ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
|
|
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Αυτή η κριτική στρέφεται
μόνο ενάντια σε
εκείνα τα βλάσφημα βραπτά της Παλαιάς Διαθήκης, όχι ενάντια στον λαό Ισραήλ.
Είμαι φίλος, όχι εχθρός του λαού Ισραήλ.
Το Ξύλο της Ζωής
Ας δούμε τώρα τα μηνύματα του Κυρίου που αναδύονται
μέσα από τις παραδόσεις
σχετικά με το ξύλο
της ζωής και τα άλλα
μηνύματα από τα άλλα
εδάφια του τρίτου
κεφαλαίου.
Το
τρίτο κεφάλαιο από το 1 έως
το 6 γράφει.
1
Το φίδι ήταν το
φρονιμότερο ζώο του
αγρού, τα οποία έκαμε
Κύριος ο Θεός. Και είπε ο
όφις προς τη γυναίκα, είπε
πράγματι ο Θεός να μην
φάτε από όλα τα δένδρα του
παραδείσου;
2
Και είπε η γυναίκα
στο φίδι, από τους καρπούς
των δένδρων του
παραδείσου μπορούμε να
φάμε, όμως από τον καρπό
του δένδρου που
βρίσκεται στη μέση του
παραδείσου, είπε ο Θεός
μην φάτε ούτε να το
αγγίξετε, γιατί θα
πεθάνετε.
4 Και
είπε ο όφις στη γυναίκα,
σίγουρα δεν θα πεθάνετε,
αλλά ο Θεός ξέρει ότι από την
ημέρα που θα φάτε από αυτό
το δένδρο θα ανοίξουν τα
μάτια σας και θα είσαστε
σαν θεοί γνωρίζοντες το
καλό και το κακό.
6 Και είδε η
γυναίκα ότι το δένδρο
ήταν καλό και όμορφο, και
επιθυμιτό στο ότι έδινε
γνώση, και πήρε
απ'τον καρπό και έφαγε,
και έδωσε επίσης στον
άνδρα της να φάει. Και
άνοιξαν τα μάτια τους και
τότε πρόσεξαν ότι ήταν
γυμνοί. Γιαυτό έραψαν
φύλλα συκιάς και
σκεπάστηκαν.
Καθώς
πιστεύω!
Βλέπουμε λοιπόν ότι τόσο ο Θεός
όσο και ο Διάβολος έχει πρόσβαση στον άνθρωπο. Ο
Θεός μιλάει έμμεσα στον άνθρωπο, μα και ο Διάβολος μιλάει επίσης,
επηρεάζοντας λίγο ως πολύ όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες! Κυρίως τις
σκοτεινές. Κάτι που συνιστά ένα
ιδιαίτερο κλειδί κατανόησης της Βίβλου! Στή Βίβλο μιλάει έμμεσα ο Θεός μέσω των
Προφητών Του, μα και ο
Διάβολος μιλάει επίσης έμμεσα μέσω των πονηρών υπηρετών του, στους οποίους έχει
καλύτερη πρόσβαση. Επαναλαμβάνω, στη Βίβλο μιλάει ο Θεός, μιλάει ο Διάβολος, μιλάει και
Ανθρωπος ο υποταγμένος στον Διάβολο με τα πονηρά του συμφέροντα. Αρα όλη η Βιβλος ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΠΝΕΥΤΗ! Ο Αγαθός Θεός δεν ενέπνευσε όλα αυτά τα γραπτά.
Ολα τα γραπτά
της Βίβλου δεν εκφράζουν το Λόγο του Θεού, δεν εκφράζουν την θέληση Του. Κατά
συνέπεια, όλα αυτά τα τρομερά εγκλήματα που διέπραξαν, με την απίστευτη
βαρβαρότητα και μίσος, το τόσο αίμα, μίσος και βαρβαρότητα, και τα οποία αναφέρονται στα βιβλία,
Ιησούς του Ναυή, Κριτές, Σαμουήλ, Βασιλείς,
κλπ, που καθώς γράφουν ο Κύριος τους διέταζε, δεν τους διέταζε καθόλου ο Αγαθός
Κύριος, αλλά ο Σατανάς. Στον Σατανά υπάκουγαν, όχι στον Αγαθό Πατέρα. "Κατά
τον λόγο του Κυρίου", έλεγαν, το
όνομα του Κυρίου επικαλούσαν, μα μέσω των πονηρών συμφερόντων, τον Σατανά, τον πατέρα του ψέματος υπηρετούσαν και υπάκουγαν.
Εδώ μάλιστα,
σαν παρένθεση, θα πρέπει να πω, και κάτι άλλο! Φαίνεται ότι ο
Σατανάς ή το βάθος του Σατανά πάει πολύ μακριά. Ο Κύριος αναφέρεται στα "βάθη
του Σατανά" με έμφαση και βαθύτερη έννοια στο βιβλίο της Αποκάλυψης! Κοίτα
Αποκ. 2:24. Φαίνεται ότι για πολύπλοκους λόγους, το σύνολο και βάθος των οποίων δεν
γνωρίζουμε, έχει δικαιώματα παντού, ακόμα δε και εκεί που γράφουν οι ίδιοι οι
εμπνευσμένοι Προφήτες και Απόστολοι. Πολύ λογικά θεωρώ ότι απ'την αρχή της
δημιουργίας διεξαγόταν και διεξάγεται ένας σκληρός και ασταμάτητος ως το τέλος
πόλεμος, μεταξύ των δυνάμεων του Καλού και του Κακού. Δηλαδή μεταξύ του Αγαθού
Δημιουργού που σκοπό έχει την δημιουργία ατελεύτητης και ευτυχισμένης ζωής
σύμφωνα με τις δικές Του άγιες προδιαγραφές, και του Σατανά, που θέλει να
καταστρέφει όλες τις προδιαγραφές του Υψίστου, και την ίδια τη ζωή.
Είναι
προφανές πως υπάρχουν εκατέρωθεν πολύπλοκα σχέδια, αμφότερα και αντίθετα
δικαιώματα, στρατηγικές, υποχωρήσεις, παραχωρήσεις... Οπου πάει ο Θεός πάει και ο Σατανάς.
Μιλάει
έμμεσα στον άνθρωπο ο Θεός, και ο Σατανάς μιλάει επίσης. Παραχωρεί κάτι ο
Σατανάς, παραχωρεί μέσα στα όρια του δικαίου κάτι και ο Θεός. Γράφει ο Θεός μέσω των δικών Του, τους
νόμους Του και τα διδάγματά Του στους ανθρώπους, εκεί δίπλα, πολύ κοντά, μαζί θα
γράψει και ο Σατανάς μέσω των δικών του ανθρώπων τα πανούργα δικά του, και τους
δικούς του βάρβαρους νόμους κλπ!
Ακόμα
χειρότερα, φαίνεται πως σε κάποιες περιπτώσεις και μέσω της καθολικής και
περιστασιακής άγνοιας της τότε εποχής, και μέσω των ανθρώπων του Θεού, που και
αυτοί είχαν περίπου τις ίδιες γνώσεις, ο Σατανάς, ακόμα και μέσω επαναλαμβάνω
της άγνοιας λόγω συνθηκών και ιστορικών δεδομένων, των θεόπνευστων ανθρώπων του Θεού, γράφει και αυτός τα δικά του με
το δικαίωμα που αποκτάει μέσω της άγνοιας, με απότερο σκοπό, όταν θα υπάρχει
μεγάλη γνώση και διαφάνεια, να προκαλεί ειρωνικά γέλοια, μεγάλη σύγχυση και
απιστία. Οπως ακριβώς συμβαίνει στην εποχή μας!
Ο Ευαγγελιστής
Λουκάς λχ, στηριζόμενος στα τότε αρχεία και δεδομένα του έθνους Ισραήλ αναφέρεται
στην γενεαλογία του Ισραήλ η οποία σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις ξεκινάει
απ'τους κυριολεκτικά πρωτόπλαστους, με τα συμβολικά ονόματα, Αδάμ και Εύα.
Αλλα παραδείγματα,
τότε πίστευαν ότι ο ουρανός είναι στερέωμα, και κάτι σαν σκεπή της γης. Τα
αστέρια λυχνάρια κρεμασμένα, η γη στηριζόταν σε θεμέλια κλπ. Φυσιολογικό για τότε. Οταν όμως οι
θεόπνευστοι Προφήτες και Απόστολοι αναφέρονται στην Αλήθεια του Θεού, και στην
γλώσσα τους υπάρχει η λέξη "το στερέωμα/ουρανός" ή θεμέλια της γης, ή, τα
αστέρια "έπεσαν απ'τον ουρανό, σαν που η συκιά ρίχνει τα άγουρα σύκα της μέσα από σφοδρό
άνεμο", (τα κατανοούμε στην αλληγορική γλώσσα) και πολλά άλλα, οι "έξυπνοι"
κυρίως της εποχής μας, θα πουν, μα καλά, αφού ήταν θεόπνευστοι, γιατί δεν
γνώριζαν και αυτές τις βασικές αλήθειες;
Γιατί ο Θεός δεν
τους τα αποκάλυψε και αυτά;; Το ίδιο ισχύει και με πολλά άλλα, όπως δουλεία,
περιστασιακή υποτίμηση της γυναίκας, που τότε νόμιζαν πως και η δουλεία, και η
υποτίμηση ήταν θέλημα του Θεού, το "προπατορικό" αμάρτημα που ενώ είναι μόνο
παραμεμπτικό και αλληγορικό, ακόμα ερμηνεύεται κυριολεκτικά, οι σφαγές των αθώων με..."εντολές" του Θεού κλπ.
Και όλα αυτά και πολλά άλλα παράδοξα και παράλογα, υπηρετούν το Σατανά, χτίζουν
τον Πύργο της Βαβέλ σε όλο το κόσμο, καθώς, κυρίως στις μέρες μας, προκαλούν μεγάλη σύγχυση
και απιστία.
Ο Σατανάς λοιπόν
είχε και έχει τα δικαιώματά του, κυρίως του τα παρέχουν οι άνθρωποι, επειδή
ενεργούν σύμφωνα με το πνεύμα του, και ο Τέλειος της δικαιοσύνης δεν του τα
αρνείται. Αλλά και πάλι, όλα αυτά, δεν υπηρετούν μόνο το Σατανά, τουλάχιστον όχι
όλα, διότι ο Υπερτατος και Πάνσοφος Δημιουργός, έχει τα σχέδια και
τις στρατηγικές Του, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις, και ο ίδιος ο Σατανάς
υποχρεώνεται να υπηρετεί... Και τελικά ο εχθρός θα νικηθεί δίκαια. Θα
καταστραφεί απ'τα ίδια του τα έργα, απ'την αδικία του, και απ'τα "δίκαια" που απαιτεί.
Ο Κύριος θα είναι ο
μόνος Νικητής, και νίκη του
Θεού, σημαίνει νίκη της ζωής! Δόξα, αγάπη και πίστη στον Υπέρτατο Δημιουργό μας!
Αυτά σαν παρένθεση.
Ας δούμε τη
συνέχεια. Διαβάζουμε λοιπόν μια συζήτηση μεταξύ ενός φιδιού και της γυναίκας,
κάτι που βεβαίως, μόνο αλληγορικά ερμηνεύεται. Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν το φίδι να μιλάει με μια γυναίκα. Τα ζώα ποτέ δεν μιλούσαν
την ανθρώπινη γλώσσα. Κάτι τέτοιο ανήκει στη σφαίρα του
παραμυθιού, της φανταστικής και αλληγορικής μυθολογίας. Αυτή η συζήτηση είναι παραβολική,
είναι παραβολή, μιλάει αλληγορικά. Είναι σαν, "μια φορά και έναν καιρό"..., ή
όπως η παραπεμπτική παραβολή της αλεπούς με τα σταφύλια της συλλογής του Αισώπου
για παράδειγμα, που άλλο λέει και άλλο εννοεί. Και βεβαίως είναι βασισμένη σε
μυθολογικές παραδόσεις, σχετικές με τον φανταστικό παράδεισο, μέσα στον οποίο υπήρχε το δένδρο του
θεού φιδιού, ζούσε το φίδι θεός, ζούσαν οι άλλοι καλλοί θεοί, καθώς επίσης
υπήρχε και το ζωογόνο δένδρο κάποιου καλού θεού, από το οποίο, (σύμφωνα με τις
τότε φανταστικές ερμηνείες του θανάτου), αν έτρωγαν οι πρωτόπλαστοι θα ζούσαν, όπως
νόμιζαν, για πάντα,
και μαζί τους όλοι οι άνθρωποι.
Φανταστικές
ιστορίες, δηλαδή, και όμορφα όνειρα αθανασίας τα οποία εν μέρη τροποποιήθηκαν και
χρησιμοποιήθηκαν αλληγορικά, ώστε να μεταφέρνουν μηνύματα του Υψίστου!
Το
εχθρικό και θεοποιημένο φίδι
χρησιμοποιήθηκε από τον Μωυσή ώστε να είναι σύμβολο του ερπετώδη νου. Και
φυσικά, το πονηρό πνεύμα δεν μιλάει πρόσωπο με πρόσωπο, μιλάει ερπετικά, μιλάει
στο πνεύμα του κάθε ανθρώπου, (άνδρα και γυναίκας) και μας εξαπατεί παρακινώντας
μας να αψηφούμε τους νόμους του Θεού, να ενεργούμε άδικα και
εγκληματικά. Το συμβολικό λοιπόν Φίδι/Σκοτάδι, μιλούσε στην ψυχή του Αδάμ,
μιλούσε και μιλάει στην ψυχή του ανθρώπου, όπως κάνει κάθε μέρα.
Στο 7ο
εδάφιο γράφεται ότι μόλις έφαγαν από τον καρπό του απαγορευμένου δένδρου,
(δένδρο ταμπού) αμέσως άνοιξαν τα μάτια τους και πρόσεξαν ότι ήταν γυμνοί. Πριν
δεν το είχαν προσέξει, η γύμνια τους δεν τους απασχολούσε καθόλου! Ηταν φυσιολογική,
(εκτός βέβαια όταν έκανε κρύο) όπως και με όλα τα άλλα δημιουργήματα. Η
συμβολική γύμνια
λοιπόν, του σώματος, αντανακλάει την γύμνια της ψυχής, που ωστόσο,
η διαφανής καθαρότητα των αγνών επιθυμιών και αναγκών του ανθρώπου, δεν αποτελεί
καθόλου ντροπή όσο ο άνθρωπος δεν έχει μέσα του το ερπετό, όσο δεν έχει μέσα του την
ασχήμια του πονηρού πνεύματος.
Ο ερπετώδης
νους, έχει γίνει μέρος της φύση μας, και γιαυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός.
Το Κακό/Ερπετό έχει γίνει μέρος της φύσης μας. Και αυτό ακριβώς είναι η επίγνωση
του Κακού. Με αποτέλεσμα να μας διώχνει απ'τον Παράδεισο! Αυτό το ερπετό μας
διώχνει απ'τον Παράδεισο, και μας κατεβάζει σε πολύ χαμηλά επίπεδα, κάνοντάς μας
ανίκανους να καταλάβουμε τον Δημιουργό μας, και τον εαυτό μας. Το Σκοτάδι μας
κρύβει το Φως, μας κάνει ανίκανους να νοιώσουμε την αληθινή ομορφιά και ουσία
της ζωής. Η αληθινή αγάπη, δεν είναι βέβαια κάποια υλική ουσία, δεν αποβλέπει σε κάποιο
προσωπικό ώφελος. Είναι Θείο Πνεύμα η Αγάπη, σύμφυτο και συστατικό του
Δημιουργού. Δεν αδικεί ποτέ και κανένα, δεν σκοτώνει από «αγάπη», δεν διαλύει οικογένειες,
δεν εγκαταλείπει παιδιά, δεν λέει ψέμματα, δεν έχει λόγους να ντρέπεται για τον
εαυτό της. Πρέπει να προσφέρεται απλόχερα, και όταν προηγείται και κυριαρχεί
πάνω στην επιθυμία, αγιάζει τον έρωτα, αγιάζει και ευλογεί τους ερωτευμένους.
Ο,τι δημιούργησε
ο Θεός και ό,τι απορρέει από τον Υψιστο δεν ντύνεται με την έννοια του κρύβεται,
είναι φωτεινότερο του ηλίου, και αγνότερο του χιονιού. Δεν υπάρχει σκοτεινή
πλευρά στα δώρα του Θεού. Τίποτα δεν υπάρχει σκοτεινό στο Θεό. Ωστόσο, όταν ο άνθρωπος
επιλέγει να αψηφά το Θεό, και να υπακούει στη φωνή του πνεύματος του πονηρού, τότε ενεργεί και
σκέφτεται πονηρά και άδικα για τον άλλον, οπότε έχει ανάγκη να ντύνεται/κρύβεται. Εχει ανάγκη να κρύβεται από τους άλλους γύρω του, αλλά δεν μπορεί
να κρυφτεί από το Θεό. Το Πνεύμα του Θεού είναι μέσα μας, περπατάει μέσα στον
συμβολικό Παράδεισο της ψυχής μας, και κανένα φύλλο συκιάς, κανένα δένδρο,
κανένα ρούχο δεν μπορεί να σκεπάσει την βρωμιά της συνείδησής μας.
Αυτή είναι
πάντα διαφανής ενώπιον του Υψίστου. Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ σου, μην νομίζεις
ότι μπορείς να κρυφτείς από το Θεό. Περπάτα γυμνός, δηλαδή περπάτα αγνός, χωρίς
πονηριά μέσα σου, πράγμα που σημαίνει, μην υπακούς στη πανούργα φωνή του εχθρού,
μην τον επιλέγεις και μην του δίνεις το δικαίωμα να σε καταστρέψει, μείνε αγνός
κοντά στον Πατέρα σου που είναι η Ζωή σου. Μπορείς να το κάνεις αυτό αν θέλεις,
μπορείς να είσαι αγνός και καθαρός όταν επιλέγεις να υπακούς μόνο στην Φωνή του
Καλού Πατέρα σου.
Τα μηνύματα λοιπόν
εκφράζονται με αλληγορική γλώσσα. Απευθύνονται στους εκάστοτε ζωντανούς
ανθρώπους που έχουν ένοχη συνείδηση, που έχουν λόγους να ντρέπονται και να
κρύβονται. Δεν αφορούν τους πεθαμένους, ούτε έχουν σκοπό να μας διδάξουν την
ιστορία κάποιων πρώτων ανθρώπων. Εκείνοι όπως και πολλές γενεές απόγονοι τους
ζούσαν και πέθαιναν γυμνοί, χωρίς να έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται για την
γύμνια του σώματος τους.
Εξ άλλου αυτό το βλέπουμε ακόμα και στις μέρες μας. Ακόμα υπάρχουν φυλές που
ζουν στον Αμαζόνιο και αλλού, όπου γυναίκες, άνδρες και παιδιά γυρίζουν γυμνοί,
χωρίς να ντρέπονται καθόλου. Το ντύσιμο με την έννοια κρύψιμο, άρχισε στα
προ-πολιτισμένα στάδια, και στα κατώφλια των
πολιτισμών, όταν τα διάφορα συμφέροντα χώριζαν τους ανθρώπους προκαλώντας
συγκρούσεις μεταξύ τους. Οσο ζούσαν ομαδικά και μοιράζονταν μεταξύ τους το
κυνήγι τους ή ό,τι άλλο είχαν, δεν είχαν ούτε ρούχα να ντύνονται, ούτε λόγους να
κρύβουν το σώμα τους. Είχαν θεσμούς που ρύθμιζαν τις σχέσεις τους, και όλοι τους
σεβόντουσαν και υπάκουγαν στους γενάρχες. Ο πολιτισμός ήταν αυτός που εισήγαγε
την ντροπή, και το κρύψιμο του σώματος, γιατί εισήγαγε την πονηριά, την αδικία
και την απληστία του πλούτου και της ατομικής ιδιοκτησίας.
Ο
Σατανάς κυριάρχισε κυρίως με τον πολιτισμό, και πολύ λιγότερο στις πρωτόγονες
φυλές και γένη, που ζούσαν πιο αγαθοί και απονήρευτοι μέσα στα δάση και στις
πεδιάδες, ψάχνοντας για την τροφή τους, και προσπαθώντας να συνενοηθούν μεταξύ
τους με χειρονομίες. Ο Αδάμ και η Εύα συμβολίζουν επίσης μια μεγάλη προϊστορική
περίοδο, η οποία τελείωσε με την αρχή της ιστορικής περιόδου, με τους
πολιτισμούς, τα πονηρά συμφέροντα και τις διαμάχες που χώριζαν τους ανθρώπους.
Τότε κυριάρχισε η πονηριά και η ντροπή, γιατί όπου κυριαρχούν τα πονηρά
συμφέροντα, εκεί κυριαρχεί περισσότερο ο Σατανάς. Η θεία γύμνια λοιπόν του
σώματος συνάδει με την
αθωότητα της ψυχής. Ενώ αυτό που συμβαίνει σήμερα στο κόσμο είναι το άκρως
αντίθετο.
Διαβάζουμε απ'το εδάφιο
16 και μετά.
16
Και είπε ο Θεός
προς τη γυναίκα, θα
πληθύνω τις λύπες σου και
τους πόνους της
κυοφορίας σου, με λύπη θα
γεννάς τα παιδιά σου, και
θα επιθυμείς τον άνδρα
σου, και εκείνος θα σε
εξουσιάζει.
17
Και είπε στον Αδάμ,
επειδή
υπάκουσες στο λόγο της γυναίκα σου και έφαγες απ'το δένδρο απ'το οποίο σε
διέταξα να μην φας, καταραμένη θα είναι η γη εξ αιτία σου, με λύπη θα τρως τους
καρπούς της όλες τις ημέρες της ζωής σου... 18 και αγκάθια και
τριβόλια θα βλασταίνει
για σένα, και θα τρως το
χορτάρι του αγρού.
19 Με τον ιδρώτα του
προσώπου σου θα τρως το
ψωμί σου, ώσπου να
επιστρέψεις στη γη απ'την
οποία προήλθες, επειδή
είσαι γη, και στη γη θα
επιστρέψεις.
20 Και ονόμασε ο Αδάμ τη
γυναίκα του Εύα, διότι
αυτή είναι η μητέρα όλων
των ζωντανών.
21 Και έκαμε Κύριος ο Θεός
στον Αδάμ και στη γυναίκα
του δερμάτινους χιτώνες
και τους έντυσε.
22 Και είπε
Κύριος ο Θεός, ιδού έγινε ο
Αδάμ όπως εμείς στο να
γνωρίζει το καλό και το
κακό, και τώρα μήπως
απλώσει το χέρι του και
πάρει απ'το ξύλο της ζωής
και φάει και ζήσει αιώνια;
Τότε Κύριος ο Θεός
εξαπέστειλε τον Αδάμ απ'τον
παράδεισο της Εδέμ, για να
εργάζεται τη γη απ'την
οποία προήλθε.
24 Και έδιωξε τον Αδάμ, και
προς τα ανατολικά του
παραδείσου της Εδέμ
έθεσε τα Χερουβείμ, και το
φλογερό σπαθί το
περιστρεφόμενο για να
φυλάνε το δρόμο που
οδηγούσε στο ξύλο της
ζωής. Γένεσις 3, γ, 16, 24.
Στα εδάφια 16 έως 18, φαίνονται ξεκάθαρα οι προσπάθειες των τότε λαών να
εξηγήσουν όλα εκείνα τα προβλήματα που μας βασανίζουν καθημερινά, με τους
πόνους της γυναίκας όταν
γεννούσε, τη γη που δεν καρποφόριζε και
έπρεπε να δουλεύουν σκληρά για να επιβιώσουν, ήταν
υποχρεωμένοι να ζουν με
τον ιδρώτα του προσώπου
τους, κλπ. Καθώς βλέπουμε
δεν γίνεται λόγος για
δούλους, γιατί μάλλον
(μέσα στις παραδόσεις) δεν
υπήρχε ακόμα η δουλεία,
ενώ αντανακλάει επίσης
και κάποια βαθμίδα
γεωργικής ανάπτυξης που
καλλιεργούσαν πια τη γη,
και ζούσαν δουλεύοντας
σκληρά. Ηταν εποχές που τα
γένη είχαν συγχωνευτεί
σε φυλές, και η γυναίκα
ήταν ήδη υποβιβασμένη,
και αυτό φαίνεται καθαρά
με τη φράση, ο άνδρα σου θα
σε εξουσιάζει. Ο
άνδρας σου θα σε εξουσιάζει! Και αυτό είναι φυσικά αποτέλεσμα συνθηκών, προέκυψε
απ'τις κοινωνικές και πολιτικοοικονομικές συνθήκες, και όχι βεβαίως θέληση του
Αγαθού Πατέρα. Νόμιζαν
επίσης ότι οι θεοί
δημιούργησαν πρώτα
διαφορετικά τη γυναίκα,
και μετά που έφαγε από το
δένδρο του κακού, την
καταδίκασαν να πονάει
και να λυπάται όταν
γεννάει, και
καταράστηκαν επίσης τη
γη επειδή ο Αδάμ υπάκουσε
στη γυναίκα του και έφαγε
από τον απαγορευμένο
καρπό.
Ας δούμε τα εδάφια 19 έως 21.
Στο 19 βλέπουμε ότι ο
θεόπνευστος Μωυσής
αναφέρεται στον Αδάμ και
τον ταυτίζει με τη γη. Λέει,
είσαι γη, από τη γη
προήλθες και στη γη θα
ξαναεπιστρέψεις. Μιλάει
ακριβώς για το υλικό σώμα (Αδάμ
που σημαίνει υλικό σώμα)
και λέει ότι είσαι γη και
προήλθες από τη γη. Δηλαδή
ο Αδάμ είναι γη, είναι
υλικό σώμα και είναι
καταδικασμένο στην
φθορά και στην
ανακύκλωση. Είναι πολύ
αξιοπρόσεκτο το
γεγονός ότι το
όνομα Εύα αναφέρεται
για πρώτη φορά και φαινομενικά σε λάθος
μέρος. Δηλαδή ενώ λέει
ότι ο Αδάμ από τη γη
προήλθε και στη γη θα
επιστρέψει, μετά λέει ότι
ο Αδάμ ονόμασε τη γυναίκα
του Εύα, διότι η Εύα, που
σημαίνει Ζωή ή
Ψυχή, είναι η
μητέρα πάντων των ζώντων.
Εδάφιο 20. Βεβαίως δεν θα
ονόμαζε τη γυναίκα του
Ευα εκείνη τη στιγμή, και
καθώς είναι ολοφάνερο, ο
Μωυσής έγραψε αυτά τα
λόγια, και τα έθεσε μαζί, με το "Αδάμ είσαι γη, και θα
επιστρέψεις στη γη" ώστε να περάσει το
μήνυμα του Θεού το οποίο
μας λέει, ότι η Ψυχή είναι
η Ζωή του κάθε ανθρώπου.
Ο Αδάμ σαν σύμβολο του
υλικού σώματος, είναι γη,
είναι υλικό σώμα, και δεν
μπορεί να ζήσει για πάντα.
Η Εύα είναι η ψυχή του, και
την ψυχή εξαπατάει
κυρίως ο
Διάβολος. Ο Αδάμ ήταν και
είναι υλικό σώμα από την
αρχή, το υλικό του
σώμα ήταν θνητό απ'την
αρχή, και ήταν και είναι
υποχρεωμένος όσο ζει να
δουλεύει τη γη, να ιδρώνει
για να ζήσει, και στη γη θα
ξαναεπιστρέψει. Αυτή
είναι η αναπόφευκτη
κατάσταση, η
πραγματικότητα και ο
αμετάβλητος νόμος του
υλικού κόσμου. Δύσκολη
και πρόσκαιρη ζωή, σκληρή
δουλειά, τα βάσανα της
μάνας που γέννησε τα
παιδιά της, πόνος και
κλάμα, δεινά μέσα στο
πρόσκαιρο ερπετώδες βασίλειο,, θάνατος και
ανακύκλωση, και το τέλος
του υλικού Αδάμ, το τέλος
του υλικού ανθρώπου,
γυναίκας και άνδρα.
Αυτό
το μήνυμα εκπέμπεται.
Οχι επειδή
δεν υπάκουσε στο Θεό ο
πρώτος άνθρωπος, ούτε
επειδή ο Θεός το θέλει
έτσι, (πόσα άλλωστε
γίνονται κάθε μέρα στον κόσμο που
δεν τα θέλει ο Θεός), αλλά
επειδή αυτή είναι η
πραγματικότητα του
φυσικού και υλικού
κόσμου, μέσα στον οποίον
το Σκοτάδι υπάρχει και
κυριαρχεί, επειδή ο
άνθρωπος ενεργεί
σύμφωνα με το πνεύμα του.
Και μέσα από αυτόν τον
υλικό κόσμο αναδύεται
νικήτρια η ψυχή, το πνεύμα.
Γιαυτή την ψυχή
δημιούργησε ο Θεός τον
υλικό κόσμο. Αυτή η
νικήτρια ψυχή που
όσο ζει στο υλικό σώμα, αναπαράγει/αναδημιουργεί το πνευματικό της σώμα, θα ζήσει
για πάντα εξιλεωμένη και ευτυχισμένη
κοντά στον Υψιστο σε μια
άλλη αθάνατη σωματική
μορφή. Η δημιουργία
λοιπόν ήταν δίκαιη, ήταν
αγαθή, ήταν θαυμαστή και
καταπληκτική! Δόξα στο
Υψιστο Δημιουργό και
αγαπημένο Πατέρα.
Το εδάφιο 21 το οποίο λέει ότι ο Θεός τους έντυσε με δερμάτινους χιτώνες,
πρόκειται καθαρά για πρωτόγονη και παραδοσιακή αντίληψη. Οι άνθρωποι φορούσαν
προβιές, και νόμιζαν ότι ήταν θέληση των θεών, επειδή και οι γενάρχες
επίσης φορούσαν προβιές.
Κάποιοι θεολόγοι το
ερμηνεύουν ότι δήθεν
επρόκειτο λένε για την
πρώτη θυσία. Δηλαδή λένε
ότι ο Θεός έκαμε την πρώτη
κίνηση στη θυσία, και με
αυτό το παράδειγμα
κάλεσε τους ανθρώπους να
θυσιάζουν ζώα στο Θεό. Ο
Θεός λένε ζητούσε θυσίες
ζώων! Δυστυχώς επιμένουν
να αγνοούν ακόμα και τις
φωνές των Προφητών. Ελεος
θέλω και όχι θυσίες, ή όπως
λέει ο Ησαΐας, ποιός σας
ζήτησε τέτοιο πράγμα;.
Και
ο Ιερεμίας λέει.
"αυτά
λέγει ο Κύριος των
δυνάμεων, ο Θεός του
Ισραήλ, προσθέσατε τα
ολοκαυτώματα σας εις τας
θυσίας σας και φάγετε
κρέας, διότι δεν μίλησα
προς τους πατέρας σας
ουδέ έδωκα εις αυτούς
εντολάς καθ ην ημέραν
εξήγαγον αυτούς εκ γης
Αιγύπτου περί
ολοκαυτωμάτων και
θυσιών, αλλά τον λόγον
τούτον προσέταξα εις
αυτούς λέγων, ακούσατε
την φωνήν Μου και θα είμαι
Θεός σας και σεις θα
είσασθε λαός Μου, και
περιπατείτε εν πάσαις
ταις οδοίς τας οποίας
διώρισα εις εσάς δια να
ευημερήτε". ( ΙΕΡΕΜ 7: 21-23 ).
Αυτά λοιπόν και πολλά άλλα για τις θυσίες που δήθεν ζητούσε ο Θεός. Οι εκάστοτε
γραμματείς και ιερείς ήταν αυτοί, που παραγέμισαν όλα τα βιβλία της Βίβλου με
ένα σωρό παραδοσιακές αντιλήψεις, και μύθους σχετικά με τους θεούς. Οι "πρωτόγονοι"
καθώς είναι γνωστό,
συνήθιζαν να φοράνε τις
προβιές διαφόρων ζώων
που σκότωναν για την
τροφή τους, γιατί ακόμα
δεν είχαν εφεύρει άλλους
τρόπους να ντύνονται, και
νόμιζαν ότι αυτό θέλουν
οι θεοί. Εν τούτοις το
εδάφιο 21 σαν θείο μήνυμα,
εκτός ότι μας λέει ότι ο
άνθρωπος δημιουργήθηκε
με την ανάγκη να ντύνεται,
μάλλον μας λέει επίσης
ότι έζησε για
μεγάλο χρονικό διάστημα
γυμνός μέσα στη φύση, και
μετά άρχισε να φοράει
προβιές ζώων. Δεν έχτιζε
βέβαια πολιτείες όπως ο
πολύ μεταγενέστερος
Κάϊν, αλλά ζούσε σαν ζώο
μέσα στη φύση, και άλλοτε
ήταν γυμνός, και άλλοτε
ντυμένος με προβιές ζώων.
Στα εδάφια 23, 24, διακρίνεται η παράδοση η οποία πρώτα έλεγε, οι θεοί
ήταν όπως ο άνθρωπος. Ο Αδάμ ήταν ένας από αυτούς! Οι θεοί "αναγνώριζαν" ότι και
αυτοί ήταν πρώην άνθρωποι, δηλαδή οι ζωντανοί άνθρωποι ήταν αυτοί που ήξεραν
μέσω των παραδόσεων, ότι κάποιοι τουλάχιστον ξακουστοί θεοί, ήταν πρώην
άνθρωποι. Ετσι έπλαθαν διάφορες φανταστικές ιστορίες με τους θεούς, και έψαχναν
να βρούν κάποιο τρόπο ώστε να γίνουν και αυτοί θεοί αλλά να μην πεθάνουν πρώτα.
Το όνειρο της αθανασίας πάντα κυριαρχούσε και στους πρωτόγονους, ανθρώπους!! Για
τα ζώα δεν ξέρω, αλλά γενικά οι άνθρωποι πάντα ήθελαν και θέλουν να ζήσουν για
πάντα. Σύμφωνα λοιπόν με τις αθώες φαντασίες, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να γίνουν
αθάνατοι αν κατάφερναν και έτρωγαν λίγο από το ξύλο της ζωής. Η παράδοση όμως
ήταν απογοητευτική.
Μάταια
έλεγε ονειρεύονται την αθανασία, διότι κάποιοι πρώτοι άνθρωποι (κάποιοι κάποιας
φυλής, σύμφωνα με την παράδοση, ο "Αδάμ και η Ευα") είχαν φάει από τον καρπό
ενός απαγορευμένου δένδρου, το οποίο βρισκόταν στον παράδεισο. Αυτό το δένδρο ανήκε στο κακό φίδι, και
αυτή η παράβαση δεν επέτρεπε σε κανένα θνητό να πάει στον παράδεισο των θεών,
ώστε να φάει από το άλλο δένδρο, το δένδρο/ξύλο της ζωής. Είχαν αψηφήσει τον
άγραφο νόμο των θεών, και οι θεοί
ήταν οργισμένοι. Είχαν διώξει τον ζωντανό
άνθρωπο, και μάλιστα του
απαγόρευαν αυστηρά
ακόμα και να πλησιάσει
κοντά στον παράδεισο.
Είχαν βάλει τα πνεύματα
με το περιστρεφόμενο φλεγόμενο σπαθί να φυλάν το δρόμο.
Παραπομπή στις αμαρτίες και ερινύες που δρουν στη συνείδηση, φράζοντας έτσι
το δρόμο της επιστροφής στον Παράδεισο, στο Θεό, διότι η ενοχή όλο περιστρέφεται
μέσα μας και όλο καίει τη γαλήνη της ψυχής μας...
Σύμφωνα λοιπόν με τις
παραδόσεις και φαντασίες, οι θεοί,
(ή θα πρέπει πάλι να επισημάνουμε ότι εκτός των θεών, θα υπήρχε μέσα τους
και η διαίσθηση της ύπαρξης κάποιου άλλου
άγνωστου Θεού), έδιωξαν τον άνθρωπο από τον παράδεισο, επειδή έφαγε από
τον καρπό του δένδρου/φιδιού, απαγορευμένου δένδρου,
καταδικάζοντας τον να βασανίζεται, να δουλεύει σκληρά, να πονάει η γυναίκα, να
πεθαίνει, κλπ. Και πράγματι όλα αυτά συμβαίνουν καθημερινά, αλλά όχι βέβαια λόγω
της ανυπακοής σε κάποιο ταμπού δένδρο, όπως φαντάστηκαν οι αρχαίοι.
Αλλά
επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα του υλικού κόσμου, και η οποία ανυπακοή,
μεταφέρθηκε ώστε να εννοεί την βάναυση μας ανυπακοή, οπου συμβαίνει σε
καθημερινή βάση. Εμείς οι άνθρωποι με την ανυπακοή μας στο Θεό, και με την άδικη
και εγκληματική δραστηριότητα, προκαλούμε την αποστροφή του Υψίστου, δηλαδή
προκαλούμε μια μορφή κατάρας, η οποία με τη σειρά της λύνει τα χέρια του
διαβόλου, ο οποίος αποκτά δικαιολογημένη από εμάς ελευθερία, μιας και τον
υπακούμε, και έτσι μπορεί πια να δράσει, να καταστρέψει και να ικανοποιηθεί.
Τόσο η ιστορία με τους αλληλοσπαραγμούς, όσο και ο σύγχρονος κόσμος έχει πολλά να μας πει.
Ας δούμε όμως και κάποια
άλλα λόγια. Η παράδοση
έλεγε ότι κάποιοι θεοί
ήταν πρώην άνθρωποι,
δηλαδή οι άνθρωποι
ήξεραν μέσω των
παραδόσεων, ότι κάποιοι
ξακουστοί θεοί ήταν
πρώην άνθρωποι.
Επαναλαμβάνω πως σίγουρα θα πίστευαν αόριστα και σε κάποιον άγνωστο Μέγα Θεό,
γιατί εκτός ότι έννοιωθαν μέσα τους την Παρουσία Του, δεν θα πρέπει να
ήταν και τόσο σίγουροι για την θεότητα των πρώην ανθρώπων γεναρχών που έγιναν
θεοί. Και ο
Μωυσής έβαλε τους θεούς
να λένε, ιδού ο άνθρωπος (ο
Αδάμ) έγινε όπως εμείς,
επειδή πια γνωρίζει το
καλό και το κακό. Και
βεβαίως αυτά τα λόγια
εκπέμπουν κάποια
μηνύματα.
Κατ αρχήν με αυτά τα λόγια, και εκτός των άλλων, περνάει επίσης το μήνυμα
ότι η γνώση του καλού και του κακού είναι θεϊκό (πνευματικό) χαρακτηριστικό. Δεν
ανήκει στην σφαίρα των ενστίκτων. Τα ζώα δεν ξέρουν τι είναι καλό και κακό. Ο
άνθρωπος που γνωρίζει τι είναι καλό και κακό ανήκει στην σφαίρα του θεϊκού, του
πνευματικού. Ομως, έβαλε, όχι το πονηρό φίδι, αλλά τους καλούς θεούς
να λένε, ο άνθρωπος έγινε
όπως εμείς, επειδή
γνωρίζει το καλό και το
κακό. Και αυτό είναι
νομίζω αξιοσημείωτο.
Βεβαίως, δεν έγινε ποτέ
κανένας σαν το Θεό, και
φυσικά δεν εννοούσε αυτό
ο Μωυσής. Τα λόγια αυτά
μάλλον μας λένε, ότι από τη
στιγμή που ο άνθρωπος
άρχισε να γνωρίζει το
καλό και το κακό πέρασε
στην σφαίρα του
πνεύματος, του θεϊκού,
πράγμα που σημαίνει ότι
όσο δεν ήξερε δεν
ανήκε σε αυτή τη σφαίρα.
Τώρα τι
σημαίνει αυτό; Μήπως σημαίνει ότι πριν δεν ήταν ακριβώς άνθρωπος; Μηπως εννοεί
ότι πέρασε πρώτα κάποιο προ-ανθρώπινο στάδιο πριν εξελικτικά ολοκληρωθεί σαν
άνθρωπος; 'Η ίσως πέρασε κάποια μεγάλη
ή μικρή σχετικά περίοδο,
και ναι μεν ήταν άνθρωπος
με την ίδια ανατομική και
μορφολογική δομή, αλλά
ζούσε στην ίδια περίπου
κατάσταση του ζώου που
ενεργεί μόνο με τα
ένστικτα του; Μάλλον, το
δεύτερο εννοεί. Μάλλον
εννοεί ότι σε κάποια
περίοδο μάλλον μεγάλη, ζούσε σαν ζώο
χωρίς να έχει καμία σχέση
με το θεϊκό. Δεν είχε
γλώσσα, δεν είχε θρησκεία,
δεν ήξερε τίποτα για το
Θεό, και το πνεύμα του
βρισκόταν σε κάποια
κατάσταση νάρκης.
Μάλλον με αυτά τα λόγια
περνάει το μήνυμα της
μάλλον προοδευτικής ανάβασης του Ανθρώπου από την πρωτόγονη φυσική
κατάσταση, σε κάποιο
πεδίο πνευματικής
ανάπτυξης. Μάλλον μας
λέει ότι μετά από κάποια
περίοδο ο Ανθρωπος
άρχισε να
συνειδητοποιεί την
θεϊκή του φύση. Ενώ πριν
δεν τον απασχολούσε
καθόλου η θρησκεία και το
θείκό, και ούτε είχε
ξεκάθαρη επίγνωση στο τι
είναι καλό και κακό. Ζούσε
σε ένα πολύ φυσικό
περιβάλλον, μέσα στα δάση
και στις πεδιάδες όπως
όλα τα ζώα. Και σε κάποια
ανάπτυξή του, το κακό ή αλλιώς, η πηγή του κακού, ο Σατανάς, άρχισε να γίνεται
μέρος της φύσης του.
Προφανέστατα επίσης παραπέμπει στην ελεύθερη, ή σχετικά ελεύθερη επιλογή του
Ανθρώπου, κάτι που τον καθιστά και ανάλογα υπεύθυνο για τις πράξεις του, κάτι
που δεν ισχύει για τα ζώα, καθώς αυτά ενεργούν κάπως "μηχανικά", σύμφωνα δηλαδή
με τα ένστικτά τους.
Ομως ας δούμε και το ξύλο
της ζωής.
Τους αρχαίους λοιπόν
λαούς, όπως ήταν φυσικό
τους απασχολούσε πολύ
και τους βασάνιζε ο φόβος
του θανάτου. Πολύ
φυσιολογικά δεν ήθελαν
να πεθάνουν. Βέβαια
πίστευαν ότι τα πνεύματα
των παθαμένων πατέρων
τους ζούσαν, και αυτό μας
λέει ότι ο Υψιστος
Πατέρας είχε πάντα
τρόπους να τους δίνει το ανάλογο εκείνο κουράγιο που χρειάζεται ο
άνθρωπος, μιας και αφού
ξέρει, τον απασχολεί και
τον τρομάζει ο θάνατος.
Μια τέτοια
επίγνωση χωρίς καμιά ελπίδα, είναι οδυνηρή. Παράλληλα, προσπαθούσαν να βρούν
κάποιους τρόπους ώστε να αποφύγουν το θάνατο. Ενας απ'αυτούς ήταν πιστεύω και το ξύλο της
ζωής.
Τι ήταν
αυτό το κυριολεκτικό ξύλο της ζωής το οποίο μπορούσε όπως νόμιζαν να τους
χαρίσει την αθανασία;
Καθώς είναι γνωστό, οι
αρχαίοι λάτρευαν επίσης
τα δένδρα και τα δάση,
γιατί νόμιζαν ότι μέσα σε
κάποια μεγάλα δένδρα
ζούσαν κάποιοι
θεοί τους. Αυτή η αντίληψη
προήλθε μάλλον από το
γεγονός, ότι τα γένη ή
κάποια γένη ζούσαν κατ αρχήν
μέσα στα δάση, ή κάποιοι
γενάρχες είχαν χαθεί
μέσα στα δάση, ή όπως
συνήθως συνέβαινε
κάποιοι γενάρχες
συνήθιζαν να
ξεκουράζονται
ακουμπισμένοι στους
κορμούς των δένδρων, ή
ζούσαν και είχαν
πεθάνει πάνω σε δένδρα ή
μέσα σε κουφάλες.
Ετσι σχηματίστηκε η αντίληψη, ότι μέσα σε κάποια δένδρα και δάση ζούσαν
κάποιοι θεοποιημένοι γενάρχες. Στην ελληνική μυθολογία η Δάφνη ήταν πρώτα μια
όμορφη νύμφη, κόρη του θεού Πηνειού, πνεύμα κάποιου πρωτόγονου γενάρχη του
οποίου η μνήμη, (όχι και τόσο σαφής βέβαια), όπως και των άλλων, διατηρήθηκε μέσω των παραδόσεων, και είχε ταυτιστεί με το ποτάμι. Και επειδή την
αγάπησε ο θεός Απόλωνας, και την κυνηγούσε ερωτοχτυπημένος απ'τα βέλη του Ερωτα,
αυτή παρακάλεσε τον πατέρα της (τον ποταμό Πηνειό) να την βοηθήσει, και εκείνος,
τι μυαλό ε, "μετέτρεψε" την όμορφη κόρη του σε δένδρο δάφνη. Η Αθηνά "μετέτρεψε"
επίσης την φύλη της Μυρσίνη σε θάμνο, βλέπωντάς την να πεθαίνει. Η βελανιδιά ήταν επίσης το δένδρο του Δία, κλπ.
Ακόμα και σήμερα πιστεύουν ότι κάποια δένδρα είναι στοιχειωμένα,
εννοούν ότι μέσα τους
ζουν κάποια πνεύματα.
Ετσι βλέπουμε ότι οι
θεοί ήταν κάπου μέσα στον
παράδεισο, δηλαδή ζούσαν
μέσα σε ένα όμορφο και
ονειρεμένο μέρος με
ωραία και καρποφόρα
δένδρα πάνω στη γη, και
αυτός ο παράδεισος
ήταν απαγορευμένος για τους θνητούς. Για εκείνους μάλιστα τους λαούς,
αυτός ο παράδεισος εξακολουθούσε ακόμα να υπάρχει σε κάποιο άγνωστο μέρος. Κάπου
εκεί κοντά πρέπει να ήταν ένα μαγικό τοπίο, ένα τοπίο σαν εκείνο των εραστών της
αθανασίας και της ευδαιμονίας των θεών, αλλά δεν μπορούσαν να πάνε.
Αλλοι
πάλι επέμεναν, ότι ο παράδεισος ήταν κάποτε ένας κήπος που τον έλεγαν Κήπο της
Εδέμ, ήταν το όμορφο εκείνο τοπίο που πότιζαν τα
ποτάμια Τίγρις και
Ευφράτης, και σύμφωνα με
αυτούς, εκεί ζούσαν
κάποτε οι θεοί. Οχι στα
βουνά. Φαίνεται ότι τα
βουνά έγιναν κατοικία
των θεών πολύ
μεταγενέστερα, όταν πια
είχαν αναπτυχθεί
περισσότερο. Βλέπουμε
επίσης ότι οι θεοί είχαν
κάποια στενή σχέση με τα
δένδρα, και μάλιστα όπως
και όταν ζούσαν σαν
άνθρωποι, έτσι και τώρα
μέσα στις παραδόσεις και
στη φαντασία των
ζωντανών, το δειλινό
έκαναν τον περίπατο τους
ανάμεσα στα δένδρα του
παραδείσου.
Παραπέμπει στο
γεγονός,
του ότι, το Πνεύμα του Θεού είναι μέσα μας, περπατάει μέσα στον
συμβολικό Παράδεισο της ψυχής μας, και κανένα φύλλο συκιάς, κανένα δένδρο,
κανένα ρούχο δεν μπορεί να σκεπάσει την βρωμιά της συνείδησής μας. Ο
Κύριος επίσης λέει, η Βασιλεία του Θεού πρέπει πρώτα να εδραιωθεί μέσα σας!
Η παράδοση έλεγε ότι οι
θεοί απαγόρευσαν στον
ζωντανό άνθρωπο να φάει
λίγο ξύλο από κάποιο
συγκεκριμένο δένδρο,
επειδή δεν υπάκουσε στο
θεσμό των θεών γεναρχών
και έφαγε απ'το ταμπού
δένδρο του φιδιού. Ετσι οι
θεοί έστειλαν τα
πνεύματα να φυλάν το
δρόμο που οδηγούσε σε
αυτό το δένδρο, γιατί άν ο
ζωντανός έτρωγε θα
γινόταν αθάνατος.
Ολα
αυτά ήταν βέβαια αθώες
φαντασίες και απατηλά
όνειρα αθανασίας,
που όμως μεταφέρονται στο ψυχικό πεδίο του κάθε ανθρώπου με τις αμαρτίες που
δρουν σαν Ερινύες, και καθώς αναφέρθηκα στο κεφάλαιο "Ο Παράδεισος" πράγματι μας
διώχνουν από τον Παράδεισο, δηλαδή μας χωρίζουν απ'το Θεό.
Μέσα σ'αυτό
λοιπόν το συγκεκριμένο
δένδρο, ζούσε κάποιος
θεός, το δένδρο είχε
θεοποιηθεί. Οι θεοί ήταν
αθάνατοι, και κάποιος από αυτούς
ζούσε μεσ'το δένδρο. Αν ο
άνθρωπος έπαιρνε και
έτρωγε λίγο από το δένδρο,
δηλαδή αν κοινωνούσε από το
σώμα του καλού θεού, θα γινόταν
και αυτός αθάνατος θεός.
Το δένδρο λοιπόν είχε θεϊκές
ικανότητες και μπορούσε
να τους χαρίσει την
αθανασία. Εύκολα
κατανοούμε ότι
προσπαθούσαν να βρούν
κάποιο τρόπο, ώστε να
γίνουν αθάνατοι θεοί σαν
τους μεγάλους γενάρχες, αλλά χωρίς
πρώτα να περάσουν το
οδυνηρό κατώφλι του
θανάτου. Δεν ήθελαν να
πεθάνουν, και αυτό βέβαια
δεν ήταν μεν κακό για
αυτούς, ήταν όμως όνειρο
απατηλό.
Επινοούσαν διάφορους
τρόπους για να αποφύγουν
το θάνατο, και πάντα
βέβαια κατέληγαν σε
αποτυχία και
απογοήτευση. Ετσι μιας
και πίστευαν ότι κάποιος
ή κάποιοι θεοί ζούσαν μεσ'τα
δένδρα, φαντάστηκαν ότι ο
μόνος τρόπος να μην
πεθάνουν ήταν να φάνε από το
θεοποιημένο δένδρο. Μόνο
που βρισκόταν στον
παράδεισο που ζούσαν οι
αθάνατοι θεοί, και αυτοί
οι θνητοί δεν μπορούσαν
να πάνε στον παράδεισο,
γιατί οι θεοί είχαν
διώξει τους
πρωτόπλαστους ή
κάποιους προγόνους της
φυλής λόγω της ανυπακοής
στο θεσμό. Ολα βέβαια ήταν
φανταστικά, και μάλιστα
φαίνεται ότι αυτή η
θεωρία με τους
πρωτόπλαστους και την
παρακοή στο θεσμό των
θεών, διαμορφώθηκε όταν
είχαν πια
συνειδητοποιήσει
πολύ καλά, ότι ο θάνατος
είναι αναπόφευκτος. Αυτοί
οι αθεόφοβοι θεοί τους
είχαν καταδικάσει να
πεθαίνουν, και μάλιστα
είχαν βάλει τα πνεύματα
να φυλάν το δρόμο προς το
δένδρο της ζωής, και πάει
πια, δεν μπορούσαν να
ξαναβρούν τον χαμένο
παράδεισο, ώστε να φάνε
και αυτοί ένα κλαδάκι.
Δεν
μπορούσαν να
κοινωνήσουν από το σώμα
του θεού τους, ώστε
να γίνουν και αυτοί αθάνατοι πριν πεθάνουν. Ανάλογες αντιλήψεις επικρατούσαν και
σε άλλες επιδιώξεις και επιθυμίες διαφόρων φυλών. Κάποιες φυλές πίστευαν
ότι αν κάποιος έτρωγε την καρδιά ενός λιονταριού και μάλιστα ωμή, θα αποκτούσε
τη δύναμη και το θάρρος του λιονταριού. Αλλοι πάλι πίστευαν, ότι για να
βλαστήσει καλύτερα το έδαφος, ώστε να παράγει περισσότερους καρπούς, το
καλύτερο που έπρεπε να κάνουν ήταν να κάνουν έρωτα με τη γη! Πολλές τέτοιες
αντιλήψεις εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και στις μέρες μας.
Ο θεόπνευστος λοιπόν
Μωυσής χρησιμοποίησε
άκακες και αθώες
αντιλήψεις και
παραδόσεις, και σε πολλά
μέρη τις τροποποίησε
ώστε να κλείνουν μέσα
τους σύμβολα, και να μεταφέρουν μηνύματα του Θεού. Το ξύλο της ζωής για
εκείνους τους
απογοητευμένους λαούς
που τους βασάνιζε ο φόβος
του θανάτου, ήταν ένα
κλαδάκι απ'το δένδρο που
ήταν το σώμα κάποιου θεού.
Σύμφωνα με την πίστη τους,
αν έτρωγε ο κάποιος δικός
τους πρόγονος, ή μάλλον αν
οι ίδιοι μπορούσαν να
πάνε στον παράδεισο και
να κοινωνήσουν το σώμα
του θεού τους, θα έμεναν
για πάντα αθάνατοι.
Και
αυτό το θεϊκό κλαδάκι,
αυτή η πίστη των ανθρώπων
στο σώμα κάποιου θεού που
μπορούσε να τους χαρίσει
την αθανασία, έγινε
σύμβολο του αληθινού
Ξύλου της Ζωής, του
αληθινού Σώματος του
Θεού, που όποιος τρώει απ'αυτό,
έχει ζωή αιώνια λέει ο
Κύριος. Να πως και οι αθώες
μυθολογίες, με τα
φανταστικά όνειρα των
ανθρώπων να μην πεθάνουν,
υπηρέτησαν σχέδια του
Δημιουργού για την
σωτηρία του Ανθρώπου! Σαν
αναγκαία προσευχή και
σαν ικεσία, έτσι
υπηρέτησαν σχέδιο του
Υψίστου. Ηταν το αναγκαίο
κάλεσμα του ανθρώπου
προς τον Δημιουργό του, το
κάλεσμα προς το Δένδρο
της Ζωής, ούτως ώστε να
ανοίξει ο δρόμος της
σωτηρίας.
Και εδώ έχουμε ένα έμμεσο λαικό κάλεσμα του Θεού!
Ο Κύριος ρώτησε τον
παραλυτικό, θέλεις να
γίνεις καλά; Είναι
αναγκαίο να το ζητήσεις,
γιατί ο Θεός μόνο δίκαια
θα επέμβει! Ο Υιός του Θεού
ήταν πάντα το Δένδρο της
Ζωής, αλλά λόγω των
παρεμβολών του
Διαβόλου,
ο άνθρωπος δεν μπορούσε
να έρθει πολύ κοντά στο
Δένδρο, ώστε να έχει
αιώνια ζωή κοντά Του,
χωρίς να φοβάται καθόλου
τον θάνατο του υλικού
σώματος. Το πνεύμα του
Διαβόλου είχε πρόσβαση
στην ψυχή του ανθρώπου, (είχε
πρόσβαση στην Εύα), και
μπορούσε να την
εξαπατάει, και να την
πείθει να επιλέγει την
απόλαυση του
δελεαστικού κακού,
μάλλον παρά
την επιλογή του δύσκολου
καλού, το οποίο της
έλεγε, όχι στην επιλογή
του δελεαστικού κακού.
Ηταν πολύ δύσκολο για την
ανθρώπινη ψυχή να
ελευθερωθεί απ'τις
παρεμβολές του και να
πλησιάσει το Δένδρο της
Ζωής και να γίνει ένα μαζί
Του. Το Δένδρο
λοιπόν της Ζωής ήρθε στη
γη, και πρόσφερε ελεύθερα
τα κλαδιά της αθανασίας
στους ανθρώπους.
Δίδαξε τον ανθρώπο πως
να ελευθερώνεται απ'τη
φύση και τις παρεμβολές του Σατανά, σταυρώθηκε και υπέφερε για να τον εξιλεώσει,
να τον δικαιώσει και να τον ελευθερώσει απ'την εξουσία του Μέγα Δράκου που έλεγε
ότι του ανήκει. Και έλεγε, και λέει ότι του ανήκει γιατί όταν ο άνθρωπος
επιλέγει το κακό, κατά συνέπεια επιλέγει το Διάβολο. Και ιδού, ο άδικος
Διάβολος, τον διεκδικεί ωστόσο δίκαια! Ο άδικος
έχει δίκιο!
Γιαυτό ο Κύριος πλήρωσε για
την κάθε παρακοή της Εύας
του ανθρώπου, η οποία όμως
μετάνοιωσε για την
παρακοή της και ζητάει
συγχώρεση. Λέει συγνώμη,
δεν το ήθελα, το φίδι με
ξεγέλασε. Και της δίνει
την ευκαιρία να
προσπαθήσει πάλι και να
μην επιλέξει ξανά
το κακό, να μην επιλέξει
πάλι το Διάβολο, αλλά
επιτέλους να επιλέξει το
καλό, δηλαδή να καλέσει
στη ζωή της το Θεό. Και
τότε μπορεί να
φάει ελεύθερα πια απ'το
Ξύλο της Ζωής, το οποίο την
συγχωρεί απ'τις
προηγούμενες κακές
επιλογές της, και έτσι της
δίνει την δυνατότητα να
γίνεται αθάνατη, δηλαδή
να ενώνεται με τον
Αθάνατο Θεό.
Μέσα σ'αυτές
λοιπόν τις άκακες, τις
αθώες και φυσιολογικές
αντιλήψεις των πιο
αρχαίων περί θεών, περί
ξύλου της ζωής και
παραδείσου, έθεσε ο
θεόπνευστος Μωυσής
σύμβολα και μηνύματα του
Θεού. Ο αληθινός
Παράδεισος, του οποίου το
Ξύλο της αθανασίας είναι
ο Βασιλεύς των βασιλέων,
αυτός ο Παράδεισος
υπάρχει, και είναι
ανοιχτός πια για τον
άνθρωπο. Δεν τον φυλάν πια
τα Χερουβείμ με την
ρομφαία την φλογίνη.
Ανοιξε το δρόμο Εκείνος
που είναι η Βασιλεία του
Θεού, και έγινε το Ξύλο της
αθάνατης Ζωής των
ανθρώπων. Ετσι, το
παράπονο και το κλάμα του
Ανθρώπου, ο αγνός του
πόθος για αθάνατη ζωή, το
όνειρο του να μην χαθεί
στο σκοτάδι τις
ανυπαρξίας, δεν
διαψεύτηκε. Ναι, λέει ο
Κύριος, η αθάνατη ζωή
υπάρχει. Το ξύλο λοιπόν
της αθάνατης ζωής που
τόσο αθώα ονειρεύτηκαν
οι αρχαίοι, συμβολίζει
την Παντοτινή Θυσία,
συμβολίζει το Αίμα και
το Σώμα του φιλάνθρωπου
Σωτήρα. Είναι το
συμβολικό και αληθινό
ποτό και η
αληθινή τροφή, που
μεταφέρνει τον άνθρωπο
στην Βασιλεία του Θεού
και του χαρίζει την
αθανασία. Ο Θεός δεν
διέψευσε το αγνό όνειρο
του ανθρώπου να μην χαθεί,
αλλά απ'την αρχή
του έδωσε πνεύμα το οποίο
να μπορεί να Τον
προσεγγίζει και να είναι
αθάνατο.
Λέω
μόνο για αυτούς που τους
είναι δύσκολο να
πιστέψουν, ότι, αν δεν
υπήρχε ελπίδα, δεν θα
υπήρχε ελπίδα. Δηλαδή,
αν δεν ήταν δυνατόν να ζει
ο άνθρωπος μετά το θάνατο
του υλικού σώματος, σε μια
άλλη πνευματική μορφή ελεύθερη απ'την θνητή φύση, πράγμα που
δεν στέκει καθόλου, γιατί
ο Θεός είναι Κυρίαρχος
της Ζωής, αλλά αν δεν ήταν
δυνατόν, τότε ο Θεός θα
δημιουργούσε
διαφορετικά τον άνθρωπο,
και θα ζούσε και ο
άνθρωπος σαν κάθε ζώο,
χωρίς να έχει την
δυνατότητα ούτε να
πιστεύει, ούτε να ελπίζει. Ποιός για
παράδειγμα πιστεύει ότι
ένα λιοντάρι πιστεύει
και ελπίζει ότι θα ζήσει
αιώνια; Σίγουρα κάτι
τέτοιο δεν το απασχολεί
καθόλου, και μόνο
κατευθύνεται απ'τα
ένστικτα του. Γιατί
λοιπόν να μην
δημιουργήσει και τον
άνθρωπο έτσι, ώστε να ζει και
αυτός με τα ένστικτα;
Γιατί του έδωσε την
δυνατότητα να
πιστεύει και να ελπίζει
μάταια;
Ομως δεν
πιστεύει και δεν ελπίζει
μάταια. Και ιδού ήρθε ο
Χριστός για να
ελευθερώσει τον άνθρωπο
απ'τα νύχια του εχθρού,
και να τον συνδέσει με το
Θεό, προσφέρωντας του το
Ξύλο της αθάνατης Ζωής.
Ο Χριστός λέει, ότι
όποιος τρώει το
Σώμα Μου και πίνει το Αίμα
Μου, δηλαδή όποιος
πιστεύει και δέχεται το
Χριστό με λόγο και με έργο,
όταν Τον καλεί και Τον
καλωσορίζει στη ζωή του
και στην καρδιά του, και
συμμετέχει και πίνει σε
μια συμβολική πράξη το
Αίμα Του, πράγμα που σημαίνει ότι
αναγνωρίζει και δέχεται
σαν μέσο εξιλέωσης και
σωτηρίας του τη Θυσία του
φιλάνθρωπου Σωτήρα, έχει
ζωή, και χωρίς να φοβάται,
βλέπει τον φυσιολογικό
θάνατο σαν γέφυρα που τον
περνάει στην τελειότητα
της Βασιλείας του
Υψίστου.
Επαναλαμβάνω πάλι ότι οι αρχαίοι λόγω
άγνοιας ερμήνευαν τα πάντα, καλά ή κακά ότι προέρχονταν απ'το Θεό. Δηλαδή οι πιο
αρχαίοι πίστευαν ότι προέρχονταν από τους θεούς, και αυτό ήταν και ένας άλλος
λόγος που είχαν καλούς και κακούς θεούς. Ακόμα και κάποιοι σύγχρονοι, όταν
αναφέρονται σε κάποιον σακάτη ή σε κάποιον ταλαίπωρο άνθρωπο,
λένε πολύ απερίσκεπτα,
ότι αυτός είναι παιδί
ενός κατώτερου θεού,
δηλαδή κακού θεού. Και
πράγματι αν προσέξουμε
θα διαπιστώσουμε ότι όλη
η πολύπλοκη αρχαιότητα
με την άγνοια, τις
αντιλήψεις και
νοοτροπίες, τους θεούς, τη
δουλεία κλπ, εξακολουθεί
κατά κάποιον τρόπο υπάρχει και στις
μέρες μας, παρόλη την
μεγάλη ανάπτυξη σε όλους
του τομείς. Εξ άλλου
υπάρχουν ακόμα
"πρωτόγονοι"
μεσ'τους οποίους
βρίσκονται άνθρωποι που
ζουν πιο ελεύθεροι, και
παρόλο που λατρεύουν
ακόμα τα πνεύματα,
βρίσκονται όμως πιο
κοντά στο Θεό, από όσο
βρίσκονται πολλοί απο
εμάς, που μόνο στο όνομα
είμαστε Χριστιανοί.
Βέβαια, τώρα ο περισσότερος
κόσμος γνωρίζει πολύ καλά, ότι τα δεινά, ο πόνος της μάνας, ο μάταιος ιδρώτας
του προσώπου, που του αρπάζουν νόμιμα και δίκαια το προϊόν του ιδρώτα του, και
αφήνουν μόνο τον ιδρώτα να τρέχει στην τσέπη του ιδρωμένου, το χάος της
οικονομικής ανισότητας και τόσα άλλα, προέρχονται από φυσιολογικές,
κοινωνικο-αρπαχτικές και αντικειμενικές αιτίες, μεσα στις οποίες βασιλεύει εξ
αιτίας μας ως το τέλος του προκαθορισμένου χρόνου ο Διάβολος. Ζούμε λοιπόν σε
ένα βασίλειο στο οποίο περισσότερο κυριαρχεί ο ερπετώδης νους με τους
υπηρέτες του, το Σκοτάδι, και σε αυτό
λίγο ως πολύ είμαστε όλοι
υπεύθυνοι. Και όσο
υπάρχει αυτό το βασίλειο
θα υπάρχουν και όλα αυτά τα δεινά. Εμμεσα
περνάει επίσης το μήνυμα
ότι ο καθένας πρέπει να
ζει με τον ιδρώτα του
προσώπου του, αλλά καθώς
βλέπουμε συμβαίνει το
αντίθετο. Αυτοί που
νομίζουν ότι ζουν καλά,
είναι συνήθως αυτοί που
δεν ιδρώνουν. Το άδικο
όμως παραμένει, και αν ο
άδικος δεν μετανοήσει, αν
δεν ζητήσει συγχώρεση
και εξιλέωση, το
άδικο του κάποτε θα τον
δικάσει.
|
