ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
Καθώς
πιστεύω!
Αγνωστος ο συγγραφέας ή οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου, το οποίο είναι
ένα από τα πιο τρομερά και αποκρουστικά βιβλία της Π.Δ. Το αίμα
τρέχει ποτάμι, πολύ αίμα. Από την αρχή κιόλας γράφεται ότι μετά το θάνατο του
Μωυσή, ο Θεός "μιλούσε" στον Ιησού του Ναυή. Στην αρχή πάλι του βιβλίου των
Κριτών γράφεται ότι ο Θεός μιλούσε σε κάποιους άλλους. Τα ίδια τα συνηθισμένα, ο
Θεός "μιλούσε" με τις ώρες πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον! Του "είπε"
λένε ότι πρέπει να έχει θάρρος, να είναι γενναίος, να υπακούει σε αυτά που του
είπε ο Μωυσής, και κυρίως να προσέχει πολύ ώστε να μην παραβεί το Νόμο. Τι
γράφει ο Νόμος; Ου φονεύσεις, Ου κλέψεις κλπ. Παρόλα αυτά γράφεται ότι ο Θεός
τον "διέταξε" να
μην αφήνει άνθρωπο
ζωντανό. Και όχι μόνο
στο πεδίο της μάχης, αλλά
ούτε μάνα ούτε παιδί που
βύζαινε! Στα
εδάφια 10 και 11, του πρώτου
κεφαλαίου γράφεται ότι ο
Ιησούς πρόσταξε τους
"άρχοντες" του λαού και
τους είπε: Πηγαίνετε να
προετοιμάσετε το λαό, και
θα πρέπει να πάρουν
εφόδια για τρείς ημέρες,
διότι σε τρείς μέρες θα
περάσουν τον Ιορδάνη για
να κληρονομήσουν τη γη
την οποία θα τους δώσει ο
Κύριος.
Τώρα το ερώτημα είναι, τι
εφόδια θα έπαιρναν, αφού καθώς
γράφεται
έτρωγαν το μάννα έως που πέρασαν τον Ιορδάνη; Γράφεται επίσης (και αυτά τα
γραπτά--μάλλον κάποια γραπτά του ίδιου του Ιησού--και μόνο αυτά λένε την
αλήθεια) ότι πέρασαν με θαυματουργό τρόπο το ποτάμι, έθεσαν πέτρες στο Ιορδάνη,
που συμβολίζουν
πίστη, και χωρίς καθόλου
να πολεμήσουν
στρατοπέδευσαν στις
δυτικές όχθες του
ποταμού, και για πρώτη
φορά ύστερα από 40 χρόνια
έφαγαν άζυμο ψωμί από τα
γεννήματα
της γης Χαναάν. Που το βρήκαν λοιπόν το αλεύρι μετά τις τρείς μέρες, και πριν
ακόμα πολεμήσουν, και πριν κατακτήσουν την Ιεριχώ; Καθώς είδαμε και στο
προηγούμενο θέμα, εάν είχαν καταστρέψει τους Χαναναίους ανατολικά του Ιορδάνη,
και όσο ακόμα ζούσε ο Μωυσής, και πριν περάσουν τον Ιορδάνη, τότε γιατί θα
έτρωγαν για πρώτη φορά ψωμί μετά που πέρασαν τον Ιορδάνη, με αρχηγό τον Ιησού
του Ναυή; Στο κεφ. 5: 10, 12 γράφεται.
Και οι
υιοί Ισραήλ εστρατοπέδευσαν
εν Γαλγάλοις και έκαμον
το πάσχα τη δεκάτη
Τετάρτη του μηνός εις τας
πεδιάδας της Ιεριχώ. Και
την άλλη ημέρα του πάσχα
έφαγον άζυμα απο τον
σίτον της γής... Και την
επαύριον αφού έφαγαν απ'το
σίτο της γής εξέλιπε το
μάννα... και δεν είχαν
πλέον μάννα αλλά έτρωγαν
απο των γεννημάτων της
γής Χαναάν.)
Επομένως πρίν περάσουν
τον Ιορδάνη, δεν είχαν
σιτάρι και αλεύρι, και
αφού πέρασαν τον Ιορδάνη
αμαχητί, και μάλιστα λένε
σε τρείς ημέρες, τότε που
το βρήκαν το σταρένιο
ψωμί; Επρεπε να κυριέψουν
πρώτα πολιτείες, να
νικήσουν εχθρούς και να
το πάρουν απ'τις αποθήκες
τους. Επαναλαμβάνω πάλι
ότι πρίν ακόμα περάσουν
τον Ιορδάνη, και ενώ
σύμφωνα με τα γραπτά τους
ζούσαν με το μάννα, οι
στρατιωτικοί αρχηγοί πήγαν
με εντολή του
Ιησού να προετοιμάσουν το λαό, και τους είπαν να πάρουν μαζί τους εφόδια για
τρείς ημέρες. Και ρωτάω πάλι, τι άλλο είδους εφόδια θα έπαιρναν για τρείς μέρες
εκτός απο τρόφιμα; Δεν είχαν ακόμα πυρομαχικά, και εκείνα τα τότε όπλα τους, αν
είχαν όπλα, τα κρατούσαν στα χέρια τους. Τι άλλα λοιπόν εφόδια θα έπαιρναν εκτός
από τρόφιμα; Μα έγραψαν ότι
έτρωγαν το μάννα, και γράφεται ότι έφαγαν σταρένιο ψωμί μετά τον Ιορδάνη. Και αφού
πέρασαν αμαχητί, τότε που το βρήκαν το ψωμί; Μήπως ο Θεός δεν τους έρριχνε μάννα
σ'αυτές τις τρεις μέρες; Δεν αναφέρουν όμως κάτι τέτοιο.
Συνήθιζαν
να γράφουν λεπτομέρειες, αλλά δεν έγραψαν ότι ο Θεός δεν τους έρριχνε μάννα στις
επόμενες αυτές τρείς μέρες, ούτε έγραψαν ότι όσο ήταν στα Γάλγαλα πήγαν και
θέρισαν τα ξένα χωράφια, αν ήταν βέβαια εποχή θερισμού, αλλά ούτε και αναφέρουν
ότι κουβάλαγαν μαζί τους τρόφιμα και αλεύρια, ενώ πεινούσαν και έτρωγαν μάννα.
Εγραψαν ότι έτρωγαν το μάννα για 40 χρόνια, και αναφέρουν για
στρατό ο οποίος ήταν
έτοιμος για πόλεμο με
πρώτο στόχο τους την
Ιεριχώ. Επομένως οι
Χαναναίοι ήταν
οχυρωμένοι μέσα στην
πόλη, όπως και οι αποθήκες
ήταν επίσης μεσα
στην πόλη,
η οποία προστατευόταν
με τείχη. Πως βρέθηκε
λοιπόν το αλεύρι μετά το
πάσχα, και έφαγε ψωμί
ολόκληρος λαός;
Συμπέρασμα, αν τα
εφόδια για τρεις ημέρες
ήταν μάννα, τότε σαφώς δεν
είχαν αλεύρι για να
φτιάξουν ψωμί μετά το
πάσχα, και άρα τους το
πρόσφεραν ειρηνικά οι
Χαναναίοι, και αν τα
εφόδια ήταν αλεύρι και
άλλα φαγώσιμα, τότε πάλι
σαφώς, δεν έφαγαν για
πρώτη φορά σταρένιο ψωμί
μετά το πάσχα. Και
επομένως κάπου υπάρχει ή
ψέμα, ή δεν ήξεραν τι
έγραφαν.
Φαίνεται λοιπόν μάλλον
καθαρά, ότι οι Χαναναίοι
είτε απο φόβο του Θεού,
είτε επειδή τους
θεωρούσαν αδελφικό λαό,
οι οποίοι προέρχονταν
ταλαιπωρημένοι από την
έρημο, τους δέχθηκαν
χωρίς καμιά αντίσταση,
και τους παραχώρησαν
τρόφιμα και γή να μείνουν
δυτικά του Ιορδάνη, και
ίσως αργότερα και
ανατολικά του Ιορδάνη.
Αυτή φαίνεται να είναι η
αλήθεια, ενώ οι
πόλεμοι πρέπει να έγιναν
μεταγενέστερα, και μετά
το θάνατο του Ιησού του
Ναυή. Γράφεται
ότι πέρασαν με
θαυματουργό τρόπο τον
Ιορδάνη, και επομένως
τους οδηγούσε ο Θεός. Αλλά
αφού τους οδηγούσε ο Θεός,
τότε γιατί έστειλε ο
Ιησούς κατασκόπους για
να βολιδοσκοπίσουν τα
μέρη καθώς και να προκαλέσουν πανικό
στους κατοίκους της
Ιεριχώ;
Τα εφόδια, οι
προετοιμασίες, οι
κατάσκοποι και ο πανικός
του εχθρού, είναι καθαρά
γνωρίσματα κάθε
στρατηλάτη και επίδοξου
κατακτητή. Αν ο Θεός
"διεξάγει
πολέμους" δεν έχει ανάγκη
από προετοιμασίες και
ούτε βέβαια χρειάζεται
να κατασκοπεύει τον
εχθρό, ή να "μάθει" τα μέρη
που θα κατακτούσε.
Ωστόσο, σίγουρα τους οδηγούσε ο Θεός με τον τρόπο Του, διότι ο Θεός τους
απελευθέρωσε απ'την Αίγυπτο, και πράγματι βάδιζαν με πίστη
στο Θεό, και
εγκαταστάθηκαν σε
κάποια μέρη δυτικά του
Ιορδάνη χωρίς καμιά
αντίσταση. Οι πέτρες τις
οποίες λένε ότι έθεσαν
στον Ιορδάνη
συμβολίζουν πίστη, και
άρα με πίστη στο Θεό
πέρασαν και
εγκαταστάθηκαν
ειρηνικά στις δυτικές
όχθες. Χωρίς καμιά
αμφιβολία δεν έγιναν
τότε οι πόλεμοι.
Πολύ περίεργη είναι
επίσης η ιστορία της
πόρνης Ραάβ η οποία
έκρυψε τους κατασκόπους
και που "κατά τύχη" το
σπίτι της ήταν πάνω στα
τείχη! Η Ραάβ εμφανίζεται
στο γενεαλογικό δένδρο
του Σωτήρα, και ίσως να
ακούγεται κάπως
παράξενα, ότι μιά πόρνη
ανήκει στο γενεαλογικό
δένδρο του Ιησού Χριστού.
Οπως και να είναι, είτε
ήταν, είτε δεν ήταν πόρνη,
δεν κάνει καμιά διαφορά,
γιατί και μια γυναίκα
πόρνη, είναι επίσης κόρη
του ανθρώπου, είναι κόρη
του Αδάμ, και
ανήκει σε κάθε γενεαλογικό δένδρο, καθώς
ανήκουν ψεύτες, ληστές
και πλούσιοι άρπαγες.
Αλλωστε μια πόρνη είναι
πάντα πολύ πιο ηθική από
έναν πλούσιο ληστή, ή από
έναν "θεοευλογημένο"
ανθρωπο-ιδιοκτήτη. Το
γενεαλογικό δένδρο του
Κυρίου είναι βέβαια
άγνωστο, γιατί ο Ιωσήφ δεν
ήταν πατέρας Του, και
άλλωστε ο Υιός του
Ανθρώπου δεν ανήκει σε
φυλές και έθνη, αλλά αυτό
είναι άλλο θέμα. Ομως το
ερώτημα είναι. Ηταν
πραγματικά πόρνη; Μάλλον
όχι.
Αλλωστε έγραψαν ότι
είναι νόμος του Θεού, να
λιθοβολούν τις πόρνες
χωρίς έλεος. Η ιστορία
μιας γυναίκας, πόρνης ή
όχι, η οποία βοήθησε
κατασκόπους, πρέπει να
ανήκει σε
άλλη εποχή, και μάλλον φαίνεται ότι στην πόλη Ιεριχώ, όπως και στα άλλα μέρη των
Χαναναίων ζούσαν Σημίτες προσκείμενοι φιλικά στον λαό Ισραήλ, και οι ο οποίοι
συνέβαλαν, στο να μην
προβάλλουν αντίσταση οι
Χαναναίοι. Καθώς μάλιστα
άκουγαν ότι ο Θεός
προστάτευε τους
ταλαιπωρημένους πρώην
δούλους, φαίνεται ότι από την
μια μεριά φοβήθηκαν το
Θεό, και από την άλλη τους
λυπήθηκαν, και τους
παραχώρησαν γή άρτο και
ύδωρ. Ετσι εξηγήται η
είσοδος του λαού Ισραήλ
στην υποσχόμενη γή.
Ο Θεός τους ελευθέρωσε
από τη δουλεία, και ο Θεός
τους έφερε στην
υποσχόμενη γη με
ειρηνικό και άγιο τρόπο,
και αυτό λέει πολλά. Μεσ'το βιβλίο βλέπουμε να
υπάρχουν πολλά παράδοξα
σχετικά με τους "θεούς"
και πολλά μπερδέματα.
Βλέπουμε να υπάρχουν
σύμβολα και πίστη στο Θεό, επίσης
παραδόσεις, εγκλήματα,
"θεϊκό"
γενοκτονικό πόλεμο με
ανθρώπινους μεθόδους, με
ενέδρες, με πονηρές
παγίδες, με κατασκόπους
κλπ, και μόνο η πίστη και
τα σύμβολα ταιριάζουν με
το Θεό. Οι αντιφάσεις
είναι ολοφάνερες, και
φαίνεται καθαρά ότι
είναι συρραφημένα
κάποια αλλά ιστορικά
πολέμων με σφαγές κλπ, και
είτε απο άγνοια λόγω
παραδόσεων, είτε πονηρά
και εσκεμμένα τα
προσάρτησαν στον Ιησού
του Ναυή. Οι αρχαίες
παραδόσεις με τους θεούς, φαίνονται
ξεκάθαρα. Για
παράδειγμα έγραψαν ότι
είπε ο Κύριος στον Ιησού.
(Κάμε
εις σεαυτόν λίθινας
μαχαίρας κοπτεράς, και
περίτεμε εκ δευτέρου
τους υιούς Ισραήλ). Και
αφού έγινε η περιτομή
είπε ο Κύριος. (Τούτη
την ημέρα αφήρεσα
αφ'υμών τον ονειδισμόν
της Αιγύπτου. Δια τούτο
ονομάσθη ο τόπος εκείνος
Γάλγαλα έως της σήμερον.)
κεφ. 5, 2.
Εως της σήμερον και κατ'εκείνον τον καιρόν! Μιλούσαν λοιπόν για
κάποιο, μακρυνό παρελθόν! Εγραψαν μπεδρεμένα ότι έκαμαν περιτομή και
στρατοπέδευσαν στα Γάλγαλα. Το όνομα Γάλγαλα σημαίνει ότι
έκαμαν περιτομή, και γιαυτό
ονομάστηκε Γάλγαλα, λένε.
Σημαίνει αφαίρεση της
ταπείνωσης και του
χλευασμού. Δηλαδή
στρατοπέδευσαν στα
Γάλγαλα, έκαμαν περιτομή, (γάλγαλα)
και ονόμασαν το μέρος
Γάλγαλα. Αλλά αυτό μπορεί
να μην λέει τίποτα. Μπορεί
όμως και να λέει. Ισως οι
παραδόσεις να έλεγαν ότι
στο μέρος αυτό είχαν
κάνει περιτομή κάποιοι
παλιοί γενάρχες, και
γιαυτό το ονόμαζαν
Γάλγαλα.
Το
ερώτημα όμως είναι, πως θα
ήταν δυνατόν να
αφαιρεθεί το όνειδος, και
ο χλευασμός της δουλείας,
με το κόψιμο της
ακροβυστίας του πέους;
Απο που και ως που η
ντροπή ενός ανθρώπου
ή ενός λαού μπορεί να αφαιρεθεί με
μιά τέτοια πράξη; Τι ήταν
λοιπόν αυτή η περιτομή
που είχε τέτοιες
μαγικές ικανότητες, και
πως θα ήταν δυνατόν να
ζητάει ο Θεός παράλογα
πράγματα; Η περιτομή
προέρχεται από τους
πατέρες σας, είπε ο Κύριος,
και όχι βέβαια από το Θεό.
Τα πέτρινα μαχαίρια που
αναφέρουν, μας λένε
ξεκάθαρα ότι επρόκειτο
για μια παράδοση,
αφετηρία της οποίας ήταν η λίθινη εποχή. Ηταν μια πολύ παλιά παράδοση της λίθινης
εποχής, εντελώς
άσχετη με την κατάκτηση
της γης Χαναάν, και όμως,
αυθαίρετα και χωρίς να
διστάσουν, την
συρράφησαν στην ιστορία
του Ιησού του Ναυή.
Σύμφωνα με την παράδοση,
οι παλιοί θεοποιημένοι
γενάρχες και πατέρες
έκαναν περιτομή με
πέτρινα μαχαίρια, και
έτσι φαντάσθηκαν ότι με
το να κάνουν και αυτοί το
ίδιο, μπορούσε να
αφαιρεθεί η ντροπή του
λαού Ισραήλ επειδή ήταν δούλοι των
Αιγυπτίων.
Η περιτομή, λοιπόν, ήταν μια παράδοση των θεοποιημένων προγόνων, μέσω των οποίων
τονίζοταν το φυλετικό γόητρο. Ηταν η μέσω των παραδόσεων ανάμνηση των μεγάλων
και μακρινών προγόνων, οι οποίοι έκαναν περιτομή με πέτρινα μαχαίρια, γιατί
απλούστατα, τότε χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία. Μιλούσαν για ντροπή και για
γόητρο, και φυσικά, αυτά δεν έχουν καμμιά σχέση με το κόψιμο της ακροβυστίας. Οι
παραδόσεις όμως έλεγαν ότι οι μεγάλοι πατέρες έκαναν περιτομή, και γιαυτό
παρέμειναν ξακουστοί και αντρόπιαστοι. Επρεπε λοιπόν και αυτοί να μοιάζουν με
τους ξακουστούς προγόνους αφαιρώντας την ντροπή τους με το κόψιμο της
ακροβυστίας. Αλλά αυτές ήταν μόνο λανθασμένες ανθρώπινες αντιλήψεις. Αν ο Θεός έλεγε
κάτι άμεσα μέσω του Ιησού,
το οποίο θα αφαιρούσε τη
ντροπή τους, αυτό θα ήταν η διαβεβαίωση πως δεν ήταν ντροπιασμένοι
ενώπιον Του. Και όχι
βέβαια το
κόψιμο της ακροβυστίας
του πέους με πέτρινα
μαχαίρια! Πως θα
ήταν δυνατόν να πει, ότι
μιά τέτοια πράξη αφαιρεί
την ντροπή της δουλείας!
Ο Θεός είναι Πηγή λογικής, είναι δυνατόν να ζητάει παράλογα πράγματα;; Οχι
βέβαια.
Αλλά
ας δούμε κάποια πράγματα
όπως είναι γραμμένα.
Εγραψαν ότι εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος του Θεού, ο οποίος ήταν λένε ο
αρχιστράτηγος του πολέμου, και το πρώτο πράγμα που ζήτησε από τον Ιησού, ήταν να
βγάλει τα παπούτσια του! Είναι πράγματι εξοργιστικοί. Ο Αγγελος του Θεού του
ζήτησε λένε να βγάλει τα παπούτσια του! Και ο Αγγελος του Θεού τους βοηθούσε
επίσης στο να κόβουν παιδικούς λαιμούς! Είναι εξοργιστικό, και όντως σε πνίγει η
αγανάκτηση, να ακούς ότι ήταν έτοιμοι να σφάξουν μάνες και παιδιά, και όμως,
θεωρούσαν ότι ήταν αμαρτία να φορούν
παπούτσια. Και ακόμα πιο
εξοργιστικό να συνδέουν
τα εγκλήματα και τις
ανοησίες τους, με το Θεό
και τους Αγγέλους Του. Τρομαχτική
υποκρισία και
ασυνειδησία. Το φίδι
βρισκόταν στο βασίλειο
του, και τους έβαλε να
κάνουν και να γράψουν ότι
ήθελε.
Εγραψαν
επίσης ότι ο Ιησούς
μίλησε στο λαό, και του
είπε να φυλαχθεί από το
ανάθεμα. Και το "ανάθεμα"
ήταν τα αξίας λάφυρα, τα
οποία δεν έπρεπε να
πάρουν καθόλου. Ναι, το
"ανάθεμα"
ήταν λένε του Κυρίου! Και
έπρεπε να φυλαχθεί στο
"θησαυροφυλάκιο".
Ο Κύριος λοιπόν είχε
θησαυροφυλάκιο με
υλικούς θησαυρούς, και
μάλιστα "ήθελε" τα
αρπαγμένα και καταραμένα
λάφυρα! Θεωρούσαν
ανάθεμα τους ανθρώπους,
ακόμα και τα εντελώς αθώα
μωρά. Θεωρούσαν ανάθεμα
τα ρούχα τους τα ζώα, τα χρυσά και
αργυρά αντικείμενα, αλλά
αυτά τα καταραμένα
αντικείμενα τα
αφιέρωναν λένε στο Θεό!
Είναι εύκολο να
αντιληφθεί κανείς την
πανουργία των αρχόντων,
οι οποίοι αντί να πουν ότι
τα χρυσά και τα αργυρά τα
ήθελαν οι ίδιοι, έλεγαν
ότι τα φύλαγαν στο
"θησαυροφυλάκιο"
του Κυρίου!
Γράφεται
επίσης ότι αφού
κυρίευσαν την Ιεριχώ,
κάποιος με το όνομα Αχάν,
είχε το ανόσιο θράσος να κλέψει εκ
του αναθέματος, και
μπροστά σε αυτή την ανάγια
πράξη εξήφθη λένε η οργή
του Κυρίου, ενώ είναι
προφανές ότι εξήφθη η
οργή των αρχόντων. Μετά
την κλεψιά άρχισαν λένε
να χάνουν στις μάχες,
γιατί ο Θεός "δεν
πολεμούσε" μαζί τους.
Οργίστηκε λένε ο Θεός και
άρχισαν να χάνουν στις
μάχες οι υιοί Ισραήλ. Να
πως δίδασκαν, πως
προειδοποιούσαν και πως
απειλούσαν το λαό. Και ενώ
μεν έγραψαν ότι ο Κύριος
μιλούσε με τις ώρες στον
Ιησού του Ναυή, δεν είπε
όμως τίποτα για την
κλεψιά του αναθέματος,
και μόνο όταν ο Ιησούς
απελπισμένος και
αγανακτισμένος έσχισε
τα φτωχά του ρούχα,
και άρχισε λένε να
ζητάει εξηγήσεις και
απολογίες από το Θεό
λέγοντας μάλιστα. Γιατί
Κύριε μας πέρασες απ'τον
Ιορδάνη; Μήπως θέλεις να
μας παραδόσεις στα χέρια
των Αμορραίων για να μας
αφανίσουν; Και αν μας
αφανίσουν οι εχθροί μας,
τότε τι θα κάνεις με το
όνομα Σου το Αγιο, και
ποιός θα δοξάζει το όνομα
Σου Κύριε; Με άλλα λόγια,
και ούτε λίγο ούτε πολύ,
υπέδειχναν στον
Δημιουργό του κόσμου
ποιό είναι το συμφέρο Του,
και νόμιζαν ότι αν
χανόνταν οι ίδιοι θα
χανόταν και ο Θεός!
Στη συνέχεια βλέπουμε, ότι πιάστηκε ο Αχάν ο οποίος είχε κλέψει μιά
"αναθεματισμένη" βαβυλωνιακή στολή, αλλά προπαντώς έκλεψε, λένε, 200 σίσκλους
αργυρίου και κάποιο χρυσάφι, τα
οποία έκρυψε μέσα στη γή
κάτω απ'τη σκηνή του. Δεν
υπάρχει τώρα λόγος να
ρωτάμε αν είχαν ακόμα και
σκηνές, αφού καθώς λένε
έζησαν 40 χρόνια στην έρημο.
Αλλά αυτοί ήξεραν τι
έγραψαν, γιατί όταν έγινε
η κλεψιά, είχαν σκηνές και
δεν προέρχονταν απ'την
έρημο. Και καθώς είναι
γνωστό, οι απανταχού
λάτρεις του καταραμένου
μαμμωνά δεν λυπούνται
κανένα, και ποτέ δεν
αστειεύονται.
Μάζεψαν μαζί με τον Αχάν
και τα αθώα παιδιά του, που
είχαν την ατυχία να
έχουν κλέφτη πατέρα,
μάζεψαν τα κοπάδια του
από πρόβατα, βόδια, και
κάποια αθώα γαϊδούρια,
και αφού λιθοβόλισαν
κάθε τι που του ανήκε, μετά
τους έκαψαν στη φωτιά.
Επρεπε λένε να
καταπραΰνουν την
"οργή"
τού Θεού, δηλαδή να
προειδοποιήσουν με ενα
σκληρό παράδειγμα,
όποιον τολμούσε να βάλει
χέρι σε ό,τι θεωρούσαν
δικό τους. Ιδού πώς
έγραψαν για το Θεό, σαν να
είναι "τρομερός, άδικος,
και ανελέητος εκδικητής".
Ποιός ακόμα ισχυρίζεται,
ότι ο Θεός και Πατέρας του
Ιησού Χριστού, ο
Αγαθός μας Πατέρας, η
Πηγή της δικαιοσύνης και
της αγάπης, είναι ο ίδιος
θεός που περιγράφουν οι
υπηρέτες των πανούργων
αρχόντων; Ο θεός που
περιγράφουν αυτοί είναι
το ερπετό,, το σκοτάδι, γιατί όταν μιλούν τα πονηρά συμφέροντα,
μιλάει το Σκοτάδι.
Ο Αχάν λένε
έκλεψε απ'τα καταραμένα
λάφυρα, και τέλος πάντων
σαν κλέφτης έπρεπε να
τιμωρηθεί, αλλά με ποιά
λογική, και με ποιά καρδιά
και δικαιοσύνη έπρεπε να κάψουν και τα
παιδιά του ή ακόμα και τα
ζώα του; Και όμως, έγραψαν
ότι μετά απ'αυτό το
απαίσιο έγκλημα, ο Θεός
λένε "ικανοποιήθηκε", και
τους ευλόγησε και
παρέδωσε τους εχθρούς
τους στα χέρια τους! Δόξα
στον Πανάγιο και Αγαθό
Θεό, που έχει μια τόσο
μεγάλη υπομονή και μια
τόσο μεγάλη μακροθυμία!
Δόξα στον Υψιστο Θεό.
Η
ιστορία βέβαια του Αχάν
δεν έχει καμιά σχέση με
τον Ιησού του Ναυή, και
αυτό γίνεται πολύ φανερό
αν προσέξουμε καλύτερα
τα γραπτά που
αντιφάσκουν. Εγραψαν με
λεπτομέρειες πως
πέρασαν τον Ιορδάνη, και
καθώς έγραψαν πέρασε
πρώτα ο στρατός και τα
παιδιά τους, και
τελευταίοι πέρασαν οι
ιερείς κρατώντας τη
Σκηνή του Μαρτυρίου.
Αλλά δέν αναφέρουν
καθόλου ότι πέρασαν
επίσης και κοπάδια απο
ζώα, ούτε ότι πέρασαν
γαϊδούρια. Οχι, δεν πέρασαν
γαιδούρια. Διαβάζουμε
γραπτά τα οποία μιλούν
γιά στρατοπέδευση
έξω απ'τα τείχη της Ιεριχώ, και ετοιμάζονται για πολεμικές εξορμήσεις,
αλλά πως γίνεται να έχουν συγχρόνως κοπάδια από πρόβατα και βόδια; Ετρωγαν μάννα
μέχρι που στρατοπέδευσαν στα Γάλγαλα, αλλά αν είχαν κοπάδια και συνεπώς τρόφιμα,
γιατί θα παραπονιόντουσαν πως
δεν είχαν να φάνε; Πώς
λοιπόν θα έκαιγαν τα
κοπάδια του Αχάν στο
μέρος που αναφέρουν, αφού
δέν πέρασαν κοπάδια τον
Ιορδάνη; Και ούτε βέβαια ο
ταλαίπωρος Αχάν σαν
στρατιώτης στον πόλεμο
μπορούσε συγχρόνως να
βόσκει και να κουβαλάει
μαζί του κοπάδια.
Οι
τρομεροί άρχοντες, οι
αδίστακτοι μπρος στα
συμφέροντα τους, οι
απανταχού γραμματείς
και Φαρισαίοι υποκριτές,
προειδοποιούσαν το λαό
με μια τρομαχτική
ασυνειδησία ότι έκαψαν
τον ένοχο, που τόλμησε να
βάλλει χέρι πάνω
σε ό,τι θεωρούσαν
δικό τους. Εκαψαν λένε
μαζί του και τα παιδιά του,
και ό,τι του ανήκε για
παραδειγματισμό. Οι
πανουργίες είναι
ολοφάνερες, και σίγουρα η
ιστορία του Αχάν δεν έχει
καμιά σχέση με τον Ιησού
του Ναυή. Είναι
μεταγενέστερα συμβάντα
ή επινοήσεις των
κρατικών αρχόντων, για να
μην παίρνουν τα αξίας
λάφυρα. Εφτασαν στο
σημείο να γράψουν, ότι ο
Θεός πέταγε λένε
λιθάρια για να
σκοτώνει εχθρούς, και
αλλού πάλι έγραψαν
ότι σταμάτησε τον ήλιο
στη μέση του στερεώματος
για να ολοκληρωθεί
η θεάρεστη τάχα σφαγή.
Δηλαδή παρόλο που
νόμιζαν ότι μιλούσαν
για το Θεό, τον
Δημιουργό του σύμπαντος,
κατέληξαν να γράψουν ότι δεν
μπορούσε να κυριαρχήσει
πάνω σε κάποιο στρατό
την επόμενη ημέρα, παρόλο
που μπορούσε να
σταματήσει τον ήλιο, και
έπρεπε σήμερα να
ολοκληρωθεί η
σφαγή, τώρα που το μίσος
είχε ανάψει τα αίματα και
ο εχθρός ήταν
στριμωγμένος και
περικυκλωμένος. Ποιός
ξέρει τι μπορεί να γίνει
την άλλη ημέρα,
μπορεί να
αλλάξουν τα πράγματα
και να χαθεί η
μεγάλη ευκαιρία. Μπορεί ο
εχθρός να
ανασυγκροτηθεί με άλλες
δυνάμεις, και άλλες
στρατηγικές μεθόδους,
και να...χάσει ο Θεός τον
πόλεμο.
Ετσι
μέσα
στην άγνοια τους νόμιζαν ότι έγραφαν για το Θεό, ενώ στην πραγματικότητα έγραφαν
για κάποιο παραδοσιακό θεό τους ο οποίος σαν ταλαίπωρος και αδύναμος στρατηγός,
εκμεταλλευόταν ευκαιρίες για να συντρίψει τον εχθρό. Ποιοί συνήθως πέταγαν
λιθάρια να σκοτώνουν εχθρούς; Οι παραδοσιακοί αρχηγοί βέβαια. Ηταν μπερδεμένοι
με τους παραδοσιακούς θεούς τους, και φυσικά αυτοί
συνήθιζαν να πετάνε
λιθάρια από τους λόφους
όσο ζούσαν σαν γενάρχες και φύλαρχοι.
Μαζί με αυτά έχουμε και
σαδιστικές απολαύσεις,
πάλι με "εντολές" του Θεού.
Κρέμασαν τους
βασιλιάδες στα ξύλα, και
απολάμβαναν τα μαρτύρια
τους.
Οι βασιλιάδες ήταν
κακούργοι, ενώ οι άλλοι
που έσφαξαν μάνες και
παιδάκια ήταν
"άγιοι
και ευλογημένοι' από το
Θεό! Ηταν Αγιοι Κακούργοι! Επατάξαμε λένε εν
στόματι μαχαίρας τους
κατοίκους της πόλης,
σκοτώσαμε τους άνδρες
και τις γυναίκες,
σκοτώσαμε όλους τους
κατοίκους της Γαί!
Και το διατυμπανίζουν και από πάνω!! Μόνο τα κτήνη και τα λάφυρα πήρε ο λαός
Ισραήλ σύμφωνα με τον "λόγο του Κυρίου" όπως πρόσταξε στον Ιησού! Μετά λένε
οικοδόμησαν θυσιαστήριο στον Κύριο! Παρόλο που πέρασαν τόσες χιλιάδες χρόνια,
από όλα αυτά τα τερατουργήματα που έγιναν στο όνομα του Πανάγαθου Θεού, ακόμα αισθανόμαστε να μας
πνίγει η αγανάκτηση και η
οργή. Δόξα στον Υψιστο Θεό
για την υπομονή και για
την μακροθυμία Του!
Εγραψαν επίσης ότι γκρέμισαν τα τείχη της Ιεριχώ με τις φλογέρες τους!
Βέβαια, ο αγαπημένος και χιλιοβασανισμένος λαός Ισραήλ, και ο τότε και ο τώρα,
είναι αθώος. Δεν έχει και δεν πρέπει να έχει ενοχή με όλα αυτά, καθώς δεν είχε
άλλη επιλογή, και ήθελε δεν ήθελε έπρεπε να υπακούει σε διαταγές, και αφού αυτές ήταν λένε "θεϊκές", τι άλλο μπορούσαν να κάνουν; Βέβαια οι πόλεμοι
μάλλον δεν
έγιναν τότε, ίσως ναι ίσως όχι. Αλλά οι σφαγές των αθώων φαίνεται πως κάποτε
έγιναν, και μάλιστα στο όνομα του
Θεού από τους παρανοϊκούς.
Δεν γράφουμε λοιπόν
ενάντια στον αγαπημένο
λαό Ισραήλ, απλώς
γράφουμε για εκείνους
τους παρανοϊκούς
αρχαίους άρχοντες και
τους υπηρέτες τους. Στο
κεφάλαιο, λοιπόν, 6
γράφεται ότι γκρέμισαν
τα τείχη της Ιεριχώ με
αλαλαγμούς και με 7
σάλπιγγες. Γύριζαν λένε
γύρω από τα τείχη σαν
σβούρες, και την έβδομη
ημέρα γύρισαν 7 φορές. Στην
έβδομη φορά εσάλπισαν, και όταν ο
λαός άκουσε τις
σάλπιγγες αλάλαξε με
μεγάλο αλαλαγμό και
αμέσως έπεσαν τα τείχη.
Τώρα πως ερμηνεύεται αυτό το παράδοξο φαινόμενο, δηλαδή όχι φαινόμενο, αλλά αυτά
τα παράδοξα γραπτά; Είναι προφανές ότι κάτι είχε γράψει, ή κάτι είχε πει ο
Μωυσής ή κάποιος άλλος Προφήτης σχετικά με τις 7 σάλπιγγες των Αγγέλων, οι
οποίες αναφέρονται στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Σίγουρα επρόκειτο για κάποιες
προφητείες κάποιου Προφήτη, και μάλλον του Μωυσή όπου μιλούσαν
για τις 7 σάλπιγγες, για το
τέλος του κόσμου, και για
την κυριαρχία του
Υψίστου στην έβδομη
ημέρα. Και αυτοί νόμισαν
ότι μιλούσαν για την δική
τους κυριαρχία πάνω σε
άλλους λαούς. Φαίνεται
ότι παρανόησαν κάποιες
προφητείες, και τις
προσάρτησαν
παραποιημένες στην
καταστροφή της Ιεριχώ.
Διαφορετικά όλα αυτά τα
παράδοξα δεν έχουν
κανένα νόημα. Πως θα
ήταν δυνατόν να πέσουν τα
τείχη με φλογέρες και
φωνές; Καθώς είναι γνωστό
τα τείχη της Ιεριχώ
καταστράφηκαν κάποιες
φορές, αλλά φυσικά ποτέ
δεν καταστράφηκαν με
φλογέρες. Βέβαια θα
μπορούσε να πει κανείς
ότι επρόκειτο για θαύμα,
αλλά το ερώτημα είναι,
γιατί θα έκανε ο
Θεός ένα τέτοιο θαύμα;
Και αν έκανε θαύμα σε τι θα χρειαζόταν οι φλογέρες; Και με
τι είδους πίστη στο Θεό θα
γκρέμιζαν τα τείχη, μόνο
και μόνο για να σφάξουν
ένοχους και αθώους; Και
έπειτα τι χρειαζόταν ο
πανικός, αφού έτσι και
αλλιώς θα τους σκότωναν
όλους! Ναι, ο Θεός μπορούσε
φυσικά να κάνει θαύμα και
να γκρεμίσει τα τείχη,
αλλά πως θα ήταν δυνατόν
να βοηθάει κακούργους
στο να κόβουν παιδικούς
λαιμούς; Πως θα ήταν
δυνατόν να τους λέει, να
αγαπάτε τους άλλους, αλλά
να μισήτε τους άλλους; Να
είσαστε άγιοι αλλά
ανάγιοι, μην ζητάτε
εκδίκηση, αλλά αφήστε την
εκδικητική σας μανία να
τους εξολοθρεύσει.
Μην κλέψεις, αλλά
άρπαξε το μέσο της ζωής
των παιδιών, κόψτε τα
στήθια της μάνας, από τα
οποία παίρνει το παιδί το
πρώτο γεύμα στη ζωή του.
Μην σε ενδιαφέρει ο
τρόμος στα αθώα του
ματάκια, μην σε
ενδιαφέρει το κλάμα του.
Μην το λυπηθείς, γίνε
απάνθρωπος, γίνε κτήνος.
Ου φονεύσεις, αλλά
τρύπησε χωρίς έλεος και
συμπόνια γλυκές
παιδικές καρδούλες. Αυτά
λοιπόν έλεγε ο πανούργος
Δράκος με τους
παρανοϊκούς υπηρέτες
του. Και βέβαια αν
ο Θεός θέλει να
καταστρέψει έναν
διεφθαρμένο λαό, δεν
μπορεί μήπως να το κάνει;
Και αν ο Θεός θέλει να
εκδικηθεί θα ζητήσει
βοήθεια από τον άγιο λαό
Του; Είχε ανάγκη ο
Θεός να ζητάει βοήθεια από ένα λαό στο οποίον έδωσε νόμο, Ου φονεύσεις, Ου
κλέψεις, αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου κλπ; Αλλά όλες αυτές οι
φρικτές πράξεις, οι οποίες έγιναν μάλιστα στο όνομα του Υψίστου προκαλούσαν
κατάρα, και αυτό σημαίνει αποστροφή του Υψίστου μπρος στο ανάγιο και το
πανούργο, το οποίο ακούγεται σαν θέληση του Πανάγιου και Αγαθού Θεού, με
αποτέλεσμα να λύνονται τα χέρια του διαβόλου, και χωρίς να χάνει ευκαιρία
προκαλεί ακόμα
περισσότερα τρομερά
δεινά.
|
