ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Αυτή η κριτική στρέφεται μόνο ενάντια σε
εκείνα τα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, που κατά τη γνώμη μου βλασφημούν το Θεό, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.
Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.
Ο ΝΟΜΟΣ
Ας δούμε τώρα τους
θείους νόμους και άλλους παραδοσιακούς θεσμούς. Κατ
αρχήν, πρέπει να αφήσουμε κατά
μέρος όλα αυτά τα παράδοξα λόγια που καθώς γράφεται...έλεγε ο Θεός. Είναι
ενοχλητικό να διαβάζουμε για "λόγια" του Θεού, όπως, επτά ημέρες δεν θα υπάρχει
προζύμι στα σπίτια σας, και όποιος φάει ένζυμα από την πρώτη έως την εβδόμη
ημέρα, αυτή η ψυχή θα εξολοθρευθεί. Είναι δυνατόν να πει ο Θεός κάτι τέτοιο;
Εξολοθρεύει ψυχές ο Θεός επειδή έφαγαν ένζυμα; Οχι βέβαια. Επειτα, τι νόημα έχει μια τέτοια ανόητη
"αμαρτία",
είτε τότε ή τώρα, και από που και ως που είναι αμαρτία!
Πόσο ευτυχισμένος θα ήταν μάλλον ο
κόσμος μας, αν η μόνη αμαρτία μας ήταν αυτή! 'Η ότι ο Θεός "είπε", καθιέρωσε σε Εμένα κάθε πρωτότοκο που ανοίγει μήτρα,
από ανθρώπου έως κτήνους. Και πολλούς άλλους παραδοσιακούς θεσμούς, και ταμπού
των θεών. Των θεών, όχι του Θεού/Δημιουργού. Μα λογικά, τι θα τα έκανε τα πρωτότοκα ή δευτερότοκα ο Θεός, είτε ζώα ή
ανθρώπους, και γιατί θα τα ζητούσε; Εκείνος θέλει όλους τους ανθρώπους να Του
ανήκουν, πρωτότοκοι, δευτερότοκοι, τριτότοκοι κλπ.
Μήπως ο Κύριος επέλεξε του μαθητές
Του με το κριτήριο του πρωτότοκου ή δευτερότοκου, ή μήπως τους είπε ποτέ,
ξέρετε, αν είσαστε οι τυχεροί πρωτότοκοι θα έχετε την πρώτη θέση στην Βασιλεία
του Θεού; Οχι βέβαια. Ολα αυτά όπως ο πρωτότοκος, η περιτομή, οι θυσίες,
τα άζυμα κλπ, ξεκίνησαν από τους θεούς, και παρέμειναν σαν παραδοσιακοί θεσμοί
οι οποίοι έδεναν τις φυλές μεταξύ τους. Τα μέλη της κάθε φυλής είχαν
ανάγκη από τα ιδανικά της, είχαν ανάγκη να αισθάνονται υπερήφανοι για αυτή,
καθώς για να επιβιώσουν και να προοδεύσουν, είχαν ανάγκη απο προστασία, από
κοινή ταυτότητα, και από κοινό μέτωπο. Είχαν ανάγκη να αναγνωρίζει και να
καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον, να αισθάνονται
υπερήφανοι για τη φυλή τους, τη γλώσσα, τη θρησκεία, το έθνος τους.
Είχαν ανάγκη να αισθάνονται ότι ανήκαν σε μια σπουδαία και μεγάλη φυλή με
ιδανικά, με ίδιες ηθικές αξίες, με δύναμη και γόητρο, με άγιους πατέρες και ξακουστούς προγόνους. Αυτό
τον αναγκαίο ρόλο έπαιξαν αυτοί οι παραδοσιακοί θεσμοί, καθώς για τότε ο φυλετισμός ήταν
αναπόφευκτος και μέσα στα όρια αναγκαίος. Δεν θα ήταν λοιπόν δυνατόν να
καταργήσει ο Μωυσής τους θεσμούς και τις παραδόσεις, που αποτελούσαν την
αναγκαία, και περιστασιακή σύνδεση και ταυτότητα της φυλών, αλλά αφού αυτά υπήρχαν πριν ακόμα γεννηθεί, δεν θα
ήταν δυνατόν να ήταν και δικά του.
Ολα αυτά και
πολλά άλλα, όπως οι νόμοι των λευιτών για τις θυσίες, ταμπού νόμοι για τη
γυναίκα επειδή είναι γυναίκα ή επειδή είχε περίοδο ή επειδή γέννησε παιδιά, ή
νόμοι ταμπού για τους νεκρούς που δεν έπρεπε να τους αγγίζουν, και θεσμοί/ταμπού, αφετηρία των οποίων
ήταν οι γενάρχες και πατέρες των «πρωτόγονων» φυλών, και μεταφέρονταν μέσω των
παραδόσεων, γράφτηκαν από τους κρατικούς φορείς και τους λευίτες στα βιβλία
του Νόμου, όπως Εξοδος, Λευιτικόν, Αριθμοί και Δευτερονόμιο, και μαζί με όλους
τους άλλους θεόπνευστους νόμους του Μωυσή και τις 10 Εντολές παρέμειναν στη
Βίβλο σαν Νόμος, Μωσαϊκός Νόμος. Που όμως δεν ήταν όλος ο Νόμος Μωσαικός.
Ολα αυτά στις ημέρες μας θα έπρεπε να είναι ξεκαθαρισμένα
και αυτονόητα, αλλά δυστυχώς, ακόμα ακούγεται πως όλα είναι
γραπτά του Μωυσή.
Ο Μωυσής λένε, είναι ο μόνος συγγραφέας της Πεντατεύχου! Λάθος. Και το
χειρότερο είναι
ότι αυτά τα βιβλία αναφέρονται σε γενοκτονικούς πολέμους, σε
σατανικές σφαγές αθώων και άλλα τρομερά εγκλήματα, τα οποία ήταν λένε
έργα του Μωυσή, και του Ιησού του Ναυή. Γράφουν επίσης στα ίσια και ξεκάθαρα ότι
τα σατανικά εγκλήματα έγιναν
με τις εντολές και με τη
θέληση του Θεού!!
Και επειδή μας πνίγει η οργή και η αγανάκτηση μπρός σε αυτά τα ανόσια και
πανούργα, τα οποία ούτε
λίγο ούτε πολύ,
εμφανίζονται σαν
"Λόγος
του Θεού", πρέπει να
δείξω και να αποδείξω ότι
όλα αυτά είναι διαβολκά
ψέματα, και ότι πολλά
γραπτά με νόμους και
εγκληματικά έργα
αντανακλούν και
εκφράζουν τα πονηρά
συμφέροντα των αρχόντων.
Σύμφωνα
λοιπόν με τα γραπτά, όλοι
οι νόμοι που αναφέρονται
απ'το βιβλίο της Εξόδου
ως το Δευτερονόμιο,
δώθησαν από το Θεό στον
Μωυσή!!
Εκτός από τους νόμους έχουμε και θανατικές ποινές, όπου εμφανίζονται και
αυτές σαν θεϊκές εντολές και εφαρμόζονταν σε παραπτώματα, πολλά
εκ των οποίων είναι παράδοξα
και απαράδεκτα, και
φυσικά ούτε τότε
δικαιολογούσαν τη
θανατική ποινή. Εκτός τις 10 Εντολές,
κάποιοι άλλοι γράφτηκαν από τον
θεόπνευστο Μωυσή, που ωστόσο, είναι σύμφωνοι με το πνεύμα των 10
Εντολών, και βεβαίως εκφράζουν τη θέληση
του Θεού.
Πρέπει επίσης να
παραδεχτούμε ότι
κάποιες ποινές,
μαστιγώσεις ίσως, για
κάποια παραπτώματα, ήταν
αναγκαίες για εκείνες
τις πιο σκοτεινές εποχές. Αλλά
βεβαίως δεν θα έδινε ο Θεός τέτοιες είδους εντολές και μάλιστα τόσο βάρβαρες. Αν
ήταν εντολές του Θεού, θα ήταν
ευλογημένες και εφαρμόσημες, που όμως, αλοίμονο σε εκείνον που εφαρμόζει τέτοιους νόμους υποτίθεται του
Θεού, όπως για παράδειγμα "κόφτε της γυναίκας το χέρι", κλπ. Κάποιοι
επίσης άλλοι, ήταν
κομμένοι και ραμμένοι
στα ανάλογα εκείνα μέτρα,
ώστε για ευνοήτους λόγους να εμφανίζονται σαν θεοδοσμένοι,
ώστε να
προστατεύουν και να
υπηρετούν πιο αποτελεσματικά τα
συμφέροντα των αρχόντων. Και μαζί με αυτούς τους "θεϊκούς" νόμους έχουμε και
εκείνους των λευϊτών που αναφέρονται στις θυσίες, κλπ. Σύμφωνα λοιπόν με όλα
αυτά τα παρείσακτα και πρόσθετα γραπτά, όλοι οι νόμοι
δώθηκαν από το Θεό στον
Μωυσή και άρα σύμφωνα με
αυτούς, όλοι εκφράζουν τη
θέληση του Θεού.
Ο καλύτερος, ή μάλλον ο μοναδικός τρόπος για να ξεχωρίσουμε ποιοί
εκφράζουν τη θέληση Θεού, και άρα ποιοί
έμμεσα ή άμεσα προέρχονται
από το Θεό, είναι να
τους κοιτάξουμε στο Φώς
του Χριστού.
Ο Κύριος λέει, διδάσκω και κάνω
ό,τι
είδα και ό,τι
έμαθα απο τον Πατέρα Μου, και
άρα ο Πατέρας είναι σύμφωνος με ό,τι διδάσκει ο Υιός! Οπότε πρέπει να εξετάσουμε
όχι τι δεν ταιριάζει μεταξύ Πατέρα και Υιού, (διότι διαφορά μεταξύ Πατέρα και
Υιού δεν υφίσταται), αλλά τι δεν ταιριάζει μεταξύ του
Φωτός του Θεού και των γραπτών της Βίβλου! Ωστόσο, για να τους κοιτάξουμε στο
Φως του Κυρίου, σημαίνει
κυρίως να έχουμε το Φως, να
έχουμε το Χριστό στην
ψυχή μας. Πρέπει να
αγαπούμε τους άλλους, να
προσπαθούμε να είμαστε
δίκαιοι όπως ο Χριστός, να
είμαστε ευαίσθητοι και
ασυμβίβαστοι σε ό,τι
αφορά το δίκαιο των άλλων, (όχι τόσο πολύ όσον αφορά το δικό μας δίκαιο) και πρέπει
επίσης να είμαστε
απελευθερωμένοι από
σκοταδιστικές θρησκευτικο-κρατικές
επινοήσεις με φόβους, και
άλλα σκοτεινά δεσμά.
Γενικά, πρέπει να
νοιώθουμε πραγματικά το
Θεό και τον άνθρωπο,
προσπαθώντας να κατανοήσουμε τους άλλους εισερχόμενοι νοητά στη θέση εκείνου
του άγνωστου ανθρώπου,
της γυναίκας, του δούλου, του παιδιού. Εκείνου
του άγνωστου ανθρώπου
που υπέφερε τρομερά
δεινά, που μαστιγώθηκε
και ποδοπατήθηκε, που
πείνασε και έκλαψε
δουλεύοντας σκληρά και
ασταμάτητα, βλέπωντας
τον μάταιο κόπο του να μην του ανήκει, τον ατέλειωτο μόχθο του που αντί να του
χαρίζει μια αξιοπρεπή ζωή και μια στάλα ευτυχίας, μετατρεπόταν σε περισσότερη
περιουσία του άπληστου και "θεοευλογημένου" αφέντη, του αφέντη, που έλεγε πως
(και ακόμα το λέει) είχε το "νόμο του
Θεού" δικό του. Εκείνου
του άγνωστου ανθρώπου
που υπέφερε και
καταπιέστηκε,
ληστεύτηκε και
σφαγιάστηκε από τους
άδικους νόμους και από την
βαρβαρότητα των
υπηρετών του διαβόλου.
Εκαμαν πολλά και εξαπάτησαν πολλούς, μίλησαν πολύ
χρησιμοποιώντας άδεια και πονηρά λόγια, μίλησαν για θεοκρατίες και για θεϊκούς
νόμους, μα ότι και αν είπαν όλοι αυτοί οι διάφοροι θεοκράτες και φαφλατάδες,
αν αυτά δεν ταιριάζουν με το Φως του κόσμου πρέπει να απορρίπτονται. Ο Κύριος
είναι το Φώς που φωτίζει τους νόμους της θείας ναυσιπλοΐας, και συγχρόνως είναι
η Είσοδος στο λιμάνι και ο Καπετάνιος του πλοίου. Ο,τι ειπώθηκε πρίν ή μετά το
Χριστό σχετικά με το Θεό, το κοιτάζουμε στο φώς της διδασκαλίας Του, και αν
ταιριάζει, τότε είτε το είπαν προφήτες είτε απλοί άνθρωποι, ή φιλόσοφοι που
έζησαν σε ειδωλολατρικό
περιβάλλον, είναι το ίδιο
σαν να το είπε ο Θεός.
Αντίθετα, ότι δεν
ταιριάζει με το Χριστό απορρίπτεται,
έστω και αν αυτοί που το
είπαν ισχυρίζονταν ότι
ήταν άνθρωποι του Θεού, ή
αν ορκίζονταν σαν τον
Μωάμεθ ότι είχαν θείες
αποκαλύψεις.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός
επικύρωσε και
συμπλήρωσε τον νόμο του
Θεού, και μόνο το νόμο του
Θεού, γιατί είχε
παραποιηθεί από τους
κρατικούς φορείς
καθώς αυτοί υπηρετούσαν φυλετικά συμφέροντα και την τότε άρχουσα τάξη. Αλλά αφού δεν
ήρθε τότε να καταργήσει
το κράτος, δεν ασχολήθηκε
ιδιαίτερα και με τους κρατικούς νόμους. Οσο αυτό υπάρχει θα υπάρχουν και οι
νόμοι του, οι οποίοι στην μετέπειτα και κάτω από
διαφορετικές συνθήκες και επαναστάσεις πορεία, άλλαζαν και αλλάζουν, ώστε να
προσαρμόζονται στις νέες κυρίαρχες τάξεις, και στα εκάστοτε κοινωνικά δεδομένα.
Κατά συνέπεια δίδασκε μεν υπακοή στους κρατικούς
νόμους, αλλά
στο βαθμό που αυτοί
δεν αποτελούσαν
πρόσκομμα στις σχέσεις
του πιστού με το Θεό. Σε
αυτή την περίπτωση ο
Χριστιανός δεν πρέπει να
υπακούει σε τέτοιους
νόμους. Ας
φανταστούμε τους
Χριστιανούς να
υποτάσσονται στους
νόμους του κάθε Καίσαρα,
που τους απαγορεύει να
είναι Χριστιανοί!
Μιλώντας πάλι εν
συντομία για το κράτος,
όλοι γνωρίζουμε ότι το
οργανωμένο κράτος
άρχισε να εμφανίζεται
στα πρώτα βήματα
κάθε πολιτισμού, όταν άρχιζαν οι μεγάλες αντιθέσεις και συγκρούσεις, με την
απόκτηση μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σε μεγάλες εκτάσεις γής, όπου με τη
σειρά τους απαιτούσαν εργάτες. Οι εργάτες μετατράπηκαν και αυτοί σε ατομικές
ιδιοκτησίες από τα μέλη του κράτους, και μέλη του κράτους, τουλάχιστον τότε,
σημαίνει πλούσιοι άρχοντες. Το κράτος λοιπόν ήταν κράτος καταπιεστικό, κράτος
πλουσίων αρχόντων, δεν ήταν
λαϊκό, και βεβαίως ποτέ
δεν υπήρξε, ακόμα
τουλάχιστον, θεοκρατικό.
Θεοκρατικό των "θεών" αρχόντων ναι, αλλά όχι ακόμα του Θεού/Δημιουργού!
Καθώς γνωρίζουμε το πρώτο γραπτό σύνταγμα ήταν αυτό της αρχαίας
Βαβυλωνίας, το οποίο λέγεται
μάλιστα ότι βρέθηκε το 1901
στα ερείπια της. Εκεί
απεικονίζεται ο
βασιλιάς Χαμουραμπής
σαν γιός θεού, να παίρνει
τους νόμους του από
το θεό ήλιο! Και το πρώτο ανθρώπινο σύνταγμα, ήταν του Δράκων, για το οποίο
λέγεται μάλιστα ότι το έγραψε με αίμα, το 621 προ Χριστού στην αρχαία
Ελλάδα. Ηταν ο πρώτος που είπε, ότι εμείς οι άνθρωποι της εξουσίας δίνουμε τους
νόμους,
όχι οι θεοί. Ας τα αφήσουμε
όμως αυτά διότι λίγο μας
ενδιαφέρουν, και ας
προσπαθήσουμε να έρθουμε
στο θέμα που μας
ενδιαφέρει. Αρχίζουμε από
τα
λόγια του Κυρίου που
αναφέρθηκε στους νόμους.
Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφ. 15 διαβάζουμε ότι οι Φαρισαίοι
παρατήρησαν στον Κύριο ότι οι μαθητές Του δεν έπλυναν τα χέρια τους πρίν φάνε,
και Εκείνος τους απάντησε.
Γιατί και εσείς
παραβαίνετε την εντολή
του Θεού για την παράδοση
σας; Διότι ο Θεός
προσέταξε τίμα τον
πατέρα σου και τη μητέρα
σου, και ο κακολογών
πατέρα η μητέρα
εξάπαντως να
θανατώνεται. Ωστόσο στο κατά
Μάρκον Ευαγγέλιο κεφ.
7:10
πάνω στο ίδιο θέμα
ακούγεται να λέει. Διότι ο
Μωυσής είπε τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και ο κακολογών
πατέρα ή μητέρα εξάπαντως να θανατώνεται.
Βέβαια, δεν έχει καθόλου σημασία που ο
ένας Ευαγγελιστής έγραψε ο Θεός και ο άλλος ο Μωυσής, γιατί ο Μωυσής ήταν ο
Προφήτης Του, και ό,τι έγραψε ήταν σύμφωνο με τη θέληση του Θεού. Εν τούτοις δεν
είναι δυνατόν ο Χριστός να είπε ο Θεός και ο Μωυσής, και επομένως ο ένας
τουλάχιστον έγραψε
λάθος λέξη. Ωστόσο,
κατανοούμε ότι πολλά
λόγια που αναφέρονται
πάνω στη διδασκαλία του
Κυρίου, έστω και λαθεμένα,
ή φαινομενικά λαθεμένα,
μεταφέρουν κάποια
μηνύματα, και στην
περίπτωση αυτή
νομίζω πως μας λένε,
ότι αυτό που πραγματικά
έγραψε ο Μωυσής ήταν
σύμφωνο με τη θέληση του
Θεού. Αυτό που θέλει
ο Θεός, είναι αυτό που
έγραψε ο Μωυσής.
Θεωρώ λοιπόν, πως και οι δυο
Ευαγγελιστές
άσχετα με τον τρόπο τους, μεταφέρνουν
ωστόσο το ίδιο
μήνυμα, σύμφωνα με
το οποίο ο Κύριος αναφέρθηκε στη θανατική ποινή. Αλλά εκείνο που σίγουρα
εννοούσε ήταν το εξής. Εσείς γνωρίζετε ότι
τόσο ο νόμος όσο και η θανατική ποινή είναι του Θεού, και όμως
τον ακυρώνετε για τις παραδόσεις σας. Καθώς δείξαμε, και καθώς άλλωστε
είναι ολοφάνερο, δεν ήταν
τότε ο καιρός για κριτική
και αποσαφήνιση των
γραπτών. Κατά συνέπεια ο
Κύριος δεν
θα εξηγούσε ότι ναι μεν αυτός ο νόμος είναι του Θεού, όχι όμως και η θανατική
ποινή.
Εκείνο
ωστόσο που έχει
ιδιαίτερη σημασία είναι,
ότι αυτοί ήξεραν
ότι και ο νόμος και η
θανατική ποινή ήταν
δοσμένα από το Θεό.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν διδαχθεί, και οι ίδιοι μάλιστα ήταν δάσκαλοι του νόμου,
και γνώριζαν καλώς ή κακώς, ότι τόσο οι νόμοι όσο και οι θανατικές ποινές ήταν
του Θεού, και ενω αυτό γνώριζαν, εν τούτοις τους ακύρωναν για τις παραδόσεις τους. Και εκεί
ακριβώς είναι η αμαρτία, γιατί πρέπει να τονιστεί, αυτό γνώριζαν, και όμως έλεγαν ότι αρκεί το
δώρο μου, από το οποίο θα μπορούσαν
να ωφεληθούν οι γονείς μου, χωρίς να
τους τιμώ.
Προσφέρω στους γονείς μου ένα κομμάτι ψωμί, ή κάνω κάποια
άλλη δήθεν αγαθοεργία για τους γονείς μας, και δεν έχω πια υποχρεώσεις απέναντι
τους. Με άλλα λόγια, είχαν εφεύρει διάφορους υποκριτικούς τρόπους για να
ξεφορτώνονται τις υποχρεώσεις τους, και καταργούσαν τους νόμους που γνώριζαν ότι
είναι δοσμένοι από το Θεό, άσχετα αν δεν ήταν όλοι, αυτοί όμως ήξεραν ότι ακόμα
και οι θανατικές ποινές ήταν του Θεού. Η αμαρτία έχει στενή σχέση με τη γνώση,
έστω και αν αυτή η γνώση είναι κάποτε λαθεμένη. Ο Κύριος έλεγε και λέει, αν δεν
ξέρατε δεν θα είχατε αμαρτίες, ενώ εσείς ισχυρίζεστε ότι ξέρετε, οπότε η αμαρτία σας
παραμένει.
Και αυτοί ήξεραν ότι ο νόμος και η ποινή ήταν του Θεού, και όμως, δεν τιμούσαν
τους γονείς τους, ενώ
είχαν εφεύρει διάφορους
υποκριτικούς τρόπους να
ξεφορτώνονται τις
υποχρεώσεις τους.
Ο Κύριος κήρυττε ότι η
θεική κρίση για τον καθένα
έρχεται μετά τον θανατό
του.
Οταν μάλιστα ζήτησαν οι μαθητές Του να καλέσουν φωτιά από τον ουρανό ώστε να
κάψουν αυτούς που δεν τους δέχτηκαν, Εκείνος τους επέπληξε λέγοντας, δεν ξέρετε
τίνος πνεύματος είσαστε εσείς;; Επειδή ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε να απολέσει
ψυχές, αλλά να σώσει! Κήρυξε όχι 7, αλλά 77, φορές
συγχώρεση, και το 7 και 77,
δηλαδή 777, δεν ειπώθηκε
τυχαία, αλλά ο Κύριος
αναφέρθηκε στα τρία
εφτάρια τα οποία είναι
σύμβολα του Θεού.
Ενα άλλο
παράδειγμα είναι η
εργασία του Σαββάτου,
πάνω στην οποία
εφάρμοζαν την ποινή του
θανάτου. Στο βιβλίο των
Αριθμών γράφεται ότι
συνελήφθη κάποιος να
μαζεύει ξύλα μέσα στην
έρημο την ημέρα του
Σαββάτου. Τον έφεραν
μπρός στον Μωϋσή και στον
Ααρών, και εκείνοι
ρώτησαν λένε το Θεό να
τους πεί τι να κάνουν. Τα
ίδια τα συνηθισμένα, ο
Θεός, σύμφωνα με αυτούς,
μιλούσε με τις ώρες!
Εγραψαν λοιπόν ότι τους
είπε να τον λιθοβολίσουν.
Μεγάλη αντίφαση, διότι ο Κύριος κήρυξε ότι
δεν έγινε ο άνθρωπος για
το Σάββατο, αλλά το
Σάββατο για τον άνθρωπο.
Οπότε για κανένα λόγο δεν θα έλεγε ο Θεός να τον λιθοβολήσουν, και φυσικά, ούτε
και ο Μωυσής σαν θεόπνευστος που ήταν θα έγραφε τέτοια εκουσίως ψέματα που τολμούν να
διαψεύδουν το Θεό.
Αλλωστε, ας φανταστούμε το Θεό να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην ημέρα
Σάββατο, δηλαδή στην άνευ τόσο ουσιαστικής σημασίας αργία, όταν αυτή γίνεται
αιτία να χάνονται ψυχές! Διότι τι νόημα θα
είχε η δημιουργία, αν το ευτελές και δευτερεύον στέκει υπεράνω του ουσιώδες και
πρωτο-σημαντικού, ή όταν το άψυχο κυριαρχεί πάνω στο έμψυχο και μπορεί να το
καταστρέφει; Δεν θα ήταν καλύτερα να καταργήσει το Σάββατο; Ομως μια ημέρα
αργίας ήταν αναγκαία για τους εργαζόμενους και κυρίως για τους
ταλαίπωρους δούλους, ώστε να παίρνουν μιαν ανάσα και να ξεκουράζονται. Το
Σάββατο λοιπόν είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου, δεν είναι
αφέντης του ανθρώπου.
Πρέπει να κάθεται να
ξεκουράζεται, και να
εξυψώνεται πνευματικά, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Υψιστο.
Μην δουλεύεις
άνθρωπε το Σάββατο, ή μάλλον τώρα μην δουλεύεις την Κυριακή, είσαι βέβαια
ελεύθερος να επιλέξεις, χωρίς τον φόβο του λιθοβολισμού, αλλά αν είσαι πράγματι ελεύθερος, τότε μην είσαι δούλος,
ούτε ψεύτης και υποκριτής. Δεν έπρεπε λοιπόν να λιθοβολούν έναν άνθρωπο επειδή
μάζεψε ξύλα το Σάββατο, απλά, θα ήταν αρκετό ένα
πρόστιμο ή κάποια άλλη
τιμωρία, ώστε να υπάρχει τάξη και υπακοή
στους νόμους. Παρόλα αυτά
έγραψαν ότι ο Θεός είπε
στο Μωυσή να λιθοβολήσει
εκείνον τον ταλαίπωρο
που τόλμησε να μαζέψει
ξύλα.
Ιδού ένα ολοφάνερο ψέμμα, και φυσικά, επαναλαμβάνω, δεν ανήκει στα γραπτά του
Μωυσή!
Στα βιβλία γράφεται
ότι είναι νόμος του Θεού,
να λιθοβολούνται οι
πόρνες και οι μοιχαλίδες. Οταν μιά ομάδα νομοδιδασκάλων συνέλαβε μιά γυναίκα επ
αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία, την έσυραν μπρός στο Χριστό με
"αγανάκτηση".
Δηλαδή όχι τόσο με αγανάκτηση όσο με πονηριά. Διότι ήθελαν
να έχουν επιτέλους αδιάσειστα στοιχεία ώστε
να στηρίξουν κατηγορίες
εναντίον Του. Και μόνο
αυτή τους η πράξη είναι
αρκετή να αποδείξει, ότι ο
Χριστός ήταν ενάντιος σε
πολλούς "θεϊκο-κρατικούς" νόμους. Οσο και αν ήταν υποκριτές ήταν ωστόσο δάσκαλοι του νόμου, καθώς τον
δίδασκαν μέσα στο ναό και τις συναγωγές. Και όλοι οι
νόμοι σύμφωνα με τα
γραπτά ήταν του Θεού, ενώ ο
Χριστός παρόλο που
κήρυττε το θέλημα του
Θεού, δεν υποτασσόταν στο γράμμα αυτών των
δήθεν θεοκρατικών
νόμων, και συχνά δίδασκε τα αντίθετα.
Ελεγε με τον τρόπο Του πως
δεν είναι νόμος του Θεού
το οδόντα αντί οδόντως
κλπ. Το είχε διδάξει πάνω
στο όρος, και αυτοί που
έστηναν παντού αφτί για
να Τον κατασκοπεύουν, το
είχαν ακούσει. Συχνά
έλεγε πως συγχωρούσε τις
πόρνες και τις
μοιχαλίδες, δίνοντας τους ευκαιρία
μετάνοιας και σωτηρίας,
ενώ ο δήθεν νόμος του Θεού
έλεγε ξεκάθαρα ότι
έπρεπε να λιθοβολούνται.
Και να που τους δώθηκε μιά
ευκαιρία ώστε να έχουν
επιτέλους σαφείς
κατηγορίες εναντίον Του.
Η γυναίκα πιάστηκε επ
αυτοφώρω. Υπήρχαν μάρτυρες που το επιβεβαίωναν, όχι
ένας μάρτυρας που δεν
μπορούσε να στηρίξει
κατηγορία, και ξεκάθαρα
λοιπόν σύμφωνα με το νόμο,
έπρεπε να πεθάνει με
λιθοβολισμό.
Εσύ λοιπόν τι λές;
Πρέπει ή δεν πρέπει να
εφαρμοσθεί ο νόμος; Τους
ήταν αδύνατον
να προβλέψουν τι θα πεί, αλλά ήταν σίγουροι ότι πάλι θα "βλασφημούσε"
αντικρούωντας το νόμο του Θεού. Ο Κύριος έσκυψε και άρχισε να γράφει με το
δάχτυλο πάνω στη γή. Πιθανόν να απαριθμούσε τις αμαρτίες τους, ή ίσως δεν ήθελε
να φέρει σε δύσκολη θέση εκείνη την ντροπιασμένη γυναίκα κοιτάζοντας την μπρός
στο πλήθος των κατηγόρων της. Σίγουρα θα έκλαιγε, ενώ θα την έβριζαν χυδαία,
κρατώντας τα λιθάρια έτοιμοι να την συντρίψουν. Ο Κύριος
απάντησε. Οποιος από σας
είναι αναμάρτητος, ας
ρίξει την πρώτη πέτρα. Και
αυτά είναι Λόγια του
Φωτός! Τους ήταν αδύνατον
να προβλέψουν τι θα πεί,
και σίγουρα δέν
περίμεναν μια τέτοια
απάντηση. Γιατί
ποιός είναι αναμάρτητος; Μα κανένας.
Που και πότε υπήρξαν αναμάρτητοι ώστε να
εφαρμόζουν τις θανατικές ποινές, που υποτίθεται ότι έδωσε
ο Θεός; Ποτέ και
κανένας. Και να που
έσκυψαν το κεφάλι
ντροπιασμένοι και έφυγαν, διότι κανείς δεν είχε εξουσία από το Θεό να λιθοβολεί
κανένα, διότι τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, αν ήθελε να επιβάλλει θανατικές ποινές, έχει τη δύναμη να
το κάνει ο Ιδιος, χωρίς να το ζητάει από τους ανύπαρκτους αναμάρτητους. Εκτός
αυτού, ένας αναμάρτητος δεν είναι βέβαια ούτε βάρβαρος ούτε κακούργος για να
ζητάει το αίμα μιας γυναίκας, είναι ένας υιός ανθρώπου με
θεία αισθήματα που αγαπάει και συγχωρεί, ένας που ποτέ δεν
λιθοβολεί κανένα. Και ο
μόνος Αναμάρτητος, ο Θεός,
δεν την καταδίκασε, γιατί
την αγαπούσε και την
συγχώρεσε. Που είναι οι
κατήγοροι σου γυναίκα,
κανείς δεν σε καταδίκασε;
Κανείς Κύριε. Ούτε Εγώ σε
καταδικάζω, πήγαινε και
στο εξής μην αμαρτάνεις.
Τώρα δεν χρειάζεται βέβαια να μακρηγορεί κανείς για να αποδείξει πως οι
άδικοι και βάρβαροι νόμοι όπως και οι θανατικές ποινές δεν ήταν ποτέ και σε
καμμιά περίπτωση σύμφωνοι με την θέληση του Θεού. Το αντίθετο είναι κατάφορα
ενάντια στο νόμο Θεού, ενάντια στο νόμο Ου φονεύσεις. Ο λιθοβολισμός ήταν μια
βάρβαρη πράξη στην οποία σεμμετείχαν διάφοροι άνθρωποι, όπου
πέταγαν πέτρες με σκοπό
να σκοτώσουν κάποιον άλλο. Ενεργούσαν ενάντια στο νόμο Ου φονεύσεις, και
μάλιστα ενεργούσαν χωρίς αγάπη προς τον πλησίον αψηφώντας και αυτή την εντολή.
Και αν ακόμα ήταν αθώοι μέχρι εκείνη τη στιγμή, αυτή όμως χανόταν, καθώς από
αθώοι, μετατρέπονταν σε
ένοχους καταπατητές του
νόμου, και σε κακούργους
σαδιστές και δήμιους. Ας
μην μακρηγορούμε λοιπόν,
ο Θεός έδωσε μόνο
άγιες και απόλυτα λογικές εντολές
και ποτέ θανατικές
ποινές. Αν το αμαρτωλό
κράτος με τους
εκμεταλευτές του και με
τους τυφλούς ιερείς του,
έσπρωχνε τους ανθρώπους
στα άκρα, και μετά είχε
ανάγκες, και χρειαζόταν
τον τρόμο και θανατικές
ποινές για να κυριαρχεί,
αυτό δεν σημαίνει βέβαια
ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν ο
Θεός θα προσαρμοστεί
στις ανάγκες του και στις
πονηριές του.
Στην επί του όρους
ομιλία που
αναφέρει ο Ματθαίος στο κεφ.5 ο
Χριστός λέει, ότι δεν ήρθε
να καταργήσει τους
νόμους και τους Προφήτες
αλλά ήρθε να τους
εκπληρώσει. Bεβαίως ο
Κύριος εννοούσε ότι ήρθε
να εκπληρώσει μόνο το
Νόμο του Θεού, όπως τις 10
Εντολές και άλλους
θεόπνευστους νόμους του
Προφήτη, τους οποίους ο
Κύριος συμπλήρωσε, καθώς
σε κάποια μέρη του είχαν
παραποιηθεί από
τους κρατικούς νομοθέτες οι οποίοι κυρίως υπηρετούσαν το κράτος των αρχόντων.
Και φυσικά,
ο Κύριος δεν εννοούσε ότι
ήρθε να εκπληρώσει
άδικους νόμους, και κατά συνέπεια
ενάντια στο θέλημα Του.
Και κάτι άλλο
πολύ σπουδαίοι, με
τα λόγια, ήρθα να
εκπληρώσω το Νόμο και
τους Προφήτες, ο Κύριος
λέει έμμεσα και άμεσα, Είμαι ο Θεός, και ήρθα να
εκπληρώσω, κάτι που σημαίνει και να επικυρώσω τους νόμους Μου. Οι θεϊκοί νόμοι
που γράφτηκαν στην Βίβλο
από τον Μωυσή ή και όχι από τον
Μωυσή είναι, ή πρέπει να είναι σύμφωνοι με
την διδασκαλία Μου. Εάν
δεν είναι σύμφωνοι με την
διδασκαλία Του, τότε
φυσικά δεν είναι θεϊκοί,
και σίγουρα ο Κύριος δεν
ήρθε να εκπληρώσει τους
διάφορους κρατικούς
νόμους, πολλοί εκ των
οποίων είναι πονηροί και
προσαρμoσμένοι να
υπηρετούν πονηρά
συμφέροντα.
Αλλά επειδή δεν ήρθε τότε να καταργήσει το κράτος, και επειδή όλοι οι
νόμοι, θεϊκοί, νόμοι ταμπού των θεών, και άλλοι κρατικοί, είχαν
γραφτεί σαν νόμοι του
Θεού, ο Κύριος μίλησε
γενικά λέγοντας,
ακούσατε τι είπαν στους
αρχαίους. Οι αρχαίοι
είχαν διδαχτεί για το
θέλημα του Θεού, αλλού
σωστά και αλλού λανθασμένα.
Αλλά φυσικά, αν όλους τους
νόμους τους είχε δώσει ο
Θεός, τότε βεβαίως ο
Κύριος δεν θα διέψευδε
τον Πατέρα Του, που
σημαίνει επίσης τον
Εαυτό Του. Θα έλεγε,
ακούσατε τι δίδαξε ο Θεός
τους αρχαίους, και φυσικά
ότι τους δίδαξε ήταν
απόλυτα σωστό. Ας το δούμε
πιο κοντά. Ακούσατε
λέει ότι ερρέθη στους
αρχαίους ου φονεύσεις,
και άρα μην λιθοβολείς
κανένα. Τώρα, όποιος και να
έλεγε ή έγραφε σε όποιο βιβλίο, ότι αυτός ο νόμος
είναι του Θεού, ήταν
σωστός, και βεβαίως είναι
ένας από τις 10 Εντολές. Αλλά
δεν αρκεί μόνο να μην
φονεύσεις. Πρέπει να
αγαπάς και να σέβεσαι τον
πλησίον σου. Ο Κύριος
συμπλήρωσε το νόμο
λέγοντας, ότι δεν πρέπει να
βρίζεις και ούτε καν να
αποκαλείς μωρό τον άλλον.
Το ίδιο και για τη μοιχεία, καθώς δεν είναι
αρκετό το ου μοιχεύσεις.
Εκείνος που θέλει να
προσεγγίζει στο Θεό,
πρέπει να αγαπάει και να
σέβεται τους άλλους, να
τους βλέπει σαν αδέλφια.
Τι νόημα έχει να
λέμε ότι αγαπάμε το φίλο
μας ή το συνάνθρωπο μας,
ενώ κοιτάζουμε με
πονηριά και πάθος τη
γυναίκα του;
Επειτα ο άλλος, δεν είναι
ερωτικό αντικείμενο,
είναι άνθρωπος με μια
ψυχή πολύ αγαπημένη από το
Θεό, έτσι πρέπει να τη
βλέπουμε, δεν έχουμε το
δικαίωμα να
χρησιμοποιούμε τον
άλλον, ο άλλος δεν είναι
αντικείμενο ερωτικού
κορεσμού. Είναι
άνθρωπος.
Ακούσατε ότι ερρέθει στους αρχαίους μην επιορκίσεις αλλά εκπλήρωσε τον
όρκο σου στον Κύριο, αλλά Εγώ σας λέω να μην ορκίζεσθε καθόλου, το ναι σας να
είναι ναι, και το όχι να είναι όχι. Κάτι
περισσότερο απ'αυτό προέρχεται εκ του
πονηρού. Υπογραμμίζουμε
τα λόγια Του, κάτι
περισσότερο από αυτό
προέρχεται εκ του
πονηρού! Μα λογικά, γιατί θα μου πεί ο
Θεός να ορκισθώ, αφού
Εκείνος γνωρίζει αν λέω ή
αν δεν λέω την αλήθεια,; Το
κράτος όμως δεν γνωρίζει,
και γιαυτό υποχρεώνει τους πολίτες να ορκίζονται,
χρησιμοποιώντας το φόβο
του Θεού, ώστε να τρομοκρατεί
και να χαλιναγωγεί το λαό.
Ακούσατε ότι ερρέθη
στους αρχαίους οφθαλμό
αντί οφθαλμού, και οδόντα
αντί οδόντως, ή χέρι αντί
χέρι κλπ, αλλά, Εγώ σας λέω
να μην ζητάτε εκδίκηση. Το
κράτος είχε ανάγκες, και
πολύ σωστά έπρεπε να
συγκρατεί τις
παραφουσκωμένες
απαιτήσεις για εκδίκηση.
Εκεί που απαιτούσαν
κεφάλι αντί χέρι,
έθεσε ένα πιο
λογικό νόμο, που
όριζε,
χέρι αντί χέρι και
οφθαλμό αντί οφθαλμού,
κλπ. Είχαν να
αντιμετωπίσουν μεγάλες
φυλετικές
αντιπαρατάξεις μεσ
το Εβραϊκό κράτος, που
κατέληγαν από κάποιες
μικρές αφορμές, σε μεγάλες εκδικήσεις και αντεκδικήσεις, και επομένως είχε
ανάγκη από νόμο που να
ισορροπεί κάπως την
κατάσταση. Κατανοητό, σαν κρατικοί,
αλλά όχι σαν θεικοί του Δημιουργού.
Πάνω σε αυτό τον αρχαίο κρατικό νόμο πολύ σωστά είχε
παρατηρήσει ο Γκάντη. Η
πολιτική του οφθαλμόν
αντί οφθαλμού, θα
δημιουργούσε ένα κόσμο
από τυφλούς. Και όμως,
έγραψαν ότι είναι νόμος
του Θεού!
Ακούσατε ότι ερρέθει
στους αρχαίους να αγαπάς
τον πλησίον σου και να
μισείς τον εχθρό σου, αλλά
Εγώ σας λέω να αγαπάτε
τους εχθρούς σας για να
είσαστε παιδιά του Θεού, τέλειοι όπως ο
Πατέρας.
Βλέπουμε λοιπόν εδώ, ότι το ένα μέρος του νόμου είναι σωστό και σύμφωνα με
τη θέληση του Θεού, ενώ το άλλο μέρος δεν
είναι. Δίδασκαν το λαό ότι
είναι εντολή του Θεού να μισεί τον εχθρό του!
Προφανέστατα, είναι προσθήκη πάνω στο νόμο του Μωϋσή, "αγάπα τον πλησίον
σου". Ενώ αυτοί πρόσθεσαν,
και να μισείς τον εχθρό σου.
Αλλά αφού είχε
δώσει ο Θεός αυτό το νόμο
στο Μωϋσή, πως θα
μπορούσε ο ευσεβής Μωυσής να "διορθώσει" το Θεό, γράφωντας, να
μισείς τον εχθρό σου;
Δηλαδή το άκρως αντίθετο
από ό,τι δίδαξε ο Κύριος,
και άρα το άκρως αντίθετο στην θέληση Του.
Ομως μεσ'τους πολέμους είχαν ανάγκη το μίσος
ενάντια στον εχθρό, το οποίο καθάγιαζαν με "εντολή" του Θεού. Ελα όμως που ο
εχθρός ενός λαού, δεν είναι απαραίτητα και εχθρός του
Θεού, και άλλωστε αν είναι, ο Θεός δεν χρειάζεται ούτε
ζητάει βοήθεια...
Η εντολή πάλι, τίμα τον
πατέρα σου και τη μητέρα
σου, συνεχίζει με τα λόγια,
για να είσαι
μακροχρόνιος επι γης.
Ναι να τιμάμε τους γονείς μας, κάτι που μάλλον λείπει απ'τον σύγχρονο κόσμο μας,
αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για υπόσχεση με την έννοια ότι αυτός που τιμά τους
γονείς του θα ζήσει πολλά χρόνια. Τι νόημα θα είχε μιά τέτοια υπόσχεση, και
γιατί ένας που τιμά τους γονείς του περιμένει επιστρεφόμενα; Αλλωστε υπήρξαν άνθρωποι που
περιφρόνισαν τους
γονείς τους, και πέθαναν
σε βαθιά γεράματα, και
άλλοι που τους τιμούσαν,
πέθαναν νέοι. Επειτα
εκτός ότι καθένας που τιμά τους γονείς του, διακρίνεται τουλάχιστον από
στοιχειώδει ανθρώπινα συναισθήματα, είναι και χρέος του, οπότε γιατί
περιμένει ανταλλάγματα
για ότι είναι χρέος του να
κάνει; Οι
γονείς είναι συνδημιουργοί, τον έφεραν στο κόσμο, τον τάϊσαν, τον πότισαν,
έπλυναν τις ακαθαρσίες
του, τον φρόντισαν και τον
αγάπησαν, και τώρα εκείνος για
να τους τιμάει, περιμένει
κάποια πληρωμή με μορφή
πολλών χρόνων επί γής;
Εκείνο που εννοεί εδώ ένα δεύτερο μήνυμα της εντολής που γράφτηκε
διδακτικά, εκτός από το να αγαπούμε και τιμούμε τους γονείς μας, είναι όταν τιμάτε
και τους προγόνους μας. Ο Μωυσής απευθυνόμενος εδώ κυρίως στον λαό Ισραήλ του
λέει πως πρέπει να τιμάτε τους προγόνους σας, όχι μόνο σαν υποχρέωση, αλλά και
για το λόγο ότι έτσι θα επιβιώσετε σαν λαός πολλά
χρόνια, και δεν θα χαθείτε μέσα
στον διασκορπισμό σας
στις τέσσαρες γωνίες της
γης. Και πράγματι, από όλη
την μετέπειτα ιστορία
αποδείχτηκε πόσο
σπουδαίο ήταν να
θυμούνται και να τιμούν
τους προφήτες και πατέρες. Αν δεν το έκαναν,
θα είχαν χαθεί σαν λαός.
Ας δούμε πάλι έναν άλλο
νόμο ο οποίος
εμφανίζεται σαν θεϊκός. Ο νόμος λέει,
όταν ένας Εβραίος αγοράζει
δούλο Εβραίο, πρέπει να
του δουλεύει 6 χρόνια, και
μετά να τον αφήνει
ελεύθερο. Αν εκείνος
"δεν
θέλει" να ελευθερωθεί, για
διάφορους λόγους, όπως αν
έχει οικογένεια και δεν
θέλει να φύγει μακριά απ'τα
παιδιά του και τη γυναίκα
του, πάνω στους οποίους ο
αφέντης δουλοκτήτης
είχε εξουσία, τότε έπρεπε
να του τρυπίσει το αφτί,
να του περάσει κρίκο, όπως
ήταν συνήθεια, και να
παραμείνει δούλος του
ώσπου να πεθάνει. Αλοίμονο
δηλαδή στο δούλο που είχε ανθρώπινα συναισθήματα, αγαπώντας τη γυναίκα του και
τα παιδιά του! Οταν πουλιέται στον
αφέντη μαζί με την
οικογένεια του, τότε όταν
απελευθερώνεται θα
πάρει μαζί του και την
οικογένεια του.
Εννοείται, σε τι θα
αλλάξει η μοίρα του με την
απελευθέρωση του, όταν οι
αφέντες κρατούν στα
χέρια τους το μέσο της
ζωής του; Που βρίσκεται η ελεύθερη βούληση
και επιλογή; Την άρπαξαν οι αφέντες. Οι δρόμοι της
ζωής του τότε εργαζόμενου ήταν κλειστοί και
αμπαρωμένοι, και οι αφέντες ήταν αυτοί που
αποφάσιζουν με τους "θεικούς" τους
νόμους για τη ζωή
των εργαζομένων και των παιδιών τους. Ξέρεις, δεν
είσαι ακριβώς άνθρωπος,
είσαι δούλος, περιουσία μου, δικό μου χρυσάφι και αργύριο, ή παραμένεις για
πάντα ατομική μου ιδιοκτησία ή χάνεσαι. Η "επιλογή" είναι δική σου! Αν όμως
πουληθεί χωρίς να έχει οικογένεια, και ο αφέντης του "δώσει" γυναίκα, τότε
βεβαίως η γυναίκα και τα παιδιά που θα αποκτήσει θα
είναι πάλι περιουσία του αφέντη, σαν αρνιά που
γεννήθηκαν στο μαντρί του, σαν μελλοντικά πρόβατα για
άρμεγμα, και βόδια για το
όργωμα, και αν ο δούλος δεν
τους αγαπάει, τότε
εντάξει, ας φύγει μόνος
και έρημος.
Και ρωτάω,
εννοούσε άραγε ο Κύριος ότι ήρθε
να εκπληρώσει, και να
επικυρώσει αυτό το νόμο;
Μας λέει πράγματι ότι αυτός ο νόμος είναι δικός Του;
Αλλά
ας δούμε τον Μωυσή σαν
θεόπνευστο νομοθέτη,
όπως ήταν, που όμως ήταν
υποχρεωμένος να θέτει
επίσης και άλλους, μη
θεόπνευστους νόμους που
να εξυπηρετούσαν τις
τότε ανάγκες και
περιστάσεις. Γιατί
τούτος ο νόμος σαν θεϊκός
δεν καταπίνεται με
κανένα τρόπο, και όμως
γράφεται ότι ήταν θεϊκός,
το ίδιο επίσης και ο
επόμενος
ο οποίος λέει, "αν πουλήσεις τη κόρη σου". Ε, δεν γίνεται με κανένα τρόπο να πει
ο Θεός, ότι μπορείς για οποιοδήποτε λόγο να πουλήσεις τη κόρη σου. Και όχι μόνο
αυτοί αλλά και πολλοί άλλοι που γράφονται στα βιβλία της Εξόδου, Λευιτικό,
Δευτερονόμιο.
Αλλά ακόμα και έτσι, πως θα όριζε τέτοιους νόμους σαν θεικούς, ενώ είναι εντελώς αντίθετοι με το θέλημα Του; Και το
χειρότερο είναι ότι
σύμφωνα με τους παρείσακτους
συγγραφείς, ο
Μωυσής "έγραψε" ότι ο Θεός
του έδωσε και αυτούς τους
νόμους. Ο Θεός λένε μίλησε
στον Μωυσή και του είπε, αν
αγοράσεις δούλο Εβραίο,
αν πουλήσεις τη κόρη σου,
αν μαλώνουν δύο
άνδρες και η γυναίκα του
ενός προσπαθήσει να
βοηθήσει τον σύζυγο της
πιάνωντας τον άλλον από τα
γεννητικά όργανα πρέπει
να της κόβετε το χέρι
χωρίς να την λυπηθήτε, κλπ
κλπ.
Ολα αυτά και πολλά άλλα
τα έλεγε, λένε, ο Θεός στον
Μωυσή! Θα ήταν λοιπόν ποτέ
δυνατόν να γράψει ο
Μωυσής τέτοια τρομερά
ψέμματα; Ας βάλουμε πάλι
στη θέση του Μωυσή έναν
συνηθισμένο και καθόλου
θεόπνευστο νομοθέτη.
Αλλά και πάλι, γιατί ένας συνηθισμένος
νομοθέτης θα έδινε
τέτοιους νόμους μεσα
στις συνθήκες της ερήμου; Δεν υπήρχαν ακόμα δουλοκτήτες και γαιοκτήμονες, ούτε
πουλούσαν τις κόρες τους
μέσα στην έρημο. Ολοι ήταν
φτωχοί χωρίς καμιά
περιουσία, και καθώς
γράφεται ζούσαν από το
μάννα και τα ορτύκια. Ηταν
όλοι πρώην δούλοι, και
ούτε περνούσε ακόμα από
το μυαλό τους, ότι μπορούσε να πουληθούν σε πρώην συνδούλους τους.
Τους
νοιώθουμε να βράζουν όλοι στο ίδιο καζάνι, τους νοιώθουμε να
κλαίνε και
παραπονιούνται πως δεν
έχουν να φάνε κρέας,
να λαχταρούν τα σκόρδα
και τα πράσα που έτρωγαν
στην Αίγυπτο. Πως λοιπόν
θα αγόραζε ο ένας τον άλλο,
και τι θα τον έκανε, αφού
δεν είχε ούτε σπίτι να
μείνει, ούτε χωράφι
να καλλιεργήσει: Γιατί λοιπόν ακόμα
και ένας απλός νομοθέτης
θα έδινε τέτοιους
νόμους, πολύ πριν την
ανάγκη εφαρμογής τους;
Στο εδάφιο πάλι 20 του
κεφαλαίου 12 γράφεται ότι ο
Θεός έδωσε νόμο στον
Μωυσή και είπε, αν κάποιος
χτυπήσει το δούλο του με
ξύλο ή ρόπαλο και ο δούλος
πεθάνει στα χέρια του,
τότε ο αφέντης πρέπει να
τιμωρηθεί, αλλά αν ο
δούλος ζήσει μετά τον
ξυλοδαρμό μια ημέρα ή δυο,
τότε ο αφέντης
απαλλάσεται κάθε
τιμωρίας, γιατί ο δούλος
είναι...χρήμα του αφέντη.
Αυτά τα λόγια σύμφωνα με
αυτούς τα "είπε" ο Θεός
στον Μωυσή, και λοιπόν ο
Θεός "είπε" ότι ο δούλος
δεν είναι ακριβώς
άνθρωπος, αλλά είναι
χρήμα και ιδιοκτησία του
"εκλεκτού και θεοευλογημένου"
αφέντη. Ξεκάθαρα ψέμματα. Τα σχόλια
περιτεύουν. Ε, υπάρχει όμως
και κάτι καλό!
Αν
χτυπήσεις το δούλο σου,
εννοείται ότι είσαι
ελεύθερος από το Θεό! να
χτυπάς το δούλο σου κατά
βούληση, αλλά αν του
βγάλεις το μάτι ή το δόντι,
πρέπει να τον
ελευθερώσεις. Ποιός
ξέρει πόσοι ταλαίπωροι
δούλοι, θα ευχόντουσαν
να τους βγάλουν
τουλάχιστον τα δόντια! Μα
θα μπορούσε κανείς να πει,
ότι σε άλλους λαούς
υπήρχαν πολύ χειρότερες
συνθήκες για τους
δούλους. Ναι, βέβαια, στο σκοτεινό
βασίλειο του διαβόλου
έγιναν και γίνονται πολύ
χειρότερα. Μόνο που όλα
αυτά τα κακά και τα
χειρότερα, όλα αυτά τα
ανάγια και τα πονηρά, δεν
έχουν καμιά σχέση με το
Θεό, ενώ οι παρείσακτοι έγραψαν στα
ίσια και ξεκάθαρα ότι ο Θεός μιλούσε
στον Μωυσή, και του έδωσε
όλους αυτούς τους
ανάγιους και άδικους
νόμους. Ο Θεός ας τους
συγχωρήσει.
Τώρα
χωρίς να κοιτάζουμε ένα
ένα τους νόμους, ας δούμε
γενικά
αυτούς για τις θυσίες,
τις "ακάθαρτες" γυναίκες,
τις θανατικές ποινές αν
δεν υπάκουγαν στους
λευίτες, και άλλους
νόμους ταμπού. Σύμφωνα
λοιπόν με αυτούς, όλα αυτά
που γράφονται στο
Λευιτικό όπως και στα
άλλα βιβλία της
Πεντατεύχου, τα έλεγε ο
Θεός στον Μωυσή. Από την
αρχή κιόλας γράφεται ότι
ο Θεός μίλησε στον Μωυσή
και του είπε. Πήγαινε και
πές στο λαό ότι όποιος
προσφέρει δώρα στον
Κύριο--δηλαδή ο Θεός
ζητούσε δώρα!!!-- θα πρέπει να
είναι από τα κτήνη του, τα
πρόβατα, τα βόδια
του, τα πουλερικά του κλπ.
Επρεπε να τα δίνουν στον
Ααρών και στα παιδιά του,
και αυτοί
έπρεπε να ακολουθούν κάποια άγια διαδικασία με ιερούς κανόνες όπως "αρέσει" στον
Κύριο. Πως να σφάζουν τα ζώα, πως να τεμαχίζουν το κρέας, πως να ραντίζουν το
αίμα κλπ. Οπως έκαναν και οι άλλοι ειδωλολάτρες! Αναφέρουν επίσης για εξ
αλφίτων προσφορές προς
τον Κύριο, φτιαγμένες από
σιμιγδάλι με λάδι και
ψημένες σε φούρνους, και
όπως και κάποιες θυσίες
έτσι και αυτές ήταν
προσφορές προς
"οσμήν
ευωδίας" προς τον Κύριο.
Εννοούσαν ότι έπρεπε να
τα δίνουν στον ίδιο τον
Ααρών και στα παιδιά του,
οι οποίοι μπορούσαν
επίσης να τρώνε το
υπόλοιπον της εξ αλφίτου
προσφοράς, και το
"αγιότατο
κρέας", και ο ίδιος ο
Μωυσής μετέφερνε τις
"εντολές"
του Θεού στον αδελφό του
τον Ααρών και στα παιδιά
του.
Αλλά γράφεται
επίσης ότι ο λαός
Ισραήλ περιπλανιώταν
για 40 ολόκληρα χρόνια στη
έρημο, και από την αρχή
κιόλας άρχισαν
να γογγύζουν πως δεν
είχαν να φάνε. Για 40
χρόνια καθώς
γράφεται ζούσαν με
το μάννα που μάζευαν το
πρωί, και με ορτύκια που
μάζευαν το βράδυ. Αλλά
τότε πως θα ήταν δυνατόν να
είχαν συγχρόνως κοπάδια
απο βόδια και πρόβατα, από
πουλερικά μαζί με
τριγόνια και περιστέρια;
Πως ήταν δυνατόν να είχαν αλεύρια και λάδια, τα
οποία μαγείρευαν μέσα
στην έρημο σε φούρνους,
και πρόσφερναν θυσίες
στο Θεό;
Γιατί να παραπονιούνται
ότι δεν τους αρέσει το μάννα, αφού μπορούσαν να φάνε το δικό τους ψωμί, ψημένο
στους φούρνους τους, μπορούσαν να φάνε το βοδινό τους, το αρνί τους, τα πουλερικά
τους;
Που θα έβρισκαν το
σιτάρι και το λάδι μέσα
στην έρημο, αφού δεν είχαν
χωράφια να το σπείρουν,
ούτε ελιές μύλους να αλέσουν! Που βρέθηκαν τα
ελαιόδενδρα μέσα στην
έρημο για να παράγουν
λάδι; Αν τα
είχαν όλα αυτά, τότε σαφέστατα δεν επρόκειτο
για έρημο. Ολα αυτά τα
είχαν στα σπίτια τους και
στη χώρα τους, γιατί
λοιπόν μιλούν για έρημο;
Στην έρημο έτρωγαν το
μάννα και τα ορτύκια, και
σύμφωνα με τα γραπτά τους,
αυτό κράτησε 40 ολόκληρα
χρόνια.
(Και
έτρωγαν οι υιοί Ισραήλ το
μάννα τεσσεράκοντα
χρόνια έως ήλθον εις γήν
κατοικημένη, έτρωγαν το
μάννα εως ήλθον εις τα
όρια της γής Χαναά).Εξοδ.16,35.
Και
στο βιβλίο του Ιησού του
Ναυή στο κεφ. 5: 10-12 γράφεται.
(Και
οι υιοί Ισραήλ
εστρατοπέδευσαν εν
Γαλγάλοις και έκαμον το
πάσχα τη
δεκάτη-τετάρτη
του μηνός προς το εσπέρας,
εις τας πεδιάδας της
Ιεριχώ.
Και την επαύριον
του πάσχα έφαγον άζυμα
απο του σίτου της γης, και
σίτον πεφρυγμένον την
αυτήν εκείνην ημέραν. Και
την επαύριον αφού έφαγον
απο του σίτου της γης,
εξέλιπε το μάννα, και δεν
είχον πλέον μάννα οι υιοί
Ισραήλ, αλλ'έτρωγον απο
των γεννημάτων της γης
Χαναάν, τον ενιαυτόν
εκείνον.)
Επομένως σύμφωνα με τα
γραπτά έτρωγαν
μάννα, ώσπου αρχηγός ήταν
ο Ιησούς του Ναυή, και μετά
το θάνατο του Μωυσή. Αλλά
αν είχαν όλα τα καλά του
κόσμου, και μπορούσαν να
προσφέρουν και θυσίες,
τότε γιατί να
παραπονιούνται και να
κλαίνε; Και
έκλαιγαν οι υιοί Ισραήλ
και έλεγαν, ποιός θα μας
δώσει τώρα να φάμε κρέας,
που είναι τα ψάρια και τα
λαχανικά, που είναι τα
πράσα και τα σκόρδα που
τρώγαμε στην Αίγυπτο;
Πίεζαν μάλιστα
ασφυκτικά τον Μωυσή και
εκείνος "ζητούσε" από το
Θεό εξηγήσεις και
απολογίες. Και επείραζαν
λένε το Θεό και έλεγαν,
είναι ο Θεός μαζί μας ή όχι;
Εγραψαν λοιπόν ότι δεν είχαν να φάνε ούτε κρέας ούτε ψωμί, δεν είχαν
επίσης αλεύρι, ούτε
λάδι, φούρνους κλπ, και
επειδή δεν είχαν
"πείραζαν" το Θεό, ενώ
συγχρόνως είχαν και
κοπάδια και πουλερικά
και αλεύρια και λάδια και
φούρνους, και μπορούσαν
να προσφέρουν
θυσίες στο Θεό. Ε, πως θα το
κάνουμε δηλαδή, ή είχαν ή
δεν είχαν, και τα δυο δεν
γίνεται. Τα έδιναν λένε
στον Ααρών και στα παιδιά
του, και εκείνοι
μπορούσαν να τρώνε το
υπόλοιπον της εξ αλφίτου
προσφοράς. (Το δε
υπόλοιπον της εξ αλφίτου
προσφοράς θα είναι του
Ααρών και των υιών αυτού.)
Λευιτικόν. 2: 3 και στο κεφ. 10: 12, 13
γράφεται ότι ο Μωυσής
είπε στον Ααρών να τρώνε
από το υπόλοιπο της
προσφοράς.
Τα ίδια
περίπου γράφονται και
στο βιβλίο της Εξόδου.
Πότε λοιπόν έγραψε ο
Μωυσής νόμους περί
θυσιών; Υποτίθεται ότι όλα αυτά τα λόγια τα έλεγε ο Θεός στον Μωυσή μετά
που έδωσε τις 10 Εντολές και άρα υποθετικά, αυτά γράφτηκαν
σε μιά εποχή που γόγγυζαν
ότι δεν είχαν να φάνε, και
άρα δεν υπήρχαν κοπάδια
απο ζώα και άλλα αγαθά.
Εκτός όμως αυτού, στο
Δευτερονόμιο γράφεται
ότι ο Μωυσής είπε, αυτά
είπε ο Κύριος και τίποτα
άλλο δεν πρόσθεσε. Δηλαδή
ο Θεός του έδωσε τις 10
Εντολές γραμμένες πάνω
σε πλάκες,
και αυτό ήταν, μετά τις 10 Εντολές δεν είπε τίποτα άλλο. Και όμως γράφεται ότι ο
Θεός μιλούσε κάθε στιγμή στον Μωυσή, και άλλες φορές στον Ααρών.
Ας υποθέσουμε πάλι, ότι
σύμφωνα με τα γραπτά ο
λαός Ισραήλ στο τέλος των
40 χρόνων έφθασε
σε κατοικημένες
περιοχές, και αμέσως
κατέστρεψε λαούς, τους
πήρε το βιός τους, και έτσι
άρχισαν οι θυσίες, οπότε
υποχρεώθηκε ο Μωυσής να
γράψει στα γρήγορα
νόμους περί θυσιών κλπ.
Ομως και εδώ τα γραπτά
αντιφάσκουν, και
αντανακλούν
διαφορετικές εποχές,
γιατί πρίν ακόμα
συγκρουσθούν με λαούς, ο
Ααρών είχε πεθάνει και
είχε θαφτεί στο όρος Ωρ.
Αριθ. 20: 27-28. Αλλά και μετά, που
σύμφωνα με τα γραπτά,
κατέστρεψαν τους
Χαναναίους ανατολικά
του Ιορδάνη, πάλι
γόγγυζαν πως
δεν τους αρέσει το μάννα,
και ότι δεν είχαν νερό να
πιούν, και βρισκόντουσαν
μέσα στην έρημο. Μετά την
υποτιθέμενη σύγκρουση
με τους Χαναναίους, και
ενώ καθώς γράφουν
κατέστρεψαν τις
πολιτείες τους, και
ονόμασαν εκείνα τα μέρη
Ορμα, (καταστροφή),
βρισκόντουσαν πάλι
στην έρημο και
διαμαρτύρονταν στον
Θεό και στον Μωυσή .
(Διατί
ανεβίβασες ημάς εξ'Αιγύπτου,
δια να πεθάνουμε στην
έρημο; Διότι άρτος δεν
υπάρχει και νερό δεν
υπάρχει και η ψυχή μας
αήδιασε τούτο το άνοστο
ψωμί).Αριθ.21: 5.
Αξίζει επίσης να
σημειωθεί ότι σχετικά με το όνομα Ορμα (καταστροφή) που υποτίθεται ότι ονόμασαν
αυτό το μέρος αφού κατέστρεψαν την πόλη όσο ζούσε ο Μωυσής, γίνεται πάλι λόγος
για το ίδιο όνομα Ορμα στο βιβλίο των Κριτών. Διαβάζουμε:
(Και εισήκουσεν ο
Κύριος της φωνής του Ισραήλ, και παρέδωκε τους Χαναναίους, και κατέστρεψαν
αυτούς και τας πόλεις αυτών και ακάλεσαν το όνομα του τόπου Ορμά!) Αριθμοί
κα 21: 3
(Και
υπήγεν ο Ιούδας μετά του Συμεών αδλφού αυτού και επάταξαν τους Χαναναίους τους
κατοικούντες την Σεφάθ και κατέστρεψαν αυτήν και ονόμασαν την πόλιν Ορμά.)
Κριτες 1:17.
Λέω
υποτιθέμενη σύγκρουση
με τους Χαναναίους, γιατί
ναι μεν
έγιναν αυτοί οι πόλεμοι αλλά όχι απ'τον Μωυσή,
σίγουρα θα
έγιναν μεταγενέστερα του Μωυσή ή πριν με τους Υκσώς ή με
άλλους Σημιτικούς λαούς,
και φαίνεται ότι στην
άγνοια τους, διότι
στηρίχθηκαν σε
παραδοσιακές φήμες,
παρουσίασαν τις σφαγές
σαν έργα του Μωυσή.
Γράφεται επίσης ότι
ακόμα και μετά τις
συγκρούσεις συνέχιζαν
να στρατοπεδεύουν σε
διάφορα μέρη της ερήμου,
και από τα όρια Μωάβ
ήρθαν έως Βήρ, και τούτο
είναι ένα πηγάδι περί του
οποίου είπε (τότε) ο Κύριος.
Αυτό σημαίνει ότι το
πηγάδι δεν υπήρχε πριν,
και οι μεταγενέστεροι το
ήξεραν με το όνομα Βηρ. Σύναξε
τον λαό και θα τους δώσω να
πιούν νερό. Τότε έψαλε ο
λαός Ισραήλ τούτο το άσμα.
(Ανάβα ω φρέαρ).
(Και τότε οι
άρχοντες έσκαψαν το
φρέαρ, οι ευγενείς του
λαού έσκαψαν δια
προσταγής του νομοθέτου
με τους ράβδους αυτών).
Αρ. 21:
18.
Πάλι οι άρχοντες και οι ευγενείς! Αλλά αν είναι
δυνατόν, αφού όλοι ήταν
πρώην δούλοι, πως βρέθηκαν ξαφνικά οι
άρχοντες και οι ευγενείς
μέσα στην έρημο
σκάβοντας με τους αριστοκρατικούς ράβδους τους! Τι σχέση είχαν οι άρχοντες με
την έννοια πλούσιοι
ευγενείς με τον Μωυσή και
τους πρώην
δούλους της Αιγύπτου! Αυτοί οι άρχοντες και οι ευγενείς, αυτό το αμαρτωλό
εβραϊκό ελίτ, αυτή η εκάστοτε καταπιεστική εξουσία του Διαβόλου, υπήρχε πολύ
μεταγενέστερα του Μωυσή. Υπήρχε όταν ο λαός Ισραήλ ήταν κράτος και κατοικούσε
στα μέρη της Παλαιστίνης. Τι δουλειά είχαν λοιπόν μέσα στην έρημο που ζούσαν
οι πρώην δούλοι και
περιπλανώμενοι
Ιουδαίοι; Οτι ήθελαν
έγραφαν οι άνθρωποι, και
είναι πράγματι
εξοργιστικοί.
Εγραψαν
ότι κατέστρεψαν λαούς,
και ότι τους άρπαξαν τα
κοπάδια τους, τα οποία
ήταν λένε εκατοντάδες
χιλιάδες ζώα, παρόλα
αυτά δεν είχαν να φάνε--και
φυσικά τους
πήραν και τα σιτηρά τους. Και όμως επαναλαμβάνουμε στο βιβλίο του Ιησού
του Ναυή κεφ 5: 10-12 γράφεται.
(Και
οι υιοί Ισραήλ
στρατοπέδευσαν εν
Γαλγάλοις, και έκαμον το
πάσχα την δεκάτη τετάρτη
του μηνός προς το εσπέρας,
εις τας πεδιάδας της
Ιεριχώ).
Είχαν
περάσει τον Ιορδάνη, και
αρχηγός ήταν πια ο Ιησούς
του Ναυή. Ο Μωυσής είχε
πεθάνει, και ο Ααρών είχε
πεθάνει πρίν
ακόμα αρχίσουν οι
συγκρούσεις. Στη
συνέχεια και στο ίδιο
κεφάλαιο γράφεται.
(Και
την επαύριον αφού έφαγαν
από τον σίτο της γής,
εξέλιπε το μάννα και δεν
είχαν πλέον μάννα οι υιοί
Ισραήλ, αλλά έτρωγαν από τα
γενήματα της γής Χαναάν.)
Είναι
απελπιστικοί και
εξοργιστικοί. Εγραψαν
κυριολεκτικά, και ξεκάθαρα ότι για πρώτη
φορά έφαγαν ψωμί, και
άρα για
πρώτη φορά είχαν αλεύρι,
αφού πρώτα είχαν περάσει
τον Ιορδάνη με αρχηγό τον
Ιησού του Ναυή. Πως
λοιπόν θα πρόσφερναν
θυσίες μεσα στην έρημο με
αλεύρι και λάδι ψημένο
μέσα σε φούρνους; Αν
είχαν κοπάδια πρίν
καταστρέψουν λαούς, πως
επέζησαν αυτά 38 χρόνια μεσα
στις
συνθήκες της ερήμου, αλλά
και αν είχαν, γιατί θα
διαμαρτύρονταν ότι δεν
είχαν ψωμί να φάνε, και
ποιός θα μας δώσει να φάμε
κρέας; Αν οι θυσίες
άρχισαν, έστω μόνο των
ζώων, μετά που λένε ότι
κατέστρεψαν λαούς, πως θα
τα έδιναν στον Ααρών αφού
είχε πεθάνει, και αν οι εξ
αλφίτων προσφορές
άρχισαν μετά το θάνατο
του Μωυσή και του Ααρών,
πως θα έγραφε νόμους
περί θυσιών αφού
ήταν πεθαμένος, και πως ο
Ααρών θα έτρωγε το
υπόλοιπον των εξ αλφίτων,
και το αγιότατο κρέας,
αφού είχε ηδη λιώσει μεσ'τον
τάφο του;
Και δεν πρέπει να
ξεχνάμε ότι σύμφωνα με τα
γραπτά, οι υποτιθέμενες
συγκρούσεις με τα ζώα που
πήραν και τις πολιτείες
που κατέστρεψαν, έγιναν
στο τέλος των 40 χρόνων, και
δηλαδή λένε ξεκάθαρα ότι
ο Ααρών δεν υπήρχε πια.
Μετά το θάνατο του
γίνεται λόγος στο βιβλίο
των Αριθμών, ότι τα ζώα για
τις θυσίες και τα
εξ αλφίτων προσφορές τα
έδιναν στον Ελεάζαρ, τον
γιό του Ααρών, και
επομένως χωρίς καμιά
αμφιβολία μιλούν
κυριολεκτικά, αλλά
οι αντιφάσεις είναι
ολοφάνερες. Γιατί όπως
διαβάζουμε και
επαναλαμβάνω πάλι, ο
Ααρών είχε πεθάνει πολύ
πριν το τέλος των 40 ετών περιπλάνησης, και πριν
συγκρουσθούν και πάρουν
τα κοπάδια των άλλων λαών,
και για πρώτη φορά είχαν
αλεύρι--που σίγουρα τους
το πρόσφεραν ειρηνικά οι
Χαναναίοι--στη γή Χαναάν,
με αρχηγό τον Ιησού του
Ναυή, και βέβαια μετά το
θάνατο του Μωυσή.
Η το ένα είναι αλήθεια ή το άλλο. Η είχαν κοπάδια, πουλερικά, τριγόνια,
περιστέρια, σιτηρά, λάδια, φούρνους και μύλους μέσα στη έρημο, οπότε δεν ήταν
έρημος, και κατά συνέπεια είχαν να κάνουν θυσίες και να τρώνε χωρίς να
παραπονιούνται, ή δεν είχαν τίποτα απο όλα αυτά, και έτρωγαν το μάννα. Η αλήθεια
είναι ότι δεν μπορεί να βρεί κανείς άκρη μέσα σε αυτά τα τρομερά βιβλία. Τούτα
τα βιβλία μεταφέρουν μεν το Λόγο του Θεού μέσω του θεόπνευστου Προφήτη, αλλά
εκφράζουν επίσης και το πιο αποκρουστικό εμετό αδίστακτων παρανοϊκών.
Τους "είπε"
ο Θεός και τους "μίλησε" ο Θεός! Τους "είπε" ο Θεός να πάρουν εκδίκηση, τους "είπε"
ο Θεός να σφάξουν λαούς! Ο Δημιουργός του σύμπαντος και του ήλιου, ο
Θεός που γέννησε το Φως της καλοσύνης και της αγάπης πολεμούσε λένε μαζί τους για να
σφάζουν λαούς και να κόβουν παιδικούς λαιμούς! Τους έλεγε να πάρουν εκδίκηση,
τους έδινε άδικους νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα των αφεντάδων!!!
ΨΕΜΑΤΑ, σατανικά ψέματα.
Πρωτοφανές θράσος, και πρωτοφανή πανουργία. Το ποιός τους μιλούσε είναι
καταφανές, τα
πονηρά τους συμφέροντα
τους μιλούσαν και ο
πανούργος
ερπετώδης νους.
Ο Σατανάς τους μιλούσε, και όχι βεβαίως ο Αγαθός Θεός!
Διαβάζοντας αυτά τα βιβλία αισθάνεται κανείς να πνίγεται από αγανάκτηση, να χάνεται μέσα σε μια
τρομερή και
ανθρωπόμορφη ζούγκλα.
Μια ζούγκλα ήταν ο κόσμος
και μια ζούγκλα
παραμένει. Το σκοτεινό
βασίλειο του διαβόλου
πρέπει επιτέλους να
γίνει χίλια κομμάτια.
Μέσα σε αυτή την απαίσια
ζούγκλα οι συγκρούσεις,
τα μίση, η εκδίκηση, η
κατάκτηση γής και οι
μετατροπή των ανθρώπων
σε δούλους, σε ατομικές
ιδιοκτησίες των
τρομερών αρχόντων, και
τόσα άλλα δεν έλλειψαν
ποτέ. Οι παρανοϊκοί
προσπαθούσαν να πείσουν
το λαό ότι όλα συνέβαιναν
με εντολές του Θεού, και
βλέπουμε ότι
προσάρτησαν πολλές
φρικτές εγκληματικές
πράξεις στον Μωυσή, τα εμφανίζουν όλα σαν έργα του
Μωυσή, ώστε να
δικαιολογούν και να
καθαγιάζουν τα πονηρά
τους έργα.
Ηταν τρομερά
αδίστακτοι, και ούτε λίγο
ούτε πολύ, εμφανίζουν τον
μεγάλο Προφήτη Μωυσή, σαν
τον πιο αποκρουστικό
ανθρωποσφαγέα. Τον
ήθελαν να διαπράττει
εθνοκαθάρσεις διαπράττωντας τα
πιο φρικτά εγκλήματα σε
βάρος λαών, για να δικαιολογούνται
οι ίδιοι. Εγραψαν μάλιστα ότι έδωσε διαταγές να σφάξουν όλους τους άνδρες, όλες
τις γυναίκες που είχαν γνωρίσει άνδρα, όλα τα αρσενικά παιδάκια, και να
κρατήσουν ζωντανές μόνο τις παρθένες και τα μικρά κοριτσάκια για τους εαυτούς
τους, παρόλο που έγραψαν
επίσης ότι ο Μωυσής τους
προειδοποιούσε να μην
έχουν επαφές, και να μην
παντρευτούν ποτέ με
γυναίκες που δεν ανήκαν
στις φυλές τους.
Που να βρεθεί άκρη!
Συρράφησαν
διάφορες ιστορίες
πολέμων διαφόρων εποχών,
με φρικτές εγκληματικές
πράξεις, με διάφορα
συμβάντα της ερήμου που
μετέφερναν οι
παραδόσεις, και ερήμην
του Μωυσή, τα εμφανίζουν
σαν έργα του, και ούτε λίγο
ούτε πολύ σαν έργα που
γινόναν λένε με
"εντολές'
του Θεού. Ούτε καν δικαιολογούν τα εγκλήματα, απλά, μας
δείχνουν μια
αποκρουστική και
εξοργιστική καραμέλα,
που πιπιλίζει ότι ήταν
διεφθαρμένοι
ειδωλολάτρες, και ο Θεός
"φοβερός
και ανελέητος"
ζητούσε εκδίκηση, ο
Πανάγιος Θεός και
Δημιουργός του
σύμπαντος ζητούσε
σύμφωνα με τις
αντηλήψεις των
παρανοϊκών από τον
περιούσιο λαό Του, να
πάρουν εκδίκηση.
Πως να
μην πάρουν αέρα τα μυαλά
των μεταγενέστερων
βαρβάρων και παρανοϊκών;
Υπάρχει μεγαλύτερο κακό,
από το να πείθεις έναν
άνθρωπο, ότι όταν
σκοτώνει και εκδικήται,
έχει την ευλογία του Θεού; Και να που γέμισε η
ιστορία απο
"ιερούς"
πολέμους, και ακόμα το
μαύρο σκοτάδι της
άγνοιας, που αλυσοδένει
τις ψυχές, δεν λέει να
διαλύσει. Το θράσος είναι
αληθινά πρωτοφανές.
Αρπαγές και λεηλασίες,
ανελέητες σφαγές,
ειδωλολάτρες λαοί που
εξολοθρεύονται με
"εντολές"
του Θεού. Ενώ οι παρθένες ευτυχώς δεν είναι ειδωλολάτρισσες, ενώ τα μικρά αγοράκια ήταν
διεφθαρμένοι
ειδωλολάτρες, και έπρεπε
να σφαχτούν με
τρομαχτική ασυνειδησία!
Οπως προσάρμοσαν τον
Αβραάμ στα δικά τους
υλικά συμφέροντα, δηλαδή
πλούσιοι και
δουλοκτήτες οι ίδιοι,
πλούσιος δουλοκτήτης
και ο Αβραάμ, άλλο τόσο
προσάρμοσαν και τον
Μωυσή στην εγκληματική
ιστορία, στα σχέδια και
στις πράξεις τους. Επρεπε
να πείθουν και να
ενθαρρύνουν το λαό
να μην έχει έλεος για
τους εχθρούς, να μισείς
τον εχθρό σου, ήταν λένε η
εντολή του Θεού,
και έτσι έγραψαν ότι τα φρικτά εγκλήματα ήταν έργα του Μωυσή, τα
οποία πολύ μυστηριοδώς δεν ήταν εγκλήματα, αλλά τιμωρίες πάνω σε διεφθαρμένους,
ενώ οι φονιάδες δεν ήταν ακριβώς φονιάδες και κακούργοι, αλλά "άγιοι και
άνθρωποι του Θεού"!!
Πήραν τις πέννες και μελάνιασαν τον Μωυσή κρεμώντας στο λαιμό του
αμέτρητα κρίματα.
Οπως μας τον εμφανίζουν δεν
διαφέρει σε τίποτα από τους
περιβόητους
παιδοσφαγείς. Ακόμα και ο
θηριώδης Ηρώδης της
Βηθλεέμ, φαίνεται
λιγότερο κακούργος από τον
Μωυσή. Με κανένα
τρόπο δεν ταιριάζει με
τον Αγιο Προφήτη του
Χριστού που εμφανίσθηκε
πάνω στο όρος ενώπιον Του,
και που μόνο αυτή του η
εμφάνιση φωνάζει ψεύτες
και συκοφάντες όλους
εκείνους τους παρανοϊκούς.
Ο
μεγάλος Προφήτης Μωυσής
είναι ΑΘΩΟΣ.
Ο
θεόπνευστος Προφήτης
ήταν υπέρμαχος της ζωής
και της δικαιοσύνης, και
μάλιστα ο
ίδιος όταν ήταν παιδί,
κόντεψε να σφαχτεί απ'τους
κακούργους.
Αλλά
τούτοι μπερδεμένοι με τους θεούς τους, και τυφλωμένοι από τα
συμφέροντα τους, τον
εμφανίζουν σαν
παιδοσφαγέα για να
ταιριάζει μαζί τους, ενώ
συγχρόνως βλασφημούσαν
το Θεό, φτάνωντας στο
σημείο
να γράψουν ότι ο Δημιουργός αυτού του καταπληκτικού σύμπαντος, η Πηγή της ζωής,
της αγάπης και της ομορφιάς,
το Σταυρωμένο Φως, ο Αίρων
την αμαρτία του κόσμου
"έδωσε εντολές" για
σφαγές και εκδίκηση! Οι
παρανοϊκοί, που
παρόμοιοι τους αργότερα
φώναζαν, σταύρωσον
σταύρωσον Αυτόν, έγραψαν
για τον Πανάγιο, σαν να
έγραφαν για κάποιο
κομπλεξικό ανθρωπάκο,
σαν κάποιον ανελέητο
παλιό θεό τους, ο οποίος
όλο ζητούσε
σφαγές, όλο ζητούσε εκδίκηση, και σαν ανίκανος θεός τα
ζητούσε από τον περιούσιο λαό, που έτρεχε
πρόθυμος να σφάξει, να
λεηλατήσει, να πάρει
εκδίκηση.
Τέτοια γραπτά εκφράζουν και αντανακλούν κτηνώδη
ένστικτα, εκφράζουν σαδισμό, άρρωστη και ακροτηριασμένη συνείδηση,
αδίστακτες ερπετικές/αρπαχτικές
διαθέσεις.
Οι παραδόσεις
που έμπνευσαν και επηρέασαν τους συγγραφείς θα
πρέπει να μιλούσαν για κάποια προτυπα,
νεότερους γιούς θεών,
μάλλον περίφημα ανθρωπόμορφα
θηρία στην εξουσία,
φοβεροί και ανελέητοι
σφαγείς παιδιών και
άλλων αθώων.
Σε εποχές
μεγάλων
αλληλοσπαραγμών, που ο
λαός Ισραήλ ήταν κράτος
ισχυρό, οι άρχοντες
ζητούσαν από το στρατό να
διαπράττει εγκλήματα,
και προσπαθώντας να
πείσουν, εμφανίζουν τον
Μωυσή, τάχα θυμομένο
ενάντια στους
στρατηγούς, οι οποίοι
απερίσκεπτα τάχα, είχαν
αφήσει ζωντανές τις
γυναίκες. Το ίδιο
φαινόμενο βλέπουμε και
στους Κριτές, κεφ. 21:11.
Σίγουρα ήταν εποχές που
υπήρχε πληθώρα δούλων,
λόγω κατάκτησης λαών, και
κάπου περίσευαν, κάπου
ήταν άχρηστοι, και το μόνο
που ζητούσαν τότε οι
"ευσεβείς"
άρχοντες, ήταν γυναίκες
παρθένες.
Ζητούσαν οι
"θεοσεβούμενοι"
σκλάβες λαχταριστές για
τα χαρέμια τους, έτσι
έδιναν διαταγές σαν θεοί
να σφάζουν όλους τους
άλλους, και να κρατούν
μόνο τις παρθένες για να
τις γεύονται. Επρεπε
σύμφωνα με το νόμο, να
πλένουν τα ρούχα τους, και
να μένουν 7 ημέρες μακριά
ώσπου να εξιλεωθούν, όχι
επειδή έσφαξαν αθώους,
αλλά επειδή άγγιξαν τους
νεκρούς, αυτό τους μάρανε.
Πως θα αισθανόντουσαν
άραγε εκείνες οι
ταλαίπωρες παρθένες
που τις βίαζαν
ενώ λίγο πριν είχαν σφάξει τους
γονείς και τα αδέλφια
τους! Εχουν γίνει τόσα
θλιβερά πράγματα και
τόσα εγκλήματα μέσα στο
σκοτεινό βασίλειο του
απαίσιου δράκοντα,
και τι φοβερό,
έγιναν στο όνομα του
Αγιου και Αγαθού Θεού. Ο
Πανάγιος Θεός ας τους
συγχωρήσει.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι όλα συνυπάρχουν, και όλα είναι σαν τη
βάτο μπερδεμένα. Ολα είναι μπερδεμένα σαν τη βάτο, γιατί όπου τρέχει ο άνθρωπος
τρέχει και ο διάβολος. Διότι μέσα στην χιλιομπερδεμένη βάτο ψυχή και αρχαία
κοινωνία, όπως σε κάθε ψυχή και κοινωνία υπάρχει και η φύση του
ερπετώδη νου. Εκεί λοιπόν στη Βίβλο, και όχι ακριβώς στην Αγία Γραφή, είναι όλα ανακατεμένα, και όλα συνυπάρχουν και αντανακλούν,
την πολυτάραχη αρχαία ιστορία με όλες τις πολυποίκιλες μορφές της. Διότι η Βίβλος,
εκτός ότι
εκφράζει
το Λόγο του Θεού μέσω των προφητών, μεταφένει επίσης και το λόγο του
συμβολικού Ερπετού, διότι όπου μιλούν πονηρά συμφέροντα, εκεί μιλάει και ο Δράκος. Οπως στον Αδάμ μιλάει έμμεσα το Πνεύμα του Υψίστου, το ίδιο επίσης
μιλάει έμμεσα και ο ερπετώδης νους, επηρεάζοντας τόσο τις δραστηριότητες του
ανθρώπου όσο και τα γραπτά του, όταν μέσω των πονηρών συμφερόντων του ο άνθρωπος
είναι υποταγμένος στον Διάβολο.
Σαν αποτέλεσμα βλέπουμε, αγάπη και μίσος,
συγχώρεση και εκδίκηση,
αλήθεια και ψέμα,
αγαθότητα και κακία,
σοφία και μωρία, δικαιοσύνη και αδικία, σύνεση και παραλογισμό και τόσα
άλλα να εμφανίζονται σαν να εκφράζουν το Λόγο και τη θέληση του Θεού! Ιδού ο
Πύργος της Βαβέλ, να οι γλώσσες που μπερδεύτηκαν καθώς έχτιζαν τον Πύργο της
Βαβέλ! Εκεί
μιλούν για το Θεό, ενώ
είναι υποταγμένοι στον
Διάβολο, μιλούν για
το Φως υπηρετώντας το
Σκοτάδι, μιλούν για
τον Αγιο υπηρετώντας τον
πανούργο, εκεί η ιστορία και
ο μύθος, ο νόμος και τα
ταμπού, η υποτίμηση της
γυναίκας, η ηθική
του αφέντη άνδρα, το
έγκλημα και η σφαγή του
αθώου παιδιού, οι
γενοκτονικοί πόλεμοι, η
σοφία συνυπάρχει με την
μωρία και την άγνοια, και
τόσα άλλα εμφανίζονται
σαν Λόγος του Θεού. Πως να
μην σταυρωθεί ο Πανάγιος
Λόγος! Πως να μην
σταυρωθεί η Αγάπη και το
Φως μέσα σε ένα τέτοιο
πνιγερό σκοτάδι!
Αλίμονο σε εκείνον που βλέπει και κηρύττει
τούτον τον εμετό, και όλα αυτά τα τρομερά έργα του Διαβόλου σαν Λόγος του Θεού.
Και ευλογημένος είναι εκείνος που ψάχνει με το Φώς του Ιησού Χριστού, αυτός και
μόνο αυτός θα βρεί ατέλειωτους θείους θησαυρούς. Θα μπορεί να βλέπει και να
ξεχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα και την παρανόηση, θα βλέπει τι ταιριάζει και
προέρχεται από το Θεό και τι προέρχεται από το πονηρό πνεύμα του Ερπετού. Αλλά
αν κάποιος δεν μπορεί, τότε είναι καλύτερα
να αγνοήσει τούτα τα
τρομερά βιβλία, να μην τα
διαβάζει καθόλου, και να
έχει απόλυτη πίστη και
αφοσίωση στον Σωτήρα Ιησού Χριστό. Εχουμε
πίστη και εμπιστοσύνη
στο Θεό, και ό,τι στην αρχαία
Βίβλο μας είναι δύσκολο να
κατανοήσουμε, το
αγνοούμε, και ακούμε μόνο
απλοϊκά τη διδασκαλία
του Κυρίου.
|
