ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Αυτή η κριτική στρέφεται μόνο ενάντια σε
εκείνα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, που κατά τη γνώμη μου βλασφημούν το Θεό, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.
Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.
Ιακώβ και Ησαύ
Ας δούμε την
ιστορία των δυο αδερφών, με το περιβόητο πιάτο φακής, και την διαμάχη τους για
τα πρωτοτόκια. Ο Ιακώβ και Ησαύ ήταν σύμφωνα με τα γραπτά δύδιμα αδέλφια,
παιδιά του Ισαάκ και της Ρεβέκκας. Το όνομα Ιακώβ μεταφράζεται σε Υποσκελιστής,
δηλαδή ο άνθρωπος που ξεπερνάει τους άλλους με πλάγια μέσα. Ο Ησαύ
μετονομάστηκε σε Εδώμ που σημαίνει κόκκινος, λόγω που, είχε κόκκινη χροιά, και
μάλιστα γεννήθηκε πολύ "τριχωτός",
καθώς γράφεται, το οποίο μάλλον σημαίνει, άγριος και ατίθασος. Ο Ιακώβ βγήκε
απ’την κοιλιά της μάνας του δεύτερος μετά τον Ησαύ, και μάλιστα του
"κρατούσε"
την πτέρνα. Είναι λοιπόν προφανές, αυτά τα γραπτά, ή μάλλον τα αληθινά γραπτά
του Μωυσή, μιλούν παραβολικά και συμβολικά! Ο Ιακώβ του
κρατούσε τη πτέρνα, πράγμα που με κανένα τρόπο δεν ερμηνεύεται κυριολεκτικά. Και
άρα δεν έχουν κυριολεκτική σχέση με τα δυο παιδιά του Ισαάκ. Δεν θα ήταν
δυνατόν, το ακόμα αγέννητο μωρό Ιακώβ να κρατάει την πτέρνα του αδελφού του,
ούτε να μαλώνουν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους!
Τα γραπτά λοιπόν,
μιλούν αλληγορικά και παραβολικά για την ιστορία κάποιων δύο αδερφών, (όχι για
τα παιδιά του Ισαάκ) και αυτά είναι γραπτά του Μωυσή. Αλλά όπως θα δούμε,
υπάρχουν και άλλα γραπτά ανακατεμένα με τα γραπτά του Προφήτη, τα οποία αντανακλούν κυρίως τις επιδιώξεις των μεταγενέστερων αρχόντων. Αντανακλούν
επίσης οδυνηρές καταστάσεις στις πολυτάραχες σχέσεις μεταξύ των λαών του Ισραήλ
και των Εδωμιτών. Στις σχέσεις τους άλλοτε επικρατούσε μια εύθραυστη ειρήνη,
λόγω του φόβου μεταξύ τους που επέβαλλε μια κάποια φιλική συμβίωση, και άλλοτε
τα μίση και τα συμφέροντα έσπαγαν κάθε φράγμα προξενώντας εφιάλτες.
Αντανακλάει επίσης
το μεγάλο πονοκέφαλο με τα πρωτοτόκια, αλλά όχι ακριβώς μεταξύ των δύο αδερφών.
Αυτός ο θεσμός των παλιών θεών, τον οποίο δεν τους ήταν εύκολο να ξεφορτωθούν,
διότι λαθεμένα παρέμεινε σαν νόμος του Θεού, αφορούσε τους ανθρωπο-ιδιοκτήτες
και ιδιοκτήτες γης κλπ, και βέβαια τόσο οι μικροί, όσο και οι μεγάλοι Εβραίοι
ιδιοκτήτες, υπήρχαν μεταγενέστερα του Μωυσή. Οι πρώην δούλοι, που περιπλανιώταν
μέσα στην έρημο, δεν ήταν ιδιοκτήτες, και φυσικά δεν είχαν τίποτα περιουσίες για
να κληρονομήσει ο κάποιος πρωτότοκος.
Αυτός λοιπόν ο θεσμός αφορούσε κυρίως τα
δευτερότοκα παιδιά των αρχόντων, και πλούσιοι άρχοντες μέσα στην έρημο δεν
υπήρχαν. Ωστόσο, ο θεσμός βεβαίως υπήρχε, και αποτελούσε κοινωνικό
πρόβλημα σε κάθε εποχή. Γιαυτό ο Μωυσής σίγουρα κάτι έγραψε, και κάτι δίδαξε
πάνω σε αυτό το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα. Κατανοούμε ότι αυτοί οι παραδοσιακοί
θεσμοί, με τις θυσίες, την περιτομή, τα πρωτοτόκια κλπ, για διάφορους
περιστασιακούς λόγους, και κυρίως για άλλους πιο βαθύτερους, σχετικούς με
κάποια συνθηκιακά δικαιώματα του Μέγα Δράκου, δεν ήταν ο καιρός να
καταργηθούν. Κατά συνέπεια ο Θεός μέσω του Προφήτη Του, δεν θα αποσαφήνιζε όλα
αυτά τα παράδοξα και δαιμονικά, για τα οποία νόμιζαν ότι ήταν δικό Του
θέλημα.
Φαίνεται λοιπόν
ότι ο Μωυσής έγραψε παραβολικά και διδαχτικά, για μια ιστορία κάποιων δύδιμων
αδελφών, την οποία συσχέτισε παρεμφερικά, ώστε η παραβολή να ταυτιστεί με τον
λαό Ισραήλ μέσω των δυό παιδιών του Ισαάκ, τον Ισραήλ και Ησαύ. Εκτός των άλλων
μηνυμάτων που ήθελε να περάσει με τα ονόματα Ιακώβ και Ισραήλ, κυρίως με το
όνομα Ισραήλ, ήθελε επίσης να διδάξει ότι τα αδέρφια είναι πάντα αδέρφια, και
δεν πρέπει να αφήνουν τα συμφέροντα και τα πρωτοτόκια να τους χωρίζουν. Επρεπε ο
λαός σιγά σιγά να συνειδητοποιήσει, ότι τα αδέρφια είναι ίσα μεταξύ τους, έπρεπε
να έχουν αγάπη, και να μην τους χωρίζουν οι περιουσίες και τα πρωτοτόκια.
Αυτή η
διδακτική παραβολή θα έλεγε, ότι ο ένας αδερφός γεννήθηκε λίγα μόνο λεπτά μετά
τον άλλον, και κατά συνέπεια ήταν ίσοι μεταξύ τους, οπότε, έπρεπε να έχουν ίσα
δικαιώματα πάνω στην κληρονομιά του πατέρα. Γιαυτό γράφεται ότι του κρατούσε την
πτέρνα, δηλαδή γεννήθηκαν μαζί, και έπρεπε να έχουν ίσα δικαιώματα. Ωστόσο, ο
πρώτος γιος που γεννήθηκε λίγα λεπτά πρώτος, θεωρούσε τον εαυτό του
πρωτότοκο, και δεν αναγνώριζε ίσα δικαιώματα στον αδερφό του. Το ίδιο επίσης και
ο πατέρας ήταν άδικος με την ευλογία του, διότι ήταν αυστηρά προσηλωμένος στον
θεσμό των πρωτοτοκίων, και μόνο η μάνα τους σαν μάνα, και σαν ως συνήθως
καταπιεσμένη και αδικημένη γυναίκα, έβλεπε ότι αυτό είναι άδικο.
Ετσι συμβούλεψε τον δεύτερο γιο της να χρησιμοποιήσει πλάγια μέσα για να πάρει
αυτός τα πρωτοτόκια. Επειδή όμως χρησιμοποίησε πλάγια μέσα, οι άλλοι γύρω του
τον έλεγαν υποτιμητικά Υποσκελιστή, (Ιακώβ). Εβλεπαν μόνο ότι ο Ιακώβ πήγε
ανάντια στο θεσμό του πρωτότοκου, αλλά μέσα στις τότε κοινωνικές συνθήκες που
ζούσαν, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι και ο θεσμός ήταν επίσης άδικος. Ετσι
ήρθε σε μεγάλη σύγκρουση με τον αδερφό του, με αποτέλεσμα αντί να υπάρχει αγάπη
και ομόνοια μεταξύ τους, να μισεί ο ένας τον άλλον. Στα χρόνια εκείνα ο λόγος
του πατέρα και η ευλογία του ήταν συμβόλαιο, όταν έδινε την ευλογία του δεν
μπορούσε πια να την πάρει πίσω.
Βλέπουμε επίσης στην παραβολή ότι ο πρωτότοκος
παρέδωσε τα δικαιώματα του για ένα πιάτο φακή! Διότι αν κάποιος βρίσκεται σε
κατάσταση πείνας ή αν η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο, δεν είναι σε θέση να
εκτιμήσει πρωτοτόκια ή ό,τι άλλους υλικούς θησαυρούς. Είναι έτοιμος να..., παραδόσει
το βασίλειο του για ένα άλογο, ή να γίνει κλέφτης για μια φρατζόλα ψωμί. Ο
Μωυσής χρησιμοποίησε το πιάτο φακής και ήταν σαν να τους έλεγε, είσαστε αδέρφια
και αντί να έχετε αγάπη μεταξύ σας, μισεί και πολεμάει ο ένας τον άλλον για
γελοία πράγματα. Για ένα πιάτο φακή!
Επαναλαμβάνω, και άσχετα με την παραβολή, ο θεσμός των πρωτοτοκίων άρχισε από
τις πολύ παλιές
εποχές, όταν οι άνθρωποι ζούσαν από το κυνήγι. Οταν πέθαινε ο πατέρας, ο
πρώτος γιος ήταν αυτός που κληρονομούσε τη θέση και το όπλο του και γινόταν
αρχηγός της οικογένειας, αλλά δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κληρονομήσει. Ετσι
φαίνεται ότι ο Μωυσής επινόησε αυτή την παραβολή, ή ίσως να ήταν παραδοσιακή. Η
παραβολή αναφερόταν σε έναν κυνηγό, και ο γέρος πατέρας του ο οποίος δεν
μπορούσε πια να κυνηγήσει, ζητούσε από τον πρώτο γιό του που είχε κληρονομήσει
τη θέση του, να του φέρει να φάει μια φορά ακόμα νόστιμο θήραμα. Ενώ ο άλλος γιός που ήταν και αυτός πρωτότοκος, αλλά δεύτερος στη γέννα,
έμενε μαζί με τη μάνα του.
Ετσι η μάνα η οποία έβλεπε το άδικο, συμβούλεψε τον
δεύτερο γιο της πως να πάρει με πλάγια μέσα την ευλογία του πατέρα, όπως επίσης
και τη θέση του πρωτότοκου, ή ότι άλλο είχε εκείνη η οικογένεια της παραβολής. Ο
Μωυσής χρεισιμοποίησε το πιάτο φακής, για να καταδείξει πόσο ανάξια ήταν τα
πρωτοτόκια. Ηθελε να δείξει για πόσο ευτελή και ανάξια πράγματα, υπήρχε μίσος
ανάμεσα στα δυο αδέρφια. Αντάλλαζαν τους θησαυρούς της ψυχής τους για ένα πιάτο
φακή, αντάλλαζαν την αγάπη και την αδερφοσύνη για ευτελή πράγματα. Ενώ η αγάπη
και η αδερφοσύνη, δεν ανταλλάζονται με τίποτα.
(Η παραβολή απευθύνεται
βεβαίως και σε κάθε άνθρωπο, καθώς όλοι μας λίγο ως πολύ πουλάμε τα ψυχικά μας
πρωτοτόκια, όλοι λίγο ως πολύ, ανταλλάζουμε τους θείους πνευματικούς θησαυρούς
που μας έδωσε ο Θεός, για υλικά/ευτελή πράγματα, για ένα πιάτο φακή!)
Η παραβολή του Μωυσή ή η τροποποιημένη από τον Μωυσή παραδοσιακή ιστορία, έλεγε
επίσης ότι ο πατέρας ήταν τυφλός, και αυτό γιατί εκτός ότι ο Μωυσής ήθελε να
εξηγήσει πως εξαπάτησε ο γιος τον πατέρα του, κυρίως όμως ήθελε να πει ότι η
ευλογία του πατέρα, ο οποίος δεν αναγνώριζε ίσα δικαιώματα στα παιδιά του, ήταν
άδικη και τυφλή ευλογία, οπότε ο Θεός την απέρριψε. Ο πατέρας ήταν (μεταφορικά) τυφλός! Βλέπουμε ωστόσο, ότι η "ευλογία"
καθαγιάζεται, και μάλιστα μιλάει για λαούς και έθνη. Θα τη δούμε στη συνέχεια.
Αυτή λοιπόν την παραβολή ο Μωυσής την συσχέτισε αλληγορικά με τα δίδυμα παιδιά
του Ισαάκ. Στο τέλος η παραβολή θα έλεγε ότι τα δυο αδέρφια πάλεψαν μεταξύ τους,
αλλά ο δεύτερος είχε μετανοήσει που εξαπάτησε τον αδερφό του και τον πατέρα
του, και ζήτησε συγχώρεση απ’το Θεό.
Ο αδερφός του
όμως του επιτέθηκε, και καθώς ο δεύτερος ήταν πιο αδύναμος, ζήτησε βοήθεια
από το Θεό, και ο Θεός τον ενίσχυσε, δίνοντάς του δύναμη να νικήσει τον αδερφό του.
Και επειδή ο Θεός τον ενίσχυσε, ο Μωυσής τον ονόμασε (στην παραβολή) συμβολικά
Ισραήλ, διότι το όνομα σημαίνει ενισχυμένος απ’το Θεό, και τον ταύτισε με τον
δεύτερο γιο του Ισαάκ. Ετσι ο Ιακώβ της παραβολής ο οποίος μετάνοιωσε για την
κακή συμπεριφορά του, συγχωρέθηκε και δικαιώθηκε από το Θεό, και επειδή στην
άνιση πάλη του ζήτησε ενίσχυση, ονομάστηκε Ισραήλ. Τα δυο λοιπόν αυτά ονόματα
ταυτίστηκαν με τον γιο του Ισαάκ. Εννοείται ότι το κανονικό όνομα του γιου του
Ισαάκ ήταν Ισραήλ, ή κάτι άλλο.
Δεν
θα μπορούσε να ήταν Ιακώβ, εφόσον το όνομα σημαίνει
Υποσκελιστής. Σίγουρα ο Ισαάκ δεν θα τον ονόμαζε Υποσκελιστή και μάλιστα από τα
πρώτα του χρόνια. Για ποιό λόγο; Υποτίθεται ότι η διαμάχη για τα πρωτοτόκια
έγινε όταν ήταν ενήλικοι, και ως τότε τι όνομα είχε; Το πρώτο του
όνομα λοιπόν, ήταν μάλλον Ισραήλ. (Βέβαια, γράφεται ότι απ'την γέννησή του
ονομάστηκε Ιακώβ, επειδή λένε κρατούσε του αδερφού του την φτέρνα, αλλά αυτό
μόνο σαν αλληγορία στέκεται!) Ομως και το δικαιωμένο πια όνομα Ιακώβ (λόγω που στην
παραβολή μετάνοιωσε και ζήτησε συγχώρεση) ταυτίστηκε επίσης μαζί του, ταυτίστηκε
με τον αληθινό γιο του Ισαάκ, ο οποίος ήταν πράγματι ευσεβής και δίκαιος, και
ποτέ δεν εξαπάτησε κανένα. Ετσι παρέμεινε περισσότερο γνωστός με το όνομα Ιακώβ.
Ο δικαιωμένος από το Θεό Ιακώβ, και ο ενισχυμένος από το Θεό Ισραήλ.
Ωστόσο, (στην παραβολή) και ο αδερφός του είχε επίσης δίκιο, και έτσι πάνω στην
πάλη, ναι μεν νίκησε ο δεύτερος, ο οποίος μετάνοιωσε και ζήτησε βοήθεια απ’το
Θεό, αλλά και δεν μπόρεσε να φύγει απλήγωτος απ’το δίκαιο του αδερφού του.
Μετατοπίσθηκε ο μηρός του, και από τότε κουτσαίνει ο Ισραήλ. Και εδώ ο
Μωυσής εννοεί βεβαίως τον λαό Ισραήλ, προειδοποιώντας τον ότι πάντα θα πληγώνεται, και
πάντα θα κουτσαίνει στις άδικες διαμάχες και συγκρούσεις με τα αδέρφια του. Του διδάσκει επίσης
ότι όταν "παλεύει" με το Θεό, δηλαδή όταν είναι ευσεβής και δίκαιος, όταν τηρεί
τον Νόμο του Θεού, θα έχει το Θεό μαζί του. Ο Θεός θα είναι πλάϊ του στον δίκαιο
αγώνα του και θα τον ενισχύει, και τότε θα είναι άξιος να λέγεται Ισραήλ. Αυτό
το νόημα βγαίνει από τα διδακτικά γραπτά του Μωυσή, τα οποία είναι σκόρπια εδώ
και εκεί, και ανάμεσα απο ένα σωρό προσθήκες με παρανοήσεις.
Ας δούμε τώρα κάποια άλλα γραπτά, και θα δούμε ότι αντανακλούν άλλους πόθους και
άλλες επιδιώξεις. Βλέπουμε ότι, η "ευλογία του πατέρα" όπως είναι γραμμένη,
δεν ανήκε βέβαια ούτε στον ευσεβή και δίκαιο Ισαάκ, και ούτε ανήκει στα γραπτά
του Μωυσή. Βλέπουμε καθαρά ότι αντανακλάει άλλες εποχές, μεταγενέστερες του
Μωυσή. Αντανακλάει τους πόθους των αρχόντων για κατάκτηση γης και απόκτηση
δούλων, ακόμα και αδερφών. Η "ευλογία" λέει. Λαοί να σου δουλεύουν και έθνη να
σε προσκυνούν, να είσαι κύριος των αδελφών σου και τα παιδιά της μητέρας σου να
σε προσκυνούν. Ενώ η "ευλογία" προς τον άλλον λέει. Εσύ θα είσαι άστεγος και θα
ζείς κάτω απ’τη δροσιά του ουρανού. Τι άλλο ήθελε ο άνθρωπος! Με το μαχαίρι σου
θα ζείς, και για τον αδελφό σου θα δουλεύεις, αλλά όταν γίνεις ισχυρός θα
ελευθερωθείς απ’τον ζυγό του αδελφού σου. Εντάξει, υπήρχε και ελπίδα, γιατί
βεβαίως τους άρχοντες, δεν τους πολυ-ενδιέφερνε τι θα γινόταν μετά το θάνατο
τους.
Βλέπουμε όμως
ξεκάθαρα ότι η «ευλογία του πατέρα» μιλάει για λαούς και έθνη, που έπρεπε να
είναι δούλοι του Ιακώβ και να τον προσκυνούν! Βλέπουμε επίσης ότι η ευλογία
καθαγιάζεται σαν θέληση του Θεού, και άρα μας λένε, ότι ο Θεός και ο άγιος
πατέρας ευλογούσαν την αδικία και την υποδούλωση, ακόμα και αδερφών! Ομως, μιας
και μιλούν και για τον ίδιο τον Ιακώβ, ποιοί λαοί ήταν δούλοι του, και ποιά έθνη
τον προσκύνησαν; Κανένας. Το αντίθετο βλέπουμε. Διαβάζουμε ότι ο
Ιακώβ ήταν φτωχός, και τα παιδιά του υποχρεώθηκαν να φύγουν πεινασμένα στην
Αίγυπτο για να επιβιώσουν. Και αυτό βγαίνει ξεκάθαρα από τα άλλα γραπτά (του
Προφήτη) που είναι ανακατεμένα, και τα οποία μιλούν άλλη γλώσσα.
Ποιοί όμως
ήταν αυτοί που ήθελαν λαούς να είναι δούλοι τους, και έθνη να τους προσκυνούν;
Οι μεταγενέστεροι άρχοντες ήταν αυτοί που είχαν τέτοιους "θεοευλογημένους"
πόθους και επιδιώξεις, αυτοί ήθελαν δούλους να τους δουλεύουν, και έθνη να
τους προσκυνούν. Εδώ μάλιστα υπενθυμίζουμε το θεόπνευστο νόμο του Μωυσή. Κύριον
τον Θεό σου θα προσκυνήσεις και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις. Ποιός λοιπόν καθάγιασε
αυτή την "ευλογία" με τους δούλους και τα προσκυνήματα σαν θέληση του Θεού, και
σαν ευλογία του ευσεβή Ισαάκ; Και πως θα ήταν δυνατόν αφού ο Μωυσής έγραψε
σύμφωνα με τη θέληση του Θεού, να καθαγιάζει επίσης την αδικία και την
υποδούλωση αδερφών; Ιδού λοιπόν οι αποδείξεις.
Ωστόσο ας
παρακολουθήσουμε και κάποια άλλα σημεία της ιστορίας των κυριολεκτικών αδερφών
Ιακώβ, ή Ισραήλ και Ησαύ, όπως είναι γραμμένα, και θα δούμε και άλλες ακόμα
αντιφάσεις. Για παράδειγμα, γράφεται ότι ο Ισαάκ έστειλε τον Ιακώβ στη Συρία να
παντρευτεί γυναίκα, η οποία έπρεπε να ανήκει στη δική τους οικογένεια. Ο Ιακώβ
έφυγε με ένα ραβδί, πέρασε τον Ιορδάνη, και επέστρεψε ύστερα απο πολλά χρόνια με
τις γυναίκες του, τα παιδιά του, και κάποια περιουσία σε ζώα, για τα οποία
δούλεψε να τα αποκτήσει. Εφυγε λοιπόν φτωχός με ένα ραβδί και έγινε δούλος του
πεθερού του για 14 χρόνια.
Δεν βλέπουμε ούτε πριν, ούτε μετά τι κληρονόμησε από
τον πετέρα του, και επομένως τι ήταν αυτό που τον έκαμε να βάλει σε κίνδυνο τη
ζωή του εκβιάζοντας τον Ησαύ; Που βρισκόταν λοιπόν εκείνα τα πλούτη του Ισαάκ,
που ήταν όλες εκείνες οι πλούσιες κληρονομιές και τα πρωτοτόκια; Αλλά ούτε και ο
Ησαύ κληρονόμησε κάτι απ’τον πατέρα του, εκτός από την μεταγενέστερη "κατάρα"
των αρχόντων που ήθελαν τον Εδώμ να είναι δούλος τους, και παρά τους πόθους και
τις πονηρές ευλογίες, οι Εδωμίτες έγιναν εφιάλτες, και όχι δούλοι των αρχόντων
του Ισραήλ.
Τι έγιναν επίσης
οι δούλοι του Αβραάμ; Τι έγιναν εκείνα τα πλούτη σε αργύριο και χρυσάφι και
δούλους και δούλες, που κληρονόμησε ο Ισαάκ; Υπήρχαν μόνο στις επιδιώξεις των
αρχόντων του λαού Ισραήλ, διότι ήθελαν να πείθουν το λαό ότι ήταν και αυτοί το
ίδιο εκλεκτοί και θεοευλογημένοι, και όπως και αυτοί ήταν πλούσιοι και ανθρωπο-ιδιοκτήτες, το
ίδιο ήταν πλούσιος και ο μεγάλος πατέρας, αλλά στην πραγματικότητα φτωχός Αβραάμ.
Γράφεται ότι ο Ιακώβ
γύρισε από τον πεθερό του με δούλους και δούλες, αλλά και πάλι, σύμφωνα με τα
γραπτά του Προφήτη, που είναι μπεδεμένα με τα δικά τους γραπτά, ο Ιακώβ
υποχρεωνόταν να στέλνει τα παιδιά του να βόσκουν κοπάδια και να καλλιεργούν χωράφια, και άσχετα αν τα
νοίκιαζαν ή όχι, δεν γράφεται όμως ότι έστελνε δούλους αντί τα παιδιά του, ή αν
μαζί με τα παιδιά έστελνε και δούλους. Εβοσκαν και δούλευαν
μόνα τους, και
καθώς γράφεται οργάνωσαν με μυστικότητα τον φόνο και στη συνέχεια την πούληση
του Ιωσήφ. Βλέπεις δεν είχαν λόγους συμφέροντος να βάλλουν παντού προσθήκες
πάνω στα γραπτά του Μωυσή, και ούτε κανείς μπορούσε να τους ελέγχει πάνω στο τι
έγραφαν .
Σε αυτά τα
αλληγορικά γραπτά του Μωυσή αναφέρεται επίσης και ο Προφήτης Ωσηέ, κεφ. 12 ιβ
3,4. Οπως έδειξα ο Μωυσής χρησιμοποίησε την συμβολική παραβολή δυο αδερφών, για
τους λόγους που προανέφερα, αλλά οι μεταγενέστεροι πρόσθεσαν τις δικές τους
αντιλήψεις, με αποτέλεσμα να μπερδέψουν τα πάντα. Γράφεται ότι ο Ιακώβ μετά την
πάλη ερώτησε τον άλλον να του πεί το όνομα του, και εκείνος ρώτησε, γιατί ρωτάς
για το όνομα μου; Και εκεί τον ευλόγησε!! Μετά ο Ιακώβ ονόμασε εκείνο το μέρος
Φανουήλ, διότι λένε είδε το Θεό πρόσωπο με πρόσωπο και γλίτωσε η ζωή του. Γεν.
32 λβ: 29, 30. Με άλλα λόγια έγραψαν ότι ο Ιακώβ "πάλευε" με το Θεό! Αν είναι
δυνατόν! Διαβάζουμε επίσης στο κεφ. 33: 10, ότι ο Ιακώβ είπε μετά στον Ησαύ,
παρακαλώ δέξου το δώρο μου, διότι γιαυτό είδα το πρόσωπο σου σαν να έβλεπα
πρόσωπο θεού, και με ευχαρίστησες. Τώρα ποιόν είδε και με ποιόν πάλευε; Είδε το
Θεό και "πάλευε" με το Θεό, ή είδε τον αδερφό του σαν θεό και πάλευε με τον
"θεό" αδερφό του; Τα μπέρδεψαν οι άνθρωποι.
Ο τρόπος για να εξηγήσουμε αυτά τα παράδοξα, με τον Ιακώβ που "πάλευε" με το
Θεό, και τον αδερφό του που τον είδε σαν θεό είναι ο εξής. Σίγουρα υπήρχε κάποιο
μέρος που το ονόμαζαν Φανουήλ. Το Φανουήλ σημαίνει ότι κάποιος είδε το θεό
πρόσωπο με πρόσωπο. Αλλά όχι ότι είδαν τον Θεό Δημιουργό, αλλά κάποιον άλλο
"θεό", ένα πνεύμα ή φάντασμα. Με άλλα λόγια θα υπήρχε κάποιο μέρος, και όχι μόνο ένα,
στο οποίο έλεγαν ότι είδαν κάποιον θεό. Κάποιο πνεύμα
πεθαμένου. Φαντασίες δηλαδή, όπως συνήθως συμβαίνει με παρόμοιες περιπτώσεις.
Απλούστατα, υπήρχε κάποιο μέρος στο οποίο έλεγαν ότι είδαν το πρόσωπο κάποιου
θεού, και το προσάρτησαν στην παραβολική ιστορία του Μωυσή.
Ποιός ξέρει
πόσοι κατά σειρά είχαν βάλει τα χεράκια τους πάνω στα γραπτά του, και τα είχαν
μπερδέψει τόσο πολύ με τα δικά τους, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει κάθε
έννοια και διδαχή του Μωυσή. Τώρα όσον αφορά τον Ιακώβ που σύμφωνα με το
μπέρδεμα είδε τον αδερφό του σαν θεό, επρόκειτο καθαρά για ένα συνηθισμένο
όνειρο το οποίο προσάρτησαν και αυτό στην ίδια ιστορία. Η λέξη θεός αρχικά
εννοούσε τον πεθαμένο γενάρχη, αλλά ακόμα δεν είχαν απαλλαγεί απ’αυτές τις
παραδοσιακές αντιλήψεις. Οταν κάποιος έβλεπε στο όνειρο του έναν άνθρωπο, όπως
συνήθως συμβαίνει, δεν τον έβλεπε βέβαια με σάρκα και οστά, τον έβλεπε άϋλο, και
είτε ζωντανός είτε πεθαμένος για τότε ήταν σαν
να τον έβλεπε σαν θεό.
Βλέπουμε επίσης ότι μέσα στις τότε συνθήκες άγνοιας και μέσα από τα συμφέροντα
τους είχαν παρερμηνεύσει τα πάντα, είχαν παρεξηγήσει την έννοια Ισραήλ,
προσαρμόζωντάς την σύμφωνα με τις επιδιώξεις και τους πόθους των
αρχόντων. Με άλλα λόγια φαντάζονταν, ότι ο Θεός κάνει κάποιον ισχυρό (Ισραήλ)
για να μπορεί να αδικεί τους άλλους, και όταν συνέβαινε να νικούν, και όταν οι
άρχοντες άρπαζαν των άλλων τη γη και το βιός τους και τους μετέτρεπαν σε
δούλους, έλεγαν, ο Θεός μας έδωκε τη νίκη, και ο Θεός μας έδωσε τους
δούλους. Βέβαια, τα ίδια έκαναν όλοι, και όλοι νόμιζαν ότι τους δούλους και τον
άδικο πλούτο τα χάριζε ο Θεός.
Δεν καταλάβαιναν ακόμα, ή δεν τους συνέφερε
να καταλάβουν, ότι ο ισχυρός του Θεού είναι ο δίκαιος και ευσεβής, που δεν μετατρέπει τους αδελφούς του
και τους συνανθρώπους του σε δούλους. Δεν κατάλαβαν ότι περιούσιος λαός του Θεού
είναι μεν οι ευσεβείς του λαού Ισραήλ, αλλά και όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, που
ανήκουν σε κάθε φυλή και εθνικότητα, είναι όλοι αυτοί που ακούν το Λόγο Του, και
αγωνίζονται να Τον προσεγγίσουν, ξεπερνώντας φυλές και εθνικότητες.
Μήπως οι
ασβεστωμένοι τάφοι, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές ήταν περιούσιος λαός
του Θεού επειδή ήταν απόγονοι του ευσεβή Αβραάμ; Εχει ο Θεός φυλές και έθνη,
κάνει διάκριση απο που κατάγονται οι άνθρωποι; Αν ένας άνθρωπος δεν είναι
ρατσιστής, αυτό σημαίνει ότι αντλεί αρετή από τα Πνεύματα του Θεού και
προσεγγίζει το Θεό, και αντίθετα γίνεται τέκνο του Διαβόλου. Τι εννοεί ο Θεός
με τον περιούσιο λαό Του και με το όνομα Ισραήλ; Λαός Ισραήλ είναι οι ευσεβείς
του λαού Ισραήλ, και είναι επίσης όλοι οι άνθρωποι που αποκτούν δύναμη από το
Θεό με τη θέληση τους και με τη θέληση τους ζητούν να αντλούν δυνάμεις, για να
στέκονται όρθιοι και να νικούν με την αγάπη και τη δικαιοσύνη.
Αυτός είναι ο
περιούσιος λαός του Θεού, και αυτός ο λαός πέρα από φυλές και έθνη, είναι ισχυρός από το Θεό, αυτός είναι
ο Ισραήλ του θεόπνευστου Προφήτη. Και αυτός ο ευσεβής και δίκαιος Ισραήλ/Ιακώβ, όχι ο
άδικος και πλαστός των άπληστων αρχόντων, ήταν επίσης γιος του άλλου ευσεβή και
δίκαιου Ισαάκ. Ο Θεός απεκαλύφθει στον Προφήτη Του με τα λόγια, Είμαι ο Είμαι,
Είμαι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, Είμαι ο Θεός των δικαίων, όλων
των δικαίων.
Οταν στα επόμενα
μέρη, χρησιμοποιώ σκληρή γλώσσα ενάντια σε κάποιους παρανοϊκούς άρχοντες, και τα
πονηρά τους συμφέροντα, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι στρέφομαι ενάντια στον
πολυβασανισμένο και αγαπημένο λαό Ισραήλ, που ομολογουμένως υπέφερε τόσες
συμφορές και δεινά, όσο κανένας άλλος λαός δεν υπέφερε στον κόσμο. Αξίζει επίσης
να προσέξουμε την ιστορία των τριών παιδιών του Ιούδα. Γράφεται ότι ο Ιούδας,
γιός του Ιακώβ, έδωσε στο πρώτο του παιδί τον Ηρ, μια γυναίκα της οποίας το
όνομα ήταν Θάμαρ. Οταν πέθανε ο Ηρ, παντρεύτηκε τη γυναίκα του ο δεύτερος κατά
σειρά αδελφός, ο Αυνάν. Οταν πέθανε και αυτός, έπρεπε να παντρευτεί τη Θάμαρ ο
τρίτος γιός ο Σηλά, αλλά ο Ιούδας καθυστερούσε να παντρέψει τον Σηλά με τη
Θάμαρ, και εκείνη για να τον εκδικηθεί, μεταμφιέστηκε και παρίστανε την πόρνη.
Ετσι "εξαπάτησε" τον Ιούδα και τον προκάλεσε να έχει σχέση μαζί της.
Αυτή η παραδοσιακή μορφή γάμου, το να παντρεύονται τα
αδέλφια την ίδια γυναίκα, θεωρώ ότι μας παραπέμπει σε μιά άλλη προγενέστερη μορφή, μεσ’την
οποία όλα τα αδέλφια είχαν από κοινού τις γυναίκες τους. Και φαίνεται ότι κάποτε
συμμετείχε αντιθεσμικά και ο πατέρας.
Ετσι τα παιδιά των αδελφών ονομάζονταν αδέλφια, επειδή κανείς δεν μπορούσε να
ξέρει ποιανού είναι ποιός παιδί, ενώ τα παιδιά της αδελφής, ονομάζονταν ξαδέλφια
με τα παιδιά των αδερφών.
Στην μετέπειτα πορεία αυτή η μορφή γάμου έδωσε προοδευτικά τη θέση της σε μια
άλλη πιο προηγμένη μορφή όπου ο επόμενος αδερφός παντρευόταν την ίδια γυναίκα,
αλλά μετά το θάνατο του αδερφού του. Κατά συνέπεια ήταν παράδοση να αποκαλούν τα
παιδιά των αδερφών αδέρφια.
Στην εποχή του Κυρίου κάποιοι Τον ρώτησαν ποιανού γυναίκα θα είναι στη
Βασιλεία των Ουρανών όταν πολλά αδέλφια είχαν παντρευτεί την ίδια
γυναίκα. Βέβαια ο Κύριος απάντησε ότι στη Βασιλεία των Ουρανών δεν παντρεύονται.
Εκείνο που θέλω επίσης να πω, είναι, ότι τα αδέλφια του
Κυρίου μπορεί, ίσως, να μην ήταν πραγματικά παιδιά της Μητέρας Του. Αυτό
γράφουν τα
λεγόμενα Απόκρυφα, που όμως είναι αναξιόπιστα. Συγκεκριμένα το ψευδεπίγραφο
Ευαγγέλιο του Ιακώβου,
αναφέρει ότι
ήταν παιδιά του Ιωσήφ από προηγούμενο γάμο. Αλλά το αν είχε ή όχι
αδέρφια ο Κύριος δεν μας ενδιαφέρει καθόλου!
|
