ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Ο Παράδεισος
Καθώς πιστεύω!
Η ίδια η λέξη Παράδεισος, ή Κήπος
της Εδέμ, είναι μια σχετικά "πρόσφατη" θα έλεγα περσική λέξη, εντελώς άσχετη με
τους κυριολεκτικά πρωτόπλαστους. Ωστόσο, αυτό δεν λέει σχεδόν τίποτα! Όταν όμως
ο Χριστός αναφερόταν στον παράδεισο, δεν εννοούσε κάποιον παραδεισένιο κήπο πάνω
στη γη. Εννοούσε τη Βασιλεία του Θεού. Ο αληθινός Παράδεισος είναι μόνο η Βασιλεία του Θεού.
Ο Κύριος δίδασκε ότι αυτή πρέπει πρώτα να εδραιωθεί στη ψυχή μας. Θα πρέπει να
προσπαθήσουμε, να επιφέρουμε στην ψυχή μας την κάθαρση, για να κατοικίσει ο
Ένας, να την υψώσουμε γκρεμίζοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, και αντικαθιστώντας τες με
την προς τον Θεό και τον πλησίον μας αγάπη, να την εξυψώσουμε σε ναό του Θεού.
Στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο, ο Κύριος
είπε στον σταυρωμένο ληστή, αλήθεια σου λέω, από σήμερα θα είσαι μαζί Μου στον
Παράδεισο. Ο Παράδεισος λοιπόν υπήρχε και υπάρχει, δεν χάθηκε ποτέ, είναι η
Βασιλεία, η απόλυτη Κυριαρχία του Θεού. Ομως ρωτάω, πράγματι ο Θεός είχε
εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία Του στη γη, μέσα σε ένα χώρο που επικρατεί το Σκοτάδι,
και η φθαρτή ύλη, που είναι καταδικασμένη στον πόνο, στο θάνατο και στην
ανακύκλωση; Ένας παράδεισος στη γη, προϋποθέτει την συντριβή του εχθρού, την
κατάργηση του θανάτου, της αδικίας, του πόνου, του μίσους, το γκρέμισμα των
ανθρωπίνων παθών...., δυστυχώς όμως βλέπουμε ότι ο ερπετώδης νους είναι αυτός
που κυριαρχεί στον
κόσμο,
με όλα τα επακόλουθα, καθώς ο περισσότερος κόσμος σε αυτόν
υπακούει.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε πολλά
εκατομμύρια χρόνια μετά την δημιουργία της γης, μέσα σε συνθήκες που μόνο παραδεισένιες δεν ήταν. Παντού κυριαρχούσε ο νόμος της
ζούγκλας, το αλληλοφάγωμα, και ο άνθρωπος σαν πιο αδύναμος έπρεπε να δίνει
σκληρές μάχες για να επιβιώσει. Αντιμετώπιζε στην καθημερινή του ζωή σαρκοβόρα
ζώα, τίγρεις, λιοντάρια, καθώς και άλλα τρομερά αρπαχτικά ζώα, τα οποία είχαν
καταντήσει ο πιο μεγάλος του εφιάλτης. Ο φόβος και ο τρόμος ήταν οι καθημερινοί
του σύντροφοι. Γενικά, το τι έχει υποφέρει ο άνθρωπος σε όλη την τρομερή
ιστορική και προιστορική πορεία του δεν περιγράφεται!
Για ποιόν επίγειο
παράδεισο λοιπόν μιλάμε! Που και πότε υπήρξε ο κυριολεκτικά θείος
παράδεισος; Ηταν πράγματι ο Κήπος της Εδέμ η Βασιλεία του Θεού για τον Ανθρωπο
πάνω στη γη; Οχι βέβαια. Αυτός ο υποτιθέμενος παράδεισος του θεόπνευστου Προφήτη
είναι μόνο συμβολικός, μιλάει αλληγορική γλώσσα. Συνδέεται με το ευρύτερο θείο
πλαίσιο, παραπέμπωντας στην μετέπειτα διδασκαλία του Κυρίου, σύμφωνα με την
οποία η Βασιλεία/παράδεισος του Θεού πρέπει πρώτα να εδραιωθεί στην ψυχή μας.
Ωστόσο ακόμα ισχυρίζονται ότι ο Θεός θέλησε πρώτα να δοκιμάσει τον άνθρωπο, γεγονός που
δεν στέκει καθόλου. Είναι σαν να λένε ή ότι δεν ήξερε τι θα γινόταν,
και "είπε", για να δοκιμάσουμε να δούμε τι θα κάνει ο Αδάμ και η Εύα, ή ότι ο Θεός
έχει τάσεις να πειραματίζεται....
Και έπειτα ας υποθέσουμε ότι οι πρωτόπλαστοι, υπάκουγαν στην
εντολή Του, και δεν έτρωγαν από το δένδρο της γνώσης, τότε τι; Θα ζούσαν αυτοί,
και όλοι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν με το υλικό τους σώμα, για πάντα πάνω στη
γη; Οχι βέβαια.
Όλα αυτά ήταν φαντασίες που αντανακλούσαν τους πόθους αθανασίας των αρχαίων λαών,
και χρησιμοποιήθηκαν αλληγορικά από τον θεόπνευστο Προφήτη. Ηταν μια
προσπάθεια να σβήσουν το φόβο τους για το θάνατο. Ερμηνεύοντας το βιβλίο της
Αποκάλυψης, και «διαβάζοντας» την άλλη τη Σιωπηλή Βίβλο,
κατανοούμε πολλά μυστικά της δημιουργίας. Ο Θεός μας, για πολύπλοκους/άρρητους
λόγους, μας
έδωσε χρήσιμα εφόδια και κλειδιά, ώστε όταν θα έρθει ο κατάλληλος καιρός, τότε
μόνο να μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε πολλά
μυστικά της δημιουργίας.
Τώρα, στην εποχή μας, στην εποχή των μεγάλων ανακαλύψεων, είναι πια εύκολο να κατανοήσουμε ότι δεν θα ήταν δυνατόν
να είχε εγκαθιδρύσει παράδεισο στη γη, διότι από την αρχή της δημιουργίας
επικρατούσαν πολύ θλιβερές συνθήκες, οι οποίες δεν ταιριάζουν στον
τέλειο Δημιουργό, τον Έναν, το απόλυτο Καλό, τον Θεό. Αυτό που ονομάζω
Σιωπηλή Βίβλο, είναι μεν άγραφη αλλά πολύ εύγλωττη θα έλεγα! Πόσα γιατί
δεν ταλαιπωρούν τη σκέψη μας; Αν όμως τα ξεκινήσουμε να τα ερευνήσουμε, ένα ένα,
προσεκτικά και σε βάθος θα κατανοήσουμε πολλά! Πόσες φορές δεν έχουμε
αναρωτηθεί.......
Γιατί ο Θεός έκαμε αυτό και δεν έκαμε το άλλο;
Γιατί μας έδωσε μια τόσο σχετικά περιορισμένη ελευθερία επιλογής;
Γιατί οι προφητείες γράφτηκαν με σύμβολα και σε αλληγορική γλώσσα, γιατί όχι,
άμεσα και ξεκάθαρα;
Γιατί ο Κύριος δεν έγραψε ο Ίδιος το Ευαγγέλιο;
Γιατί δεν μας αποκάλυψε άμεσα και ξεκάθαρα πότε και πως δημιούργησε το κόσμο;
Γιατί δεν είπε τίποτα για το σχήμα της γης;
Γιατί δεν μίλησε
για άτομα, μικρόβια κλπ;
Υπάρχουν τόσα πολλά «γιατί», και το μόνο που είναι βέβαιο είναι ότι Εκείνος ως
Πάνσοφος πράττει πάντα το σωστό. Τότε λοιπόν γιατί άραγε, τα πράγματα έπρεπε να
γίνουν έτσι;
Συχνά ακούμε να λένε, ότι όλα τα άσχημα άρχισαν μετά την «παρακοή», μετά λένε
την πτώση! Δηλαδή μας λένε........, ότι μετά την πτώση, άρχισαν τα αρπαχτικά
ένστικτα στα ζώα; Και πριν τι γινόταν; Ποιος τους έδωσε πριν ή έστω μετά την
"πτώση" τρομερά νύχια και δόντια που έχουν σκοπό να
ξεσκίζουν σάρκες, και τόσα άλλα φοβερά;
Βέβαια, ο νόμος της εξέλιξης ή μάλλον προσαρμογής, θα μπορούσε να είναι μιά απάντηση, και σίγουρα
υπήρξε κάποια εξέλιξη. Αλλά γιατί αυτή η εξέλιξη να μην είναι σύμφωνη με το
αγαθό Πνεύμα της καλοσύνης του Δημιουργού; Γιατί κυριάρχησαν στη φύση τα
αιμοβόρα ένστικτα και η αλληλοφαγιά;
Είναι ολοφάνερο, η δημιουργία στο σύνολο της δεν αντιπροσωπεύει τον Άγιο, τον
Αγαθό Δημιουργό. Μέσα στην δημιουργία υπάρχει το ερπετό, ο Δράκος με τις δικές
του παρεμβολές. Υπήρχε και υπάρχει το Σκοτάδι, και επομένως, είναι αδύνατον να
συνυπάρχει και ο παράδεισος του Θεού. Γίνεται να κυριαρχεί το Φως, και συγχρόνως
να υπάρχει σκοτάδι; Όχι βέβαια.
Καθώς λοιπόν είναι προφανές οι
αρχαίοι λαοί, σε κάποια βαθμίδα ανάπτυξης προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τις αιτίες
της ύπαρξης του πόνου, το θάνατο και τον φόβο του θανάτου που τους βασάνιζε, και
από σκόρπιες αντιλήψεις διαφόρων φυλών, διαμορφώθηκε η θεωρία του παραδείσου, και του κακού
θεού, ο οποίος εμφανίστηκε με τη μορφή φιδιού και εξαπάτησε τη γυναίκα. Έτσι
σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις, μετά την παρακοή ο άνθρωπος καταδικάστηκε να
πεθαίνει, και όσο ζει να υποφέρει, και να δουλεύει σκληρά, ζώντας με τον
ιδρώτα του προσώπου του.
Όλα αυτά τα πίστευαν και τα εννοούσαν κυριολεκτικά. Δηλαδή
πίστευαν ότι ο άνθρωπος κατ αρχήν δημιουργήθηκε αθάνατος μέσα στο υλικό του σώμα, πράγμα
που βεβαίως δεν ήταν ο σκοπός του Δημιουργού. Θα ήταν ποτέ δυνατόν όλοι οι
άνθρωποι που γεννήθηκαν, στα τόσες χιλιάδες χρόνια που πέρασαν, να ζουν με το
υλικό τους σώμα για πάντα πάνω στη γη; Όχι βέβαια. Ο Θεός άλλωστε είναι Πνεύμα,
και η αθανασία ανήκει και ταιριάζει στο πνεύμα, ποτέ στην φθαρτή ύλη που είναι
καταδικασμένη από τη φύση της στην φθορά και στην ανακύκλωση.
Έπειτα θα ήταν ποτέ δυνατόν να
φορτώσει ο Θεός όλο τον κόσμο με τόσα απερίγραπτα δεινά, επειδή οι πρωτόπλαστοι
δεν υπάκουσαν; Ο Θεός είναι Θεός αγάπης, ένας Πατέρας που αγαπάει τα παιδιά Του,
ένας Δημιουργός που αγαπάει το Δημιούργημά του, είναι Καλός και Αγαθός, Θα
έπραττε ποτέ ο Θεός εκδικητικά; θα υποστήριζε την αδικία, θα είχε ανθρώπινη
συμπεριφορά και αδυναμίες, θα τιμωρούσε άλλους για άλλων παραπτώματα; Όχι
βέβαια. Αυτό είναι αδύνατον. Και όμως αυτή τη λογική κατάφεραν να περάσουν στη
Βίβλο χρησιμοποιώντας τον θεόπνευστο Προφήτη για να εκπέμψουν τα μηνύματα που
αυτοί ήθελαν!
Ο Προφήτης διδάσκει και
αποκαλύπτει, ότι η κυρίως αιτία του κακού που διώχνει τον άνθρωπο, τον κάθε
άνθρωπο, τον κάθε Αδάμ και Εύα, καθημερινά από τον παράδεισο, που τον
απομακρύνει και τον χωρίζει πρόσκαιρα από τον Θεό, (και απόλυτος χωρισμός από
τον Θεό σημαίνει θάνατος), είναι η υποταγή μας στο πνεύμα του φιδιού, στη φύση
του κακού, του συμβολικού ερπετού που υπάρχει μέσα στον κάθε ένα από εμάς όπως
υπάρχει και σε όλη τη φύση. Υπήρχε πριν την αρχή της δημιουργίας, αυτό πιστεύω, και
το πνεύμα του υπάρχει μέσα σε όλα τα δημιουργήματα. Όμως, παρόλο που το Ερπετό
πολεμάει το Θεό, και μπορεί να μας παρακινεί να διαπράξουμε το κακό, εν τούτοις
είναι υποχρεωμένο να υπακούει και σε κάποιους κανόνες, που δεν του επιτρέπουν να
κάνει μόνος του περισσότερο κακό από ότι ήδη έχει κάνει. Περισσότερο κακό, κάνει
μέσω της ανθρώπινης φύσης μας, έχοντας πρόσβαση στο νου μας, κατορθώνει με τον
δικό του τρόπο να να μας κατακτά και να πράττουμε το κακό. Το κακό όμως είναι
κολάσιμο, όταν ο άνθρωπος το κάνει εν γνώση του, διότι το εξ αγνοίας κακό δεν συνιστά
αμαρτία.
Γιαυτό ο Προφήτης το ονόμασε
δένδρο της γνώσης του Καλού και του Κακού, γιατί επιλέγοντας το κακό, επιλέγουμε
εν γνώση μας κάτι που ίσως θέλουμε, κάτι που νομίζουμε ότι μας συμφέρει. Γιαυτό
έπρεπε να δοθεί ο Νόμος, ώστε να μην υπάρχει άγνοια και σύγχυση, οι άνθρωποι να διδάσκονται και να
βεβαιώνονται μέσω του Νόμου τι είναι καλό και τι είναι κακό. Έτσι όταν το πονηρό
πνεύμα μας μιλάει στα αδύνατα ή δυνατά σημεία μας, και μας παρακινεί να κάνουμε
κάτι, ο Νόμος μας θυμίζει ότι αυτό είναι κακό. Ο νόμος του Θεού υπάρχει και μέσα μας, είναι γραμμένος στην
συνείδηση μας, και κατά κάποιο τρόπο μιλάει στο μυαλό και στην ψυχή μας. Είναι
μέρος της
Θεικής σπίθας που μας εμφύτευσε Εκείνος, ο ανώτερος μας εαυτός, αυτός που
αγωνίζεται καθημερινά για την αυτοβελτίωση της ανθρώπινης ψυχής, αυτός που αγαπά
τον Θεό και τον πλησίον του ως εαυτόν. Ο καθένας, όσο και αν η συνείδηση του
είναι αλλοτριωμένη, ξέρει τι είναι κακό, ιδιαίτερα όταν αυτό καταστρέφει τη ζωή
κάποιου άλλου. Για παράδειγμα, ο Αβραάμ ή ο Σωκράτης, ήξεραν τι είναι κακό και
καλό, χωρίς να έχουν διαβάσει τον γραπτό νόμο.
Κατανοούμε λοιπόν ότι ο πονηρός
δράκοντας, είχε σκαρφαλώσει πάνω στο συμβολικό δένδρο για να εξαπατήσει
την Εύα, όπως συνήθως «σκαρφαλώνει» κάθε μέρα στο ίδιο δένδρο της επίγνωσης μας
για να μας αποπροσανατολίσει σχετικά με τι είναι Καλό και τι είναι κακό. Το Καλό
πηγάζει από το Θεό, ενώ το κακό είναι η φύση του Σατανά. Ό,τι κακό
υπάρχει στην ζωή και γενικά στην δημιουργία απορρέει από την φύση του Μεγάλου
Δράκοντα. Το συμβολικό φίδι έρπεται παντού μέσα στην δημιουργία,
ανεβαίνει πάνω στο δένδρο της γνώσης μας, μας παρακινεί να παρακούσουμε την
εντολή του Κυρίου μας, να πράξουμε το κακό, να υπακούσουμε σε αυτό, στο Φίδι. Μιλάει στις
ανάγκες μας, προσπαθεί να δυναμώσει τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, να εξυψώσει
τον κατώτερο εαυτό μας, το υπέροχο Εγώ μας, να εξωστρακίσει τη Θεική σπίθα που
έχουμε στην ψυχή μας, να καταστρέψει τον ανώτερο εαυτό μας, να εκμηδενίσει την
πνευματική και ψυχική μας εξέλιξη, και να εισάγει συνεχώς περιττές και πρόσθετες
επιθυμίες στην ψυχής μας, και στον νου μας.
Έχει δική του φωνή, που νομίζουμε ότι είναι δική μας, και
όμως είναι το ερπετό αυτό που σέρνεται μέσα μας, είναι η άλλη η κακή και
διεστραμμένη, η καταστροφική φύση του Δράκοντα που έχει πρόσβαση στην ψυχή μας,
μιλάει στην Εύα μας, και της λέει αγνόησε το Θεό, ξέχασε από ποιόν
δημιουργήθηκες, αγνόησε την φωνή του Πατέρα, και δώσε στον εαυτό σου ότι
επιθυμεί. Εκείνη πλανεμένη και υποταγμένη, υποτάσσεται στην ύλη, στην απόλυτη
κυριαρχία του Εγώ.
Ο Αδάμ υπακούει στην Εύα, γιατί ο Αδάμ και η Εύα σαν
σύμβολα του υλικού σώματος και της ψυχής, είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Με αυτή την έννοια, εσύ και εγώ και ο καθένας ξεχωριστά,
είναι ο Αδάμ και η Εύα. Οι αμαρτίες και οι ενοχές, που απορρέουν από την υπακοή
και υποταγή στο ερπετό είναι αυτές που διώχνουν τον όποιο άνθρωπο από τον
"παράδεισο", που τον απομακρύνουν από Εκείνον, από τον Κήπο της Εδέμ. Αυτές οι ίδιες μας οι αμαρτίες και οι ενοχές
δρουν σαν εφιαλτικά πνεύματα που κρατούν στα χέρια τους το φλεγόμενο σπαθί της
τιμωρίας, με το οποίο κλείνουν και φράζουν τον δρόμο της επιστροφής μας προς τον
παράδεισο, την επιστροφή μας στον Έναν, στον Ών. Οι ενοχές μας σαν Ερινύες, γίνονται τα εφιαλτικά χερουβείμ
που κρατούν την φλόγινη ρομφαία των αμαρτιών μας, γιατί η αμαρτία καίει την
γαλήνη της ψυχής μας!
Η αμαρτία είναι φύση του Σατανά, η οποία γίνεται και
δική μας φύση αφού ενεργούμε σύμφωνα
με το
πνεύμα του, και αυτή η φύση δεν μπορεί να ενωθεί με το Θεό. Πρέπει να καεί με
θεία φωτιά ώστε να εξιλεωθεί και εξαγνισθεί η ψυχή μας. Οι αμαρτίες μας, τα λάθη μας, τα πάθη μας, η επικράτηση του
κατώτερού μας εαυτού, του περιβόητου Εγώ μας, επιφέρουν θάνατο, δηλαδή μας
χωρίζουν από το Θεό. Και τότε ο
άνθρωπος ή χάνεται σαν ψυχή, (;;;) και όσο ζει στον υλικό κόσμο περιπλανιέται
πρόσκαιρα βολοδέρνοντας μέσα στον καθημερινό πόνο, μέσα στο αγκαθότοπο βασίλειο
του διαβόλου.
|
