Τον γρονθοκόπησαν, άλλοι Τον χαστούκιζαν, και Του έλεγαν, προφήτευσε Χριστέ, ποιός Σε εχτύπησε;  Ο Πέτρος καθόταν έξω στην αυλή, και πήγε κοντά του μια δούλη και του είπε, και εσύ είσαι με τον Ιησού τον Ναζωραίο. Και εκείνος αρνήθηκε μπροστά σε όλους, δεν ξέρω τι λες. Και όταν βγήκε στον κύρια πόρτα τον είδε μια άλλη και είπε στους άλλους, και αυτός είναι με τον Ιησού τον Ναζωραίο. Και πάλι αρνήθηκε με όρκο, ότι δεν Τον γνωρίζει. Μετά από λίγο πέρασαν οι στεκούμενοι και είπαν στον Πέτρο, στα αλήθεια είσαι ένας απ?αυτούς, η μιλιά σου το φανερώνει. Τότε άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται ότι δεν Τον γνωρίζει. Και αμέσως λάλησε ο πετεινός. Και ο Πέτρος θυμήθηκε τον λόγο του Κυρίου που του είχε πει, πριν λαλήσει ο πετεινός, θα Με απαρνηθείς τρεις φορές. Και βγήκε έξω και έκλαψε πικρά.

 

Κεφάλαιο 27.  Οταν ήρθε το πρωί συμφώνησαν όλοι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού κατά του Κυρίου, για να Τον θανατώσουν. Και αφού Τον έδεσαν, Τον έφεραν και Τον παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο. Τότε όταν ο Ιούδας που Τον παρέδωσε είδε ότι καταδικάστηκε, μετάνοιωσε για την πράξη του, και επέστρεψε τα τριάντα αργύρια στους πρεσβυτέρους λέγοντας, αμάρτησα, παρέδωσα Αθώο Αίμα. Και αυτοί του είπαν, τι μας νοιάζει εμάς; Εσύ να λυπάσαι, δική σου η αμαρτία. Και αφού έρριξε τα αργύρια μέσα στο ναό, έφυγε και πήγε και κρεμάστηκε. Οι αρχιερείς πήραν τα αργύρια και είπαν, δεν είναι συγχωρεμένο να τα βάλουμε στο θησαυροφυλάκιο, γιατί είναι τιμή αίματος. Και αφού σκέφτηκαν αγόρασαν με αυτά το χωράφι του κεραμικού για να ενταφιάζονται εκεί οι ξένοι. Γιαυτό ονομάστηκε εκείνο το χωράφι, αγρός αίματος, ως τα σήμερα. Τότε επαληθεύτηκε η προφητεία του Ιερεμία, και πήραν τα τριάντα αργύρια, την τιμή του εκτιμηθέντος, τον οποίον εξετίμησαν από τα παιδιά του Ισραήλ, και τα έδωσαν στον αγρό του κεραμικού, καθώς μου παράγκειλε ο Κύριος. Ζαχαρίας. 11. 12, 13.

 

(Εδώ ο Ματθαίος μάλλον έγραψε λάθος. Αντί να γράψει η προφητεία του Ζαχαρία, έγραψε του Ιερεμία.)   

    

    Και ο Κύριος στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα, και Τον ρώτησε ο ηγεμόνας, Εσύ είσαι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων; Και ο Κύριος του είπε, εσύ το λες. Και ενώ οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι Τον κατηγορούσαν, δεν αποκρίθηκε. Και ο Πιλάτος Του είπε, δεν ακούς πόσα Σου καταμαρτυρούν; Και δεν απάντησε τίποτα, ώστε ο ηγεμόνας εθαύμασε πολύ. Ηταν συνήθεια κατά την εορτή να απολύει ο ηγεμόνας έναν κατάδικο, όποιον ήθελε ο κόσμος. Και ήταν δέσμιος ένας περιβόητος ο λεγόμενος Βαραββάς, ενώ λοιπόν ήταν μαζεμένοι τους είπε ο Πιλάτος, ποιόν θέλετε να απολύσω; Τον Βαραββά ή τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό; Επειδή ήξερε ότι για φθόνο Τον παρέδωσαν. Και ενώ καθόταν στο βήμα, έστειλε η γυναίκα του και του είπε, μείνε μακριά από Αυτόν τον δίκαιο, γιατί πολλά έπαθα σήμερα στο όνειρο μου. Ομως οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τον όχλο να ζητήσουν το Βαραββά, και να θανατώσουν τον Κύριο. Και τους είπε ο ηγεμόνας, ποιόν θέλετε να απολύσω; Και αυτοί φώναξαν, τον Βαραββά.

          Και ο Πιλάτος τους είπε, και τι να κάνω με τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό; Και αυτοί είπαν, σταύρωσε Τον. Και ο ηγεμόνας τους είπε, και τι κακό έκαμε; Αυτοί όμως περισσότερο φώναζαν, σταύρωσε Τον. Και είδε ο Πιλάτος ότι τίποτα δεν ωφελούσε, αλλά μάλλον θόρυβος γινόταν, πήρε νερό και έπλυνε τα χέρια του μπροστά στον όχλο και είπε, αθώος είμαι απ?το αίμαι Αυτού του δικαίου, εσείς να όψεστε. Και ο κόσμος φώναξε, το Αίμα Του ας είναι σε εμάς και στα παιδιά μας. Τότε απέλυσε τον Βαραββά, και αφού μαστίγωσε τον Κύριο, Τον παρέδωσε να σταυρωθεί. Τότε οι στρατιώτες του ηγεμόνα πήραν τον Κύριο και μάζεψαν εναντίον Του όλο το τάγμα των στρατιωτών. Τον έγδυσαν και Του φόρεσαν κόκκινο μανδύα. Επλεξαν αγκάθινο στεφάνι και το έθεσαν στο Κεφάλι Του, και Του έβαλαν καλάμι στο δεξιό Του Χέρι, και γονάτιζαν μπροστά Του, και Τον κορόϊδευαν και έλεγαν, χαίρε ο Βασιλιάς των Ιουδαίων, και αφού Τον έφτυναν έπαιρναν το καλάμι, και χτυπούσαν το Κεφάλι Του. Και μετά Του έβγαλαν τον μανδύα και Τον έντυσαν με τα ρούχα Του, και Τον έφεραν για να Τον σταυρώσουν. Ενώ πήγαιναν βρήκαν έναν Κυρηναίο, τον λεγόμενο Σίμωνα, και τον αγκάρεψαν να σηκώσει τον σταυρό Του. και όταν ήρθαν σε τόπο λεγόμενο Γολγοθά, ο οποίος λέγεται Κρανίου τόπος, Του έδωσαν να πιεί ξύδι αναμιγμένο με χολή, και αφού το γεύτηκε δεν ήθελε να πιεί. Αφού Τον σταύρωσαν, μοιράστηκαν τα ρούχα Του, και έβαλαν κλήρο για να πληρωθεί το γραμμένο του προφήτη, μοιράστηκαν τα ρούχα Μου, και για τον χιτώνα Μου έβαλαν κλήρο. Και κάθισαν και Τον φύλαγαν εκεί. Και έθεσαν πάνω απ?το Κεφάλι Του την κατηγορία Του γραμμένη. Αυτός είναι ο Ιησούς ο Βασιλιάς των Ιουδαίων. Τότε σταυρώθηκαν μαζί Του δύο ληστές, ο ένας από αριστερά και ο άλλος από δεξιά.

         Και αυτοί που περνούσαν Τον βλαστημούσαν, και κουνούσαν τα κεφάλια τους και έλεγαν,  να Εκείνος που θα χαλούσε το ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον ξανάχτιζε, αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από το σταυρό. Το ίδιο και οι αρχιερείς μαζί με τους γραμματείς και τους πρεσβυτέρους Τον κορόίδευαν και έλεγαν, άλλους έσωσε, τον Εαυτό Του δεν μπορεί να Τον σώσει, αν είναι ο Βασιλιάς του Ισραήλ ας κατέβει από τον σταυρό, και θα Τον πιστέψουμε, ήλπισε στο Θεό, ας Τον σώσει τώρα εάν Τον θέλει, επειδή είπε, Είμαι Υιός του Θεού. Το ίδιο και οι σταυρωμένοι ληστές. Από την έκτη ώρα έγινε σκοτάδι σε όλη τη γη έως την εννάτη ώρα. Κατά την εννάτη ώρα ο Κύριος φώναξε με μεγάλη φωνή και είπε, Θεέ Μου Θεέ Μου γιατί Με εγκατέλειψες; Και πάλι ο Κύριος φώναξε με μεγάλη φωνή και έφυγε απ?το υλικό Του Σώμα.  Και το καταπέτασμα του ναού εσχίστηκε από πάνω έως κάτω, και η γη εσείστηκε και οι πέτρες εσχίστηκαν και τα μνημεία άνοιξαν, και πολλά σώματα των κοιμησμένων αγίων αναστήθηκαν, και βγήκαν απ?τα μνημεία τους μετά την ανάσταση τους, και ήρθαν στην αγία πόλη, και αμφανίστηκαν σε πολλούς. Ο εκατόνταρχος και αυτοί που φύλαγαν τον Κύριο είδαν το σεισμό και αυτά που έγιναν και φοβήθηκαν πολύ, και έλεγαν, στα αλήθεια είναι Υιός του Θεού. Ηταν και πολλές γυναίκες που κοιτούσαν από μακριά, οι οποίες ακολούθησαν τον Κύριο απ?την Γαλιλλαία και Τον υπηρετούσαν, μεταξύ των οποιίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και Ιωσή, και η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου.

         Οταν έγινε βράδυ, ήρθε ένας πλούσιος από την Αριμαθαία, με το όνομα Ιωσήφ, ο οποίος ήταν και αυτός μαθητής του Κυρίου. Αυτός πήγε στον Πιλάτο και ζήτησε το Σώμα του Κυρίου, και ο Πιλάτος πρόσταξε να του δώσουν το Σώμα. Και ο Ιωσήφ πήρε το Σώμα του Κυρίου και Το τύλιξε με καθαρό σεντόνι, και Το έθεσε σε καινούργιο μνημείο, το οποίο ελατόμησε στην πέτρα, και αφού κύλησε μεγάλη πέτρα στην είσοδο του μνημείου έφυγε. Απέναντι στον τάφο ήταν καθισμένες η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη η Μαρία. Την άλλη ημέρα η οποία ήταν μετά την Παρασκευή, πήγαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο και του είπαν, κύριε θυμηθήκαμε ότι είχε πει, μετά τρεις ημέρες θα αναστηθώ. Διάταξε λοιπόν να ασφαλίσουν τον τάφο ως την τρίτη ημέρα, μήπως πάνε οι μαθητές Του τη νύχτα και κλέψουν το Σώμα, και πούν στο λαό ότι αναστήθηκε εκ των νεκρών, και τότε θα είναι η τελευταία πλάνη χειρότερη της πρώτης. Και ο Πιλάτος τους είπε, φύλακες έχετε, πηγαίνετε και ασφαλίσετε τον τάφο όπως ξέρετε. Και αυτοί πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο, σφράγισαν τον λίθο και έθεσαν φύλακες.   

Κεφάλαιο 28. Αφού πέρασε το Σάββατο, περί τα χαράματα της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, ήρθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία για να θεωρήσουν τον τάφο. Και έγινε μεγάλος σεισμός, γιατί Αγγελος Κυρίου κατέβηκε απ?τον ουρανό και κύλισε την πέτρα απ?το μνημείο, και καθόταν πάνω στην πέτρα. Η όψη του ήταν σαν αστραπή και το ρούχο του λευκό σαν το χιόνι. Και οι φύλακες ταράχτηκαν απ?το φόβο τους και έγιναν σαν νεκροί. Και είπε ο Αγγελος στις γυναίκες, μην φοβάστε εσείς, γιατί ξέρω, ζητάτε τον σταυρωμένο Κύριο, δεν είναι εδώ, αναστήθηκε όπως είπε, ελάτε δέστε τον τόπο που ήταν ο Κύριος. Πηγαίνετε γρήγορα και πέστε στους μαθητές Του, ότι αναστήθηκε. Και θα πάει πρώτα από εσάς στην Γαλιλαία, εκεί θα Τον δείτε, σας το είπα.

        Και έφυγαν γρήγορα απ?το μνημείο με φόβο αλλά και με μεγάλη χαρά, και έτρεξαν να το αναγγείλουν στους μαθητές Του. Και ενώ αυτές πήγαιναν στους μαθητές για να αναγγείλουν το Μέγα Νέο, ο Κύριος τις απάντησε και τις είπε, χαίρετε. Και εκείνες ήλθαν έπιασαν τα Πόδια Του, και Τον προσκύνησαν. Και ο Κύριος τους είπε, μην φοβάστε, πηγαίνετε και απαγγείλατε στους αδερφούς Μου για να πάνε στην Γαλιλαία, εκεί θα Με δουν. Και ενώ αυτές έφευγαν, κάποιοι απ?τους φύλακες πήγαν στην πόλη και απήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα έγιναν. Και μαζεύτηκαν με τους πρεσβύτερους και συμβουλεύτηκαν, και έδωσαν στους στρατιώτες αρκετά αργύρια, και τους είπαν, να πείτε ότι οι μαθητές Του ήρθαν τη νύχτα που εμείς κοιμόμασταν και έκλεψαν το Σώμα, και αν ακουστεί αυτό μπροστά στον ηγεμόνα εμείς θα τον πείσουμε, και εσείς θα είσαστε αμέριμνοι. Και εκείνοι πήραν τα αργύρια και έκαμαν όπως τους είπαν. Και διαφημίστηκε αυτός ο λόγος απ?τους Ιουδαίους μέχρι σήμερα.

        Οι έντεκα μαθητές πήγαν στην Γαλιλαία στο όρος που παρήγγειλε ο Κύριος, και αφού Τον είδαν, Τον προσκύνησαν, κάποιοι δίσταξαν. Και ο Κύριος τους είπε, Μου εδόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη, πηγαίνετε λοιπόν και μαθητεύσετε τα έθνη, βαπτίζοντας τους στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Να τους διδάσκετε να φυλάν όλα όσα παρήγγειλα σε εσάς, και ιδού, Εγώ Είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, έως το τέλος του αιώνα. Αμήν.           

 

Το Κατά Μάρκον.

         Κεφάλαιο 1. Αρχή του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού, καθώς είναι γραμμένο απ'τους προφήτες. Ιδού στέλνω τον άγγελο Μου πριν Εσένα, αυτός θα ετοιμάσει την οδό Σου μπροστά Σου. Φωνή που φωνάζει στην έρημο, ετοιμάσετε την οδό του Κυρίου, ίσια κάνετε τα μονοπάτια Του. Ηταν ο Ιωάννης που βάπτιζε στην έρημο, και κήρυττε βάπτισμα μετανοίας για άφεση αμαρτιών. Και πήγαινε πολύς κόσμος από όλη την Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ και βαπτίζονταν όλοι στον Ιορδάνη ποταμό, και εξομολογούσαν τις αμαρτίες τους. Ο Ιωάννης ήταν ντυμένος με τρίχες καμήλας, και φορούσε δερμάτινη ζώνη στη μέση του, και έτρωγε ακρίδες και άγριο μέλι. Και κήρυττε και έλεγε, έρχεται ο ισχυρότερος μου μετά από εμένα, του οποίου εγώ δεν είμαι άξιος να Του λύσω το λουρί των υποδημάτων Του, εγώ σας βαπτίζω με νερό, Αυτός θα σας βαπτίσει με το Αγιο Πνεύμα. Και εκείνες τις ημέρες ήρθε ο Κύριος από την Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, και βαπτίστηκε στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη, και όταν ανέβηκε από το νερό, είδε τους ουρανούς ανοιγμένους, και το Πνεύμα κατέβηκε σαν περιστέρι πάνω Του. και φωνή ακούστηκε απ?τον ουρανό, Εσύ είσαι ο Υιός Μου ο αγαπητός, για τον οποίο είμαι ευχαριστημένος. Και μετά το Πνεύμα Τον πήγε στην έρημο.

       Και εκεί ήταν σαράντα ημέρες πειραζόμενος από τον σατανά, και οι Αγγελοι Τον υπηρετούσαν. Αφού παραδόθηκε ο Ιωάννης, ήρθε ο Κύριος στην Γαλιλαία και κληρυττε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού, και έλεγε, εκπληρώθηκε ο καιρός, και επλησίασε η Βασιλεία του Θεού, μετανοήτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Παρπατούσε στην θάλασσα της Γαλιλαίας και είδε τον Σίμωνα και τον Ανδρέα τον αδερφό του που έρριχνα δύχτι στη θάλασσα γιατί ήταν ψαράδες. Και ο Κύριος τους είπε, ακολουθήστε Με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και αμέσως άφησαν τα δύχτια τους και Τον ακολούθησαν. Και αφού προχώρησαν λίγο είδαν τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδερφό του, παιδιά του Ζεβεδαίου, και αυτοί ήταν στο πλοίο και επισκεύαζαν τα δύχτια. Και τους εκάλεσε και άφησαν τα δύχτια με τον πατέρα τους και τους μισθωτούς και Τον ακολούθησαν. Και αφού ήρθαν στην Καπερναούμ, ο Κύριος εισήλθε στην συναγωγή το Σάββατο και δίδασκε. Και έμειναν κατάπληκτοι με την διδαχή Του, γιατί δίδασκε με εξουσία, και όχι όπως οι γραμματείς.

       Και ήταν στην συναγωγή άνθρωπος που είχε ακάθαρτο πνεύμα, και φώναξε και είπε, φύγε, τι είναι μεταξύ μας Ιησού Ναζωραίε; Ηρθες να μας απολέσεις; Σε γνωρίζω Ποιός είσαι, είσαι ο Αγιος του Θεού. Και ο Κύριος το απαγόρευσε, και του είπε, σώπα και φύγε από αυτόν. Και το πνεύμα σπάραξε και φώναξε με μεγάλη φωνή και εξήλθε. Και όλοι έμειναν κατάπληκτοι και συζητούσαν μεταξύ τους, τι είναι τούτο; Τι είναι αυτή η νέα διδαχή; Γιατί με εξουσία διατάζει τα ακάθαρτα πνεύματα και Τον υπακούν. Και εξήλθε η φήμη Του σε όλα τα περίχωρα της Γαλιλαίας. Και έφυγαν απ?την συναγωγή, και πήγαν στο σπίτι του Σίμωνα και Ανδρέα, με τον Ιάκωβο και Ιωάννη. Η πεθερα του Σίμωνα ήταν κατάκοιτη με πυρετό, και αμέσως της μίλησε, και την πλησίασε, της έπιασε το χέρι, και την άφησε ο πυρετός, και τους υπηρετούσε.

        Αφού έγινε βράδυ, και έδυσε ο ήλιος, Του έφεραν όλους τους πάσχοντες και τους δαιμονισμένους, και όλη η πόλη ήταν μαζεμένη μπροστά στην πόρτα. Και θεράπευσε πολλούς αρρώστους από διάφορες αρρώστιες, και πολλά δαιμόνια έβγαλε, και δεν τα άφηνε να μιλούν, επειδή Τον γνώριζαν. Και το πρωί ενώ ήταν βαθύς όρθρος, σηκώθηκε και πήγε σε έρημο τόπο για να προσευχηθεί. Και πήγαν από κοντά ο Σίμωνας και οι άλλοι, και αφού Τον βρήκαν Του είπαν, όλοι Σε ζητούν. Και ο Κύριος τους είπε, ας πάμε στις κωμοπόλεις να κηρύξω και εκεί, επειδή γιαυτό εξήλθα. Και κήρυττε στις συναγωγές τους σε όλη την Γαλιλαία, και εξέβαλε τα δαιμόνια.

       Και ήρθε ένας λεπρός και Τον παρακαλούσε γονατιστός, και Του έλεγε, αν θέλεις μπορείς να με καθαρίσεις. Και ο Κύριος τον σπλαχνίστηκε και τον άγγιξε με το Χέρι Του και του είπε, θέλω, καθαρίσου. Και όταν το είπε αυτό, αμέσως έφυγε η λέπρα, και καθαρίστηκε. Και τον πρόσταξε έντονα και τον έδιωξε λέγοντας, πρόσεχε μην το πεις σε κανένα, αλλά πήγαινε και δείξε τον εαυτό σου στον ιερέα, και πρόσφερε για τον καθαρισμό σου, ότι πρόσταξε ο Μωυσής για μαρτυρία γιαυτούς. Αλλά εκείνος αφού έφυγε άρχισε να κηρύττει πολλά, και να διαφημίζει το λόγο, .ώστε ο Κύριος δεν μπορούσε να εισέλθει πια φανερά στην πόλη, αλλά ήταν έξω σε έρημους τόπους, και εκεί πήγαιναν κοντά Του από παντού.

 

 Κεφάλαιο 2.  Και πήγε πάλι στην Καπερναούμ και ακούστηκε ότι ήταν σε σπίτι, και αμέσως μαζεύτηκαν πολλοί ώστε δεν χωρούσαν ούτε στα πρόθυρα, και τους εκήρυττε στον λόγο, και Του έφεραν παραλυτικό τον οπόίον κρατούσαν τέσσαροι, και επειδή δεν μπορούσαν να Τον πλησιάσουν εξ αιτίας του κόσμου, χάλασαν τη στέγη, και αφού εκαμαν τρύπα, κατέβαζαν τον παραλυρικό με το κρεββάτι του. Και ο Κύριος είδε την πίστη τους και είπε στον παράλυτο. Παιδί συγχωρεμένες είναι οι αμαρτίες σου. Ηταν εκεί κάποιοι γραμματείς καθισμένοι, και έλεγαν μέσα τους, γιατί Αυτός λέει τέτοιες βλαστήμιες; Ποιός άλλος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες εκτός απ?το Θεό; και ο Κύριος που ήξερε τι σκέπτονται τους είπε, γιατί σκέπτεστε έτσι; Τι είναι πιο εύκολο να πω στον παράλυτο, συγχωρεμένες είναι οι αμαρτίες σου, ή να του πω, σήκω πάρε το κρεββάτι σου και περπάτα; Αλλά για να γνωρίζετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, λέει στον παράλυτο, σε εσένα λέω, σήκω πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. Και αμέσως σήκωσε το κρεββάτι του και  εξήλθε μπροστά σε όλους,  και όλοι έμειναν κατάπληκτοι και δόξαζαν το Θεό, και έλεγαν, ποτέ δεν τα είδαμε αυτά. Και πήγε πάλι προς τη θάλασσα, και όλος ο κόσμος πήγαινε κοντά Του, και τους δίδασκε. Και ενώ περνούσε είδε Λευί του Αλφαίου καθισμένο στο τελωνίο, και του είπε, ακολούθησε Με. Και εκείνος σηκώθηκε και Τον ακολούθησε. 

         Και ενώ καθόταν στο τραπέζι του σπιτιού του, καθόταν τελώνες και αμαρτωλοί, μαζί με τον Κύριο και τους μαθητές Του, γιατί ήταν πολλοί που Τον ακολούθησαν. Και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι είδαν που έτρωγε με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς, και έλεγαν στους μαθητές Του, γιατί τρώει και πίνει με τελώνες και αμαρτωλούς; Και ο Κύριος τους είπε,  οι υγιεις δεν έχουν ανάγκη να πάνε στο γιατρό, αλλά οι άρρωστοι, δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. Οι μαθητές του Ιωάννη και των Φαρισαίων νήστευαν, και πήγαν και Του είπαν, γιατί οι μαθητές του Ιωάννη και των Φαρισαίων νηστεύουν, και οι μαθητές Σου δεν νηστεύουν; Και ο Κύριος τους είπε, μήπως νηστεύουν τα παιδιά του Νυμφίου, όσο είναι μαζί τους; Οσο καιρό έχουν μαζί τους τον Νυμφίο δεν μπορούν να νηστεύουν, θα έρθουν όμως ημέρες και ο Νυμφίος θα αφαιρεθεί απ?αυτούς, και τότε θα νηστέψουν εκείνες τις ημέρες. Κανένας δεν βάζει καινούργιο μπάλωμα υφάσματος σε παλιό ρούχο, γιατι αν μη τι άλλο, το καινούργιο μπάλωμα θα φύγει απ?το παλιό ρούχο, και θα γίνει χειρότερο σχίσιμο. Και κανένας δεν βάζει νέο κρασί σε παλιά ασκιά, γιατι αν μη τι άλλο, το νέο κρασί σκίζει τα ασκιά, και χύνεται, και τα ασκιά φθείρονται, αλλά πρέπει το νέο κρασί να μπαίνει σε νέα ασκιά.  

     Και περνούσαν το Σάββατο ανάμεσα από τα σπαρτά, και οι μαθητές Του ενώ βάδιζαν άρχισαν να απωσπούν αστάχυα. Και οι Φαρισαίοι έλεγαν, γιατί πράττουν το Σάββατο ότι δεν συγχωρείται να κάνουν; Και ο Κύριος τους είπε, δεν διαβάσατε τι έκαμε ο Δαβίδ και οι σύντροφοι του όταν είχε ανάγκη επειδή πείνασαν; Πως εισήλθε στον οίκο του Θεού, επί Αβιάθαρ του αρχιερέα, και έφαγε τα ψωμιά της πρόθεσης, τους οποίους δεν είναι συγχωρεμένο να φάνε, παρά μόνο οι ιερείς, και έδωσε και στους συντρόφους του; και τους έλεγε, το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Ώστε ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου. 

 

 Κεφάλαιο 3.  Και εισήλθαν πάλι στην συναγωγή, και ήταν εκεί άνθρωπος με ξερό χέρι. Και παρατηρούσαν τον Κύριο, αν θα τον θεράπευε το Σάββατο για να Τον κατηγορήσουν. Και είπε στον άνθρωπο, σήκω και έλα στη μέση. Και τους είπε, είναι συγχωρεμένο το Σάββατο να αγαθοποιεί κάποιος, ή να κακοποιεί; Να σώσει μια ψωχή, ή να την θανατώσει; Και αυτοί ήταν σιωπηλοί. Και τους κοίταξε με οργή, λυπημένος για την πώρωση τους, και είπε στον άνθρωπο, άπλωσε το χέρι σου. Και το έκαμε, το χέρι του έγινε καλά όπως το άλλο. Και έφυγαν οι Φαρισαίοι και συμβουλεύτηκαν με τους Ηρωδιανούς εναντίον Του, για να Τον θανατώσουν. Και ο Κύριος έφυγε με τους μαθητές Του προς τη θάλασσα, και Τον ακολούθησαν πολύς κόσμος από την Γαλιλαία, και από την Ιουδαία, την Ιερουσαλήμ, και από τους Ιδουμαίους, και από πέρα από τον Ιορδάνη, και από τα μέρη της Τύρου και Σιδώνας, πλήθος πολύ, άκουγαν όσα έπραττε, και ήρθαν κοντά Του. και είπε στους μαθητές Του, να μένει κοντά Του ένα πλοιάριο εξ αιτίας του κόσμου, για να μην Τον συνθλίβουν.

     Γιατί θεράπευε πολλούς, ώστε όσοι είχαν αρρώστιες έπεφταν πάνω Του για να Τον αγγίξουν. Και τα ακάθαρτα πνεύματα όταν Τον έβλεπαν, έπεφταν και φώναζαν, Εσύ Είσαι ο Υιός του Θεού. Και τα απαγόρευε να Τον φανερώνουν. Και ανέβηκε στο βουνό, και προσκάλεσε όσους ήθελε, και πήγαν κοντά Του. και έκλεξε δώδεκα για να είναι μαζί Του, και για να τους στέλνει να κηρύττουν, και για να έχουν εξουσία να θεραπεύουν τις αρρώστιες, και να εκβάλλουν δαιμόνια. (Συνέχεια από το κεφάλαιο 12, γιατί δεν διαφέρουν με τα γραπτά των άλλων Ευαγγελίων.)

 

 Κεφάλαιο 12, από το εδάφιο 41.  Και κάθισε ο Κύριος απέναντι από το γαζοφυλάκιο και κοίταζε τον κόσμο που έβαζε χαλκό στο γαζοφυλάκιο, και πολλοί πλούσιοι έβαλλαν πολλά. Και ήρθε μια φτωχή χήρα, και έρριξε μόνο δύο δεκάρες. Και ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές Του και τους είπε, αλήθεια σας λέω, αυτή η χήρα, αυτή η φτωχή έρριξε περισσότερο από όλους στο γαζοφυλάκιο. Γιατί όλοι έβαλλαν από το περίσευμα τους, ενώ αυτή έβαλλε από το στέρημα της, έβαλλε όλα όσα είχε, όλη την περιουσία της. 

 

 Κεφάλαιο 13.   Και ενώ εξέρχονταν από τον ιερό, του είπε ένας μαθητής Του, Διδάσκαλε, κοίτα τι πέτρες και τι οικοδομές! Και ο Κύριος του είπε, βλέπεις αυτές τις μεγάλες οικοδομές;  Δεν θα μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα που να μην γκρεμιστεί. (Η συνέχεια του κεφαλαίου δεν διαφέρει από τα άλλα Ευαγγέλια.)

 


Στο κατά Μάρκον κεφ. 15, 34 ο Κύριος πάνω στο σταυρό λέει.
Θεέ Μου Θεέ Μου, γιατί Με εγκατέλειψες;;
Τι εννοούσε άραγε με αυτά τα λόγια;; Εξέφραζε άραγε παράπονα προς τον Πατέρα;; Οχι βέβαια. Πριν ακόμα δημιουργηθεί ο κόσμος, λόγω της ύπαρξης του Σκότους ήξερε, είχε δηλαδή προσχεδιάσει ότι κάποτε θα ερχόταν στον κόσμο σαν Ανθρωπος να σώσει τα πλάσματά Του, απ'την εξουσία του εχθρού. Προκειμένου να γείρει η πλάστιγγα της δικαιοσύνης υπέρ των ανθρώπων ο Πατέρας και άρα και ο Υιός και Λόγος Του, είχε προσχεδιάσει να έρθει στη γη, να σταυρωθεί ώστε να συντρίψει το κράτος του εχθρού. Ολα όσα κάνει ο Πάνσοφος Δημιουργός τα γνωρίζει πριν τα κάνει. Ολα όσα επρόκειτο να υποφέρει, το ήξερε έως την παραμικρή λεπτομέρεια. Επρεπε λοιπόν να πει αυτά τα λόγια, εκτός του ότι παραπέμπει στο ψαλμό 22 του Δαβίδ, κυρίως όμως για να εκφράσει τα παράπονα των ανθρώπων. Διότι πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση, και πόσοι απ'αυτούς αν όχι όλοι δεν εκφράζουν παράπονα προς το Θεό;; Πόσοι δεν λένε, Θεέ μου σώσε με, Θεέ μου υποφέρω, Θεέ μου γιατί με εγκαταλείπεις, γιατί, τι έκανα;;  
Σαν Θεός θα μπορούσε να κάνει θαύμα και να μην υποφέρει πάνω στο σταυρό. Αλλά τίποτα ψεύτικο δεν χωράει στο Θεό. Υπέφερε λοιπόν όλους τους πόνους σαν ένας κοινός Ανθρωπος, καθώς βρισκόταν στο ανελέητο του πόνου, και άρα εγκατελειμένος απ'το Θεό, δηλαδή απ'τον Εαυτό Του, και υπέφερε όπως υποφέρει ο κάθε Ανθρωπος που βρίσκεται σε ανάλογη θέση.
Θεέ Μου Θεέ Μου γιατί Με εγκατέλειψες!
Ο Κύριος βεβαίως μας κατανοεί, και μας δικαιολογεί.
Δεν εκφράζει παράπονα στον Πατέρα, ήξερε πριν την αρχή της δημιουργίας τι θα υπέφερε κάποτε και τι θα έλεγε.

 

Το Κατά Λουκά.

        Κεφάλαιο 2 από το εδάφιο 41. Είδαμε ήδη τα πρώτα κεφάλαια στην αρχή.  

        Πήγαιναν κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ στη γιορτή του πάσχα, και όταν ήταν δώδεκα ετών, και πήγαν στην Ιερουσαλήμ κατά την γιορτή και τελείωσαν οι ημέρες, ενω αυτοί επέστρεφαν, το Παιδί ο Ιησούς έμεινε πίσω στην Ιερουσαλήμ, και ο Ιωσήφ και η μητέρα Του δεν το κατάλαβαν. Νομίζοντας ότι ήταν με την παρέα, ήρθαν μια ημέρα δρόμο και Τον ζητούσαν μεταξύ των συγγενών και των γνωστών, και επειδή δεν Τον βρήκαν ξαναγύρισαν στην Ιερουσαλήμ. Μετά τρεις μέρες τον βρήκαν στον ιερό καθισμένο ανάμεσα από δασκάλους και τους άκουγε και τους ρωτούσε. Εμεναν κατάπληκτοι όλοι που Τον άκουγαν, για την σύνεση και τις απαντήσεις Του. και Του είπε η μητέρα Του, Παιδί μου γιατί μας το έκανες αυτό; Και τους είπε, γιατί Με ζητάτε; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να είμαι στα του Πατέρα Μου;

 

 Κεφάλαιο 3. Στον δέκατο πέμπτο χρόνο της ηγεμονίας του Τιβερίου Καίσαρα, όταν ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ηγεμόνας της Ιουδαίας, και τετράρχης της Γαλιλαίας ήταν ο Ηρώδης, και ο Φίλιππος ο αδερφός του ήταν τετράρχης της Ιτουραίας και της Τραχωνίδας, και ο Λυσανίας ήταν τετράρχης της Αβιληνής, επί των αρχιερέων Αννα και Καϊάφα, έγινε λόγος προς τον Ιωάννη τον υιό του Ζαχαρία στην έρημο. Και ήρθε σε όλη την περίχωρο του Ιορδάνη κηρύττοντας βάπτισμα μετανοίας, για άφεση αμαρτιών, όπως είναι γραμμένο στο βιβλίο του προφήτη Ησαία, φωνή που ακούγεται στην έρημο, ετοιμάστε τον δρόμο του Κυρίου, κάνετε ίσια τα περάσματα Του. κάθε φαράγγι θα γεμίσει, και κάθε όρος και βουνός θα ταπεινωθεί, και τα στραβά θα γίνουν ευθία, και οι σκληροί δρόμοι ομαλοί. Και κάθε σάρκα θα δει το σωτήριο του Θεού. Και έλεγε σε πολλούς που έρχονταν να βαπτιστούν, παιδιά οχιών, ποιός σας έδειξε να φύγετε απ?την μέλλουσα κρίση; Κάνετε λοιπόν καρπούς άξιους της μετανοίας σας, και μην αρχίζετε να λέτε στους εαυτούς σας, έχουμε πατέρα τον Αβραάμ, γιατί σας λέω, ο Θεός μπορεί από τούτες τις πέτρες να αναστήσει παιδιά του Αβραάμ. Ηδη η αξίνα είναι στις ρίζες των δένδρων, κάθε δένδρο που δεν κάνει καλό καρπό, κόγεται και ρίχνεται στη φωτιά. Και τον ρωτούσαν, τι λοιπόν πρέπει να κάνουμε; Και τους είπε, αυτός που έχει δύο χιτώνες ας δώσει τον ένα σε αυτόν που δεν έχει, και εκείνος που έχει τροφές ας κάνει το ίδιο.

       Ηρθαν και οι τελώνες να βαπτιστούν, και τον ρώτησαν, δάσκαλε τι πρέπει να κάνουμε; Και τους είπε, να μην εισπράττετε τίποτα περισσότερο από εκείνο που σας έχουν διατάξει. Και οι στρατιώτες ρωτούσαν, και εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Και τους είπε, να μην πιέζετε κανένα, ούτε να συκοφαντήτε, και να αρκείστε στον μισθό σας.  Και ενώ ο λαός περίμενε, και όλοι στοχάζονταν για τον Ιωάννη, μήπως είναι αυτός ο Χριστός, ο Ιωάννης είπε σε όλους, εγώ σας βαπτίζω στο νερό, έρχεται όμως ο ισχυρότερος μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να Του λύσω το λουρί των παπουτσιών Του, Αυτός θα σας βαπτίσει με  Αγιο Πνεύμα και φωτιά. Το φτιάρι Του είναι στο Χέρι Του, και θα καθαρίσει το αλώνι Του και θα μαζέψει το σιτάρι στην αποθήκη Του, ενώ το άχυρο θα το κάψει στη φωτιά και στον ασβέστη. Και πολλά άλλα προέπτρεπε ευαγγελίζοντας το λαό. Και επειδή ο Ιωάννης έλεγχε τον Ηρώδη για την Ηρωδιάδα την γυναίκα του Φίλιππου του αδερφού του, και για όλα τα κακά που έκανε ο Ηρώδης, έβαλε και αυτό μαζί με τα άλλα, που είχε την γυναίκα του αδερφού του, έκλεισε τον Ιωάννη στην φυλακή. Και ο Κύριος Ιησούς ήταν τριάντα χρονών και καθώς νόμιζαν υιός του Ιωσήφ. Γενεαλογία.  

 

 Κεφάλαιο 4. Από το εδάφιο 14.   Και ο Κύριος επέστρεψε απ?την έρημο με πλήρη δύναμη Πνεύματος στην Γαλιλαία, και η φήμη Του είχε απλωθεί σε όλα τα περίχωρα, και δίδασκε στις συναγωγές, και όλοι Τον δόξαζαν. Και ήρθε στην Ναζαρέτ όπου είχε μεγαλώσει, και εισήλθε κατά την συνήθεια Του στην συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου, και σηκώθηκε να διαβάσει. Του έδωσαν το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, και αφού άνοιξε το βιβλίο βρήκε ένα μέρος που ήταν γραμμένα, Πνεύμα του Κυρίου είναι με Εμένα, γιαυτό Με έχρισε, Με έστειλε για να ευαγγελίζομαι προς τους φτωχούς, για να γιατρεύσω τους συντριμένους στην καρδιά, να κηρύξω στους αιχμαλώτους ελευθερία, και προς τους τυφλούς ανάβλεψη, να αποστείλω τους καταπιεσμένους σε ελευθερία, για να κηρύξω τον ευπρόσδεκτο χρόνο του Κυρίου. Και αφού έκλεισε το βιβλίο, το έδωσε στον υπηρέτη και κάθισε. Ολων τα μάτια στην συναγωγή ήταν στραμένα πάνω Του. και άρχισε να τους λέει, αυτή η γραφή εκπληρώθηκε σήμερα στα αυτιά σας. Και όλοι μαρτυρούσαν για Αυτόν και θαύμαζαν τα λόγια της χάρης που εξέρχονταν απ?τον Στόμα Του, και έλεγαν, δεν είναι Αυτός ο Υιός του Ιωσήφ; Και τους είπε, βέβαια θα Μου πείτε την παραβολη, Γιατρέ θεράπευσε τον εαυτό σου, όσα ακούσαμε ότι έγιναν στην Καπερναούμ, κάνε τα και εδώ στην πατρίδα Σου. Αλήθεια σας λέω, κανένας προφήτης δεν είναι δεκτός στην πατρίδα του, και πάλι αλήθεια σας λέω, πολλές χήρες ήταν μέσα στον Ισραήλ στις ημέρες του Ηλία, όταν έκλεισε ο ουρανός για τρία χρόνια και έξη μήνες, τον καιρό που έγινε μεγάλη πείνα σ?όλη τη γη, και σε καμία δεν στάλθηκε ο Ηλίας, παρά μόνο στην Σάρεπτα της Σιδώνας, σε χήρα γυναίκα. Και πολλοί λεπροί υπήρχαν στην εποχή του προφήτη Ελισσαίου στον Ισραήλ, και κανένας δεν καθαρίστηκε, παρά μόνον ο Νεεμάς ο Σύρος.  

       Και όλοι θύμωσαν στην συναγωγή ακούγοντας αυτά τα λόγια. Και σηκώθηκαν και Τον έβγαλαν έξω απ?την πόλη, και Τον έφεραν στην άκρη του βουνού πάνω στο οποίο ήταν χτισμένη η πόλη, για να Τον γκρεμίσουν. Αλλά πέρασε ανάμεσα τους και προπορευόταν. Και πήγε στην Καπερναούμ, πόλη της Γαλιλαίας, και τους δίδασκε τις ημέρες των Σαββάτων. Και έμεναν κατάπληκτοι με την διδαχή Του, γιατί ο λόγος Του ήταν με εξουσία. Στην συναγωγή ήταν άνθρωπος που είχε ακάθαρτο δαιμονικό πνεύμα, και φώναξε με μεγάλη φωνή και είπε, φύγε, τι είναι μεταξύ εμάς και Εσένα Ιησού Ναζωραίε; Ηρθες να μας καταστρέψεις; Γνωρίζω ότι είσαι ο Αγιος του Θεού. Και ο Κύριος το απαγόρευσε λέγοντας, σώπα, και φύγε απ?αυτόν. Και το δαιμόνιο τον έρριξε στη μέση και εξήλθε χωρίς να τον βλάψει καθόλου.

       Και ήταν όλοι έκπληκτοι και συζητούσαν μεταξύ τους, και έλεγαν, τι λόγος είναι αυτός που με εξουσία και δύναμη διατάζει τα ακάθαρτα πνεύματα και εξέρχονται; Και μεταφέροταν η φήμη Του σε όλα τα μέρη της περιχώρου. Εφυγε απ?την συναγγή και εισήλθε στο σπίτι του Σίμωνα, η πεθερά του Σίμωνα είχε μεγάλο πυρετό, και ο Κύριος την θεράπευσε κλπ.

 

 Κεφάλαιο 5 με συνοπτική μεταφορά. Ενώ ο λαός Τον συνέθλιβε για να ακούει το λόγο του Θεού, κάθισε κοντά στην λίμνη της Γεννησαρέτ, και είδε πλοία που έστεκαν και οι ψαράδες εξέπλεναν τα δύχτια. Μπήκε στο ένα πλοίο που ήταν ο Σίμωνας, και του ζήτησε να Τον απομακρίνει λίγο απ?την στεριά, και αφού κάθισε, δίδασκε τον κόσμο.  Αφού σταμάτησε να μιλάει, είπε στον Σίμωνα, πήγαινε πάλι στα βαθιά και ξαναρίξε τα δύχτια στη θάλασσα. Και είπε ο Σίμων, Δάσκαλε κουραστήκαμε όλη τη νύχτα και δεν πιάσαμε κανένα, αλλά επειδή μας το ζητάς, θα τα ρίξω. Και αφού τα έρριξε, έπιασε τόσα πολλά ψάρια που το δύχτι σκιζόταν, και έκαμε νόημα στους συντρόφους του να έρθουν με τα άλλα πλοία να βοηθήσουν. Και ήρθαν και γέμισαν τα πλοία σε σημείο να βουλιάζουν. Οταν το είδε ο Σίμωνας έπεσε στα Πόδια Του, και είπε, Κύριε φύγε από εμένα, γιατί είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Επειδή έμειναν όλοι κατάπληκτοι  απ?τα τόσα ψάρια που έπιασαν, το ίδιο και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, οι οποίοι ήταν σύντροφοι του Σίμωνα. Και ο Κύριος είπε στον Σίμωνα, μην φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους. Και αφού έδεσαν τα πλοία, Τον ακολούθησαν.

       Και ενώ ήταν σε μια των πόλεων, ένας λεπρός είδε τον Κύριο και έπεσε κατά πρόσωπο και Τον παρακαλούσε λέγοντας, Κύριε αν θέλεις μπορείς να με καθαρίσεις. Και ο Κύριος τον άγγιξε με το Χέρι Του και του είπε, θέλω, καθαρίσου, και αμέσως η λέπρα έφυγε. Και του είπε να μην τίποτα σε κανένα, αλλά να πάει και να δείξει τον εαυτό του στον ιερέα, και να προσφέρει για τον καθαρισμό του σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή για την δική τους μαρτυρία. Αλλά ακόμα περισσότερο ακουγόταν η φήμη Του, και μαζευόταν ο κόσμος να Τον ακούσει, και για να θεραπεύει τις αρρώστιες τους. Συχνά πήγαινε στην έρημο και προσευχόταν. Μια ημέρα ενώ δίδασκε καθόταν Φαρισαίοι και νομοδιδάσκαλοι που είχαν έρθει από όλα τα περίχωρα της Γαλιλαίας, της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ, και η δύναμη του Κυρίου ήταν να τους θεραπεύσει. Και άλλοι έφεραν στο κρεββάτι έναν παράλυτο και τον έθεσαν μπροστά Του. και επειδή δεν μπορούσαν να περάσουν απ?τον κόσμο μέσα απ?την πόρτα, ανέβηκαν στην ταράτσα, και από τα κεραμίδια τον κατέβασαν με το κρεββάτι μπροστά στον Κύριο. Και ο Κύριος είδε την πίστη τους και είπε στον παράλυτο, άνθρωπε, συγχωρεμένες είναι οι αμαρτίες σου. Και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι σκεπτόντουσαν και έλεγαν, Ποιός είναι Αυτός που βλαστημάει;  Ποιός άλλος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες εκτός απ?το Θεό; και ο Κύριος που ήξερε τις σκέψεις τους, τους είπε, τι διαλογισμούς έχετε στην καρδιά σας;

      Τι είναι πιο εύκολο να πω, συγχωρεμένες είναι οι αμαρτίες σου, ή να πω, σήκω και περπάτα; Αλλά για να γνωρίσετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, είπε στον παράλυτο, σήκω, πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. Και αμέσως έγινε καλά, σήκωσε το κρεββάτι του, και έφυγε δοξάζοντας το Θεό. και ήρθαν όλοι σε έκσταση, και δόξαζαν το Θεό γεμάτοι φόβο και έλεγαν, παράξενα πράγματα είδαμε σήμερα. Μετά απ?αυτά εξήλθε και είδε έναν τελώνη που το όνομα του ήταν Λευί καθισμένον στο τελωνίο του, και του είπε, ακολούθησε Με, και Τον ακολούθησε. Και ο Λευίς Του έκαμε μεγάλη υποδοχή στο σπίτι του, και ήταν πολλοί τελώνες και άλλοι, και ο Κύριος καθόταν μαζί τους στο τραπέζι. Και εγόγγυζαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι στους μαθητές Του λέγοντας, γιατί τρώει και πίνει με τελώνες και αμαρτωλούς;  Και ο Κύριος τους είπε, δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς να πάνε στο γιατρό αλλά οι άρρωστοι. Δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς στην μετάνοια.

 

 Κεφάλαιο 6. Από το εδάφιο 17.  Και κατέβηκε με τους μαθητές Του και στάθηκε σε πεδινό μέρος. Και ήταν πολύς κόσμος που ήρθε να Τον ακούσει και για να θεραπευτούν. Και όλοι ήθελαν να Τον αγγίξουν γιατί δύναμη εξέρχοταν απ?τον Κύριο και τους θεράπευε όλους. Και ο Κύριος σήκωσε τα Μάτια Του στους μαθητές Του και έλεγε, μακάριοι είσαστε εσείς οι φτωχοί, γιατι δική σας είναι η Βασιλεία του Θεού, μακάριοι αυτοί που πινούν, γιατί θα χορτάσετε, μακάριοι αυτοί που κλαίνε τώρα, γιατί θα γελάσουν. Μακάριοι είσαστε όταν σας μισούν οι άνθρωποι και σας αφορέσουν, και σας καταπονήσουν, και βγάλουν το όνομα σας κακό, για τον Υιό του ανθρώπου. Να χαίρεστε εκείνη την ημέρα και να σκιρτήσετε, γιατί ο μισθός σας στο ουρανό θα είναι μεγάλος, επειδή τα ίδια έκαμαν και στους προφήτες οι πατέρες τους. Αλλά αλίμονο λέω σε εσάς τους πλούσιους, γιατί απολαύσατε την παρηγοριά σας, αλίμονο σε εσάς τους χορτασμένους, γιατί θα πεινάσετε, αλίμονο σε εσάς που γελάτε τώρα, γιατί θα πενθήσετε και θα κλάψετε. Αλίμονο σε εσάς που όλοι σας επαινούν γιατί τα ίδια έκαναν και στους ψευτοπροφήτες οι πατέρες τους.

       Αλλά σε εσάς που ακούτε λέω, αγαπάτε τους εχθρούς σας, αγαθοποιείτε εκείνους που σας μισούν, και προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν. Σε εκείνον που σε χτύπησε στο ένα μάγουλο, πρόσφερε του και το άλλο, και αυτός που θέλει να σου πάρει το ρούχο σου, μην τον εμποδίσεις να σου πάρει και τον χιτώνα. Σε όποιον σου ζητάει δίνε, και από εκείνον που σου αφαιρεί μην απαιτείς. Και όπως θέλετε να πράττουν σε εσάς, και εσείς να πράττετε τα ίδια. Αν αγαπάτε μόνο αυτούς που σας αγαπούν, ποια χάρη χρωστιέται σε εσάς; Γιατί και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Και αν αγαθοποιείτε αυτούς που σας αγαθοποιούν, ποιά χάρη χρωστιέται σε εσάς; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Και αν δανείζετε μόνο εκείνους που ελπίζετε ότι θα πάρετε, ποιά χάρη χρωστιέται σε εσάς; Γιατί και οι αμαρτωλοί δανείζουν για μα πάρουν πάλι τα ίσα. Αλλά όταν αγαπάτε τους εχθρούς σας και αγαθοποιείτε και δανείζετε, χωρίς να ελπίζετε για καμία απολαβή, ο μισθός σας θα είναι πολύς, και θα είσαστε παιδιά του Υψίστου, γιατί Αυτός είναι Αγαθός προς τους αχάριστους και τους κακούς. Γίνεστε λοιπον οικτίρμονες καθώς και ο Πατέρας σας είναι οικτίρμονας.

         Μην κρίνετε και δεν θα κριθήτε, μην καταδικάζετε, και δεν θα καταδικαστήτε, συγχωρείτε τους άλλους και θα συγχωρεθήτε. Δίνετε και θα σας δοθεί, μέτρο καλό, πιεσμένο και αναγνωρισμένο, και υπερεκχυνόμενο θα σας δοθεί, γιατί με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθήτε. Και τους είπε παραβολή, μήπως μπορεί ο τυφλός να οδηγεί τυφλό; Δεν θα πέσουν και οι δυο στον βόθρο; Δεν είναι μαθητής ανώτερος του δασκάλου του, και ο καθένας που είναι τέλειος στο σχολείο θα είναι όπως ο δάσκαλος του. Και γιατί βλέπεις το ξυλαράκι στο μάτι του αδερφού σου, ενώ δεν βλέπεις το δοκάρι στο δικό σου το μάτι; Πως μπορείς να πεις στον αδερφό σου, αδερφέ άφησε με να σου βγάλω το ξυλαράκι από το μάτι σου, ενώ δεν βλέπεις το δοκάρι στο δικό σου το μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου, και τότε θα δεις καθαρά να βγάλεις το ξυλαράκι απ?το μάτι του αδερφού σου. Δεν υπάρχει καλό δένδρο που να κάνει διεφθαρμένους καρπούς, ούτε κακό δένδρο που να κάνει καλούς καρπούς. Το κάθε δένδρο γνωρίζεται απ?τον καρπό του, δεν μαζεύουν απ?τα αγκάθια σύκα, ούτε τρυγάνε από τους βάτους σταφύλια. Ο αγαθός άνθρωπος απ?τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το αγαθό, και ο κακός άνθρωπος απ?τον κακό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει το κακό, γιατί από το περίσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα.

       Γιατί Με φωνάζετε, Κύριε, Κύριε, και δεν πράττετε όσα σας λέω; Οποιος έρχεται σε Εμένα και ακούει τους λόγους Μου, και πράττει σύμφωνα με τους λόγους Μου, θα σας δείξω με ποιόν μοιάζει, μοιάζει με άνθρωπο που έχτισε σπίτι, και έσκαψε και εβάθυνε, και έθεσε θεμέλιο πάνω στην πέτρα, όταν έγινε πλημμύρα, το ποτάμι χτύπησε το σπίτι, και δεν μπόρεσε να το σαλεύσει, γιατί ήταν θεμελιωμένο πάνω στην πέτρα. Οποιος όμως ακούει και δεν κάνει, μοιάζει με άνθρωπο που έχτισε το σπίτι του χωρίς θεμέλια, και το ποτάμι το χτύπησε, και αμέσως έπεσε, και ήταν το γκρέμισμα μεγάλο.

 

Κεφάλαιο 7. Και μετά ο Κύριος πήγε στην Καπερναούμ. Ο δούλος ενός εκατόνταρχου έμελλε να πεθάνει, και όταν άκουσε για τον Κύριο έστειλε πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, και παρακαλούσε τον Κύριο να πάει και να σώσει τον δούλο του. και αυτοί πήγαν στο Κύριο και Τον παρακαλούσαν με επιμονή λέγοντας, είναι άξιος ο εκατόνταρχος, γιατί αγαπάει το έθνος μας, και την συναγωγή μας αυτός την έχτισε. Και ο Κύριος πήγαινε και ενώ δεν ήταν μακριά, ο εκατόνταρχος έστειλε φίλους του, και είπαν στον Κύριο, Κύριε μην ενοχλείσαι, γιατί δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω απ?την σκεπή μου, γιαυτό και δεν έκρινα τον εαυτό μου άξιο να έλθω σε Εσένα, αλλά αν πεις λόγο, ο δούλος μου θα γίνει καλά. Γιατί και εγώ στην εξουσία μου στρατιώτες, και ΄΄εω στον ένα πήγαινε και πηγαίνει, και στον άλλο έλα και έρχεται, και στο δούλο μου, κάμε αυτό, και το κάνει. Και ο Κύριος είπε στον κόσμο που ακολουθούσε, ούτε στον λαό Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη. Και αφού επέστρεψαν οι απεσταλμένοι βρήκαν τον άρρωστο δούλο υγιή.

        Την επόμενη ημέρα ο Κύριος πήγαινε στην πόλη Ναΐν, και πήγαιναν μαζί Του οι μαθητές Του και πολύς κόσμος. Οταν πλησίαζαν στην πύλη της πόλης, έφερναν έξω έναν νεκρό, ήταν το μοναχοπαίδι της χήρας μάνας του, και πολύς κόσμος της πόλης ήταν μαζί της. Και ο Κύριος την εσπλαχνίστηκε και της είπε, μην κλαίς, και πλησίασε το νεκροκρέββατο και αυτοί που το κρατούσαν στάθηκαν, και είπε, νεαρέ σε εσένα μιλάω, σήκω πάνω. Και ανακάθισε ο νεκρός και άρχισε να μιλάει, και τον έδωκε στην μητέρα του. Τους κατέλαβε όλους μεγάλος φόβος και δόξαζαν το Θεό λέγοντας, ότι μεγάλος προφήτης σηκώθηκε σε εμάς, και ότι ο Θεός επισκέφτηκε το λαό Του. Και εξήλθε τούτος ο λόγος σε όλη την Ιουδαία, και σε όλα τα περίχωρα. Και είπαν στον Ιωάννη οι μαθητές του όλα αυτά. Και έστειλε ο Ιωάννης δυο μαθητές του και ρώτησαν τον Κύριο, Εσύ είσαι ο Ερχόμενος ή περιμένουμε άλλον; Και εκείνη την ώρα ο Κύριος θεράπευε πολλούς, και τους είπε, πηγαίνετε και αναγγείλετε στον Ιωάννη ότι είδατε και ακούσατε, τυφλοί βλέπουν, κουτσοί περπατούν, λεπροί καθαρίζονται κουφοί ακούν, νεκροί αναστένονται φτωχοί ευαγγελίζονται, και μακάριος είναι όποιος δεν σκανδαλιστεί με Εμένα.   

      Απ'το εδάφιο 36. Ενας Φαρισαίος Τον παρακαλούσε να φάει μαζί του, και εισήλθε στο σπίτι του Φαρισαίου και κάθισε στο τραπέζι. Και ήρθε μια αμαρτωλή γυναίκα, η οποία έμαθε ότι ήταν στο σπίτι του Φαρισαίου, και έφερε μύρο και στάθηκε κοντά στα Πόδια Του κλαίωντας, και άρχισε να βρέχει τα Πόδια Του με τα δάκρυα της, και τα σπόγγιζε με τα μαλλιά της, και φιλούσε τα Πόδια Του, και τα άλυφε με μύρο. Οταν το είδε ο Φαρισαίος είπε μέσα του, Αυτός αν ήταν προφήτης θα γνώριζε ότι αυτή η γυναίκα που Τον αγγίζει είναι αμαρτωλή. Και ο Κύριος του είπε, Σίμωνα έχω κάτι να σου πω. Και εκείνος Του είπε, ναι Δάσκαλε. Ενας δανειστής είχε δυο χρεωφειλέτες, ο ένας του χρωστούσε πεντακόσια δηνάρια και ο άλλος πενήντα. Και επειδή δεν είχαν να του τα δώσουν τους τα χάρισε. Ποιός λοιπόν από τους δύο θα τον αγαπήσει περισσότερο; Και ο Σίμων είπε, νομίζω εκείνος στον οποίον χάρισε τα περισσότερα.

       Και ο Κύριος του είπε, σωστά απάντησες, και του είπε, βλέπεις αυτή τη γυναίκα; Ηρθα στο σπίτι σου και νερό για τα Πόδια Μου δεν Μου έδωσες, αυτή με τα δάκρυα της έβρεξε τα Πόδια Μου, και με τις τρίχες της κεφαλής της τα σπόγγισε. Φιλί δεν Μου έδωσες, αυτή αφότου ήρθε δεν σταμάτησε να Μου φιλάει τα Πόδια. Γιαυτό σου λέω, συγχωρεμένες είναι οι πολλές αμαρτίες της, γιατί αγάπησε πολύ, σε όποιον συγχωρείται λίγο, λίγο αγαπάει. Και είπε στη γυναίκα, συγχωρεμένες είναι οι αμαρτίες σου. Και οι άλλοι έλεγαν μέσα τους, Ποιός είναι Αυτός που συγχωρεί ακόμα και αμαρτίες; Και ο Κύριος είπε στη γυναίκα, η πίστη σου σε έσωσε, πήγαινε εν ειρήνη.

 

Κεφάλαιο 8, από το εδάφιο 40.  Οταν επέστρεψε ο Κύριος ο κόσμος Τον δέχτηκε, γιατί όλοι Τον περίμεναν. Και ήταν άνθρωπος ονομαζόμενος Ιάρειος, ο οποίος ήταν πρόεδρος της συναγωγής, και έπεσε στα Πόδια του Κυρίου και Τον παρακαλούσε να έρθει στο σπίτι του, γιατί η μοναχοκόρη του πέθαινε και ήταν έως δώδεκα χρονών. Και ενώ πήγαιναν ο κόσμος Τον συνέθλιβε. Μια γυναίκα που αιμοραγούσε δώδεκα χρόνια, και είχε σπαταλήσει στους γιατρούς όλο το βιος της, και κανένας δεν μπόρεσε να την θεραπεύσει, πλησίασε από πίσω και άγγιξε την άκρη του ρούχου Του, και αμέσως σταμάτησε η αιμοραγία. Και είπε ο Κύριος, ποιός Με άγγιξε; Και ενώ η γυναίκα είδε ότι δεν μπορούσε να κρυφτεί ήρθε τρέμοντας και έπεσε μπροστά Του και είπε ενώπιον όλων ποιά ήταν η αιτία που Τον άγγιξε, και ότι αμέσως έγινε καλά. Και ο Κύριος της είπε, θάρρος κόρη Μου, η πίστη σου, σε έσωσε, πήγαινε εν ειρήνη.   

      Και ενώ μιλούσε ακόμα, ήρθε κάποιος του αρχισυνάγωγου και του είπε, η κόρη σου πέθανε, μην ενοχλείς τον Δάσκαλο. Και ο Κύριος είπε στον πρόεδρο της συναγωγής, μην φοβάσαι, μόνο πίστευε και θα σωθεί. Και όταν εισήλθαν στο σπίτι δεν άφησε κανένα να εισέλθει στο δωμάτιο παρά μόνο τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τους γονείς της.  Ολοι έκλαιγαν και θρηνούσαν, και ο Κύριος τους είπε, μην κλαίτε, δεν πέθανε αλλά κοιμάται. Αυτοί όμως ήξεραν ότι πέθανε. Και αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το χέρι της και φώναξε, κορίτσι σήκω πάνω. Και αμέσως επέστρεψε το πνεύμα της, και ανεστήθηκε, και τους είπε να της δώσουν να φάει. Και οι γονείς της έμειναν κατάπληκτοι, και τους είπε να μην αναφέρουν σε κανένα αυτό το γεγονός.

 

Κεφάλαιο 9. απ'το εδάφιο 23. Και ο Κύριος έλεγε σε όλους, εάν κάποιος θέλει να Με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώνει τον σταυρό του κάθε ημέρα και ας Με ακολουθεί. Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα την απολέσει, και όποιος απολέσει τη ζωή του για Εμένα αυτός θα την σώσει. Επειδή τι ωφελεί έναν άνθρωπο εάν κερδίσει όλο το κόσμο, αν απολέσει τον εαυτό του ή ζημιωθεί; Γιατί όποιος ντροπιάζεται για Εμένα και για τους λόγους Μου, αυτόν θα τον αρνηθεί ο Υιός του ανθρώπου όταν θα έρθει στη δόξα Του, και του Πατέρα και των αγίων Αγγέλων. Σας λέω αλήθεια, είναι κάποιοι εδώ που στέκονται οι οποίοι δεν θα δουν θάνατο ώσπου να δουν την Βασιλεία του Θεού. Μετά από οχτώ ημέρες πήρε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και ανέβηκαν στο όρος για να προσευχηθεί. Και ενώ προσευχόταν, αλλοιώθηκε η Οψη του Προσώπου Του, και τα ρούχα Του έγιναν λευκά και άστραφταν. Και εμφανίστηκαν δύο μαζί Του, οι οποίοι ήταν ο Μωυσής και ο Ηλίας. Οι τρεις μαθητές ήταν νυσταγμένοι απ?τον ύπνο, και όταν ξύπνισαν είδαν τη δόξα Του, και τους δύο που έστεκαν μαζί Του. και ενώ αυτοί αποχωρίζονταν απ?τον Κύριο, είπε ο Πέτρος, Κύριε καλά είναι να είμαστε εδώ, και ας φτιάξουμε τρεις σκηνές, μια για Εσένα, μια για τον Μωυσή, και μια για τον Ηλία, γιατί δεν ήξερε τι έλεγε.    

      Και ενώ αυτός έλεγε αυτά, ήρθε σύνεφο και τους σκέπασε, και φοβήθηκαν όταν εισήλθαν στο σύνεφο. Και ακούστηκε φωνή απ?το σύνεφο που έλεγε, Αυτός είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, σε Αυτόν να ακούτε. Και μετά τη φωνή ευρέθηκε ο Κύριος μόνος Του. και αυτοί σιώπησαν, και δεν είπαν σε κανένα αυτές τις μέρες τα όσα είδαν. Την άλλη ημέρα που κατέβηκαν απ?το βουνό, Τον απάντησε πολύς κόσμος. Και ένας φώναξε και είπε, Δάσκαλε Σε εικετεύω, επίβλεψε στον γιο μου γιατί είναι ο μόνος που έχω, τον πιάνει δαιμόνιο και ξαφνικά φωνάζει και σπαράζει με αφρούς, και όταν το δαιμόνιο φεύγει τον συντρίβει. Παρακάλεσα τους μαθητές Σου αλλά δεν μπόρεσαν να διώξουν το δαιμόνιο. Και ο Κύριος είπε, ω γενεά άπιστη και διεστραμένη, ως πότε θα είμαι μαζί σας και θα σας υπομένω; Φέρε τον γιο σου εδώ.  

      Και ενώ αυτός ερχόταν, το δαιμόνιο τον έρριξε κάτω και εκείνοε σπάραζε. Και ο Κύριος επετίμησε το ακάθαρτο πνεύμα και γιάτρεψε το παιδί, και το έδωσε στον πατέρα του. και όλοι έμειναν κατάπληκτοι με την Μεγαλειότητα του Θεού. Και ο Κύριος είπε στους μαθητές Του, βάλτε στα αυτιά σας αυτούς τους λόγους, γιατί ο Υιός του ανθρώπου μέλλει να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων. Και οι μαθητές αναρωτιόνταν ποίος άραγε είναι ο μεγαλύτερος. Και ο Κύριος που ήξερε τι σκέπτονται έπιασε ένα παιδί και το έστησε κοντά Του, και τους είπε, όποιος δέχεται αυτό το παιδί στο όνομα Μου Εμένα δέχεται, και όποιος δέχεται Εμένα δέχεται Εκείνον που Με έστειλε, γιατί αυτός που είναι μικρότερος μεταξύ όλων, αυτός θα είναι μέγας. Και είπε ο Ιωάννης, Κύριε είδαμε κάποιον να εκβάλει δαιμόνια στο όνομα Σου, και τον εμποδίσαμε, γιατί δεν μας ακολουθάει. Και ο Κύριος του είπε, μην εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι εναντίον μας, είναι υπερ μας.

        Και ενώ συμπληρώνονταν οι ημέρες να αναληφθεί, τότε είχε στέρεη απόφαση να πάει στην Ιερουσαλήμ. Και έστειλε πρώτα μηνυτές οι οποίοι καθώς πήγαιναν εισήλθαν σε κώμη των Σαμαρειτών για να ετοιμάσουν. Και δεν Τον δέχτηκαν γιατί φαινόταν ότι πήγαινε στην Ιερουσαλήμ. Και είπαν οι Ιάκωβος και Ιωάννης, Κύριε θέλεις να πούμε, να κατέβει φωτιά απ?τον ουρανό και να τους αφανήσει όπως έκαμε και ο Ηλίας; Και ο Κύριος τους επέπληξε και τους είπε, δεν ξέρετε ποίου πνεύματος είσαστε εσείς, γιατί ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε να καταστρέψει ψυχές ανθρώπων, αλλά να σώσει. Και πήγαν σε άλλη κώμη. Και ενώ πήγαιναν Του είπε κάποιος στο δρόμο, Κύριε θα Σε ακολουθήσω όπου και αν πας. Και ο Κύριος του είπε, οι αλεπούδες έχουν φωλιές, και τα πουλιά κατοικίες, όμως ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνει το Κεφάλι Του. και είπε σε άλλον, ακολούθησε Με, και εκείνος είπε, Κύριε συγχώρεσε με να πάω πρώτα να θάψω τον πατέρα μου. Και ο Κύριος του είπε, άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους, εσύ φεύγοντας κήρυττε την Βασιλεία του Θεού. Και άλλος είπε, θα Σε ακολουθήσω Κύριε, πρώτα όμως συγχώρεσε με να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους του σπιτιού μου. Και ο Κύριος του είπε, κανένας που βάνει το χέρι του στο άροτρο και βλέπει πίσω, δεν είναι αρμόδιος για την Βασιλεία του Θεού.

 

Κεφάλαιο 10.  Μετά απ?αυτά ο Κύριος διώρισε άλλους εβδομήντα και τους έστειλε ανα δύο μπροστά Του σε κάθε μέρος που έμελλε να πάει. Και τους είπε, ο θερισμός είναι πολύς αλλά οι εργάτες λίγοι, παρακαλέστε λοιπόν τον Κύριο του θερισμού να στείλει εργάτες για τον θερισμό του. Πηγαίνετε, σας στέλνω σαν αρνιά ανάμεσα σε λύκους. Μην κρατάτε πορτοφόλι ούτε σακκίδιο ούτε υποδήματα, και κανένα μην χαιρετάτε στο δρόμο. Σε όποιου το σπίτι εισέρθετε πρώτα να λέτε, ειρήνη σε αυτό το σπίτι, και αν μεν είναι εκεί υιός ειρήνης θα αναπαυθεί σε αυτόν η ειρήνη σας, αν όχι, θα επιστρέψει σε εσάς. Σε αυτό το σπίτι να μείνετε τρώγοντας και πίνοντας αυτά που σας δίνουν, γιατί ο εργάτης είναι άξιος του μισθού του, μην μετακινείστε από σπίτι σε σπίτι. Και σε όποια πόλη εισέρχεστε και σας δέχονται, να τρώτε αυτά που σας προσφέρουν, και να θεραπεύετε τους εκεί ασθενείς, και να λέτε στον κόσμο, επλησίασε για εσάς η Βασιλεία του Θεού. Ομως σε όποια πόλη εισέρχεστε και δεν σας δέχονται, καθώς θα φεύγετε απ΄την πλατεία της, να πήτε, και την σκόνη η οποία κόλλησε σε εμάς από την πόλη σας, την τινάζουμε, αλλά τούτο να ξέρετε, πλησίασε για σας η Βασιλεία του Θεού. Σας λέω ότι εκείνη την ημέρα, εκαφρότερη θα είναι η τιμωρία στα Σόδομα παρά σε εκείνη την πόλη. Αλίμονο σε εσένα Χοραζίν, αλίμονο σε εσένα Βηθσαϊδά, γιατί αν τα θαύματα που γίνονται μπροστά σας είχαν γίνει στην Τύρω και Σιδώνα, πριν πολύ  καιρό θα είχαν μετανοήσει καθισμένες σε σάκκο και αναμένη στάχτη.

         Αλλά στην Τύρω και Σιδώνα ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία στην κρίση παρά σε εσάς. Και εσύ Καπερναούμ που υψώθηκες ως τον ουρανό, θα κατεβείς ως τον άδη. Οποιος ακούει εσάς Εμένα ακούει, και όποιος αθετεί εσάς, Εμένα αθετεί, και όποιος αθετεί Εμένα, αθετεί Εκείνος που Με έστειλε. Επέστρεψαν οι εβδομήντα με χαρά και έλεγαν, Κύριε ακόμα και τα δαιμόνια υποτάσονται σε εμάς στο όνομα Σου. Και ο Κύριος τους είπε, έβλεπαν τον σατανά σαν αστραπή να πέφτει απ?τον ουρανό. Σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού, και τίποτα δεν θα σας βλάψει. Αλλά σε αυτό να μην χαίρεστε, στο ότι τα πνεύματα υποτάσσονται σε σας, αλλά να χαίρεστε γιατί τα ονόματα σας γράφτηκαν στους ουρανούς. Αυτή την ώρα αγαλλιάστηκε ο Κύριος και είπε, Σε ευχαριστώ Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, που τα έκρυψες αυτά από συνετούς και σοφούς και τα αποκάλυψες σε νήπια, ω Πατέρα, γιατί έτσι έγινε αρεστό μπροστά Σου. Ολα δώθηκαν σε Εμένα από τον Πατέρα Μου, και κανείς δεν ξέρει Ποιός είναι ο Υιός, παρά μόνο ο Πατέρας, και Ποιός είναι ο Πατέρας παρά μόνο ο Υιός, και σε όποιον θέλει ο Υιός να Τον αποκαλύψει. 

       Και στράφηκε και είπε ιδιαίτερα στους μαθητές, μακάριοι είναι οι οφθαλμοί που βλέπουν όσα βλέπετε. Γιατί σας λέω, πολλοί προφήτες και βασιλιάδες επιθύμησαν να δουν όσα βλέπετε εσείς, και δεν τα είδαν, και να ακούσουν όσα ακούετε, και δεν τα άκουσαν. Και ένας νομικός σηκώθηκε πειράζοντας και είπε, Δάσκαλε τι κάνοντας θα κληρονομήσω αιώνια ζωή; Και ο Κύριος του είπε, τι είναι γραμμένο στο νόμο; Πως διαβάζεις; Και εκείνος είπε, θα αγαπάς Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου, με όλη την ψυχή σου, και με όλη την διάνοια σου. Και, τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Και ο Κύριος του είπε, σωστά απάντησες, αυτό να κάνεις και θα ζήσεις. Αλλά εκείνος θέλοντας να δικαιώσει τον εαυτό του είπε, και ποιός είναι ο πλησίον μου; Και ο Κύριος του είπε. Ανθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, και έπεσε πάνω σε ληστές οι οποίοι αφού τον ξεγύμνωσαν και τον καταπλήγωσαν, έφυγαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Ετυχε να περνάει από εκεί ένας ιερέας, και ενώ τον είδε πέρασε από το άλλο μέρος.

      Το ίδιο έκαμε και ένας Λευίτης, τον είδε και πέρασε από το άλλο μέρος. Ενας Σαμαρείτης οδοιπορούσε και περνώντας απ?αυτό το μέρος τον είδε και τον σπλαχνίστηκε. Πλησίασε κοντά του και του έδεσε τις πληγές επιχέωντας τες με λάδι και κρασί. Τον ανέβασε στο ζώο του και τον έφερε σε ξενοδοχείο, και τον φρόντισε. Την άλλη ημέρα που έφευγε έβγαλε δύο δηνάρια και τα έδωσε στον ξενοδόχο, και του είπε, φρόνισε τον και ότι δαπανήσεις παραπάνω εγώ θα ξαναγυρίσω να σου τα δώσω. Ποιός λοιπόν από τους τρεις σου φαίνεται ότι έμεινε κοντά σε αυτόν που έπεσε απ?τους ληστές; Και εκείνος είπε, αυτός που τον βοήθησε. Και ο Κύριος του είπε, κάνε και εσύ το ίδιο.

      Και ενώ έφευγαν, ο Κύριος εισήρθε σε μια κωμόπολη, και μια γυναίκα ονομαζόμενη Μάρθα Τον υποδέχτηκε στο σπίτι της. Αυτή είχε μια αδερφή την Μαρία, η οποία κάθισε κοντά στα Πόδια του Κυρίου και άκουγε το λόγο Του. Η Μάρθα ήταν απασχολημένη σε πολλή υπηρεσία, και ήρθε μπροστά στον Κύριο και Του είπε, Κύριε δεν Σε ενδιαφέρει που η αδερφή μου με άφησε μόνη μου να υπηρετώ; Πέστης να έρθει να με βοηθήσει. Και ο Κύριος της είπε, Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνίζεσαι για πολλά πράγματα, αλλά ένα πράγμα χρειάζεται, η Μαρία επέλεξε την αγαθή μερίδα, η οποία δεν θα της αφαιρεθεί.

 

Κεφάλαιο 11. Και ενώ ο Κύριος προσευχόταν σε κάποιο  μέρος, Του είπε ένας μαθητής, Κύριε δίδαξε μας να προσευχόμαστε όπως και ο Ιωάννης δίδαξε τους μαθητές του. Και ο Κύριος τους είπε, όταν προσεύχεστε να λέτε, επουράνιε Πατέρα μας, Αγιο είναι το όνομα Σου, ας έρθει η Βασιλεία Σου, να γίνεται το θέλημα Σου, όπως στον ουρανό, το ίδιο και στη γη, το ημερήσιο ψωμί δώσε μας σήμερα, και συγχώρεσε τις αμαρτίες μας, γιατί και εμείς συγχωράμε όλους που αμάρτησαν σε μας, και μην αφήσεις σε μας τον πειρασμό, αλλά ελευθέρωσε μας απ?τον πονηρό. Και τους είπε, αν ένας απο σας έχει φίλο, και πάει τα μεσάνυχτα και του πει, φίλε δάνεισε μου τρία ψωμιά, επειδή ήρθε ένας φίλος μου από οδοιπορία και δεν έχω τι να του δώσω να φάει. Και εκείνος σου πει, μην με ενοχλείς, η πόρτα μου είναι κλειστή και τα παιδιά μου είναι μαζί μου στο κρεββάτι, δεν μπορώ να σηκωθώ και να σου δώσω.

    Σας λέω και αν ακόμα δεν σηκωθεί να του δώσει επειδή είναι φίλος του, τουλάχιστον για την αναίδια του, θα σηκωθεί και θα του δώσει ότι χρειάζεται.  Και Εγώ σας λέω, αιτείτε και θα σας δοθεί, ζητάτε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθεί. Γιατί ο καθένας που αιτεί πέρνει, και αυτός που ζητάει βρίσκει, και σε αυτόν που χτυπάει θα του ανοιχτεί. Και αν ένας από σας είναι πατέρας, και το παιδί του του ζητήσει ψωμί, μήπως θα του δώσει πέτρα; Και αν ζητήσει ψάρι, μήπως αντί ψάρι θα του δώσει φίδι; Η αν ζητήσει αβγό, μήπως θα του δώσει σκορπίο; Εάν λοιπόν εσείς παρ?όλο πονηροί ξέρετε να δίνετε καλές δόσεις στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο επουράνιος Πατέρας σας θα δώσει Αγιο Πνεύμα σε αυτούς που Του ζητούν;

      Και έβγαλε δαιμόνιο και ήταν κουφό, και όταν έφυγε το δαιμόνιο μίλησε ο κουφός και ο κόσμος θαύμασε. Αλλοι πείραζαν τον Κύριο και ζητούσαν να τους δείξει σημείο από τον ουρανό. Και ο Κύριος τους μίλησε. Και μια γυναίκα Του φώναξε και είπε, Μακάρια είναι η κοιλιά που Σε βάσταξε, και οι μαστοί που θήλασες. Και ο Κύριος είπε, μακάριοι είναι μάλλον αυτοί που ακούν το λόγο του Θεού, και τον φυλάν. Και ενώ ο κόσμος μαζευόταν άρχισε να λέει, αυτή η γενεά είναι πονηρή, ζητάει σημείο, και δεν θα της δοθεί σημείο, παρά μόνο το σημείο του προφήτη Ιωνά. Γιατί καθώς ο Ιωνάς έγινε σημείο στους Νινευίτες, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου σε αυτή τη γενεά. Η βασίλισσα του νότου θα σηκωθεί στην κρίση με τους ανθρώπους αυτής της γενεάς, και θα τους κατακρίνει, γιατί αυτή ήρθε από τα πέρατα της γης για να ακούσει την σοφία του Σολομώντα, και εδώ είναι περισσότερα από του Σολομώντα.

     Οι άνθρωποι  της  Νινευί θα αναστηθούν στην κρίση με αυτήν την γενεά και θα την κατακρίνουν, γιατί μετάνοιωσαν στο κήρυγμα του Ιωνά, και εδώ είναι περισσότερα του Ιωνά. Κανένας που ανάβει λυχνάρι δεν το βάζει σε απόκρυφο μέρος, ούτε κάτω από τραπέζι, αλλά το βάζει στον λυχνοστάτη για να βλέπουν το φως οι εισερχόμενοι. Το λυχνάρι του σώματος είναι το μάτι, όταν λοιπόν το μάτι σου είναι καθαρό, και όλο το σώμα σου είναι φωτεινό, αλλά όταν είναι πονηρό, και το σώμα σου είναι σκοτεινό. Πρόσεχε λοιπόν μήπως το φως σου γίνει σκοτάδι. Εάν όλο το σώμα σου είναι φωτεινό, χωρίς να έχει σκοτεινό μέρος, θα είναι όλο φωτεινό, καθώς όταν το λυχνάρι σε φωτίζει με την λάμψη του.

       Και αφού είπε αυτά, ένας Φαρισαίος Τον παρακάλεσε να γευματήσει μαζί του στο σπίτι του, και αφού εισήρθε κάθισε στο τραπέζι. Ο Φαρισαίος απόρησε γιατί ο Κύριος δεν πλύθηκε πριν το γεύμα. Και ο Κύριος του είπε, τώρα εσείς οι Φαρισαίοι καθαρίζετε το έξω του ποτηριού και του πιάτου, το εσωτερικό σας όμως είναι γεμάτο από αρπαγή και πονηριά. Αφρονες εκείνος που έκαμε το έξωθε δεν έκαμε και το έσωθε; Αλλά δόστε ελεημοσύνη τα υπάρχοντα σας, και τότε όλα είναι καθαρά για εσάς.       

       Αλλά αλίμονο σας Φαρισαίοι γιατί αποδεκατίζετε το δυάσμο και τον άνιθο και κάθε λάχανο, και παραβλέπετε την κρίση και την αγάπη του Θεού. Αυτά έπρεπε να κάνετε και εκείνα να μην τα αφήσετε. Αλίμονο σε σας τους Φαρισαίους γιατί αγαπάτε την πρώτη θέση στις συναγωγές, και τους ασπασμούς στις αγορές. Αλίμονο σε σας γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές γιατί είσαστε σαν τα μνημεία που δεν φαίνονται και οι άνθρωποι περπατούν πάνω τους χωρίς να το ξέρουν. Και είπε ένας των νομικών, Δάσκαλε με αυτά που λες βρίζεις και μας. Και σε σας τους νομικούς αλίμονο, γιατί φορτώνετε τους ανθρώπους δυσβάστακτα φορτία και σεις δεν αγγίζετε τα φορτία ούτε με το δάχτυλο σας. Αλίμονο σε σας, γιατί οικοδομήτε τα μνημεία των προφητών, ενώ οι πατέρες σας τους σκότωσαν.

       Αρα παραδέχεστε και συμφωνείτε με τα έργα των πατέρων σας, γιατί αυτοί τους σκότωσαν και εσείς οικοδομήτε τα μνημεία τους. Γιαυτό και η Σοφία του Θεού είπε, θα τους στείλω προφήτες και αποστόλους, και από αυτούς θα φονεύσουν και θα διώξουν. Για να ζητηθεί το αίμα όλων των προφητών το χυνόμενο από την αρχή του κόσμου, από αυτή τη γενεά, από το αίμα του Αβελ, έως το αίμα του Ζαχαρία του φονευθέντος μεταξύ του θυσιαστηρίου και του ναού, ναι σας λέω, θα ζητηθεί από αυτή τη γενεά. Αλίμονο σε σας τους νομικούς γιατί αφαιρέσατε το κλειδί της γνώσης, και ούτε σεις εισέρχεστε, και τους εισερχόμενους εμποδίσατε. Ενώ ο Κύριος τους έλεγε αυτά, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι άρχισαν να Τον διαγείρουν, και να Τον προκαλούν να μιλήσει ρωτώντας πολλά, θέλοντας να Τον παγιδεύσουν και ζητώντας να αρπάξουν κάτι απ?το Στόμα Του για να Τον κατηγορήσουν.

 

Κεφάλαιο 12. Εν τω μεταξύ αφού μαζεύτηκαν μυριάδες κόσμου, ώστε πατούσε ο ένας τον άλλον, άρχισε να λέει στους μαθητές Του, πρώτον, προσέχετε από την ζύμη των Φαρισαίων η οποία είναι υποκρισία. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλυμμένο που να μην ανακαλυφθεί, ούτε κρυφό που να μην γίνει γνωστό. Οσα πείτε στο σκοτάδι, θα ακουστούν στο φως, και αν μιλήσετε στο αυτί στα ταμεία, θα κηρυχθεί στις ταράτσες. Λέω σε σας τους φίλους Μου, μην φοβηθήτε απο εκείνους που μπορούν να σκοτώσουν το σώμα, και μετά δεν μπορούν τίποτα περισσότερο να κάμουν. Θα σας πω ποιόν να φοβηθήτε, φοβηθήτε εκείνον που αφού σκοτώσει, έχει εξουσία να ρίξει στην γέενα του πυρός, αυτόν να φοβηθήτε. Δεν πουλούνται πέντε σπουργίτια για δυο ασσάρια; Και ούτε ένα από αυτά δεν είναι ξεχασμένο ενώπιον του Θεού, αλλά και οι τρίχες του κεφαλιού σας είναι μετρημένες. Μην φοβάστε λοιπόν, διαφέρετε από πολλά σπουργίτια.

       Σας λέω, όποιος Με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, και ο Υιός του ανθρώπου θα τον ομολογήσει μπροστά στους Αγγέλους του Θεού. Οποιος Με αρνηθεί ενώπιον των ανθρώπων, και ο Υιός του ανθρώπου θα τον αρνηθεί ενώπιον των Αγγέλων του Θεού. Και όποιος πει λόγο κατά του Υιού του ανθρώπου θα του συγχωρεθεί, όποιος όμως βλαστημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος, αυτός δεν θα συγχωρεθεί. Οταν σας φέρουν σε συναγωγές, στις αρχές και στις εξουσίες μην μεριμνάτε πως ή τι να απολογηθήτε ή να πείτε. Γιατί το Αγιο Πνεύμα θα σας διδάξει εκείνη την ώρα τι θα πείτε. Και Του είπε ένας από τον κόσμο, Δάσκαλε πες στο αδερφό μου να μοιραστεί μαζί μου την κληρονομιά. Και ο Κύριος του είπε, άνθρωπε ποιός Με έβαλε δικαστή ή μεριστή σε σας; Και τους είπε, προσέχετε και φυλαχτήτε απ?την πλεονεξία, γιατί αν κάποιος έχει περισσευούμενα η ζωή του δεν εξαρτάται από τα υπάρχοντα του. Και τους είπε παραβολη. Κάποιου πλούσιου ευτύχησαν τα χωράφια του, και σκεπτόταν, τι να κάνω; Γιατί δεν έχω που να μαζέψω τους καρπούς μου, και είπε, αυτό θα κάνω, θα χαλάσω τις αποθήκες μου και θα τις φτιάξω μεγαλύτερες, και θα μαζέψω εκεί όλα τα γεννήματα μου, και θα πω στην ψυχή μου, ψυχή έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα για πολλά χρόνια, αναπαύσου, φάε, πιες και ευχαριστήσου. Και του είπε ο Θεός, άφρονα, αυτή τη νύχτα απαιτούν την ψυχή σου, και όσα ετοίμασες ποιανού θα είναι; Ετσι θα είναι και για όποιον θησαυρίζει στον εαυτό του, και δεν πλουτίζει στο Θεό.  

       Και είπε στους μαθητές Του, γιαυτό σας λέω, μην μεριμνάτε για την ζωή σας, τι θα φάτε, ούτε για το σώμα τι να ντυθήτε. Η ζωή είναι τιμιώτερη της τροφής, και το σώμα τιμιώτερο του ενδύματος. Παρατηρήστε τα κοράκια, ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν, δεν έχουν ταμείο ούτε αποθήκη, και ο Θεός τα τρέφει, πόσο μάλλον εσείς διαφέρετε απ?τα πτηνά; Και ποιός από σας που μεριμνάει μπορεί να προσθέσει ένα πήχυ στο ανάστημα του; Παρατηρήστε τα κρίνα πως αυξάνονται, δεν κοπιάζουν ούτε κλώθουν, σας λέω όμως ούτε ο Σολομών σε όλη τη δόξα του δεν ντύθηκε όπως αυτά. Αλλά αν το χορτάρι που σήμερα βρίκεται στο χωράφι, και αύριο πετιέται στο καμίνι, ο Θεός το ντύνει έτσι, πόσο μάλλον εσάς ολιγόπιστοι; Και εσείς μην ζητάτε τι θα φάτε ή τι θα πιήτε, και μην είσαστε μετέωροι. Γιατί όλα αυτά τα ζητούν τα έθνη του κόσμου, ο Πατέρας σας όμως γνωρίζει ότι αυτά τα χρειάζεστε. Αλλά να ζητάτε την Βασιλεία του Θεού, και όλα αυτά θα σας προστεθούν. Μην φοβάσαι μικρό αρνί, γιατί ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει την Βασιλεία.

       Πουλήστε τα υπάρχοντα σας, και δόστε ελεημοσύνη, φτιάξετε για τους εαυτούς σας πορτοφόλια που δεν παλιώνουν, θησαυρό στους ουρανούς που δεν λείπει, όπου κλέφτης δεν πλησιάζει, ούτε το σκουλήκι τον διαφθείρει. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας. Ας είναι οι μέσες σας ζωσμένες και τα λυχνάρια αναμμάνα, και εσείς σαν άνθρωποι που περιμένουν τον Κύριο τους πότε θα επιστρέψει από το γάμο για να Του ανοίξουν αμέσως όταν έρθει και χτυπήσει την πόρτα. Μακάριοι είναι εκείνοι οι δούλοι τους οποίους όταν έρθει ο Κύριος τους θα τους βρεί ξάγρυπνους, αλήθεια σας λέω, ότι θα περιζωθεί και θα τους καθίσει στο τραπέζι, και θα έρθει στη μέση να τους υπηρετήσει. Και αν έρθει στην δεύτερη ώρα, και στην Τρίτη έρθει και τους βρεί έτσι, μακάριοι είναι αυτοί οι δούλοι. Αυτό να ξέρετε, αν ήξερε ο οικοδεσπότης ποιά ώρα θα έρθει ο κλέφτης, θα αγρυπνούσε, και δεν θα άφηνε να του διαρύξουν το σπίτι. Και σεις λοιπόν να είσαστε έτοιμοι, γιατί σε ώρα που δεν φαντάζεστε θα έρθει ο Υιός του ανθρώπου.      

       Και Του είπε ο Πέτρος, Κύριε σε μας την λές την παραβολή ή και σε όλους; Και ο Κύριος είπε, ποιός λοιπόν είναι ο πιστός και φρόνιμος οικονόμος, τον οποίον ο Κύριος του θα τον καταστήσει επι των υπηρετών Του, για να δίνει στην ώρα την διωρισμένη τροφή; Μακάριος είναι εκείνος ο δούλος τον οποίον όταν έρθει ο Κύριος του τον βρει να πράττει έτσι. Αλήθεια σας λέω, θα τον θέσει πάνω σε όλα τα υπάρχοντα Του. Εάν όμως ο δούλος πει στην καρδιά του, αργεί να έρθει ο Κύριος μου,  και αρχίσει να δέρνει τους δούλους και τις δούλες και να τρώει και να πίνει και να μεθάει, θα έρθει ο Κύριος του σε ημέρα που δεν θα περιμένει και σε ώρα που δεν ξέρει, και θα τον αποχωρήσει και το μέρος του θα το θέσει με τους άπιστους. Εκείνος ο δούλος ο οποίος ξέρει το θέλημα του Κυρίου του, και δεν ετοίμασε ούτε έκαμε το θέλημα Του θα δαρθεί πολύ. Οποιος όμως χωρίς να γνωρίζει έπραξε άξια για δαρμό θα δαρθεί λίγο. Σε όποιον εδόθηκε πολύ, πολύ θα του ζητηθεί, και σε όποιον εμπιστεύτηκε πολύ, περισσότερο θα απαιτήσει από αυτόν. 

      Φωτιά ήρθα να βάλω στη γη, και τι θέλω, εάν ήδη είναι αναμένη; Βάπτισμα δεν έχω να βαπτιστώ, και πως στενοχωριέμαι ώσπου να εκτελεστεί; Νομίζετε ότι ήρθα να δώσω ειρήνη στη γη; Οχι σας λέω, αλλά διαχωρισμό. Γιατί από τώρα θα είναι πέντε σε ένα σπίτι και θα είναι διαχωρισμένοι, τρεις κατά των δύο, και οι δύο κατά των τριών. Θα διαχωριστεί πατέρας κατά γιου, και γιος κατά του πατέρα, μητέρα κατά της κόρης της, και η κόρη κατά της μητέρας της, πεθερά κατά της νύφης, και νύφη κατά της πεθεράς. Και έλεγε στο λαό, οταν δείτε το σύννεφο ψηλά από τα δυτικά, αμέσως λέγετε, βροχή έρχεται, και έρχεται βροχή, και όταν πνέι νοτιάς λέγετε, θα έχουμε καύσωνα, και έρχεται καύσωνας, υποκριτές ξέρετε να διακρίνετε το πρόσωπο του ουρανού και της γης, και πως δεν διακρίνετε τούτον τον καιρό; Γιατί και μόνοι σας δεν κρίνετε το δίκαιο; Ενώ λοιπόν πηγαίνεις κατά του αντιδίκου σου προς τον έρχοντα προσπάθησε στο δρόμο να απαλλαγείς από αυτόν, μήπως σε σύρει στον κριτή, και ο κριτής σε παραδόσει στον υπηρέτη, και ο υπηρέτης σε βάλει φυλακή. Σου λέω, δεν θα εξέλθεις από εκεί ώσπου να αποδώσεις και το τελευταίο λεπτό.  

 

Κεφάλαιο 13.  Εκείνον τον καιρό ήρθαν κάποιοι και απάγγειλαν στον Κύριο σχετικά με τους Γαλιλαίους, των οποίων το αίμα έμιξε ο Πιλάτος με τις θυσίες τους. Και ο Κύριος τους είπε, νομίζετε ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι ήταν περισσότερο αμαρτωλοί από όλους τους άλλους Γαλιλαίους; Οχι σας λέω, αλλά αν δεν μετανοήσετε το ίδιο θα απολεστήτε. Η? εκείνοι οι δεκαοχτώ πάνω στους οποίους έπεσε ο πύργος στην Σιλωάμ και τους θανάτωσε, νομίζετε ότι αυτοί ήταν αμαρτωλοί περισσότερο απ?τους άλλους ανθρώπους που κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ; Οχι σας λέω, αλλά αν δεν μετανοήσετε, έτσι το ίδιο θα απολεστήτε. Και έλεγε αυτή την παραβολή. Είχε κάποιος φυτευμένη συκιά στο αμπέλι του, και ήρθε να βρει καρπό και δεν βρείκε. Και είπε στον αμπελουργό, τρία χρόνια έρχομαι να βρω καρπό σε αυτή τη συκιά και δεν βρίσκω, κόψε την για να μην πιάνει και το μέρος; Και εκείνος του είπε, κύριε άφησε την και αυτό το χρόνο, ώσπου να  σκάψω γύρω της, να βάλω κοπριά και αν κάμει καρπό, καλώς,  αν δεν κάνει θα την κόψω μετά.

      Και δίδασκε σε μια συναγωγή το Σάββατο και ήρθε μια γυναίκα που είχε πνεύμα αρρώστιας δεκαοχτώ χρόνια, και δεν μπορούσε καθόλου να ανακύψει. Και καθώς την είδε ο Κύριος την φώναξε και της είπε, γυναίκα είσαι ελεύθερη απ?την αρρώστια σου. Και έθεσε σε αυτή το Χέρι Του, και αμέσως έγινε καλά, και δόξαζε το Θεό. Και ο αρχισυνάγωγος αγανάκτησε γιατί ο Κύριος την θεράπευσε το Σάββατο, και έλεγε στο λαό, έξη ημέρες είναι στις οποίες πρέπει να εργάζεστε, σε αυτές λοιπόν να έρχεστε να θεραπεύεστε, και όχι την ημέρα του Σαββάτου. Και ο Κύριος του απάντησε, υποκριτή, ο καθένας σας δεν λύνει το βόδι του το Σάββατο ή τον γάίδαρο του απ?την φάτνη και το ποτίζει; Αυτή που είναι κόρη του Αβραάμ, την οποία έδεσε ο σατανάς για δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ?αυτό το δεσμό την ημέρα του Σαββάτου; Και ενώ ο Κύριος έλεγε αυτά όλοι οι εναντίον Του ντροπιάζονταν, και ο λαός χαιρόταν για τα ένδοξα έργα που έκανε ο Κύριος.       

       Και έλεγε, με τι μοιάζει η Βασιλεία του Θεού; Με τι να την παρομοιάσω; Μοιάζει με σπόρο σιναπιού, τον οποίον πήρε άνθρωπος και τον έρριξε στον κήπο του, και αυξήθηκε και έγινε δένδρο μεγάλο, και τα πουλιά του ουρανού κατασκήνωσαν στα κλαδιά του. Και πάλι είπε, με τι να παρομοιάσω την Βασιλεία του Θεού; Μοιάζει με προζύμι το οποίο πήρε μια γυναίκα και το έκρυψε μέσα σε τρία μέτρα αλεύρι ώσπου ανέβηκε όλο το φύραμα. Και πήγαινε στις πόλεις και στις κώμεις διδάσκοντας, και οδοιπορούσε στην Ιερεουσαλήμ. Και κάποιοι Του είπαν, Κύριε είναι άραγε λίγοι οι σωζόμενοι; Και ο Κύριος τους είπε, αγωνίζεστε να εισέλθετε δια της στενής πύλης γιατί πολλοί σας λέω θα ζητήσουν να εισέλθουν και δεν θα μπορέσουν. Αφού σηκωθεί ο Οικοδεσπότης και κλείσει την πόρτα θα αρχίσετε να στέκεστε από έξω και θα χτυπάτε την πόρτα και θα λέγετε, Κύριε, Κύριε, άνοιξε μας, και Εκείνος θα σας πει, δεν σας ξέρω πούθε είσαστε, τότε θα αρχίσετε να λέγετε, εφάγαμε μπροστά Σου και ήπιαμε, και στις πλατείες μας δίδαξες. Και θα σας πει, σας λέω ότι δεν σας ξέρω πούθε είσαστε, φύγετε όλοι οι εργάτες της αδικίας. Εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών, όταν δείτε τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ και όλους τους προφήτες στην Βασιλεία του Θεού, και τους εαυτούς σας βγαλμένους έξω. Και θα έρθουν από ανατολικά και δυτικά και βόρρια και νότια, και θα καθίσουν στην Βασιλεία του Θεού. Και θα είναι οι τελευταίοι πρώτοι, και οι πρώτοι θα είναι τελευταίοι.

       Και εκείνες τις ημέρες ήρθαν κάποιοι Φαρισαίοι και Του είπαν, φύγε μακριά από εδώ γιατί ο Ηρώδης θέλει να Σε θανατώσει. Και ο Κύριος τους είπε, πηγαίνετε να πείτε σε αυτή την αλεπού, ιδού βγάζω δαιμόνια και θεραπεύω σήμερα και αύριο και την τρίτη ημέρα τελειώνω. Αλλά πρέπει Εγώ σήμερα και αύριο και την παραπάνω ημέρα να πάω, γιατί δεν είναι δυνατόν προφήτης να απολεστεί έξω από την Ιερουσαλήμ. Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτες και η λιθοβολούσα τους αποσταλμένους προς αυτή, πόσες φορές  θέλησα να μαζέψω τα παιδιά Μου, όπως μαζεύει η όρνιθα τα ορνίθια της κάτω απ?τα φτερά της, και δεν θελήσατε; Ιδού το σπίτι σας αφήνετε έρημο. Αλήθεια σας λέω, δεν θα Με δείτε ώσπου να πείτε, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

 

Κεφάλαιο 14. Και όταν ο Κύριος ήρθε στο σπίτι κάποιου άρχοντα των Φαρισαίων το Σάββατο να φάει ψωμί, εκείνοι Τον παρατηρούσαν. Και ήταν άνθρωπος υδρωπικός μπροστά Του. Και είπε ο Κύριος στους νομικούς και Φαρισαίους, είναι άραγε συγχωρεμένο να θεραπεύσει κάποιος το Σάββατο; Και αυτοί σιωπούσαν. Και ο Κύριος τον θεράπευσε και τον απέλυσε. Και τους είπε, ποιός από σας αν ο όνος ή το βόδι πέσει στο πηγάδι δεν θα το βγάλει απ?το πηγάδι την ημέρα του Σαββάτου; Και δεν μπόρεσαν να Του απαντήσουν. Και είπε μια παραβολή προς τους καλεσμένους επειδή παρατηρούσε πως επέλεγαν τις πρώτες θέσεις, και τους είπε, όταν καλεστείς από κάποιο σε γάμο, μην καθίσεις στην πρώτη θέση, μήπως άλλος προσκεκλειμένος είναι εντιμότερος σου, και έρθει εκείνος που κάλεσε και τους δυό σας, και σου πει, δόσε την θέση σε τούτον, και τότε αρχίσεις με ντροπή να παίρνεις την τελευταία θέση. Αλλά όταν προσκληθείς πήγαινε και κάθισε στην τελευταία θέση, για να σου πει όταν έρθει εκείνος που σε κάλεσε, φίλε ανέβα ανώτερα.  Τότε θα έχεις δόξα ενώπιον των συγκαθησμένων με σένα. Γιατί αυτός που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, και αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί.

       Και έλεγε σε εκείνον που Τον προσκάλεσε, όταν κάνεις γεύμα ή δείπνο, μην προσκαλείς τους φίλους σου, ούτε τους συγγενείς σου, ούτε πλούσιους γειτόνους σου, μήπως και αυτοί σε αντικαλέσουν και σου γίνει ανταπόδοση. Αλλά όταν κάνεις υποδοχή, κάλεσε φτωχούς, βλαμμένους, χωλούς και τυφλούς. Και θα είσαι μακάριος γιατί δεν έχουν να σου το ανταποδώσουν, επειδή η ανταπόδοση θα γίνει σε σένα στην ανάσταση των δικαίων. Τα άκουσε ένας των συγκαθησμένων και Του είπε μακάριος όποιος φάει ψωμί στην Βασιλεία του Θεού. Και ο Κύριος του είπε, ένας άνθρωπος έκαμε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς, και έστειλε το δούλο του την ώρα του δείπνου να πει στους καλεσμένους, ελάτε επειδή όλα είναι έτοιμα. Και άρχισαν όλοι με μια γνώμη να παρετούνται. Ο πρώτος είπε, αγρόν αγόρασα και πρέπει να πάω να τον δω και να τον ελέγξω, σε παρακαλώ να με παρατήσεις.

       Και ο άλλος είπε, αγόρασα πέντε ζεύγη βοδιών και πηγαίνω να τα δοκιμάσω, σε παρακαλώ να με παρατήσεις. Και ο άλλος είπε, γυναίκα παντρεύτηκα γιαυτό δεν μπορώ να έρθω. Και πήγε ο δούλος και είπε αυτά στον κύριο του. Τότε ο οικοδεσπότης οργίστηκε και είπε στο δούλο, πήγαινε γρήγορα στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης, και φέρε εδώ τους φτωχούς και τους βλαμμένους, και τους χωλούς και τους τυφλούς. Και είπε ο δούλος Κύριε έγινε όπως διέταξες και ακόμα υπάρχει τόπος. Και είπε ο Κύριος στο δούλο, πήγαινε στους δρόμους και στους φραγμούς, και ανάγκασε να εισέλθουν για να γεμίσει το σπίτι μου, γιατί σας λέω, κανένας από εκείνους τους καλεσμένους ανθρώπους δεν θα γευτεί το δείπνο μου.  

      Ερχονταν μαζί Του πολύς κόσμος, και στράφηκε και τους είπε, εάν κάποιος έρχεται σε Εμένα και δεν μισεί τον πατέρα του την μάνα του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του τα αδέρφια του, ακόμα και τη ζωή του, δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου. (Δηλαδή μην βάζεις τίποτα στη θέση του Θεού, γιατί τότε το μετατρέπεις σε είδωλο.) Γιατί ποιός από σας που θέλει να χτίσει πύργο, δεν κάθετε πρώτα να λογαριάσει την δαπάνη, αν έχει τα αναγκαία να τον τελειώσει; Μήπως αφού βάλει τα θεμέλια και μετά δεν μπορεί να τον τελειώσει, αρχίσουν όλοι να βλέπουν και να τον εμπαίζουν, και να λένε, αυτός ο άνθρωπος άρχισε να οικοδομεί, και δεν μπορεί να τελειώσει. Ποιός βασιλιάς πάει να πολεμήσει άλλο βασιλιά, δεν κάθετε πρώτα και σκέπτεται αν είναι δυνατός με δέκα χιλιάδες στρατιώτες να απαντήσει τον ερχόμενο εμαντίον του με είκοσι χιλιάδες; Διαφορετικά και ενώ αυτός είναι ακόμα μακριά στέλνει πρέσβεις και ζητάει ειρήνη. Ετσι λοιπόν και ο καθένας από σας αν δεν απαρνιέται όλα τα δικά του που υπάρχουν δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου. Καλό είναι το αλάτι, αλλά αν το αλάτι διαφθαρθεί με τι θα νοστιμήσει; Δεν είναι πια χρήσιμο ούτε για τη γη ούτε για την κοπριά, το πετάνε έξω, εκείνος που έχει αφτιά ας ακούει. (Καλό είναι να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί, αλλά αν παραμένουμε διεφθαρμένοι άνθρωποι, είμαστε όχι μόνο άχρηστοι, αλλά και επιζήμιοι χριστιανοί.)

 

Κεφάλαιο 15. Πλησίαζαν κοντά Του όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να Τον ακούουν. Και γόγγυζαν οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς και έλεγαν, Αυτός δέχεται αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους. Και ο Κύριος τους είπε, ποιός από σας όταν έχει εκατό πρόβατα και χάσει το ένα, δεν αφήνει τα ενενηνταεννέα στην έρημο, και πηγαίνει ζητώντας το χαμένο ώσπου να το βρεί; Και όταν το βρεί το βάνει χαρούμενος στους ώμους του, και όταν πάει σπίτι καλεί τους φίλους και τους γείτονες και τους λέει, συγχαρήτε με που βρήκα το χαμένο πρόβατο. Σας λέω έτσι θα είναι χαρά στον ουρανό για έναν μετανοούντα αμαρτωλό, μάλλον παρά για ενενηνταεννέα δικαίους που δεν έχουν ανάγκη μετανοίας. Ποιά γυναίκα που έχει δέκα δραχμές εάν χάσει την μια δραχμή δεν αναύει το λυχνάρι και δεν σκουπίζει το σπίτι με επιμέλεια ως που να την βρεί; Και όταν τη βρεί καλεί τους φίλους και τους γείτονες και τους λέει, συγχαρήτε με, γιατί βρήκα την δραχμή που έχασα. Ετσι σας λέω γίνεται χαρά στον ουρανό ενώπιον των Αγγέλων του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανόησε.

        Και τους είπε, ένας άνθρωπος είχε δυο γιους, και ο νεώτερος είπε στον πατέρα του, πατέρα δόσε μου το μερίδιο μου απ?την περιουσία. Και διεμοίρασε σε αυτούς τα υπάρχοντα του. Μετά λίγες ημέρες ο νεώτερος γιος μάζεψε τα δικά του και έφυγε σε μακριά χώρα, και εκεί σκόρπισε την περιουσία του ζώντας στην ασωτία. Αφού σπατάλησε τα πάντα έγινε μεγάλη πείνα σε εκείνη τη χώρα, και αυτός άρχισε να στερήται. Τότε πήγε και προσκολλήθηκε σε έναν πολίτη εκείνης της χώρας, και αυτός τον έστειλε στα χωράφια να βόσκει γουρούνια. Και επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν τα γουρούνια, και κανείς δεν του έδινε. Και σκέφτηκε και είπε, σε πόσους μισθωτούς του πατέρα μου περισεύει το ψωμί και εγώ χάνομαι από την πείνα! Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου, και θα του πω, πατέρα αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιον σου, και δεν είμαι πια άξιος να ονομαστώ γιος σου, κάνε με όπως έναν των μισθωτών σου.   

       Και σηκώθηκε και ήρθε στον πατέρα του. Ενώ ήταν ακόμα μακριά, τον είδε ο πατέρας του και τον σπλαχνίστηκε, και έτρεξε και έπεσε στους ώμους του και τον καταφιλούσε. Και του είπε ο γιος του, πατέρα αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιον σου, και δεν είμαι πια άξιος να ονομαστώ γιος σου. Και ο πατέρας είπε στους δούλους του, φέρτε έξω την πρώτη στολή και ντύστε τον, και βάλτε του δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του. Και σφάχτε το καλοθρεμμένο μοσχάρι να φάμε και να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται. Ο μεγαλύτερος γιος ήταν στο χωράφι, και καθώς ερχόταν πλησίασε στο σπίτι και άκουσε μουσική και χορούς. Και κάλεσε ένα δούλο και τον ρωτούσε τι ήταν όλα αυτά. Και του είπε, ο αδερφός σου ήρθε, και ο πατέρας σου έσφαξε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, γιατί απόλαυσε υγιή. Και οργίστηκε και δεν ήθελε να εισέλθει. Βγήκε έξω ο πατέρας του και τον παρακαλούσε, και αυτός είπε στον πατέρα του, τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα εντολή σου, και σε εμένα δεν έδωσες ποτέ ούτε κατσίκι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου, και όταν γύρισε αυτός ο γιος σου που σου κατέφαγε την περιουσία με τις πόρνες, έσφαξες γιαυτόν το καλοθρεμμένο μοσχάρι. Και ο πατέρας του είπε, παιδί μου εσύ είσαι πάντα μαζί μου, και όλα τα δικά μου είναι δικά σου, όμως έπρεπε να χαρούμε και να ευφρανθούμε, γιατί ο αδερφός σου ήταν νεκρός και ξανάζησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε.

 

Κεφάλαιο 16. Και έλεγε στους μαθητές Του, ήταν ένας πλούσιος ο οποίος είχε οικονόμο, και αυτός κατηγορήθηκε ότι του διασκόρπιζε τα υπάρχοντα του. Τον φώναξε λοιπόν και του είπε, τι είναι αυτά που ακούω για σένα; Δόσε μου το λογαριασμό της οικονομίας, γιατί δεν μπορείς πια να είσαι οικονόμος. Και ο οικονόμος σκέφτηκε, τι να κάνω επειδή ο κύριος μου αφαιρεί την οικονομία; Να σκάβω δεν μπορώ, και ντρέπομαι να ζητιανεύω, κατάλαβα τι πρέπει να κάνω για να με δεχτούν στα σπίτια τους όταν διωχτώ απ?την οικονομία. Και κάλεσε τον καθένα απ?τους χρεωφειλέτες του κυρίου του, και είπε στον πρώτο, πόσα χρωστάς στον κύριο μου; Και εκείνος του είπε, εκατό μέτρα λάδι. Και του είπε, πάρα το έγγραφο σου και κάθισε αμέσως και γράψε πενήντα. Επειτα στον άλλον, εσύ πόσα χρωστάς; Και του είπε, εκατό μόδια σιταριού. Και του είπε, πάρε το έγγραφο σου και γράψε ογδόντα. Και ο κύριος επαίνεσε τον άδικο οικονόμο ότι φρόνημα ενέργησε. Γιατί οι άνθρωποι αυτού του αιώνα είναι φρονιμώτεροι στην δική τους γενεά, παρά στους ανθρώπους του φωτός. Και Εγώ σας λέω, κάντε για τους εαυτούς σας, φίλους του μαμωνά της αδικίας για να σας δεχτούν στις αιώνιες σκηνές όταν εκλείψετε. Εκείνος που είναι στο ελάχιστο πιστός, και στο πολύ πιστός είναι, και στο ελάχιστο άδικος, και στο πολύ άδικος είναι. Εάν λοιπόν στον άδικο μαμωνά δεν σταθήκατε πιστοί, στον αληθινό πλούτο ποιός θα σας εμπιστευτεί; Και εάν στο ξένο δεν φανήκατε πιστοί, ποιός θα σας δώσει το δικό σας; Κανένας δεν μπορεί να δουλεύει σε δυο κυρίους, γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκοληθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να δουλεύετε στο Θεό και στον μαμωνά.

       Τα άκουσαν όλα αυτά οι φιλάργυροι Φαρισαίοι και γελούσαν. Και ο Κύριος τους είπε, εσείς δικαιόνετε τους εαυτούς σας μπροστά στους ανθρώπους, ο Θεός όμως γνωρίζει την καρδιά σας, γιατί αυτό που μεταξύ των ανθρώπων είναι υψηλό, αυτό είναι βδέλυγμα ενώπιον του Θεού. Ο νόμος και οι προφήτες ως τον Ιωάννη υπήρχαν, από τότε η Βασιλεία του Θεού ευαγγελίζεται, και ο καθένας βιάζεται να εισέλθει. Ευκολώτερο είναι να παρέλθει ο ουρανός και η γη, παρά να μια κεραία του νόμου να πέσει. Οποιος χωρίζει τη γυναίκα του και παντρεύεται άλλη γίνεται μοιχός, και όποιος παντρεύεται χωρισμένη από άλλο άνδρα γυναίκα, μοιχεύει. Ηταν ένας άνθρωπος πλούσιος που ντυνόταν με πορφύρα και βύσσινη στολή, και ευφραίνονταν κάθε μέρα με μεγαλοπρέπεια.

       Ηταν και κάποιος φτωχός με το όνομα Λάζαρος, ο οποιός καθόταν πληγωμένος κοντά στην πύλη του πλούσιου, και προσπαθούσε να χορτάσει απ?τα ψίχουλα που έπευταν απ?το τραπέζι του πλούσιου, αλλά και τα σκυλιά έρχονταν και έγλειφαν τις πληγές του. Πέθανε ο φτωχός Λάζαρος και τον έφεραν οι Αγγελοι στην αγκαλειά του Αβραάμ. Πέθανε και ο πλούσιος και τον έθαψαν. Και καθώς ήταν στο άδη μέσα στα βάσανα του, σήκωσε τα μάτια του και είδε τον Αβραάμ από μακριά και τον Λάζαρο στην αγκαλειά του, και φώναξε και είπε, πατέρα Αβραάμ ελέησε με, και στείλε το Λάζαρο να βρέξει την άκρη του δάχτυλου του σε νερό, για να δροσίσει τη γλώσσα μου γιατί βασανίζομαι από αυτή τη φλόγα. Και ο Αβραάμ του είπε, παιδί μου θυμήσου ότι απολάμβανες τα αγαθά σου στη ζωή σου, και ο Λάζαρος τα ίδια κακά. Τώρα αυτός παρηγορείται και εσύ βασανίζεσαι. Και εκτός όλων αυτών, υπάρχει μεταξύ εσένα και εμάς μεγάλο χάσμα στηριγμένο, ώστε αυτοί που θα θέλουν να έρθουν σε σας δεν μπορούν, ούτε από σας να έρθουν σε μας. Και είπε στον Αβραάμ, σε παρακαλώ πάτερ, στείλε το Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου, γιατί έχω πέντε αδέρφια, για να τους μαρτυρήσει τι γίνεται εδώ, ώστε να μην έρθουν και αυτοί σε τούτον τον τόπο με τα βάσανα. Και ο Αβραάμ του είπε, έχουν το Μωυσή και τους προφήτες, ας ακούσουν αυτούς. Και εκείνος του είπε, όχι πατέρα Αβραάμ, αλλά αν κάποιος απ?τους νεκρούς πάει σε αυτούς τότε θα μετανοήσουν. Και ο Αβραάμ του είπε, εάν τον Μωυσή και τους προφήτες δεν ακούν, ούτε αν κάποιος αναστηθεί εκ νεκρών θα πειστούν.

 

Κεφάλαιο 17. Και είπε στους μαθητές Του, είναι αδύνατον να μην έρθουν τα σκάνδαλα, αλίμονο όμως σε εκείνον με τον οποίον έρχονται. Τον συμφέρει να κρεμάσει στον σβέρκο του μια μυλόπετρα και να ριχτεί στη θάλασσα, παρά να σκανδαλήσει έναν απ?τους μικρούς. Προσέχετε τους εαυτούς σας, εάν ο αδερφός σου αμαρτήσει σε σένα επίπληξε τον, και αν μετανοήσει συγχώρεσε τον. Και αν εφτά φορές την ημέρα αμαρτήσει σε σένα, και εφτά την ημέρα επιστρέψει και σου πει, μετανοώ, θα τον συγχωρέσεις. Και είπαν οι απόστολοι στον Κύριο, αύξησε μας την πίστη. Και ο Κύριος τους είπε, εάν έχετε πίστη σαν τον σπόρο του σιναπιού, θα λέγατε σε τούτη τη σκαμνιά, ξεριζόσου και πήγαινε να φυτευτείς στη θάλασσα, και θα σας υπάκουε. Ποιός από σας έχει δούλο που αροτριεί ή που ποιμένει, και του πει αμέσως μόλις έρθει από το χωράφι,  πήγαινε και κάθισε να φας; Δεν θα του πει, ετοίμασε μου να φάω, και υπηρέτησε με ώσπου να φάω και να πιώ, και μετά μπορείς και εσύ να φας και να πιείς. Μήπως αναγνωρίζει χάρη στο δούλο επειδή έκαμε αυτά που τον διέταξε; Δεν Μου φαίνεται, έτσι και σεις όταν κάνετε όλα αυτά που σας διέταξαν λέγετε, αχρείοι δούλοι είμαστε, επειδή κάναμε ότι χρωστούσαμε να κάνουμε. 

       Και όταν ο Κύριος πήγαινε στην Ιερουσαλήμ περνούσε μέσω της Σαμάρειας και Γαλιλαίας. Και ενώ εισέρχονταν σε μια κώμη, Τον απάντησαν δέκα λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακριά. Υψωσαν τη φωνή τους και έλεγαν, Κύριε Ιησού ελέησε μας. Και ο Κύριος τους είπε, πηγαίνετε και δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς, και ενώ πήγαιναν, καθαρίστηκαν. Ενας απ?αυτούς όταν γιατρεύτηκε επέστρεψε με μεγάλη φωνή δοξάζοντας το Θεό. Και έπεσε κάτω μπροστά στα Πόδια του Κυρίου, και Τον ευχαριστούσε, και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Και ο Κύριος είπε, δεν καθαρίστηκαν δέκα; Οι άλλοι εννέα που είναι; Δεν βρέθηκαν να επιστρέψουν για να δοξάσουν το Θεό, παρά μόνο τούτος ο αλλογενής; Και του είπε, σήκω και πήγαινε, η πίστη σου σε έσωσε.

      Τον ρώτησαν οι Φαρισαίοι πότε έρχεται η Βασιλεία του Θεού, και ο Κύριος τους απάντησε, δεν έρχεται η Βασιλεία του Θεού έτσι ώστε να παρατηρήται, ούτε θα πουν, εδώ είναι ή εκεί είναι, γιατί η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας. Και είπε στους μαθητές Του, θα έρθουν ημέρες που θα επιθυμήσετε να δείτε μια των ημερών του Υιού του ανθρώπου, και δεν θα την δείτε. Και θα σας πουν, εδώ είναι ή εκεί είναι, μην πάτε, ούτε να τους ακολουθήσετε. Γιατί όπως η αστραπή αστράφτει κάτω απ?τον ουρανό λάμπει κάτω απ?τον ουρανό, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου στη μέρα Του. Πρώτα όμως πρέπει να πάθει πολλά και να καταφρονηθεί απ?αυτή τη γενεά.

       Και καθώς έγινε στις ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και στις ημέρες του Υιού του ανθρώπου, έτρωγαν, έπιναν, πάντρευαν, και παντρευόντουσαν, ως την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό και ήρθε ο κατακλυσμός και τους κατέστρεψε όλους. Το ίδιο έγινε και στις ημέρες του Λωτ, έτρωγαν έπειναν αγόραζαν πουλούσαν εφύτευαν και οικοδομούσαν, ώσπου έβρεξε πυρ και θείο απ?ουρανού και τους κατέστερψε όλους. Ετσι θα είναι και στην ημέρα στην οποία ο Υιός του ανθρώπου θα φανερωθεί. Εκείνη την ημέρα όποιος βρεθεί στην ταράτσα, και τα σκεύη του είναι στο σπίτι, ας μην κατεβεί να τα πάρει, και όποιος είναι στο χωράφι το ίδιο να μην επιστρέψει πίσω. Θυμηθήτε την γυναίκα του Λωτ. Οποιος ζητήσει να σώσει τη ζωή του θα την απολέσει, και όποιος την απολέσει θα την διαφυλάξει. Σας λέω, εκείνη τη νύχτα  θα είναι δυο στο κρεββάτι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνετε. Δυο γυναίκες θα αλέθουν μαζί, η μια παραλαμβάνεται και η άλλη αφήνεται. Δυο θα είναι στο χωράφι, ο ένας παραλαμβάνεται και ο άλλος αφήνεται. Και αποκρίθηκαν και Του είπαν, που Κύριε; Και ο Κύριος τους είπε, όπου είναι το σώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί. (Και οι λοιποί εφονεύτηκαν απ?την ρομφαία του Καθισμένου στο άλογο, την εξερχώμενη εκ του στόματος Του, και όλα τα όρνια χόρτασαν από τις σάρκες τους.) Αποκάλυψις ιθ, 19: 21

 

Κεφάλαιο 18. Τους έλεγε παραβολη, περί του ότι πρέπει πάντοτε να προσεύχονται και να μην αποκάνουν, ένας κριτής ήταν στην πόλη, ο οποίος το Θεό δεν φοβόταν, και δεν ντρεπόταν άνθρωπο. Ηταν μια χήρα σ?εκείνη την πόλη, και πήγαινε και του έλεγε, εκδίκησε με απ?τον αντίδηκο μου. Και για κάποιο καιρό δεν ήθελε, μετά είπε στον εαυτό του, αν και τον Θεό δεν φοβάμαι, και άνθρωπο δεν ντρέπομαι, τουλάχιστον επειδή με ενοχλεί αυτή η χήρα, θα διακπερεώσω την υπόθεση της για να μην έρχεται συνέχεια και με βασανίζει. Ακούσατε τι είπε ο άδικος κριτής; Και ο Θεός δεν θα κάνει την εκδίκηση των εκλεκτών Του, που φωνάζουν ημέρα και νύχτα, αν και μακροθυμεί γιαυτούς; Σας λέω ότι θα κάνει γρήγορα εκδίκηση, αλλά όταν θα έρθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει άραγε πίστη στη γη; Και  σε μερικούς που νομίζουν για τους εαυτούς τους ότι είναι δίκαιοι και καταφρονούν τους άλλους, είπε αυτή την παραβολή. Δυο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν, ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν για τον εαυτό του αυτά, Σε ευχαριστώ Θεέ, που δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι, άρπαγες άδικοι, μοιχοί, ή όπως αυτός ο τελώνης. Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, αποδεκατίζω όλα όσα έχω. Και ο τελώνης στάθηκε μακριά και δεν ήθελε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του και έλεγε, ο Θεός, λυπήσου εμένα τον αμαρτωλό. Σας λέω ότι αυτός πήγε στο σπίτι του δικαιωμένος παρά ο άλλος, γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του, θα ταπεινωθεί, και αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του, θα υψωθεί.

       Του έφεραν βρέφη για να τα αγγίξει, και οι μαθητές τους επέπληξαν. Και ο Κύριος τους είπε, αφήστε τα παιδιά να έρχονται σε Εμένα, και μην τα εμποδίζετε, γιατί αυτών είναι η Βασιλεία του Θεού. Αλήθεια σας λέω, όποιος δεν δεχτεί την Βασιλεία του Θεού σαν παιδί, δεν θα εισέρθει. Και κάποιος άρχοντας Τον ρώτησε, Δάσκαλε αγαθέ, τι να πράξω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή; Και ο Κύριος του είπε, γιατί Με λες αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ο Θεός. Τις ξέρεις τις εντολές, μη μοιχεύσεις, μην φονεύσεις, μην κλέψεις, μην ψετδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Και εκείνος Του είπε, όλα αυτά τα φύλαξα απ?την νεότητα μου. Και ο Κύριος του είπε, σου λείπει ακόμα ένα, όλα όσα έχεις πούλησε τα και μοίρασε τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό, και έλα, ακολούθησε Με.

       Εκείνος όταν τα άκουσε αυτά έγινε περίλυπος, γιατί ήταν πολύ πλούσιος. Και ο Κύριος που τον είδε να είναι περίλυπος είπε, πόσο δύσκολο θα εισέλθουν στην Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχεουν τα χρήματα, είναι ευκολότερο να περάσει το σχοινί μέσα απ?την τρύπα της βελόνας, παρά να εισέλθει πλούσιος στην Βασιλεία του Θεού. Και αυτοί που το άκουσαν είπαν, και ποιός θα σωθεί; (Το είδαμε στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο.) Και ο Κύριος τους είπε, τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά από το Θεό. Και ο Πέτρος είπε, εμείς τα αφήσαμε όλα και Σε ακολουθήσαμε. Και ο Κύριος τους είπε, αλήθεια σας λέω, δεν είναι κανένας ο οποίος άφησε σπίτι, η γονείς ή αδερφούς η γυναίκα ή παιδιά, για την Βασιλεία του Θεού, που δεν θα απολαύσει πολλαπλάσια σε τούτον τον καιρό, και στον ερχόμενο αιώνα ζωή αιώνια.

      Πήρε τους δώδεκα και τους είπε, ανεβαίνουμε στην Ιερουσαλήμ, και θα εκτελεστούν όλα τα γραμμένα από τους προφήτες στον Υιό του ανθρώπου, γιατί θα παραδοθεί στα έθνη, και θα εμπαιχθεί, θα βριστεί, και θα φτυστεί, και αφού Τον μαστιγώσουν θα Τον θανατώσουν, και την Τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Και αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα απ?αυτά γιατι ο λόγος ήταν κρυμμένος από αυτούς, και δεν κατάλαβαν τα λεγόμενα. Οταν πλησίαζαν στην Ιεριχώ, ένας τυφλός καθόταν στο δρόμο και ζητιάνευε. Ακουσε τον κόσμο που περνούσε και ρωτούσε τι συμβαίνει. Του είπαν ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος περνάει. Και εκείνος φώναξε, Ιησού Υιέ του Θεού ελέησε με. Και αυτοί που πήγαιναν μπροστά τον επέπληταν να μην φωνάζει, αλλά εκείνος φώναζε περισσότερο, Υιέ του Θεού, ελέησε με. Στάθηκε ο Κύριος και είπε να τον φέρουν μπροστά Του. Και αφού πλησίασε τον ρώτησε, τι θέλεις να σου κάνω; Και εκείνος είπε, Κύριε θέλω να βλέπω. Και ο Κύριος του είπε, βλέπε, η πίστη σου σε έσωσε. Και αμέσως έβλεπε, και ακολούθησε τον Κύριο δοξάζοντας το Θεό, και όλος ο λαός δόξασε το Θεό.

 

Κεφάλαιο 19. Και περνούσε μέσα από την Ιεριχώ, και ήταν ένας άνθρωπος με το όνομα Ζακχαίος ο οποίος ήταν αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος, ζητούσε να δει Ποίος είναι ο Κύριος, και δεν μπορούσε να δει από τον κόσμο γιατί ήταν μικρός στο ανάστημα. Και έτρεξε και ανέβηκε πάνω σε μια μουριά για να Τον δει, επειδή από εκεί θα περνούσε ο Κύριος. Και ο Κύριος τον είδε και του είπε, Ζακχαίε κατέβα γρήγορα γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου. Και κατέβηκε γρόγορα και Τον υποδέχτηκε με χαρά. Και εγόγγυζαν και έλεγαν, σε αμαρτωλό άνθρωπο εισήλθε να καταλύσει. Και στάθηκε ο Ζακχαίος και είπε στον Κύριο, Κύριε τα μισά από τα υπάρχοντα μου τα δίνω στους φτωχούς, και αν κάποιον συκοφάντησα του αποδίνω τετραπλάσια. Και ο Κύριος είπε, σήμερα έγινε σωτηρία σε τούτο το σπίτι, γιατί και αυτός είναι γιος του Αβραάμ. Ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το απολωλός.

        Και ενώ αυτοί άκουγαν αυτά, πρόσθεσε μια παραβολή, γιατί ήταν κοντά στην Ιερουσαλήμ, και αυτοί νόμιζαν ότι η Βασιλεία του Θεού, έμελλε να φανεί αμέσως. Είπε λοιπόν, ένας ευγενής άνθρωπος πήγε σε μια χώρα μακρυνή για να αναλάβει για τον εαυτό του βασιλεία και να επιστρέψει. Κάλεσε τους δώδεκα δούλους του και τους έδωσε δέκα μνας, και τους είπε, πραγματευτήτε ώσπου να γυρίσω. Οι συμπολίτες του όμως τον μισούσαν, και έστειλαν μετά πρεσβευτές και έλεγαν, δεν τον θέλουμε αυτόν να βασιλέψει σε μας. Και αφού επέστρεψε με την βασιλεία του κάλεσε τους δούλους στους οποίους έδωσε το αργύριο για να μάθει τι κέρδισε ο καθένας. Και ήρθε ο πρώτος λέγοντας, κύριε η μνα σου κέρδισε δέκα μνας. Και του είπε, εύγε αγαθέ δούλε, επειδή στο ελάχιστο φάνηκες πιστός, έχε εξουσία πάνω σε δέκα πολιτείες. Και ήρθε ο δεύτερος λέγοντας, κύριε η μνα σου έκαμε πέντε μνας. Και του είπε, και εσύ γίνε εξουσιαστής πάνω σε πέντε πόλεις. Ηρθε και ο άλλος λέγοντας, κύριε εδώ είναι η μνα σου την οποία έχω φυλαγμένη σε μαντήλι, γιατί σε φοβόμουν, επειδή είσαι αυστηρός άνθρωπος, και λαμβάνεις από ότι δεν κατέβαλες και θερίζεις από εκεί που δεν έσπειρες.

       Και του είπε, απ?τον στόμα σου θα σε κρίνω πονηρέ δούλε, ήξερες ότι είμαι αυστηρός άνθρωπος, και καθώς λες παίρνω από εκεί που δεν κατέβαλα, και θερίζω απ?εκεί που δεν έσπειρα, γιατί λοιπόν δεν έδωσες το αργύριο μου στην τράπεζα, ώστε όταν έρθω να το πάρω με τον τόκο του; Και είπε στους άλλους, πάρτε του την μνα και δόστε την σε αυτόν που έχει τις δέκα μνας.

 

    Καθώς Πιστεύω. (Εκείνος που είναι άξιος να έχει δώρα του Θεού, που πίστεψε και εργάστηκε με τις ικανότητες που του δόθηκαν, για την κυριαρχία του Υψίστου, που σημαίνει κυριαρχία της άγιας και αληθινής ζωής, θα έχει ακόμα περισσότερα δώρα, ενώ από τον ανάξιο θα αφαιρεθεί ότι του δόθηκε, γιατί αφού στην κρίση, κριθεί ότι δεν ανήκει στον Θεό, τότε δεν θα μπορεί να έχει και δώρα του Θεού.) Και του είπαν, κύριε έχει δέκα. Γιατί σας λέω, σε εκείνον που έχει θα του δοθεί, και σε αυτόν που δεν έχει, και ότι έχει θα του αφαιρεθεί. Αλλά τους εχθρούς μου που δεν με ήθελαν να βασιλέψω, φέρτε τους εδώ και σφάχτε τους μπροστά μου.  

(Οι εχθροί του Κυρίου που παρέμειναν εχθροί ώς την τελευταία ώρα, και δεν μετανόησαν ώστε να ζητήσουν συγχώρεση πριν είναι αργά, δηλαδή πριν πεθάνουν, σίγουρα θα καταδικαστούν. Μάλλον όχι ατελεύτητα, αλλά κάποτε θα επέλθει αποκατάσταση. Αυτό όμως το ξέρει μόνο ο Θεός.) 

    Και αφού είπε αυτά προχώρησε προς την Ιερουσαλήμ. Και καθώς πλησίαζε στην Βηθφαγή και Βηθανία προς το όρος το λεγόμενο Ελαιών, έστειλε δυο μαθητές και τους είπε, πηγαίνετε στην απέναντι κώμη και θα βρείτε δεμένο πουλάρι, στο οποίο κανένας δεν έχει καθίσει, λύστε το και φέρτε το. Και αν σας ρωτήσει κάποιος γιατί το λύνετε, αυτό θα του πείτε, ο Κύριος το χρειάζεται. Πήγαν λοιπόν οι απεσταλμένοι και βρήκαν όπως τους είπε. Και ενώ έλυναν το πουλάρι τους είπε ο κύριος του γαϊδουριού, γιατί λύνετε το πουλάρι; Και του είπαν, ο Κύριος το χρειάζεται. Και το έφεραν στον Κύριο. Και έβαλαν πάνω στο πουλάρι τα ρούχα τους, και ο Κύριος κάθισε, και ενώ πήγαιναν έστρωναν τα ρούχα τους στο δρόμο. Οταν πλησίαζαν ήδη στην κατάβαση του όρους των ελαιών, άρχισε όλο το πλήθος των μαθητών να χαίρονται και να υμνούν το Θεό μεγαλοφώνως για όλα τα θαύματα τα οποία είδαν λέγοντας, Ευλογημένος ο Ερχόμενος Βασιλιάς στο όνομα του Κυρίου, ειρήνη στον ουρανό και δόξα στον Υψιστο Θεό.

       

Κεφάλαιο 20. Και μια από εκείνες τις ημέρες ενώ ο Κύριος δίδασκε το λαό στον ιερό και ευαγγελίζονταν, ήρθαν ξαφνικά οι αρχιερείς με τους γραμματείς και τους πρεσβύτερους και Του είπαν, πεσμας με ποιά εξουσία τα κάνεις αυτά; Η ποιός Σου έδωσε αυτή την εξουσία; Και ο Κύριος τους είπε, θα σας ρωτήσω και Εγώ κάτι, και να Μου πείτε, το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν από τον ουρανό ή από τους ανθρώπους; Και σκεφτόντουσαν και έλεγαν μέσα τους, αν πούμε ότι ήταν εξ ουρανού, τότε θα μας πεί, γιατί λοιπόν δεν τον πιστέψατε; Αν πούμε ότι ήταν από τους ανθρώπους, όλος ο λαός θα μας λιθοβολήσει, επειδή έχει πειστεί ότι ο Ιωάννης είναι προφήτης. Και αποκρίθηκαν, δεν ξέρουμε πούθε ήταν. Και ο Κύριος τους είπε, ούτε Εγώ σας λέω με ποιά εξουσία τα κάνω αυτά. Και άρχισε να λέει στο λαό αυτή την παραβολή. Ενας άνθρωπος φύτεψε αμπέλι, και το μίσθωσε σε γεωργούς και έφυγε για πολύ καιρό. Οταν ήταν ο καιρός των καρπών, έστειλε ένα δούλο στους γεωργούς για να του δώσουν από τον καρπό του αμπελιού, οι γεωργοί όμως τον έδειραν και τον εξαπέστειλαν άδειο. Πάλι έστειλε άλλο δούλο, αλλά αυτοί τον έδειραν και αυτόν, τον ατίμασαν και τον εξαπέστειλαν άδειο. Και πάλι έστειλε τρίτο αλλά εκείνοι τον πλήγωσαν και αυτόν και τον έδιωξαν. Μετά είπε ο Κύριος του αμπελιού, τι να κάνω; Ας στείλω τον αγαπητό Μου Υιό, ίσως όταν Τον δουν  να ντραπούν. Αλλά οι γεωργοί όταν Τον είδαν σκέφτηκαν μέσα τους και είπαν, Αυτός είναι ο κληρονόμος, ελάτε να Τον σκοτώσουμε για να μείνει σε μας η κληρονομιά. Και αφού Τον έβγαλαν έξω απ?το αμπέλι, Τον σκότωσαν. Τι λοιπόν θα κάνει σε αυτούς ο Κύριος του αμπελιού; Θα έρθει και θα απολέσει αυτούς τους γεωργούς, και θα δώσει το αμπέλι σε άλλους. Και αυτοί που άκουσαν είπαν, μη γένοιτο.

       Και ο Κύριος τους κοίταξε και τους είπε, τι λοιπόν είναι αυτό το γραμμένο, ο λίθος τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες έγινε κεφαλή γωνίας;  Οποιος πέσει πάνω σε αυτό το λίθο θα συντειφτεί, και σε όποιον πέσει θα τον κατασυντρίψει. Και ήθελαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς να Τον πιάσουν, αλλά φοβήθηκαν το λαό, γιατί κατάλαβαν ότι γιαυτούς είπε αυτή την παραβολή. Και παραφύλαγαν και έστειλαν ενεδρευτές, οι οποίοι υποκρίνονταν ότι ήταν δίκαιοι με σκοπό να Τον παγιδεύσουν με λόγο για να Τον παραδόσουν στην αρχή και στην εξουσία του ηγεμόνα. Και Τον ρώτησαν λέγοντας, Δάσκαλε ξέρουμε ότι ορθά μιλάς και διδάσκεις, και δεν προσωπολυπτείς αλλά στην αλήθεια διδάσκεις την οδό του Θεού. Είναι συγχωρεμένο να δώσουμε φόρο στον Καίσαρα ή όχι; Και ο Κύριος που ήξερε την πανουργία τους, τους είπε, γιατί Με πειράζετε; Δείξτε Μου δηνάριο, ποιανού είναι η εικόνα και η επιγραφή; Και αυτοί είπαν του Καίσαρα. Και ο Κύριος τους είπε, δόστε λοιπόν τα του Καίσαρα στο Καίσαρα, και τα του Θεού στο Θεό. Και δεν μπορούσαν να Τον πιάσουν με λόγο μπροστά στο λαό, και αφού θαύμασαν για την απάντηση Του, εσιώπησαν.  

      Ηρθαν κάποιοι Σαδουκαίοι οι οποίοι αρνούνται την ανάσταση, και ρώτησαν τον Κύριο, Δάσκαλε ο Μωυσήε μας έγραψε, εάν κάποιου ο αδερφός πεθάνει και είχε γυναίκα, και πεθάνει άτεκνος, να πάρει ο αδερφός του τη γυναίκα και να εξαναστήσει σπέρμα στον αδερφό του. κλπ, κλπ. Και ο Κύριος τους είπε, τα παιδιά αυτού του αιώνα παντρεύονται και παντρεύουν, όμως αυτοί που θα καταξιωθούν να απολαύσουν εκείνο τον αιώνα και την εκ νεκρών ανάσταση, ούτε παντρεύουν ούτε παντρεύονται, γιατί ούτε να πεθάνουν πια δεν μπορούν, επειδή είναι ισάγγελοι και είναι παιδιά του Θεού, παιδιά της ανάστασης. Το ότι εγείρονται οι νεκροί, και ο Μωυσής το φανέρωσε στη βάτο, όταν λέει Κύριο τον Θεό του Αβραάμ, το Θεό του Ισαάκ, και το Θεό του Ιακώβ. Ο Θεός δεν είναι νεκρών αλλά ζωντανών, γιατί όλοι ζουν μέσα στο Θεό. Και κάποιοι γραμματείς είπαν, Δάσκαλε καλώς το είπες. Και κανείς πια δεν τολμούσε να ρωτήσει τίποτα.    

 

Κεφάλαιο 21. Από το εδάφιο 5. Και ενώ κάποιοι έλεγαν για το ναό ότι είναι στολισμένος με ωραίους λίθους και αφιερώματα, ο Κύριος είπε, όλα αυτά που βλέπετε θα έρθουν ημέρες στις οποίες δεν θα μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα που να μην γκρεμιστεί. Και Τον ρώτησαν, Δάσκαλε πότε θα γίνουν αυτά; Και τι θα είναι το σημείο όταν μέλλει να γίνουν; Και ο Κύριος τους είπε, προσέχετε μην πλανηθήτε, γιατί θα έρθουν πολλοί στο όνομα Μου και θα λένε, εγώ είμαι, και ο καιρός πλησίασε. Μην πηγαίνετε πίσω τους. Οταν ακούσετε για πολέμους και ακαταστασίες μην φοβηθήτε, γιατί όλα αυτά πρέπει να γίνουν πρώτα, αλλά δεν είναι αμέσως το τέλος. Τότε τους έλεγε, θα εγερθεί έθνος επι έθνος και βασιλεία επί βασιλεία, και θα γίνουν κατά τόπους σεισμοί μεγάλοι, και πείνες και λοιμοί, και θα είναι φόβητρα και μεγάλα σημεία από τον ουρανό. Πριν όμως από όλα αυτά θα επιβάλουν πάνω σε σας τα χέρια τους και θα σας καταδιώξουν, και θα σας παραδόσουν σε συναγωγές και φυλακές, θα σας φέρουν μπροστά σε βασιλιάδες και ηγεμόνες εξ αιτίας του ονόματος Μου. Και αυτό θα συμβεί σε σας για μαρτυρία. Βάλετε λοιπόν στην καρδιά σας και μην προμελετάτε τι να απολογηθήτε, γιατί Εγώ θα σας δώσω στόμα και σοφία στην οποία δεν θα μπορέσουν να αντιλογήσουν, ούτε να αντισταθούν όλοι εναντίον σας. Θα παραδοθήτε από γονείς και αδέρφια, και από συγγενείς και φίλους, και θα θανατώσουν κάποιους από σας, και θα είσαστε μισητοί από όλους εξ αιτίας του ονόματος Μου, αλλά τρίχα της κεφαλής σας δεν θα χαθεί. Για την υπομονή σας αποκτήσατε τις ψυχές σας.

       Οταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατόπεδα, τότε να ξέρετε ότι πλησίασε η ερήμωση της. Τότε αυτοί που είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα βουνά, και αυτοί που είναι στη μέση της ας αναχωρούν για έξω, και αυτοί που είναι στα χωράφια ας μην άρχονται μέσα. Γιατί είναι μέρες εκδίκησης για να πληρωθούν όλα τα γραμμένα. Αλίμονο στις έγκυες και σε αυτές που θηλαζουν εκείνες τις ημέρες, γιατί θα υπάρχει μεγάλη στενοχώρια στη γη, και οργή κατά του λαού τούτου. Και θα πέσουν εν στόματι μαχαίρας και θα φερθούν αιχμάλωτοι σε όλα τα έθνη, και η Ιερουσαλήμ θα είναι πατούμενη από τα έθνη ώσπου να εκπληρωθούν οι καιροί των εθνών.

       Και θα είναι σημεία στον ήλιο και στη σελήνη και στα αστέρια, και στη γη μεγάλη στενοχώρια εθνών εν απορία και θα ηχεί η θάλασσα και τα κύματα, οι άνθρωποι θα αποψυχούν από το φόβο και την προσδοκία των επερχόμενων δεινών στην οικουμένη, γιατί οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευτούν. Και τότε θα δουν τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο σε σύνεφο με μεγάλη δύναμη και δόξα. Οταν αυτά αρχίσουν να γίνονται, ανακύψετε και σηκώστε τα κεφάλια σας, γιατί πλησιάζει η απολύτρωση σας. Και τους είπε παραβολικά, κοιτάχτε τη συκιά και όλα τα δένδρα, όταν ήδη ανοίξουν, βλέπετε και γνωρίζετε από αυτά ότι το θέρος πλησιάζει. Ετσι όταν δείτε αυτά τα γινόμενα, ξέρετε ότι πλησιάζει η Βασιλεία του Θεού. Αλήθεια σας λέω, δεν θα περάσει εκείνη η γενεά ώσπου να γίνουν όλα αυτά. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν οι λόγοι Μου δεν θα παρέλθουν.     

     Προσέχετε τους εαυτούς σας μήπως βαρύνουν οι καρδιές σας από την κραιπάλη και μέθη και μεριμνών βιοτικών, και έρθει ξαφνικά για σας εκείνη η ημέρα, γιατί θα έρθει σαν παγίδα σε όλους τους καθημένους στο πρόσωπο όλης της γης. Αγρυπνείτε λοιπόν προσευχόμενοι σε κάθε καιρό για να καταξιωθήτε να αποφύγετε όλα αυτά που μέλλει να γίνουν, και να σταθήτε μπροστά στον Υιό του ανθρώπου. Και τις ημέρες δίδασκε στον ιερό, και τις νύχτες εξέρχοταν και διανυκτέρευε στο όρος των ελαιών. Και όλος ο λαός ερχόταν από τον όρθρο στον ιερό να Τον ακούει.

 

Κεφάλαιο 22. Πλησίαζε η γιορτή των αζύμων, η λεγόμενη πάσχα, και οι αρχιερείς και γραμματείς ζητούσαν να βρούν τρόπο να Τον θανατώσουν γιατί φοβόνταν το λαό. Εισήλθε ο σατανάς στον Ιούδα τον επονομαζόμενο Ισκαριώτη, έναν από τους μαθητές, και πήγε και συνομίλησε με τους αρχιερείς και τους στρατηγούς στο πως να Τον παραδόσει σε αυτούς. Και χάρηκαν και συμφώνησαν να του δώσουν αργύρια. Και τους έδωσε υπόσχεση, και ζητούσε ευκαιρία να Τον παραδόσει σε αυτούς χωρίς θόρυβο. Ηρθε η ημέρα των αζύμων στην οποία έπρεπε να θυσιάσουν το πάσχα, και ο Κύριος έστειλε τον Πέτρο και τον Ιωάννη και τους είπε, πηγαίνετε και ετοιμάσετε για μας να φάμε το πάσχα. Και εκείνοι ρώτησαν, που θέλεις να ετοιμάσουμε; Και ο Κύριος τους είπε, όταν εισέρθετε στην πόλη θα συναντήσετε έναν άνθρωπο ο οποίος θα κρατάει μια στάμνα με νερό, ακολουθήστε τον στο σπίτι που θα εισέρθει, και θα πείτε στον οικοδεσπότη του σπιτιού, ο Δάσκαλος σου λέει, που είναι το κατάλυμα όπου θα φάω το πάσχα με τους μαθητές Μου; Και εκείνος θα σας δείξει μεγάλο ανώγιο στρωμένο, εκεί να ετοιμάσετε. Αφού πήγαν βρίκαν όπως τους τα είπε. Και ετοίμασαν το πάσχα.

     Και όταν ήρθε η ώρα κάθισε στο τραπέζι και οι δώδεκα μαζί Του. Και τους είπε, πολύ επιθύμησα να φάω τούτο το πάσχα με σας πριν πάθω, γιατί σας λέω, δεν θα φάω πλέον εξ αυτού εως να εκπληρωθεί στην Βασιλεία του Θεού. Και αφού πήρε το ποτήρι ευχαρίστησε και είπε, πάρτε αυτό και διαμοιράστε το μεταξύ σας, γιατί σας λέω, δεν θα πιω από τα  γεννήματα του αμπελιού έως έρθει η Βασιλεία του Θεού. Και πήρε το ψωμί, ευχαρίστησε, και τους έδωσε λέγοντας, Τούτο είναι το Σώμα Μου, που Το δίνω σε σας, αυτό να κάνετε στην δική Μου ανάμνηση. Το ίδιο και το ποτήρι, αφού εδείπνησαν είπε, τούτο το ποτήρι είναι η καινή διαθήκη στο Αίμα Μου, το χυνόμενο για σας. Αλλά το χέρι εκείνου που Με παραδίνει είναι με το δικό Μου πάνω στο τραπέζι. Και ο μεν Υιός του ανθρώπου πηγαίνει κατά το ορισμένο, αλλά αλίμονο σε εκείνον τον άνθρωπο για του οποίου παραδίνεται.

      Και αυτοί άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους για το ποιός ήταν άραγε από αυτούς ο οποίος έμελλε να το κάνει αυτό. Εγινε και φιλονεικία μεταξύ τους, για το ποιός είναι ο μεγαλύτερος. Και ο Κύριος τους είπε, οι βασιλιάδες των εθνών τα κυριεύουν και αυτοί που τα εξουσιάζουν ονομάζονται ευεργέτες. Εσείς όμως όχι έτσι, αλλά ο μεγαλύτερος μεταξύ σας ας γίνει ο μικρότερος, και ο προϊστάμενος ας είναι σαν αυτόν που υπηρετεί. Γιατί ποιός είναι ο μεγαλύτερος, ο καθισμένος στο τραπέζι ή αυτός που υπηρετεί; Οχι ο καθισμένος; Αλλά Εγώ είμαι στο μέσο σας σαν αυτός που υπηρετεί. Εσείς είσαστε που παραμένετε μαζί Μου στους πειρασμούς Μου, όπου Εγώ ετοιμάζω για σας Βασιλεία, καθώς ο Πατέρας Μου ετοίμασε για Εμένα, για να τρώγετε και να πίνετε στο τραπέζι της Βασιλείας Μου, και για να καθίσετε σε θρόνους κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.          

     Και είπε ο Κύριος, Σίμων Σίμων, ιδού ο σατανας σας ζήτησε, για να σας κοσκινήσει σαν το σιτάρι. Αλλά Εγώ προσευχήθηκα για σένα, και εσύ όταν ποτέ επιστρέψεις στήριξε τους αδερφούς σου. Και ο Πέτρος είπε, Κύριε είμαι έτοιμος μαζί Σου, να πάω στη φυλακή και στο θάνατο. Και ο Κύριος του είπε, σου λέω Πέτρε, δεν θα λαλήσει ο πετεινός πριν αρνηθείς τρεις φορές ότι δεν Με γνωρίζεις. Και τους είπε, όταν σας έστειλα χωρίς πορτοφόλι και σακκίδιο, και χωρίς υποδήματα, μήπως στερηθήκατε τίποτα; Και αυτοί είπαν, τίποτα. Και ο Κύριος τους είπε, αλλά τώρα όποιος έχει πορτοφόλι ας το πάρει μαζί του, το ίδιο και σακκίδιο, και όποιος δεν έχει ας πουλήσει το ρούχο του και ας αγοράσει μαχαίρι. Γιατί σας λέω, ότι ακόμα και τούτο το γραμμένο πρέπει να εκτελεστεί σε Εμένα, το, και μετά ανόμων ελογίστηκε, γιατί αυτά που είναι γραμμένα για Εμένα παίρνουν τέλος. Και είπαν, ιδού εδώ δυο μαχαίρια, και ο Κύριος είπε, ικανό είναι.  

      Και αφού εξήλθαν πήγε στο όρος των ελαιών, και οι μαθητές Τον ακολούθησαν. Αφού πήγε στον τόπο, τους είπε, προσεύχεστε για να μην εισέρχεστε σε πειρασμό. Και ο Κύριος πήγε πιο πέρα και προσευχόταν, Πατέρα αν θέλεις να απομακρύνεις αυτό το ποτήρι από Εμένα, αλλά όχι το δικό Μου, αλλά το δικό Σου θέλημα να γίνει. Εφάνηκε Αγγελος και Τον ενίσχυε. Και ήταν σε αγωνία και προσευχόταν πιο θερμότερα. Ο ιδρώτας Του έγινε σαν θρόμβοι αίματος που κατέβαινε στη γη. Και σηκώθηκε απ?την προσευχή και ήρθε στους μαθητές Του, και τους βρήκε να κοιμούνται από τη λύπη. Και τους είπε, τι κοιμάστε; Σηκωθήτε και προσεύχεστε για να μην εισέρχεστε σε πειρασμό. Και ενώ ο Κύριος μιλούσε, ήρθε ο όχλος και ο Ιούδας, ήταν μπροστά τους, και πλησίασε τον Κύριο για να Τον φιλήσει. Και ο Κύριος του είπε, Ιούδα με φιλί παραδίνεις τον Υιό του ανθρώπου; Οι δικοί Του είδαν τι επρέκειτο να γίνει, και είπαν, Κύριε να χτυπήσουμε με το μαχαίρι; Και ένας από αυτούς χτύπησε τον δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το δεξιό αυτί. Και ο Κύριος είπε, αφήσετε έως αυτού, και πήρε το αυτί και τον θεράπευσε.

      Και είπε ο Κύριος σε όλους αυτούς, ήρθατε να Με πιάσετε με μαχαίρια και ξύλα σαν να ήμουν ληστής; Κάθε ημέρα ήμουν στον ιερό και δεν απλώσατε χέρι πάνω Μου, αλλά αυτή είναι η ώρα σας και η εξουσία του σκότους. Λουκ. 22, 53. (Εξουσία του σκότους, εξουσία του διαβόλου.) Και Τον έφεραν στο σπίτι του αρχιερέα. Ο Πέτρος ακολουθούσε από μακριά. Αφού άναψαν φωτιά στην μέση της αυλής κάθισαν και μαζί τους και ο Πέτρος. Μια δούλη τον είδε στο φως και είπε, και αυτός είναι μαζί Του. Ο Πέτρος αρνήθηκε και είπε, γυναίκα δεν Τον γνωρίζω. Και ύστερα από λίγο είπε άλλος, και εσύ ένας απ?αυτούς είσαι. Και ο Πέτρος είπε, άνθρωπε δεν είμαι. Και αφού πέρασε περίπου μια ώρα, άλλος ισχυριζόταν και έλεγε, στα αλήθεια είναι και αυτός μαζί Του, γιατί είναι Γαλιλαίος. Και ο Πέτρος είπε, άνθρωπε δεν ξέρω τι λες. Και ενώ ο Πέτρος μιλούσε, λάλησε ο πετεινός. Και ο Κύριος γύρισε και τον κοίταξε, και θυμήθηκε ο Πέτρος το λόγο του Κυρίου, όταν του είπε, πριν λαλήσει ο πετεινός θα Με απαρνηθείς τρεις φορές. Και ο Πέτρος βγήκε έξω και έκλαψε πικρά.

       Και οι άνδρες που κρατούσαν τον Κύριο, Τον κορόϊδευαν και Τον χτυπούσαν κλπ κλπ. Και καθώς ήρθε η μέρα μαζεύτηκε το πρεσβυτέριο του λαού, αρχιερείς και γραμματείς, και ανέβασαν το Κύριο στο συνέδριο τους, και Του έλεγαν, Εσύ είσαι ο Χριστός; Πές μας. Και ο Κύριος τους είπε, αν σας πω δεν θα Με πιστέψετε, και αν σας ρωτήσω δεν θα Μου απαντήσετε ούτε θα Με απολύσετε. Από τώρα ο Υιός του ανθρώπου θα είναι καθησμένος στην δεξιά της δύναμης του Θεού. Και όλοι είπαν, Εσύ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού;. Και ο Κύριος τους είπε, εσείς λέγετε, ότι Εγώ Είμαι. Και αυτοί είπαν, δεν χρειαζόμαστε πια μάρτυρες, εμείς οι ίδιοι ακούσαμε από τον Στόμα Του.

Κεφάλαιο 23.  Τότε σηκώθηκε όλο το πλήθος και Τον έφερε στον Πιλάτο. Και άρχισαν να Τον κατηγορούν λέγοντας, Τον βρήκαμε να διαστρέφει το έθνος, και εμποδίζει να δίνουν φόρους στον Καίσαρα, και λέει για τον Εαυτό Του ότι είναι Χριστός Βασιλιάς. Και ο Πιλάτος Τον ρώτησε, Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων; Και ο Κύριος του είπε, εσύ το λες. Και ο Πιλάτος είπε στους αρχιερείς και στον όχλο. Κανένα έγκλημα δεν Του βρίσκω. Αυτοί όμως επέμεναν λέγοντας, ταράζει το λαό διδάσκοντας σε όλη την Ιουδαία αρχίζοντας απ?την Γαλιλαία έως εδώ. Οταν ο Πιλάτος άκουσε Γαλιλαία, ρώτησε αν είναι Γαλιλαίος, και αφού έμαθε ότι είναι απ?την επικράτεια του Ηρώδη, Τον έστειλε στον Ηρώδη, ο οποίος εκείνες τις ημέρες ήταν στην Ιερουσαλήμ. Οταν ο Ηρώδης είδε τον Κύριο χάρηκε πολύ, επειδή ήθελε προ καιρού να Τον δει, γιατί άκουγε πολλά, και ήλπιζε να δει θαύμα. Ο Ηρώδης λοιπόν Τον ρωτούσε πολλά, αλλά ο Κύριος δεν του μίλησε καθόλου. Οι αρχιερείς και οι γραμματείς έστεκαν και Τον κατηγορούσαν έντονα, και αφού ο Ηρώδης με τα στρατεύματα του, Τον εξουθένησαν και Τον ενέπαιξαν, και Τον έντυσαν με λαμπρό ρούχο, Τον έστειλαν στον Πιλάτο. Αυτή την ημέρα ο Ηρώδης με τον Πιλάτο έγιναν φίλοι, γιατί πρώτα ήταν εχθροί.

       Ο Πιλάτος κέλεσε τους αρχιερείς και τους άρχοντες και το λαό, και τους είπε, μου εφέρατε Αυτόν τον Ανθρωπο ότι στασιάζει το λαό, και εγώ Τον ανέκρινα μπροστά σας, και δεν Του βρήκα κανένα έγκλημα από όσα Τον κατηγορείτε, αλλά ούτε και ο Ηρώδης, γιατί σας έστειλα σε αυτόν, και ιδού, τίποτα άξιο θανάτου δεν έχει κάνει. Αφού λοιπόν Τον πεδεύσω, θα Τον απολύσω. Επρεπε αναγκαστικά να απολύσει έναν στην γιορτή τους. Ομως όλοι φώναζαν και έλεγαν, σταύρωσε Αυτόν, απόλυσε μας τον Βαραββά, ο οποίος ήταν στην φυλακή για κάποια στάση στην πόλη και για φόνο.

        Πάλι λοιπόν τους μίλησε ο Πιλάτος θέλωντας να απολύσει τον Κύριο. Αυτοί φώναζαν, σταύρωσον σταύρωσον Αυτόν. Και πάλι τρίτη φορά τους είπε, και τι κακό έκαμε; Καμιά αιτία θανάτου δεν Του βρίσκω, αφού λοιπόν Τον πεδεύσω θα Τον απολύσω. Αλλά εκείνοι επέμεναν με μεγάλες φωνές, και ζητούσαν να σταυρωθεί. Και οι φωνές αυτών και των αρχιερέων υπερίσχυαν. Και ο Πιλάτος αποφάσισε να γίνει το θέλημα τους. Και τους απέλυσε τον φυλακισμένο για στάση και φόνο, τον οποίον καραζητούσαν, και παρέδωσε τον Κύριο στο θέλημα τους.

      Και καθώς Τον έφεραν έξω έπιασαν τον Σίμωνα Κυρηναίο που ερχόταν από το χωράφι, και του έθεσαν πάνω του το σταυρό, για να τον κουβαλάει πίσω από τον Κύριο. Τον ακολουθούσε πολύς κόσμος, και γυναίκες οι οποίες οδύρονταν και θρηνούσαν. Και ο Κύριος τους είπε, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για Εμένα, αλλά να κλαίτε για τους εαυτούς σας και για τα παιδιά σας. Γιατί έρχονται ημέρες στις οποίες θα πουν, μακάριες είναι οι στείρες και οι κοιλιές που δεν γέννησαν, και οι μαστοί που δεν θήλασαν. Τότε θα αρχίσουν να λένε στα βουνά, σκεπάστε μας, γιατί αν στο υγρό ξύλο τα κάνουν αυτά, τι θα γίνει στο ξερό; Ηταν και δύο άλλοι μαζί Του, οι οποίοι ήταν κακούργοι.

         Και όταν ήρθαν στον τόπο τον ονομαζόμενο Κρανίον, εκεί Τον σταύρωσαν, και τους κακούργους, τον ένα δεξιά, και τον άλλο αριστερά. Και ο Κύριος έλεγε, Πατέρα συγχώρεσε τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν. Μοίρασαν μεταξύ τους τα ρούχα Του, και έβαλαν κλήρο, και ο λαός έστεκε και κοίταζε. Και οι άρχοντες έπαιζαν μαζί τους και έλεγαν, άλλους έσωσε, ας σώσει τον Εαυτό Του, εάν Αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός του Θεού. Επαιζαν και οι στρατιώτες και Του πρόσφεραν ξύδι, και έλεγαν, εάν είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον Εαυτό Σου. Ηταν και επιγραφή από πάνω Του, γραμμένη στα Ελληνικά, Ρωμαϊκά και Εβραϊκά. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ. Ενας των σταυρωμένων Τον βλαστημούσε λέγοντας, αν Εσύ είσαι ο Χριστός, σώσε τον Εαυτό Σου και εμάς. Και ο άλλος τον επέπληξε λέγοντας, ούτε το Θεό δεν φοβάσαι μέσα στην καταδίκη σου; Και εμείς μεν δίκαια, γιατί μας άξιζε η τιμωρία, Αυτός όμως δεν έκαμε κανένα κακό. Και είπε στον Κύριο, Κύριε θυμήσου με όταν έρθεις στη Βασιλεία Σου.

       Και ο Κύριος του είπε, αλήθεια σου λέω, σήμερα θα είσαι μαζί Μου στον παράδεισο. Ηταν περίπου έκτη ώρα, και έγινε σκοτάδι σε όλη τη γη ως την εννάτη ώρα. Και σκοτίνιασε ο ήλιος και σκίστηκε στη μέση το καταπέτασμα του ναού, και ο Κύριος φώναξε με μεγάλη φωνή και είπε, Πατέρα Μου στα Χέρια Σου παραδίνω το Πνεύμα Μου. Και αφού είπε αυτά, έφυγε. Οταν ο εκατόνταρχος είδε τα γενόμενα δόξασε το Θεό λέγοντας, πράγματι ο Ανθρωπος ήταν δίκαιος. Και όλος ο λαός που ήρθε σε αυτή τη θεωρία, βλέποντας τα γενόμενα επέστρεφαν χτυπώντας τα στήθια τους. Εστεκαν μακριά όλοι οι γνωστοί Του, και οι γυναίκες οι οποίες Τον είχαν ακολουθήσει απ?την Γαλιλαία και τα έβλεπαν. Και ένας άνδρας με το όνομα Ιωσήφ ο οποίος ήταν βουλευτής, άνθρωπος αγαθός και δίκαιος, αυτός δεν συμφώνησε με την βουλή και την πράξη τους, και ήταν απ?την Αριμαθαία πόλη της Ιουδαίας, και αυτός περείμενε την Βασιλεία του Θεού, αυτός πήγε στον Πιλάτο και του ζήτησε το Σώμα του Κυρίου.

      Και αφού Το κατέβασε απ?το σταυρό, Το τύλιξε με σεντόνι, και Το έθεσε σε μνημείο λατομημένο, όπου κανείς ακόμα δεν είχε ενταφιαστεί. Και ήταν ημέρα Παρασκευή και ξημέρονε το Σάββατο. Ακολούθησαν και γυναίκες οι οποίες είχαν έρθει μαζί Του από την Γαλιλαία, και είδαν το μνημείο, και πως ετέθει το Σώμα Του. Και αφού επέστρεψαν ετοίμασαν αρώματα και μύρα, και το μεν Σάββατο ησύχασαν σύμφωνα με την εντολή.

Κεφάλαιο 24. Την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ενώ ήταν ακόμα πολύ πρωί ήρθαν στο μνήμα φέρνοντας τα αρώματα που ετοίμασαν και άλλα πράγματα μαζί τους. Βρήκαν τον λίθο αποκυλισμένο από το μνημείο. Και αφού εισήλθαν δεν βρήκαν το Σώμα του Κυρίου. Και ενώ απορούσαν για το τι έγινε, δυό Αγγελοι στάθηκαν μπροστά τους με ρούχα που άστραφταν. Καθώς αυτές φοβήθηκαν και έκλιναν τα πρόσωπα τους προς τη γη, τις είπαν οι Αγγελοι, τι ζητάτε, τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αναστήθηκε. Θυμηθήτε πως σας μίλησε όταν ήταν στην Γσλιλαία, ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών, και να σταυρωθεί, και την Τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Και θυμήθηκαν τα λόγια Του, και αφού επέστρεψαν απ?το μνημείο απήγγειλαν όλα αυτά στους ένδεκα, και σε όλους τους άλλους. Ηταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η Ιωάννα και Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και άλλες μαζί τους οι οποίες τα έλεγαν στους αποστόλους. Και τα λόγια τους, τους φάνηκαν σαν φλυαρία, και δεν τις πίστεψαν. Και σηκώθηκε ο Πέτρος και έτρεξε στο μνημείο, και έσκυψε και είδε μόνο τα σάβανα. Και ανεχώρησε θαυμάζοντας το Μέγα Γεγονός. 

        Και δυο από αυτούς πήγαιναν αυτή την ημέρα σε μια κώμη ονομαζόμενη Εμμαούς, η οποία απήχε εξήντα στάδια απ?την Ιερουσαλήμ, και μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που έγιναν. Και ενώ μιλούσαν τους πλησίασε ο Κύριος και προχωρούσε μαζί τους. Αλλά τα μάτια τους ήταν από άνωθεν κρατημένα για να μην Τον γνωρίσουν. Και τους είπε, τι συζητάτε μεταξύ σας περπατώντας και είσαστε σκυθρωποί; Και είπε ο ένας ονομαζόμενος Κλέοπας, μόνο εσύ κατοικείς στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες αυτά που έγιναν αυτές τις ημέρες; Και ο Κύριος τους είπε, ποιά; Και αυτοί είπαν, σχετικά με τον Ιησού τον Ναζωραίο, ο οποίος εστάθηκε προφήτης, δυνατός με έργο και λόγο ενώπιον του Θεού και όλου του λαού, και πως Τον παρέδωσαν οι αρχιερείς και οι άρχοντες μας σε καταδίκη θανάτου, και Τον σταύρωσαν. Εμείς ελπίζαμε ότι Αυτός είναι που θα λυτρώσει τον Ισραήλ.

        Αλλά και για όλα αυτά, είναι σήμερα η Τρίτη ημέρα αφού έγιναν, αλλά και κάποιες γυναίκες μας, μας κατέπληξαν, γιατί πήγαν το πρωί στο μνημείο, και επειδή δεν βρήκαν το Σώμα Του, ήρθαν και μας είπαν ότι είδαν οπτασία Αγγέλων, οι οποίοι τις είπαν ότι ζει. Και κάποιοι από εμάς πήγαν στο μηνμείο, και το βρήκαν έτσι όπως και οι γυναίκες, όμως τον Κύριο δεν Τον είδαν. Και ο Κύριος τους είπε, ω ανόητοι και αργοί στην καρδιά στο να πιστεύετε σε όλα όσα μίλησαν οι προφήτες, δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά ο Χριστός, και να εισέρθει στη δόξα Του; Και άρχισε απ?τον Μωυσή και από όλους τους προφήτες να τους ερμενεύει τα γραμμένα περί Αυτού, σε όλες τις γραφές. Και πλησίαζαν στην κώμη όπου πήγαιναν, και ο Κύριος είπε ότι πήγαινε μακρύτερα. Και Τον πίεζαν λέγοντας, μείνε μαζί μας, γιατί πλησιάζει το βράδυ, και η ημέρα έκλισε. Και εισήρθε να μείνει μαζί τους. 

      Και αφού κάθισε μαζί τους στο τραπέζι, πήρε το ψωμί και ευλόγησε, και αφού το έκοψε τους έδωσε να φάνε. Τότε άνοιξαν τα μάτια τους και Τον γνώρισαν, και ο Κύριος χάθηκε απ?τα μάτια τους. Και έλεγαν μεταξύ τους, δεν καιγόταν η καρδιά μας όταν μας μιλούσε στο δρόμο και μας εξηγούσε τις γραφές; Και σηκώθηκαν την ίδια ώρα και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ, και βρήκαν μαζεμένους τους έντεκα, και τους άλλους μαζί τους, οι οποίοι έλεγαν, πράγματι αναστήθηκε ο Κύριος και εμφανίστηκε στον Σίμωνα. Και αυτοί τους διηγήθηκαν αυτά που συνέβηκαν στο δρόμο, και πως Τον αναγνώρισαν ενώ έκοβε το ψωμί. Και ενώ τα έλεγαν αυτά, ο Κύριος στάθηκε ανάμεσα τους και τους είπε, ειρήνη  σε εσάς. Εκείνοι έμειναν κατάπληκτοι, και φοβήθηκαν, νόμιζαν ότι έβλεπαν Πνεύμα. Και ο Κύριος τους είπε, γιατί είσαστε ταραγμένοι; Και γιατί ανεβαίνουν στις καρδιές σας διαλογισμοί; Κοιτάχτε τα Χέρια Μου, και τα Πόδια Μου, ότι Αυτός Είμαι Εγώ, ψηλαφήστε και δείτε, γιατί το πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, καθώς Με βλέπετε Εμένα να έχω. Και αφού είπε αυτά, τους έδειξε τα Χέρια Του και τα Πόδια Του. Και ενώ αυτοί από τη χαρά τους απιστούσαν και θαύμαζαν, τους είπε, έχετε τίποτα φαγώσιμο;  Και Του έδωσαν ένα μέρος από ψημένο ψάρι και κηρήθρα από μέλι. Και πήρε μπροστά τους και έφαγε.

     Και τους είπε, αυτοί είναι οι λόγοι που σας μίλησα όταν ήμουν μαζί σας ότι πρέπει να πληρωθούν όλα τα γραμμένα στο νόμο του Μωυσή, και στους προφήτες και ψαλμούς για Εμένα. Τότε άνοιξε ο νους τους για να καταλάβουν τις γραφές. Και τους είπε, ότι έτσι γράφτηκαν και έτσι έπρεπε να πάθει ο Χριστός, και να αναστηθεί εκ νεκρών την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομα Του μετάνοια και άφεση αμαρτιών, σε όλα τα έθνη, αρχίζοντας από την Ιερουσαλήμ. Εσείς είσατε μάρτυρες όλων αυτών, και ιδού Εγώ στέλνω την επαγγελία του Πατέρα Μου σε εσάς, εσείς να μείνετε στην πόλη Ιερουσαλήμ, ώσπου να ντυθήτε δύναμη εξ ύψους. Και τους έφερε έξω ως την Βηθανία, και ύψωσε τα Χέρια Του και τους ευλόγησε, και ενώ τους ευλογούσε, αποχωρίστηκε απ?αυτούς και ανέβαινε στον ουρανό. Και αυτοί Τον προσκύνησαν και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά. Και ήταν για πάντα στον ιερό δοξάζοντας και υμνούντες το Θεό.  

 

ΠΡΑΞΕΙΣ  ΤΩΝ  ΑΠΟΣΤΩΛΩΝ

        2 Κεφάλαια.Τον μεν πρώτο λόγο έκαμαν, ω Θεόφιλε, πάνω σε όλα όσα άρχισε ο Κύριος να κάνει και να διδάσκει ως την ημέρα που ανελήφθηκε, αφού μέσω του Αγίου Πνεύματος έδωσε εντολές στους αποστόλους τους οποίους επέλεξε, και εφανέρωσε σε αυτούς  τον Εαυτό Του ζωντανό, μετά τα Πάθη Του με πολλά τεκμήρια, εμφανιζόμενος σαράντα ημέρες, και μιλώντας τα περί της Βασιλείας του Θεού. Και επικοινωνώντας μαζί τους, τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από την Ιερουσαλήμ, αλλά να περειμένουν την επαγγελία του Πατέρα, την οποία ακούσατε, είπε, από Εμένα. Γιατί ο μεν Ιωάννης βάπτιζε με νερό, εσείς όμως θα βαπτιστήτε με το Αγιο Πνεύμα. Εκείνοι λοιπόν Τον ρώτησαν, Κύριε μήπως σε τούτο τον καιρό θα αποκαταστήσεις την βασιλεία του Ισραήλ;

      Και ο Κύριος τους είπε, δεν ανήκει σε εσάς να γνωρίζετε τους χρόνους ή τους καιρούς, οι οποίοι είναι στην εξουσία του Πατέρα, αλλά θα λάβετε δύναμη όταν έρθει σε εσάς το Αγιο Πνεύμα, και θα είσαστε μάρτυρες για Εμένα και στην Ιερουσαλήμ, και σε όλη την Ιουδαία και Σαμάρεια και έως το τελευταίο μέρος της γης. Και αφού είπε αυτά, και καθώς Τον έβλεπαν ανελήφθηκε, και σύνεφο Τον πήρε απ?τα μάτια τους. Και ενώ κοίταζαν στο ουρανό όταν ο Κύριος ανέβαινε, δυο Αγγελοι με λευκά ρούχα στάθηκαν κοντά τους οι οποίοι είπαν, άνδρες Γαλιλαίοι τι στέκεστε και κοιτάζετε προς τον ουρανό; Αυτός ο Κύριος Ιησούς που ανελήφθηκε από εσάς στον ουρανό,  θα έρθει έτσι με τον ίδιο τρόπο που πορεύρεται στον ουρανό.  

     Τότε επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ απ?το όρος των Ελαιών, το οποίο είναι κοντά στην Ιερουσαλήμ και απέχει δρόμο Σαββάτου. Και όταν εισήρθαν ανέβηκαν στο ανώγιο που είχαν κατάλυμα οι έντεκα μαθητές. Ολοι αυτοί περείμεναν μαζί σαν ένας στην προσευχή και στην δέηση, με τις γυναίκες, μεταξύ των οποίων ήταν και η Μητέρα του Κυρίου και τα αδέρφια Του. Και εκείνες τις ημέρες σηκώθηκε ο Πέτρος στην μέση των μαθητών ήταν περίπου όλοι μαζί γύρω στους εκατόν είκοσι και είπε, αδερφοί έπρεπε να πληρωθεί η γραφή την οποία προείπε το Αγιο Πνεύμα με το στόμα του Δαβίδ σχετικά με τον Ιούδα, ο οποίος έγινε οδηγός αυτών που συνέλλαβαν τον Κύριο, γιατί ήταν αριθμησμένος μαζί μας, και πήρε την μερίδα αυτής της υπηρεσίας. Αυτός λοιπόν απέκτησε χωράφι από τον μισθό της αδικίας, και έπεσε μπρούμυτα και σχίστηκε στη μέση, και ξεχύθηκαν τα εντόσθια του. Και τό έμαθαν όλοι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, ώστε εκείνο το χωράφι ονομάστηκε από την δική τους διάλεκτο Ακελδαμά, το οποίο σημαίνει, χωράφι αίματος. Γιατί είναι γραμμένο στο βιβλίο των ψαλμών, ας γίνει η κατοικία του έρημος, και ας μην κατοικεί κανένας εκεί, και, άλλος ας πάρει την θέση του. Πρέπει λοιπόν από τους άνδρες που ήρθαν μαζί μας όλο τον καιρό από όταν ήρθε και εξήλθε σε εμάς ο Κύριος, αρχίζοντας από το βάπτισμα του Ιωάννη ως την ημέρα που ανελήφθηκε ο Κύριος από εμάς, ένας από αυτούς να γίνει μαζί μας μάρτυρας της ανάστασης Του. Και έστησαν δύο, τον Ιωσήφ τον καλούμενο Βαρσαβά, ο οποίος επωνομάστηκε Ιούστος και Ματθία. Και είπαν προσευχόμενοι, Εσύ Κύριε καρδιογνώστη όλων, ανάδειξε έναν από τους δύο τους οποίους επέλεξες, για να λάβει το μέρος της υπηρεσίας και της αποστολής, από την οποία εξέπεσε ο Ιούδας για να απέλθει στον τόπο του. και έδωσαν τους κλήρους τους, και έπεσε ο κλήρος στον Ματθία, και έγινε ένας από τους αποστόλους.

Κεφάλαιο 2. Οταν ήρθε η ημέρα της Πεντηκοστής ήταν όλοι μαζεμένοι στο ίδιο μέρος, και ξαφνικά ακούστηκε ήχος από τον ουρανό σαν άνεμος που φυσούσε βίαια και γέμισε όλο το σπίτι που ήταν καθισμένοι. Και φάνηκαν σε αυτούς γλώσσες φωτιάς και κάθισε μια  στον καθένα. Και γέμισαν απ?το Αγιο Πνεύμα και άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες, σύμφωνα με το τι τους έδινε το Αγιο Πνεύμα να μιλούν. Στην Ιερουσαλήμ κατοικούσαν Ιουδαίοι, και άνθρωποι ευλαβείς από όλα τα έθνη του κόσμου. Και καθώς ακούστηκε αυτή η φωνή μαζεύτηκε το πλήθος και ταράχτηκε γιατί τους άκουγαν να μιλούν την κάθε διάλεκτο που μιλούσε το κάθε έθνος στο οποίο ανήκαν. Ηταν όλοι κατάπληκτοι και θαύμαζαν και έλεγαν μεταξύ τους, αυτοί που μιλούν δεν είναι όλοι Γαλιλαίοι; Και πως εμείς τους ακούμε να μιλούν την δική μας διάλεκτο την οποία μάθαμε αφότου γεννηθήκαμε;  Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίτες, και αυτοί που κατοικούσαν στην Μεσοποταμία, στην Ιουδαία και Καππαδοκία, στον Πόντο και στην Ασία, στη Φρυγία και στην Παμφυλία, στην Αίγυπτο και στα μέρη του Λιβύης προς την Κυρήνια, οι Ρωμαίοι που κατοικούσαν εκεί, Ιουδαίοι και προσήλυτοι, Κρητικοί και Αραβες, τους ακούμε να μιλούν τη γλώσσα μας, τα μεγαλεία του Θεού.

       Εθαύμαζαν όλοι και απορούσαν, και έλεγε ο ένας στον άλλον, τι σημαίνει αυτό; Αλλοι πάλι κορόϊδευαν και έλεγαν, αυτοί είναι μεθυσμένοι από γλυκό κρασί. Και ο Πέτρος μαζί με τους έντεκα ύψωσε τη φωνή του και τους μίλησε, άνδρες Ιουδαίοι και όλοι εσείς που κατοικήτε στην Ιερουσαλήμ, ας είναι τούτο γνωστό σε εσάς, και ακούστε τα λόγια μας, γιατί αυτοί δεν είναι μεθυσμένοι όπως εσείς νομίζετε, γιατί άλλωστε είναι ακόμα πρωΐ, είναι η τρίτη ώρα της ημέρας, αλλά ότι γίνεται αυτή τη στιγμή  είναι  προφητευμένο από τον Προφήτη Ιωήλ. Και στις εσχάτες ημέρες λέει ο Θεός, θα εκχύνω από το Πνεύμα Μου σε κάθε σάρκα και τα παιδιά σας θα προφητεύσουν, και οι θυγατέρες σας και οι νεανίσκοι σας θα δουν οράματα, και οι ηλικιωμένοι σας θα δουν ονείρατα, και θα δείξω τέρατα πάνω από τον ουρανό, και σημεία κάτω στη γη, αίμα και φωτιά και ατμίδα καπνού. Ο ήλιος θα μετατραπεί σε σκοτάδι, και η σελήνη σε αίμα, πριν έρθει η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και επιφανής. Και όποιος επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί.               

 

    Καθώς Πιστεύω. Κάποιοι Απόστολοι και άλλοι μαθητές πίστευαν ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στην εποχή τους, γιαυτό είχαν παρερμηνεύσει κάποια γραπτά των Προφητών. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι όταν αναφέρονται σε κάποιες λίγες προφητείες, (όχι σε όλες) τις αναφέρουν κάπως μπερδεμένα και όχι ακριβώς όπως γράφτηκαν. Για παράδειγμα ο Λουκάς παραπέμπει στην προφητεία του Ιωήλ, και αρχίζει με τα λόγια, "στις εσχάτες ημέρες λέει ο Θεός θα εκχέω από του Πνεύματος Μου σε κάθε σάρκα κλπ". Ομως ο Ιωήλ (Ιωήλ κεφ. β, 2: 28 έως 32.) γράφει, Μετά από αυτά, δηλαδή μετά από κάποια προηγούμενα στα οποία αναφέρεται, θα εκχέω το Πνεύμα Μου επί πάσα σάρκα. Στη συνέχεια τα λόγια των εδαφίων 30 και 31 αναφέρονται στα τελευταία χρόνια, όπου ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι και η σελήνη σε αίμα πριν έρθει η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής. Σαφώς με αυτά τα λόγια εννοεί τις τρομερές καταστάσεις οι οποίες θα επικρατούν σε όλο τον κόσμο πριν την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Αλλά τόσο ο Λουκάς όσο και άλλοι νόμιζαν ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στην εποχή τους, και γιαυτό παραπέμπει μεν στα λόγια του Ιωήλ, επειδή το ένα μέρος της προφητείας αναφέρεται στην ημέρα της Πεντηκοστής, αλλά  αρχίζει με τα λόγια, "στις εσχάτες ημέρες". Θα πρέπει όμως να σημειώνω ότι μάλλον σωστά πολλοί ερμηνεύουν τις "εσχάτες ημέρες" σαν όλη την περίοδο που αρχίζει από την Γέννηση του Κυρίου ως το τέλος του κόσμου.

         Σχετικά επίσης με τις παρεξηγημένες "ξένες γλώσσες" ο Λουκάς δεν εννοεί καθόλου ότι το Αγιο Πνεύμα τους έδωσε να μιλούν κάποιες επουράνιες γλώσσες, άγνωστες για τους ανθρώπους. Ο Λουκάς σαφώς λέει, ότι στην Ιερουσαλήμ κατοικούσαν άνθρωποι από διάφορα έθνη, και όλοι άκουγαν από τους Αποστόλους οι οποίοι ήταν Γαλιλαίοι να μιλούν τη κάθε δική τους διάλεκτο. Και απορούσαν και έλεγαν, πως γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να ξέρουν τις γλώσσες τις οποίες μάθαμε εμείς αφότου γεννηθήκαμε! Δεν επρόκειτο λοιπόν για άγνωστες επουράνιες γλώσσες, αλλά για γλώσσες τις οποίες μιλούσαν οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι κατάγονταν από διάφορα έθνη, και οι Απόστολοι μέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος μιλούσαν αυτές τις γλώσσες χωρίς να τις ήξεραν πρίν. Φαίνεται επίσης ότι αυτή η φώτιση με τις γλώσσες, ήταν πρόσκαιρη, δηλαδή οι Απόστολοι μιλούσαν αυτές τις γλώσσες εκείνη την ημέρα και ίσως για κάποιο λίγο διάστημα.

        Μετά ξαναέγιναν οι φυσιολογικοί και ανθρώπινοι μάρτυρες του Κυρίου. Και πολύ σαφώς δεν μιλούσαν άγνωστες επουράνιες γλώσσες. Και όμως συναντάμε Χριστιανούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μιλούν κάποιες επουράνιες γλώσσες τις οποίες ούτε οι ίδιοι καταλαβαίνουν τι λένε, και ούτε λένε οι άλλοι μπορούν να καταλάβουν. Αλλά τότε, γιατί θα δώσει ο Θεός μια γλώσσα σε έναν άνθρωπο όταν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν την καταλαβαίνει, και βεβαίως αφού δεν την καταλαβαίνει δεν μπορεί και να εκφράσει ή να εξηγήσει κάτι  με αυτή τη γλώσσα!  Η? μήπως μπορεί κάποιος να δοξάζει και να ευχαριστεί το Θεό  χωρίς να ξέρει τι λέει! 

        Δυστυχώς έχουν παρερμηνεύσει πολλά πράγματα, όπως επίσης παρερμήνευασαν τα λόγια, βάπτιση δια του Αγίου Πνεύματος, και έτσι νομίζουν ότι όλα όσα πιστεύουν, τους τα αποκάλυψε το Αγιο Πνεύμα. Ο Ιωάννης έλεγε, εγώ σας βαπτίζω με νερό αλλά ο Κύριος θα σας βαπτίζει με το Αγιο Πνεύμα. Δηλαδή εγώ σας καλώ να βαπτιστήτε, το οποίο σημαίνει σας καλώ να ομολογήσετε μετάνοια, και με αυτή την πράξη της βάπτισης στο νερό ζητάτε να ανήκετε στον λαό του Θεού. Γιατί το νερό της βάπτισης συμβολίζει το λαό του Θεού, και εκείνος που βαπτίζεται ζητάει να ανήκει σε αυτό το λαό. Αλλά ο Ιωάννης ήταν άνθρωπος και δεν μπορούσε ο ίδιος να καταξιώσει κάποιον ώστε να ανήκει στο λαό του Θεού, γιατί παρόλο Προφήτης δεν είχε όμως τέτοια δύναμη και εξουσία. Μόνο ο Κύριος με την Θυσία Του καταξιώνει τον άνθρωπο, και ο Κύριος είναι ο Θεός. Το Αγιο Πνεύμα που επίσης είναι ο Θεός, τον επιβαιβεώνει ότι σώθηκε. Βάπτιση δια του Αγίου Πνεύματος σημαίνει την πνευματική βάπτιση η οποία τον καταξιώνει, και του αποκαλύπτει ότι ανήκει στο λαό του Θεού. Το Αγιο Πνεύμα επίσης τον ελέγχει όταν αμαρτάνει και τον φωτίζει να κατανοήσει μέσα στα επιτρεπτά όρια και ανάλογα με τις περιστάσεις, και ανάλογα με το τι ξέρει και τι ζητάει.

      Για παράδειγμα, ένας Χριστιανός διαβάζει τη Βίβλο, και επειδή έμαθε ότι γράφεται στη Βίβλο είναι Λόγος του Θεού, καταλήγει να δέχεται ακόμα και τα τόσα εγκλήματα και τις αδικίες σαν Λόγος του Θεού. Τι θα πει λοιπόν το Αγιο Πνεύμα σε έναν τέτοιο άνθρωπο, και σε τι θα τον φωτίσει; Γιατί και αυτά γράφονται στη Βίβλο σαν Λόγος του Θεού, και αυτά πιστεύει, αλλά απερίσκεπτα, ή από φόβο. Ναι λέει, εγώ πιστεύω ότι γράφεται, ο Θεός έδωσε εντολή σε ?άγιους? ανθρώπους να σφάζουν παιδιά! Επομένως δεν είναι άξιος να φωτιστεί περισσότερο, γιατί με το να δέχεται το άδικο και το παράλογο σαν Λόγος του Θεού, κλείνει ο ίδιος την είσοδο της παραπέρα φώτισης του. Ενώ αν έχει δυνατή πίστη και τα αρνηθεί όλα αυτά και πει όχι, δεν είναι δυνατόν το έγκλημα και η αδικία να έχουν σχέση με το Θεό, τότε το πράγμα αλλάζει, γιατί νοιώθει καλύτερα το Θεό, και αρνήται να δεχτεί ότι δεν πρέπει να δεχτεί, οπότε το Αγιο Πνεύμα τον καταξιώνει και τον φωτίσει να καταλάβει την αλήθεια. 

 

       Η περίπτωση των Αποστόλων ήταν διαφορετική, γιατί ήταν οι μάρτυρες του Κυρίου, και ήταν αυτοί που θα μετέφερναν στον κόσμο την διδασκαλία Του. Γιαυτό το λόγο το Αγιο Πνεύμα δεν τους βάπτισε απλώς με την έννοια της επιβεβαίωσης ότι σώθηκαν, αλλά τους φώτισε περισσότερο, γιατί έπρεπε να τους κάμει να κατανοήσουν την διδασκαλία του Κυρίου. Από εκεί και πέρα τους άφησε μόνους τους ώστε να γράψουν και να κηρύξουν σύμφωνα με την δική τους πια γνώση και εμπειρία, και σαν φυσιολογικοί μάρτυρες σύμφωνα με τη μνήμη τους, γιατί επαναλαμβάνουμε η μαρτυρία τους απευθυνόταν σε έναν σκληροτράχηλο κόσμο ο οποίος θα την αρνιώταν σαν ψεύτικη,  και κατά συνέπεια αν  το Αγιο Πνεύμα τους υπαγόρευε τι να πουν και τι να γράψουν, τότε ο κόσμος θα βλασφημούσε το Αγιο Πνεύμα, και μια τέτοια βλασφήμια δεν συγχωρείται.

    Ο Θεός προφυλάει τον κόσμο, και τον βοηθάει με κάθε τρόπο να σωθεί. Αλλο ήταν η απολογία μπρος σε πανούργους δικαστές για τους οποίους δεν υπήρχε ελπίδα να σωθούν, ή αν ήταν κάποιος να σωθεί, δεν θα βλασφημούσε, και γιαυτό ο Κύριος τους είπε, όταν θα βρεθούν σε μια τέτοια θέση, να μην τους απασχολεί πως θα μιλήσουν και τι θα πουν, γιατί εκείνη την ώρα θα τους δοθεί από άνωθεν τι να πουν. Αλλά και αυτά ακριβώς τα λόγια, επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι πριν βρεθούν μπροστά σε δικαστές, μιλούσαν από μόνοι τους, και δεν τους υπαγόρευε το Αγιο Πνεύμα τι να πουν και τι να γράψουν. Επαναλαμβάνουμε ότι ο Κύριος τους είπε, όταν σας φέρουν μπροστά σε δικαστές μην μεριμνάτε πως και τι θα πείτε, και άρα πολύ σαφώς πριν βρεθούν μπροστά σε δικαστές μιλούσαν και έγραφαν από μόνοι τους.

   

        Ζαχαρίας ιδ 14: 12 έως 15. Και αυτή θα είναι η πληγή με την οποία ο Κύριος θα πληγώσει όλους τους λαούς που στρατεύτηκαν ενάντια στην Ιερουσαλήμ, η σάρκα τους θα αποχωρίζεται ενώ θα στέκονται στα πόδια τους, και τα μάτια τους θα διαλύονται μέσα στις τρύπες τους, και η γλώσσα τους θα διαλύεται μέσα στο στόμα τους. Και εκείνη την ημέρα θα είναι μεταξύ τους μεγάλη ταραχή, ταραχή απ?τον φόβο του Κυρίου, και ο καθένας θα πιάνει το χέρι του πλησίον του, και το χέρι του θα εγείρεται κατά του χεριού του πλησίον του. Και ο Ιούδας θα πολεμήσει στην Ιερουσαλήμ, και όλος ο πλούτος των εθνών γύρω θα μαζευτεί, χρυσάφι και αργύριο και ρούχα σε μεγάλο πλήθος. Και η πληγή του αλόγου, και του όνου, του ημίονου, της καμήλας και όλων των ζώων που θα είναι σε εκείνα τα στρατόπεδα, έτσι θα είναι αυτή η πληγή. (Αυτές οι προφητείες, όπως, η σάρκα θα αποχωρίζεται ενώ θα στέκονται στα πόδια τους, και τα μάτια τους θα διαλύονται μέσα στις τρύπες τους, και η πληγή του αλόγου και του όνου, και όλων των ζώων, θα είναι όπως εκείνη των στρατοπέδων, σαφώς αναφέρονται σε μεγάλες ταραχές με πυρηνικούς πολέμους, κάτι που τότε ήταν εντελώς άγνωστο!)