ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Ο Πύργος της Βαβέλ
Καθώς
είναι προφανές η ιστορία του Πύργου της
Βαβέλ
αναφέρεται διαχρονικά και παραβολικά πάνω στο μεγάλο πρόβλημα της σύγχυσης.
Θεωρώ πως είναι μόνο αλληγορική, (βάβαια, υπήρξε στην Βαβυλώνα κάποιο κτίριο, το
οποίο ονόμαζαν Πύργο της Βαβέλ) αλλά
βασισμένη σε παραδόσεις σχετικά με τους θεούς και τις τόσες γλώσσες. Ηρθαν
κάποιοι από τα
μέρη της ανατολής και
βρήκαν
πεδιάδα στη γή Σενεάρ. Και είπαν μεταξύ τους, ας φτιάξουμε πλίνθους και ας τους
ψήσουμε στη φωτιά. Χρησιμοποίησαν πλίνθους αντί πέτρας, και αντί πηλού
χρησιμοποίησαν άσφαλτο. Ας φτιάξουμε ένα πύργο, είπαν, του οποίου η κορυφή να
αγγίζει τον ουρανό. Και ο πύργος κατέληξε σε Βαβέλ. Κατέληξε σε ένα
περίεργο οικοδόμημα μεγάλης σύγχυσης, άπειρα μεγαλύτερο από το περίφημο άλογο της Τροίας, το οποίο,
όπως και ο Πύργος της Βαβέλ, ήταν μέσο εξαπάτησης, με απώτερο σκοπό την καταστροφή!
Αυτός λοιπόν ο συμβολικός πύργος του Μωυσή, όσον αφορά τις γλώσσες, είχε
πολύ στενή σχέση με τους θεούς (όχι άμεσα με το Θεό/Δημιουργό) που έδωσαν και
μπέρδεψαν τις γλώσσες. Οι φυλές μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, και φυσικά, η
γλώσσα της κάθε φυλής ήταν η γλώσσα των παλιών πατέρων και αρχηγών τους. Και
επειδή οι πεθαμένοι γενάρχες και πατέρες ήταν θεοί τους, πολύ φυσιολογικά
επικράτησε η άποψη μέσα στους λαούς ότι οι θεοί έδωσαν και μπέρδεψαν τις γλώσσες
τους.
Ομως, ο ίδιος Πύργος της Βαβέλ
βεβαίως υπάρχει. Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι όλα σχεδόν τα αληθινά
θεόπνευστα γραπτά, στηρίζονται κάπου και σε κάποιο κυριολεκτικό γεγονός
παραπέμπωντας στο συμβολικό. Και κυρίως πρέπει να σημειωθεί ότι η ίδια η
Βίβλος είναι Βαβέλ. Εκεί μέσα αλληλομπερδεύονται όλες οι γλώσσες
του κόσμου. Κυριολεκτικά όλες. Εκτός απ'την θεόπνευστη γλώσσα της, με τις αλληγορίες της
και τις πολύπλευρες εκφάνσεις της, υπάρχει και η σατανική γλώσσα μέρος
της οποίας είναι βεβαίως και η πονηρή ανθρώπινη. Αυτή που εκφράζει τα εκάστοτε
πονηρά συμφέροντα, ρατσιστικά, δουλοκτητικά, πλεονεξίας, κλπ, κλπ
συμφέροντα. Μαζί με αυτά μπερδεύεται και η αναπόφευκτη γλώσσα της
άγνοιας και της ανοησίας, της ιστορίας, αλλά και της μυθολογίας. Είναι
λοιπόν ένα μπέρδεμα από γλώσσες η Βίβλος, όπως και στις κοινωνίες. Και βεβαίως
πρέπει να υπήρξε ως κτίριο, αλλά χωρίς ιδιαίτερη σημασία, που ωστόσο παραπέμπει αλληγορικά σε διαχρονικές συνθήκες σύγχυσης.
Υπάρχει παντού, υπάρχει τριγύρω, υπάρχει σ'αυτούς που ξέρουν πολλά μα
το Θεό δεν ξέρουν, δεν ξέρουν λένε αν υπάρχει!! Ακόμα χειρότερα, κάποιοι
"διανοούμενοι" και καθηγητές, διδάσκουν απροκάλυπτα τον αθεϊσμό τους στους
μαθητές τους, ισχυρίζονται ότι τελείωσαν λένε με το μεταφυσικό. "Διδάσκουν"
μάλιστα όπου βρουν ευκαιρία, τους τάχα αγράμματους, ότι τις αστραπές και
τα μπουμπουνητά δεν τα κάνει λένε ο Θεός! Οι ανόητοι νομίζουν ότι όσοι πιστεύουν
είναι κρετίνοι! Και δεν φαίνεται να υποψιάζονται ότι αυτοί ακριβώς είναι που
παρά τις γνώσεις τους, θα πιαστούν στον ύπνο.
Υπάρχει
λοιπόν παντού ο Πύργος, σε καθηγητές, διανοούμενους, φιλοσοφίες, στην
πολιτική, στις γνώσεις, στην άγνοια, στις έρευνες για την αλήθεια, στις
εκκλησίες. Στις εκκλησίες, επειδή εκεί υπάρχουν πάρα πολλοί
άνθρωποι, ιερωμένοι, θεολόγοι, ποιμένες κλπ, που ακόμα κηρύττουν πολλά παράδοξα
και κακόδοξα σαν Λόγος του Θεού, και ερμηνεύουν την εν λόγω ιστορία κυριολεκτικά!
Δέχονται ότι πράγματι ο Θεός
τιμώρησε κάποιους παράφρονες εκείνης της εποχής, που θέλησαν λέει τα φτάσουν τη
"σκεπή" της γης, ενώ στη δική μας εποχή θα χρειάζονταν ψυχίατρο. Απλά, άστους να
χτίσουν όσο θέλουν, ας ανέβουν όσο ψηλά μπορούν στο αχανές του ουρανού! Γιατί
όχι, γρήγορα θα διαπιστώσουν την μωρία τους!
Ο συμβολικός πύργος του Μωυσή,
με τα πολύ λίγα του λόγια, μιλάει ωστόσο πολύ μα σιωπηλά και διαχρονικά για σύγχυση
και διαφώτιση. Επειδή οι άνθρωποι στην απιστία και αλαζονία τους, χτίζουν πνευματικό οικοδόμημα που καταλήγει σε
σύγχυση και συσκότιση. Οι ανατολίτες θέλησαν να χτίσουν έναν πύργο που να
αγγίζει τον ουρανό, αλλά δεν χρησιμοποίησαν πέτρα. Τον έχτισαν με πλίνθους και
άσφαλτο. Βεβαίως, ήταν εποχές που η
Αίγυπτος και άλλες χώρες έφτιαχναν οικοδομές με πλίνθους. Αλλά ο Μωυσής δεν
ήταν ιστορικός, δεν έγραψε ιστορία, ήταν
Προφήτης, και έγραψε
παραβολικά και διδαχτικά κάτω
από θεία έμπνευση.
Ο Πύργος στον οποίον αναφέρεται, και ο οποίος κατέληξε σε Βαβέλ, είναι σύμβολο της παγκόσμιας
σύγχυσης. Προειδοποιεί κάθε εποχή και κυρίως απευθύνεται στην εποχή μας, η οποία
είναι εποχή μεγάλης γνώσης αλλά και μεγάλης
σύγχυσης. Με την ανατολή θέλει μάλλον να πεί ότι
παρίσταναν τους νοήμονες, ενώ με την πεδιάδα μάλλον εννοεί ότι είχαν πέσει πολύ
χαμηλά, ήταν διεφθαρμένοι και αλαζόνες, (κάτι που διακρίνεται σε πολλούς
διανοούμενους, παρόλο που το παίζουν ανθρωπιστές). Δεν χρησιμοποίησαν πέτρα αλλά
πλίνθους. Δηλαδή θέλησαν να ανυψωθούν πνευματικά με δική τους μέθοδο, χωρίς πίστη στο Θεό,
"παραμερίζοντας" το Θεό. Κάτι που συμβαίνει κυρίως στην εποχή μας!
Η πέτρα σε πολλές περιπτώσεις στη Βίβλο συμβολίζει
πίστη, ενώ αρκετοί ιερωμένοι δέχονται ότι ο Βράχος συμβολίζει το
Χριστό. Για μένα όχι, απλά και
χωρίς πολλά λόγια η
πέτρα συμβολίζει πίστη. Ο Κύριος είπε στον Σίμωνα, το όνομα σου θα είναι
Πέτρος, και πάνω στην πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία Μου. Σαφέστατα
εννοεί στην πίστη. Και βεβαίως η Εκκλησία του Χριστού στη γη είναι οι
πιστοί άνθρωποι, όχι βέβαια τα κτίρια, και ο Εκείνος είπε ότι η Εκκλησία
Του θα χτισθεί πάνω στην πέτρα, στην πίστη.
Η πίστη στο Θεό, ή η απιστία,
είναι μιά κάπως άρρητη θα έλεγα δύναμη της ψυχής, και αντίστοιχα αδυναμία, όπου
η μεν θετική νοιώθει την Παρουσία Του, ζωογονείται από το Θεό και εξυψώνεται προς το Θεό,
ενώ η αρνητική συνήθως έχει αντίθετα αποτελέσματα. Αλλά
δεν
στηρίζεται σε άμεσες ή μάλλον δεν στηρίζεται σε πειραματικές αποδείξεις.
Οταν έχουμε τέτοιες αποδείξεις, η πίστη περιτεύει.
Η
επικοινωνία μας με το Θεό, είναι πνευματική επικοινωνία, ως εκ τούτου δεν υπόκειται σε
υλικά πειράματα, δεν είναι κάτι χειροπιαστό, δεν νοιώθουμε το Θεό μέσα μας μέσω
κάποιου πειράματος, και επειδή Εκείνος, (λόγω πολύπλοκων σχεδίων και στρατηγικών
Του για την διαχρονική δικαίωση και σωτηρία πολλών ανθρώπων), δεν
εμφανίζεται άμεσα ώστε να Τον δούμε με τα μάτια μας, γιαυτό χρειάζεται η πίστη.
Κατά συνέπεια Εκείνος χτίζει την Εκκλησία Του, με όλους τους πιστούς ανεξαιρέτως θρησκείας,
στην πίστη.
Ο άνθρωπος, λοιπόν, εκτός του υλικού του σώματος
αφού είναι και κυρίως πνευματική οντότητα, κατά συνέπεια έχει ανάγκη να
πιστεύει στο Θεό, ή λόγω συνθηκών στους θεούς του, καθώς έχει ανάγκη να πλησιάζει προς τον Πατέρα και Δημιουργό του.
Εχει
ανάγκη να ανυψώνεται πνευματικά, αλλά όταν το προσπαθεί χωρίς πίστη στο Θεό, ή και
ενάντια στο Θεό, τότε πολύ φυσιολογικά καταλήγει να χτίζει τον Πύργο της Βαβέλ.!
Και αυτό δυστυχώς είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο κάθε εποχής. Στις μέρες μας,
ποιός δεν είδε σοφούς
καθηγητές να είναι
συγχυσμένοι; Κάπου
δικαιολογημένα βέβαια, γιατί, που να βρει κανείς άκρη μέσα σε αυτόν τον τόσο παράδοξο
και πολύπλοκο λαβύρινθο του πύργου! Ο καθένας μπορεί να χαθεί αν δεν κρατάει τον μίτο της
Αριάδνης.
Αρχική πηγή της σύγχυσης
είναι ο αρχαίος
κόσμος με την
φυσιολογική άγνοια του, η
οποία όμως πέρασε στη
Βίβλο από κάποιους
"σοφούς"
συγγραφείς της, και την
οποία παρουσιάζουν σαν
"αλάνθαστη
γνώση" του Θεού που δεν
επιδέχεται αμφιβολίες
και κριτικές. Τα
συμβολικά επίσης γραπτά
της Βίβλου, όπως και ο
ίδιος ο πύργος, όταν
ερμηνεύονται
κυριολεκτικά σε λάθος
εποχή, όπως τη δική μας,
προκαλούν σύγχυση, και
αυτό δυστυχώς το κάνουν
πολλοί
ιερείς και θεολόγοι,
οι οποίοι μάλιστα
ισχυρίζονται ότι
γνωρίζουν καλά τι λένε.
Ομως το χειρότερο είναι ότι μέσα στη Βίβλο, κάτι από άγνοια, κάτι από
παρανόηση, κάτι από μπέρδεμα με τους παραδοσιακούς θεούς, κάτι από τα καλά και
συμφέροντα των αρχόντων του αρχαίου Ισραήλ, παρουσιάζονται πολλά εγκληματικά,
γενοκτονίες, άδικοι νόμοι, ταμπού, παραδοσιακές ανοησίες κλπ, σαν θέληση και Λόγος του Θεού, που κυριολεκτικά
σοκάρουν, και προκαλούν σύγχυση. Σχεδόν παντού έγραψαν απερίσκεπτα, αλλού από
άγνοια, και αλλού εσκεμμένα, ότι άκουγαν τη φωνή του Θεού, άλλοτε να τους δίνει παράδοξους και
άδικους νόμους, και άλλοτε να τους δίνει εντολές να σφάξουν λέει μάνες και
παιδιά, και μάλιστα με ανόητες και πονηρές ή καθόλου δικαιολογίες. Με τι
δικαιολογία μπορεί κάποιος να σφάξει μωρά παιδιά; Και όμως έγραψαν ότι
ενεργούσαν με εντολές του Θεού!
Η
δουλεία επίσης, τους
δούλους και τα πλούτη που
δήθεν τους έδινε ο Θεός,
η υποτίμηση και καταπίεση της
γυναίκας, οι αμαρτωλές γυναίκες επειδή γεννούσαν παιδιά, ή επειδή είχαν περίοδο
κλπ, κλπ, όλα εμφανίζονται σαν θέληση και εντολές του Θεού, και φυσικά
προκαλούν μεγάλη
σύγχυση. Η σύγχυση λοιπόν
αναδύεται μέσα από τη
Βίβλο και συγχρόνως η
θεόπνευστη πλευρά της Βίβλου η Αγία Γραφή, είναι αυτή που προειδοποιεί για
τη σύγχυση. Βλέπεις, άλλα
έγραφαν και εννοούσαν οι
αληθινοί Προφήτες, ενώ οι άλλοι που
δεν κατάλαβαν τίποτα,
συνέχιζαν το χτίσιμο του
πύργου της σύγχυσης.
Εκείνη η σύγχυση της
Βίβλου, πέρασε επίσης και
θέριεψε ακόμα
περισσότερο, μέσα από τις
εκκλησίες και τις
αποκρουστικές "θεοκρατίες"
του σκοτεινού μεσαίωνα.
Ηταν τότε, που έκαιγαν
μάγισσες και
χαρτορίχτρες στο
όνομα του Χριστού, και με άλλα λόγια, ο Διάβολος τα κατάφερε να κατασκευάσει
πάλι άλλους γραμματείς και Φαρισαίους, άλλους Αννες και Καϊάφες, άλλους
"ευλογημένους" άρχοντες και ανθρωπο-ιδιοκτήτες. Η ιστορία είναι γνωστή και δεν
χρειάζονται πολλά σχόλια. Ο καθένας ξέρει ότι η Εκκλησία αλλού έγινε κράτος, και
αλλού υποστηρικτής του κράτους. Οι άνθρωποι είχαν βεβαίως κοινά συμφέροντα,
αφού και οι μεν και οι δε, μαζί με τους άλλους αφέντες, καλότρωγαν και καλόπιναν
στρογγυλοκαθισμένοι άνετα και άφοβα πάνω στους ώμους και
στα στομάχια του
εξαθλιωμένου ποιμνίου.
Ο τρόμος της κόλασης, βλέπεις, ξέρουν αυτοί πως να τρομοκρατούν και να ελέγχουν
το ποίμνιο... Τους "ποιμενάρχες", δεν τους συνέφερνε, φυσικά, η διδασκαλία του
Κυρίου, καθώς έπρεπε να δίνουν αντί να παίρνουν, έπρεπε οι ίδιοι να υπηρετούν αντί να τους υπηρετούν. Το συμφέρο
τους όπως νόμιζαν, ήταν να ψαρεύουν στα θολωμένα νερά της
Παλαιάς Διαθήκης, παρά να εφαρμόζουν έμπρακτα το αγαπάτε αλλήλους. Χαρακτηριστικό της
υποκρισίας είναι η εθελοντική τύφλωση, η υποκρισία είναι τυφλή, εθελοντικά
τυφλή, δεν θέλει να
βλέπει, προτιμάει να ταιριάζει τα αταίριαστα!
Πουλούσαν λοιπον συγχωροχάρτια, κυβερνούσαν σαν δικτάτορες, μιλούσαν για
θεοκρατίες, πλούτιζαν με την καταπίεση και απο τον φόβο της κόλασης,
χρησιμοποιώντας τα
θεία διδάγματα και τα
θεία δώρα, σαν κερδοφόρες
επιχειρήσεις. Μήπως όμως
το κακό σταμάτησε; Μήπως ο
κακός μεσαίωνας είναι
πια παρελθόν; Δεν
νομίζω... Υπάρχουν βέβαια πολλές εξαιρέσεις, μα δυστυχώς σε γενικές γραμμές, η ίδια αναχρονιστική δεσποτοκρατία με όλα τα παραδοσιακά
ταμπού, και κάθε λογής παραδοσιακή καλογεροκακοδοξία χαρακτηρίζει τις εκκλησίες. Εκαψαν
κόσμο στο όνομα του
Κυρίου που συγχώρεσε
ακόμα και τους σταυρωτές
Του, έκαψαν το Μπρούνο και
απείλησαν με θάνατο το
Γαλιλαίο. Είπε, λέει, πως η γη
περιστρέφεται! Αδύνατον, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο δεν θα το ήξερε ο Πάπας;; Εδωσαν λοιπόν την ευκαιρία και την εξουσία
στον διάβολο να σκοτινιάσει τον κόσμο. Οπως ήταν φυσικό προκάλεσαν και ακόμα
προκαλούν απιστία και σύγχυση.
Ο μεσαίωνας, όπως
εννοιολογικά ο κάθε
μεσαίωνας, ήταν μια άλλη
πολεμική ενάντια στον
Χριστό, και μάλιστα η πιο
ύπουλη, γιατί ο εχθρός,
φορώντας τη φορεσιά του
"αγίου
πατέρα", αποκοίμιζε και
απομυζούσε το ποίμνιο,
ενώ συγχρόνως, άλλους
έδιωχνε και άλλους
εξαγρίωνε. Οπως ήταν
επόμενο, ο μεσαίωνας
προκάλεσε την εξέγερση
των διαφωτιστών. Αυτοί
πάλι θέλησαν πολύ σωστά
να πολεμήσουν το σκοτάδι,
και πολύ καλά θα έκαναν αν όντως πολεμούσαν το σκοτάδι. Αλλά τι κρίμα, αντί να
πολεμίσουν το Σκοτάδι,
πολλοί από αυτούς έγιναν οι ίδιοι υπηρέτες
του Σκότους. Δεν
μπόρεσαν, δυστυχώς, να σκαρφαλώσουν στις
παρυφές του πνεύματος, με αποτέλεσμα αντί να πολεμούν τον σκατάδι
πολεμούσαν το Φως. Αντί να
καθίσουν με υπομονή να
δουν που είναι το ψέμα και
που είναι η αλήθεια, αντί
να ξεχωρίσουν το στάρι από
τα άχυρα, άνοιξαν πόλεμο ενάντια στον Ιησού Χριστό, με αποτέλεσμα σαν εκπρόσωποι
της διανόησης να προκαλέσουν σύγχυση. Οι
νάνοι έγιναν "δάσκαλοι
και κριτές" του Κυρίου.
Αρχισαν
τις έρευνες τους πάνω
στις αρχαίες θρησκείες,
ψάχνωντας να
βρούν πως γεννιούνται οι
θεοί και πως πεθαίνουν.
Ολες οι θρησκείες ήταν
γεμάτες απο παιδιά θεών,
και τούτοι στην μεγάλη
τους φόρα και στον
υπερβολικό τους ζήλο να
γίνουν επιφανείς
διαφωτιστές, μπέρδεψαν
για άλλη μιά φορά τους
παλιούς θεούς πατέρες
και τα παιδιά τους, με το
Θεό δημιουργό και τον Λόγο του Θεού,
που ονομάστηκε Υιός του Θεού. Το
απέραντο χωράφι
που ήρθε να σπείρει ο Κύριος, είχε ήδη σπαρθεί απο
αγκάθια ζιζάνια και
τριβόλους, και τούτοι
τυφλωμένοι απ'το ζήλο
τους να γίνουν ξακουστοί
διαφωτιστές δεν έκαναν
διάκριση, αλλά νόμιζαν ότι στα
χωράφια
φυτρώνουν μόνο αγκάθια και
τριβόλοι.
Εντάξει,
πολύ σωστά έπρεπε να υψώνουν φωνή και όχι μόνο...ενάντια στον θρησκευτικό
σκοταδισμό, να διαφωτίσουν τον κάθε ταλαίπωρο λαό που στέναζε και ακόμα στενάζει
κάτω από την θρησκευτική καταπίεση, να του δείξουν την αλήθεια. Αλλά, ποιά είναι
η αλήθεια, δεν πρέπει πρώτα να την ξεχωρίσουμε από τα χίλια δυο σκουπίδια με τα
οποία είναι μπερδεμένη, και όλα μας τα παρουσιάζουν σαν αλήθειες του Θεού;
Τα μπέρδεψαν όλα κάποιοι "σοφοί" συγγραφείς της Βίβλου, και έτσι βλέπουμε αγάπη
και μίσος, δικαιοσύνη και αδικία, και τόσα άλλα αντιφατικά και ανόητα να
παρουσιάζονται σαν Λόγος του Θεού!
Ολα είναι μπερδεμένα σαν το χρυσάφι μέσα σε σκουπίδια και βρωμιές, και οι
διαφωτιστές μας αντί να
καθίσουν με υπομονή να τα
ξεχωρίσουν, τα πέταξαν σχεδόν
όλα στο
δοχείο των αχρήστων.
Δηλαδή
νόμισαν ότι τα πέταξαν, γιατί οι αλήθειες του
Θεού δεν πάνε ποτέ στα
σκουπίδια. Αν
ήταν χρυσοθήρες, θα έκαναν ποτέ το λάθος να γεμίσουν το σάκκο τους με σκουπίδια
νομίζοντας πως είναι χρυσάφι, ή θα πέταγαν το χρυσάφι στον τενεκέ των αχρήστων
νομίζοντας πως είναι σκουπίδια;; Οχι βέβαια.
Απλά δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι, ο Κύριος δεν μίλησε στη δικά τους
φιλοσοφική γλώσσα να καταλάβουν. Κήρυττε, άκουσον άκουσον, μακάριοι οι
φτωχοί στο πνεύμα, και προειδοποιούσε ότι οι αλαζόνες σοφοί θα πεινάσουν, ενώ ο
αγράμματος Λάζαρος θα
ντυθεί με ένδυμα
αληθινής σοφίας. Αναφερόταν
σε κάποιο άρχοντα του
κόσμου, κάτι που γιαυτούς ήταν
λαϊκές φλυαρίες,
"καθαρό
δείγμα λαϊκού σκότους",
ενώ αυτοί μπορούσαν να
βλέπουν πέρα από τα φυσικά
φαινόμενα, ή μάλλον
γιαυτούς πολύ παράδοξα,
δεν υπάρχει τίποτα πέρα
από τη φύση και ύλη. Πως
κατόρθωσαν να το
αποδείξουν; Μα
δεν το κατόρθωσαν, απλώς
το πίστευαν και το
πιστεύουν
"λογικά".
Ηταν υλιστές!
Και όμως σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, η ύλη είναι
αυτή που είναι αναξιόπιστη, αυτή είναι το κυρίως φάντασμα, καθώς είναι κενή, και περισσότερο τίποτα παρά κάτι.
Επειτα ο Ιησούς Χριστός,
παρόλο Υιός του Θεού δεν
είχε που την κεφαλή κλίνε
στον κόσμο που
δημιούργησε. Συχνά
πεινασμένος και διψασμένος, μιλούσε για νερό, μιλούσε για υποκριτές και
για ψωμί, μιλούσε για σπόρο και σπορές, για ψάρεμα και για ψαράδες ανθρώπων. Και
παρόλο ο Θεός, σταυρώθηκε, και υπέφερε βασανιστήρια, φτυσίματα και βρισιές, για
να
μας σώσει, από ποιόν να μας σώσει;;
Ολα απαράδεκτα και
ακατανόητα! Φαντάστηκαν ότι
επρόκειτο για μια ακόμα
θρησκεία που γεννήθηκε
από το όνειρο και την
ελπίδα του ανθρώπου να
μην χαθεί στο σκοτάδι της
ανυπαρξίας, νόμιζαν ότι
γεννήθηκε από την
άρρηκτη ανάγκη
του ανθρώπου για πίστη
και ελπίδα, καθώς χιλιάδες χρόνια τον βασανίζει ο πόνος, και τον τρομάζει ο θάνατος. Δεν
μπόρεσαν να κοιτάξουν πιο πέρα και να κατανοήσουν ότι υπάρχει ο Δημιουργός, και
Εκείνος έχει τα σχέδια Του, δεν άφησε τους ανθρώπους να πιστεύουν και να
ελπίζουν μάταια. Εξυναν λοιπόν, τα κεφάλια τους να
κατεβάσουν ιδέες, πως να πολεμήσουν το Χριστιανικό "σκοτάδι", ξεχνώντας ότι ο
Χριστιανισμός πέρασε μέσα απο φωτιά και τσεκούρι, αλλά δεν χάθηκε, γιατί είναι
θείο καθίδρυμα. Κάποιοι εξαγριώθηκαν επικίνδυνα, ελεεινολογώντας την ανθρώπινη
κατάντια, και κάπου ελαφρώς
παρανοϊκοί, που όμως
ονόμαζαν τον εαυτό τους
"ελεύθερα
πνεύματα", κατόρθωσαν
με τα γραπτά τους να
φουσκώσουν τα μυαλά και
άλλων πιο παρανοϊκών, με
αποτέλεσμα να
προκαλέσουν τρομερά
δεινά στον κόσμο. Το
φοβερό τέρας του Δανιήλ
και της Αποκάλυψης ήταν
έτοιμο να κυριαρχήσει.
Αλλοι πάλι, σκέφθηκαν να φτιάξουν ο καθένας τους και απο μιά θρησκεία, ή μάλλον
να επαναφέρουν τις αρχαίες θρησκείες στο προσκήνιο, φτιάχνοντας και άλλες πιο
φρέσκες, καθώς όσο
πιο πολλά τα εμπορεύματα,
τόσο περισσότερο χάνουν
τη αξία τους. Ετσι γέμισε ο
κόσμος θρησκείες! Η
θρησκεία της φύσης,
αλήθειας, πατρίδας,
ανθρωπότητας,
θρησκεία του έρωτα,
της λογικής, της ειρήνης, της
δύναμης κλπ. Ξεφούρνιζαν κάθε τόσο θρησκείες σαν που ο φούρναρης κουρασμένος και
απογοητευμένος, ξεφούρνιζε τα απογευματινά καρβέλια. Αλλοι καταπιάστηκαν πιο
σοβαρά με το "πρόβλημα του Ιησού". Και τι δεν είπαν! Ομορφα δένδρα κόπηκαν ώστε
να γίνουν άχρηστο χαρτί
στον πόλεμο τους ενάντια στον Ιησού Χριστό. Αλλοι
"απέδειξαν"
ότι ο Ιησούς ήταν ένας
ονειροπόλος
ανθρωπιστής, και άλλοι
"απέδειξαν"
ότι ήταν και επαναστάτης,
αλλά τίποτα παραπάνω.
Αλλοι πάλι "απέδειξαν"
ότι δεν υπήρξε ποτέ, η ιστορία του Ιησού ήταν λένε επινόηση
κάποιων τάχα
ονειροπαρμένων που
θέλησαν δήθεν να
φτιάξουν μιά ακόμα
θρησκεία. Και πόσα άλλα
δεν "απέδειξαν"!
Πρόσφατα "απέδειξαν" πως ήταν και παντρεμένος με οικογένεια!
Αλλοι πάλι Τον
"κατέβαζαν"
από το σταυρό γεμάτο λέει
πειρασμούς, και Τον
"έβλεπαν" να τρέχει λέει,
να βρεί την
Μαγδαληνή εκείνο το ανοιξιάτικο πρωϊνό, που άνθιζε η φύση, άνθιζαν οι έρωτες και
οι πειρασμοί, και άνθιζε η αρρωστημένη τους φαντασία. Η οποία, αρρωστημένη
φαντασία, φορούσε την έντεχνη λογοτεχνική και "σοφή" κάσκα, συνεχίζοντας το
χτίσιμο του Πύργου. Και
όλες αυτές οι ανοησίες,
βρήκαν μεγάλη απήχηση
στα σαλόνια ιδιαίτερα
των νεόπλουτων, καθώς
είχαν ανάγκη να
παριστάνουν τους πολύ μορφωμένους. Το περίεργο είναι, ότι ενώ έγραφαν και
γράφουν, ή γυρίζουν κινηματαγραφικές ταινίες ενάντια στο Χριστό, ήταν και
είναι όμως υποχρεωμένοι
να βάζουν ημερομηνίες 1000
τόσο μετά Χριστό. Γιατί
άραγε δεν μπορούν να
αλλάξουν αυτή τη ρότα του
πλοίου που λέγεται
Χριστιανισμός και
κόσμος; Η πίστη
στον Ιησού Χριστό
προχωράει ακάθεκτη
αχρηστεύοντας όλες τις
πολεμικές μεθόδους,
αποδείχνοντας ανόητους
τους διαφωτιστές, και
αδύναμο τον πύργο της
σύγχυσης.
Λυπούμαστε γιαυτούς, γιατί ενώ χάθηκαν και χάνονται κυνηγημένοι στο ανελέητο
πέρασμα του χρόνου, ο Ιησούς Χριστός πάντα υπάρχει, και πάντα μιλάει στις
καρδιές των ανθρώπων, με ένα δικό Του μυστικό τρόπο, γιατί έχει πρόσβαση στο
πνεύμα, που έχει την προδιάθεση να νοιώθει την Παρουσία Του. Φυσικά η σύγχυση προέκειψε
επίσης και από τους εκάστοτε ψευτοπροφήτες καθώς δεν χάνουν την ευκαιρία να εμφανίζονται
σαν τα μανιτάρια στην πρωινή υγρασία, και όλοι τους ισχυριζόντουσαν ότι έβλεπαν
αγγέλους να τους μεταφέρνουν θεϊκά μηνύματα, και βέβαια ο κυρίως στόχος τους,
ήταν πάντα ο Χριστός. Επειτα έχουμε και την δήθεν "επιστημονική"
διαφώτιση, δηλαδή όχι ακριβώς επιστημονική διαφώτιση, αλλά πονηρές και ανεύθυνες
φήμες περί του τι τάχα λέει η επιστήμη, και φυσικά υπάρχει και η σχετική
διάψευση της επιστήμης, όχι βέβαια ότι διαψεύδει τα αληθινά θεόπνευστα γραπτά, αλλά
εκείνα τα ανόητα και παρείσακτα γραπτά που πέρασαν στη Βίβλο σαν θεόπνευστα.
Τώρα ποιός δεν
μπορεί να συλλάβει
με το νου του εκείνο το
πονηρό πνεύμα που
κυκλοφορεί ανήσυχο και
πανικόβλητο μεσα
στο
λαβύρινθο του πύργου;
Γνωρίζει
ότι το οικοδόμημα του θα σωριασθεί σε ερείπια. Σέρνεται σαν το φίδι στο φως και
στο σκοτάδι, σέρνεται ύπουλα μέσα σε θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα, δεν δείχνει το απαίσιο του πρόσωπο,
ενω ξέρει καλά πως να
στήνει παγίδες, και πως να μπερδεύει σοφούς, και ανοήτους.
Ο πύργος σαν εικονικό
κτίριο, μπορούμε να πούμε
ότι οι πρωτόγονοι στην
άγνοια τους έθεσαν τα
θεμέλια, οι
μεταγενέστερες
αντιλήψεις και τα
συμφέροντα των αρχόντων
του λαού Ισραήλ και των
άλλων λαών, έχτισαν
τοίχους και κάποια
δωμάτια, και όλοι οι άλλοι
ολοκλήρωσαν επιτέλους το χτίσιμο βάζοντας και τη σκεπή. Και τούτο
το πελώριο οικοδόμημα
πέρασε
στη νέα χιλιετηρίδα μετά Χριστό, ενώ το Χριστό πολεμάει. Θυμίζει τον Δούρειο
Ιππο, που έσερναν οι Τρώες
ενώ αυτούς και την Τροία
τους έμελλε να
καταστρέψει. Ηταν
άνθρωποι ανόητοι καθώς δεν
άκουγαν τις
προειδοποιήσεις της
Κασσάνδρας. Παρίσταναν
τους νοήμονες και
αποδείχθηκαν άφρονες.
|
