ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Το Φίδι Σύμβολο του Κακού
Γιατί το
πνεύμα του κακού εμφανίστηκε σαν φίδι;
Καθώς
πιστεύω!
Είναι γνωστό,
το φίδι, όπως και πολλά άλλα ζώα, ψάρια, ακόμα και δένδρα, είχαν θεοποιηθεί. Η
αιτία ξεκίνησε από την αντίληψη των πιο πρωτόγονων, καθώς πίστευαν ότι τα
πνεύματα των πεθαμένων εισέρχονταν μέσα σε κάποια ζώα, λόγω που κάποια αρπαχτικά
κατασπάραζαν κάποιον. Ετσι προοδευτικά επικράτησε η φανταστική αντίληψη, ότι
κάποιοι γενάρχες, που όταν πέθαιναν τους αποκαλούσαν θεούς, πνεύματα, και αφού
τους έφαγαν τα αρπαχτικά, μετά νόμιζαν ότι ζούσαν με τη μορφή αυτών των ζώων. Τα
ζώα αυτά έγιναν τοτέμ (θεοποιήθηκαν) και σαν τοτέμ ήταν σύμβολα των φυλών, (θα
μπορούσαμε μάλιστα να πούμε, ότι κατά κάποιον τρόπο, τα τοτέμ χρησιμοποιήθηκαν
σαν πρώτες "σημαίες"), καθώς νόμιζαν πως οι
πεθαμένοι γενάρχες που κάποιοι "ζούσαν" μέσα στα ζώα, και εξακολουθούσαν να
ενδιαφέρονται για τη φυλή και να την προστατεύουν.
Για την πιο απομακρυσμένη εποχή η ειδωλολατρεία ήταν φυσιολογικό αποτέλεσμα άγνοιας, οπότε λατρεία σε ψεύτικους θεούς δεν συνιστούσε σοβαρή αμαρτία.
Αργότερα τα πράγματα μπερδεύτηκαν πάρα πολύ, καθώς πολλά άλλα ζώα έγιναν τοτέμ.
Και δεν ήταν μόνο αυτό, διότι στις γιορτές λατρείας των ψευτοθεών
επακολουθούσαν όργια με κάθε είδους ερωτικές διαστροφές, ατέλειωτα μεθύσια,
ανθρωποθυσίες και άλλα εγκλήματα, που όλο και τραβούσαν στο χειρότερο, με
αποτέλεσμα να οδηγήται ο κόσμος σε μεγάλη διαφθορά. Ετσι λόγω αυτών των οργίων,
που δούλευαν σαν μαγνήτες, ήταν πάρα πολύ δύσκολο να ξεκόψουν από την
ειδωλολατρεία. Το ίδιο συνέβαινε κατά καιρούς και με το λαό Ισραήλ, παρόλη τη γνωστή
ιστορία, με τους νόμους του Μωυσή και τις απειλές των άλλων Προφητών.
Το φίδι λοιπόν ήταν σε κάποια εχθρική φυλή ζώο τοτέμ, και
αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το θεωρούσαν πονηρό και εχθρικό. Θεωρείται
επίσης εκ φύσεως πονηρό και εχθρικό, καθώς δαγκώνει σε ανυποψίαστο χρόνο
σκοτώνοντας το θύμα του, ενώ θεωρείται και φρόνημο διότι συχνά προτιμάει να φύγει. Ωστόσο, στην περίπτωση της παράδοσης με
την ιστορία της Εύας, εμφανίστηκε σαν πονηρός θεός, και είναι πράγματι
μια ξεκάθαρη εικόνα θεού/τοτέμ. Ο πονηρός θεός ήταν το φίδι, ο θεός ζούσε
μέσα στο φίδι! Και αυτός ο θεός μέσα στις παραδόσεις ήταν κάποιος παλιός εχθρικός γενάρχης. Οι
καλοί θεοί μετά καταράστηκαν το φίδι, και γιαυτό σέρνεται με την κοιλιά του!
Ομως εδώ πρέπει να σημειώσω ότι με αυτά τα λίγα παραδοσιακά λόγια που
χρησιμοποίησε ο Προφήτης, πιθανόν να περνάει το μήνυμα κάποιας σχετικά μικρής
εξέλιξης των ειδών. Σαφέστατα, μας λέει ότι το κυριολεκτικό φίδι, δεν σέρνονταν από την αρχή με την κοιλιά του...,
οπότε ίσως, κάτω από θείο σχέδιο να υπήρξε πράγματι κάποια εξέλιξη, ενώ
σίγουρα υπήρξε
προσαρμογή.
Το κακό φίδι λοιπόν που ήταν ένας
θεοποιημένος εχθρικός γενάρχης των παραδόσεων, μετατράπηκε από τον θεόπνευστο
Προφήτη σε σύμβολο του Διαβόλου. Και εδώ πρέπει πάλι να επαναλάβω, ότι,
γνωρίζοντας καλύτερα τον αγαπημένο και απόλυτα δίκαιο Δημιουργό μας, καθώς επίσης παρακολουθώντας
πιο κοντά τα
δημιουργηθέντα και ερμηνεύοντας το βιβλίο της Αποκάλυψης, κατανοούμε πολύ καλά
ότι η δημιουργία στο σύνολο της, δεν αντιπροσωπεύει τον Αγιο Δημιουργό. Γιαυτό
όλη αυτή η υλική δημιουργία θα καταστραφεί. Υπάρχουν οι παρεμβολές του
συμβολικού Μέγα Δράκου μέσα στην φύση και σε όλη την δημιουργία, υπάρχουν τα
ένστικτα της επιθετικότητας, της αρπαχτικότητας και της πονηριάς, και αυτά
βεβαίως δεν προέρχονται από το Θεό.
Ο,τι κακό υπάρχει στην δημιουργία, ακόμα και οι αρρώστιες στη φύση, προέρχονται
απ’τις παρεμβολές και από τη φύση του ερπετώδη νου, του Μέγα Δράκου. Το κακό
είναι φύση, είναι η φύση του Διαβόλου. Γιαυτό το Πνεύμα λέει ότι το φίδι (σαν
σύμβολο επίσης όλου του κακού στη φύση) είναι το πιο καταραμένο μεταξύ των ζώων
του αγρού. Η κατάρα, δηλαδή η αποστροφή και η απέχθεια του Δημιουργού στρέφεται ακόμα και
ενάντια στη φύση που ζουν τα ζώα, διότι υπάρχει βία στη φύση, υπάρχουν σαρκοβόρα αρπαχτικά και καταστροφικά
ένστικτα τα οποία δεν Του ταιριάζουν. Διαβάζοντας τα εδάφια 29 και 30 του πρώτου
κεφαλαίου:
Και είπε ο Θεός, ιδού
σας έδωσα κάθε χορτάρι που παράγει σπόρο που είναι πάνω στη, και κάθε δένδρο που
παράγει καρπό και σπόρο, αυτά θα είναι για τροφή σας, και σε όλα τα ζώα της γης
και των πτηνών έδωσα χλωρό χορτάρι για τροφή.
Αυτό το άγιο γεγονός κατάλαβαν/διαισθάνθηκαν οι πιο αγνοί
άνθρωποι, που έβλεπαν και βλέπουν ότι η αλληλοφαγιά δεν εκφράζει αγαθότητα και
δεν μπορεί να ήταν θέληση του Αγαθού Δημιουργού. Και πράγματι σωστά κατάλαβαν.
Δυστυχώς όμως, τόσο η
αλληλοφαγιά και η αρπαχτικότητα όπως και τόσα άλλα αντίθετα με την θέλησή Του
επικράτησαν στην Δημιουργία, που ωστόσο όταν ο Αγαθός κυριαρχίσει ολοκληρωτικά
αυτά θα καταργηθούν.
Με αυτά
λοιπόν, τα λόγια του Προφήτη κατανοούμε το Πνεύμα του Κυρίου που μας λέει, ότι ο
σκοπός του Δημιουργού ήταν να υπάρχει αρμονία μέσα στη φύση. Να υπάρχει φυτική
πηγή τροφής για όλα τα δημιουργηθέντα, χωρίς να υπάρχει οδύνη και πόνος,
χωρίς να υπάρχει επιθετικότητα και αρπαχτικότητα. Στο εδάφιο 25 του 2ου
κεφαλαίου γράφεται επίσης ότι ο Αδάμ και η γυναίκα του ήταν γυμνοί, χωρίς να
αισθάνονται ντροπή, και αυτό--εκτός των άλλων μηνυμάτων --σημαίνει επίσης ότι χωρίς την ύπαρξη του Διαβόλου ο άνθρωπος θα ήταν
αγαθός, ελεύθερος και ευτυχισμένος.
Και αυτά μας λέει το
Πνεύμα του Αγαθού Πατέρα. Μας λέει ότι ο σκοπός του Δημιουργού ήταν ο άνθρωπος
να ζει ελεύθερος και απονήρευτος, να μην έχει επίγνωση του κακού, δηλαδή
να μην υπάρχουν στην ψυχή του τα στοιχεία του Διαβόλου. Αυτό είναι
για τον άνθρωπο η επίγνωση του κακού. Να γεννιέται αγαθός και ελεύθερος,
να παραμένει πάντα έτσι, και να περνάει στους κόλπους του Υψίστου χωρίς κανένα
πρόβλημα.
Το φίδι λοιπόν παρέμεινε σαν
σύμβολο του Διαβόλου, αλλά θα μπορούσε να ήταν η ύαινα ή κάποιο άλλο αρπαχτικό,
όπως συνέβαινε με άλλους λαούς. Ο Μωυσής όμως χρησιμοποίησε την παράδοση με το
φίδι, διότι η φύση του
φιδιού, ταιριάζει περισσότερο στο διάβολο, στον ερπετώδη νου. Του πάει σαν
καλοραμμένο κουστούμι. Το φίδι έχει όμορφα χρώματα και δεν μπορεί να περπατήσει
ούτε στο φως ούτε στο σκοτάδι, ενώ σέρνεται και στο φως και στο σκοτάδι, και
όταν δαγκώσει χύνει δηλητήριο. Έτσι και ο Διάβολος «με τα ωραία του χρώματα»,
προσελκύει στα διάφορα «ωραία» και ελκυστικά πάθη.
Δεν περπατάει φανερά, δεν
δείχνει το απαίσιο του πρόσωπο, αλλά σέρνεται ύπουλα μέσα στα ανθρώπινα φώτα,
(βλέπουμε ότι ο αθεϊσμός, και άρα το Σκοτάδι, υπάρχει μάλλον περισσότερο στον
υλιστικό κύκλο της φιλοσοφίας και της διανόησης), και σέρνεται επίσης μέσα στα ανθρώπινα
σκοτάδια, τα οποία υπάρχουν παντού γύρω μας. Σέρνεται ύπουλα μέσα στις σκέψεις
μας, και όταν μας δαγκώνει, δηλαδή όταν μας πείθει να κάνουμε το κακό, τότε
χύνει το δηλητήριο του στην ψυχή μας. Σκοπός του είναι να σκοτώσει την ψυχή μας,
δηλαδή να την αποσπάσει απ’τον Δημιουργό, και να την κερδίσει ο ίδιος. Γιαυτό
όπως γράφεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, κατηγορεί τους ανθρώπους, δηλαδή τους
διεκδικεί, και λέει ότι του ανήκουν, επειδή τον υπακούν, και ενεργούν σύμφωνα με
το πνεύμα του.
Αλλά ο Υιός του Θεού, το Φως που
γεννήθηκε ενάντια στο Σκοτάδι, ήρθε στη γη να του συντρίψει το κεφάλι. Και με το
να του "συντρίψει το κεφάλι", εννοεί ακριβώς να του συντρίψει το βασίλειο του, να
του συντρίψει την κυριαρχία του πάνω στους ανθρώπους. Ο Κύριος ήρθε να νικήσει
τη πανούργα του φύση, και τη νίκησε. Ο πανούργος θεός απ’την ίδια του τη φύση να
κάνει το κακό, δεν μπόρεσε να αποφύγει την καταδίκη της φύσης του, διότι το κακό
είναι η φύση του, και έτσι σταύρωσε τον Υιό του Θεού. Είχε ήδη σταυρώσει το Φως με την
παρουσία του και με τις παρεμβολές του, και η φύση του τον υποχρέωσε να
σταυρώσει και κυριολεκτικά το Φως, όταν ήρθε στη γη σαν Ανθρωπος.
Αφού ο Κύριος ήρθε στο ερπετώδες βασίλειο με την ανθρώπινη σάρκα,
ο Διάβολος προσπάθησε να Τον κάνει να υποκύψει
πρώτα σαν Αδάμ (σαν Ανθρωπος) στους πειρασμούς και στην δύναμη της σάρκας, αλλά
δεν τα κατάφερε. Μετά έβαλε τους υπηρέτες του, και εκείνοι Τον μαστίγωσαν, Τον
έφτυσαν, Τον κερόϊδεψαν, Τον σταύρωσαν και έχυσαν πάνω Του όλο το δηλητήριο του.
Αλλά έχεις εσύ, Ερπετό, το δικαίωμα να κάνεις τέτοια μαρτύρια και να σταυρώσεις
τον μόνο Αναμάρτητο Αδάμ; Και γιατί ο Αναμάρτητος Αδάμ, που ήταν ο Υιός του
Παντοδύναμου Θεού, Αυτός που διέταζε τον άνεμο και τη θάλασσα, γιατί δέχτηκε να
υποστεί μαρτύρια και Σταύρωση απ’τους υπηρέτες του διαβόλου, που ήταν και δικά
Του πλάσματα; Θα σου πω γιατί.
Ο ερπετώδης νους κατηγορεί τους
ανθρώπους. Λέει ότι του ανήκουν, διότι επιλέγουν το κακό, και επιλέγοντας το
κακό, είναι περίπου το ίδιο σαν να επιλέγουν το Διάβολο, οπότε του ανήκουν. Το
κακό ποτέ δεν προέρχεται απ'το Θεό, και ποτέ δεν ταιριάζει στο Θεό, γιαυτό έθεσε Νόμο,
σύμφωνα με τον οποίο πρέπει
να τιμωρείται όποιος κάνει το κακό. Αυτή λοιπόν την τιμωρία σήκωσε στους ώμους
Του ο Αναμάρτητος Αδάμ. Ο Διάβολος μπορεί ακόμα να κατηγορεί λέγωντας ότι αυτοί οι άνθρωποι
διέπραξαν κακό, και άρα του ανήκουν. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να λένε,
συγχώρεσε μας Θεέ μου, το φίδι μας εξαπάτησε. Και ο Θεός μάλλον λέει, δεν σου
ανήκουν αυτοί οι άνθρωποι, διότι για ό,τι κακό έκαμαν, πλήρωσε ο Αναμάρτητος
Υιός Μου. Εσύ Τον σταύρωσες χωρίς να έχεις κανένα δικαίωμα. Ποτέ δεν σε
υπάκουσε, και ποτέ δεν επέλεξε το κακό που ανήκει σε εσένα. Ετσι η πλάστιγγα της
δικαιοσύνης γέρνει υπέρ αυτών που πιστεύουν στον Υιό του Θεού, και ο Υιός του
Θεού και του Αδάμ, έγινε το Ξύλο της Ζωής του Αδάμ.
|
